Week in beeld 45 | Moe maar toch blij

Hi allemaal! Mijn weekoverzichtje is laat, mijn excuses. Je kan vanzelf wel zien waarom denk ik. En ook een beetje omdat ik zaterdag me had voorgehouden om aan mijn blog te werken maar toen lag ik in mijn bed en besefte dat ik het toch vergeten was. Geen idee hoe dat kon gebeuren, maar kom. Het is gebeurd en vandaag krijgen jullie toch nog mijn overzichtje. Ik was eigenlijk ook bezig aan een andere blogpost over de boeken die ik las de laatste maanden, maar ik ben er qua energie nog niet aan toegekomen om die af te schrijven. Dus dat is een beetje mijn uitleg. De vorige week was op zich wel prima, iets minder goed dan de week daarvoor. Maar ik was gewoon extreem moe, ondertussen gaat het wel weer beter dus we zien het wel. Ondanks dat heb ik nog veel fijne momenten weten vast te leggen. Onder andere de eerste keer terug buiten lezen! Daar was ik zo blij mee! Dus let’s go!

Ik blijf erbij dat de zonsondergangen ’s avonds onderweg naar huis de mooiste dingen zijn aan mijn dag. Zelfs al zie ik ze elke avond, ik kan daar zo gelukkig van worden. Als ik nu naar buiten kijk zie ik vooral mist dus vandaag zal het wel niet zo zijn. Ik kan hier ook echt heel rustig van worden na mijn werk.

Ik maakte ook een paar keer zelf mijn broodjes of salades in plaats van ze kant en klaar te halen of kopen. Dat betekent natuurlijk niet dat ik de lokale handelaren niet meer wil steunen, natuurlijk wel. Maar als ik elke keer dat ik goesting heb in een broodje naar de broodjeszaak moet lopen ben ik zelf failliet na een tijd. Dus ik haal nu geregeld zelf de ingrediënten in huis. Dinsdag lunchte ik met een homemade broodje geitenkaas.

Natuurlijk speelde ik ook weer een paar keer Just Dance, al moet ik zeggen dat beweging er afgelopen week een paar keer bij ingeschoten is zoals ze dat in Nederland zeggen. Hoe zeggen we dat in België? Dat de gewoonte een beetje verwaarloosd is? Zoiets. Dus ik wil het komende week zeker weer wat meer oppakken want ik dans heel graag met Just Dance. Maar mijn prioriteit ligt op dit moment wel een beetje bij die extreme vermoeidheid wegwerken. En nee, dat zal nooit meer als vroeger worden. Maar ik heb al meer energie gehad dan dit. Dus daar wil ik terug wat op letten.

Geen weekoverzichtjes zonder Animal Crossing! Ik begon deze week met terraformen in het spel, dus met het vormgeven van mijn eiland. Ik kan al een tijdje terraformen, maar ik durfde er steeds niet aan te beginnen door mijn perfectionisme en ook omdat ik heel veel andere eilanden heb gezien die zo mooi zijn. Het is misschien een beetje dwaas om dat ook zo’n grote rol te laten spelen want het is maar een spel. Maar ja, ik ben nu eenmaal perfectionistisch. Ben er wel aan begonnen ondertussen.

Een tijdje terug haalde ik al aardbeien, maar dat waren geen echt verse. Dat zijn deze wel en het waren dus ook de eerste echte aardbeien van het jaar. Voor mij is dat altijd een klein gelukje. Aardbeien geven voor mij echt het signaal dat de lente en zomer er zijn of aan komen. Ik krijg er nu terug zin in nu ik die foto zie. Maar gelukkig voor mij is er nog een klein overschotje in huis en die ga ik straks oppeuzelen denk ik.

Zaterdag had ik ook meer pijn dan anders, dus ik heb een groot deel van de dag liggen lezen in bed met mijn maatje. Dat konijn is ondertussen belangrijk voor me geworden. Altijd als ik moet rusten ligt hij dicht bij me, en hij is zo schattig waardoor ik het iets makkelijker vind om te rusten. Toen ik in januari voor mijn slaaponderzoek in het ziekenhuis moest overnachten heb ik hem ook meegenomen. Als ik een halve dag in bed moet rusten door pijn of vermoeidheid maakt deze vriend het voor some reason beter. Ik las trouwens ‘Did I Mention I Love You’ van Estelle Maskame en ik las hem ook uit. Het is een re-read, maar hij las even vlot en goed als vorige keer.

Zaterdag merkte ik tijdens het boodschappen doen dat het niet zo heel koud was buiten, dus gewapend met een fleece ging ik proberen of het mogelijk was om buiten te lezen. En it was! Ik heb maar een uurtje buiten gezeten want toen kreeg ik koud, maar toch genoten ervan! Dat was ook echt een groot geluksmoment in mijn week. Dit zijn de dingen die ik mis in de koude winter. Winter is leuk en ik hou van sneeuw, maar ik ben in de essentie toch meer een zomermens. In hart en nieren.

En met dit fijne uitzicht en de zon! Hier word ik automatisch heel blij van!

Wat waren jouw gelukjes afgelopen week?

Week in beeld 43 | Veiligheidsraad, eten en lente!

Hi allemaal! Afgelopen week kwam de veiligheidsraad weer samen want de cijfers waren al een tijd de lucht in aan het schieten. Ik had ze al een tijdje niet meer gehoord omdat ik me er anders gewoon te druk in maak. Maar ineens hoorde ik ze weer eens en ik verschoot wel eigenlijk. Er zijn sowieso landen waar het veel slechter is, dat besef ik ook. Dus we gingen terug in lockdown. Gisteren (zaterdag dus) zijn de maatregelen in werking gegaan, voorlopig zijn ze voor vier weken van kracht en dan zien we wel weer verder. We hebben al veel lockdowns doorstaan dus dit komt ook wel goed. Maar ik moet eerlijk zijn dat ik het er wel moeilijk mee had en nog steeds. Net als veel mensen heb ik genoeg van corona en wil ik mijn normale leven terug. Maar we moeten door, hoe dan ook. Voor some reason fotografeer ik de laatste tijd heel veel eten, maar zoveel beleef ik ook gewoon niet de laatste tijd. Wat niet zo raar is, en voorlopig gaat het ook niet echt veranderen.

Zoals ik vorige week al zei, ik had vrij weekend. Op zaterdag deed ik boodschappen, maar zondagochtend ook. De supermarkt was verbouwd, en het is echt heel mooi geworden en een hele verbetering. Terwijl ik daar was scoorde ik een ontbijtje en het was even lekker als het eruit ziet. Ik heb er zeker van genoten. Op een zondag mag het al eens wat meer zijn. Koffie was ook lekker. Ik weet niet wat het is, maar de laatste tijd hou ik steeds meer van koffie, maar graag met een zachte koffie smaak. De bittere zwarte koffie vind ik minder lekker. Frappucino’s vind ik prima. Verder deed ik zondag niet zoveel meer, ik heb vooral liggen gamen en ik heb een halfuurtje gevideobeld met mijn beste vriendin. In oktober wilden we naar de Efteling gaan samen, maar dat heb ik een jaartje uitgeteld. Niet perse vanwege corona, maar gewoon omdat het voor mij gewoon niet praktisch is. Met verlofdagen, maar ook met andere zaken. Tegen die tijd heb ik hopelijk van het ziekenhuis wel mijn einddiagnose, waardoor ik waarschijnlijk nog vaker naar het ziekenhuis zal moeten. Ik wil eerst wennen aan dat leven, voor ik echt zotte dingen ga doen. En wie weet is corona dan ook al minder of in het beste geval voorbij en dan hebben we daar ook geen last meer mee. Want het was een uitstap gepland voor vier dagen, vandaar.

In de namiddag ging ik gamen, ik wilde eindelijk eens de kans hebben om knollen te kopen op Animal Crossing. Net als altijd was ik gecharmeerd door de schattigheid van Bill, die guy is echt mijn favoriete bewoner op mijn eiland. Ik weet dat ik waarschijnlijk een van de enigen ben, want veel mensen vinden andere dieren veel schattiger. Die katten en honden zijn enorm populair. Maar ik vind van niet dus. Ik vind ieder diertje wel zijn charmes hebben trouwens, maar de eenden zijn mijn favoriet. Naast Bill wil ik nog heel graag Ketchup en Molly op mijn eiland maar die zijn allebei echt heel lastig om te pakken te krijgen. Dus ik ben nu tickets aan het verzamelen zodat als er een villager vertrekt ik heel veel eilanden kan bezoeken om hopelijk een van die twee te pakken te krijgen. Misschien moet ik maar een keer een wishlist maken van alle dieren die ik leuk vind, dan kan ik wat gerichter zoeken.

Later op de dag kreeg ik een kleine pijnaanval en ik wilde niet dat hij zich ging vermeerderen dus ik ben toen snel terug in pyjama gekropen en ik ben gaan lezen op mijn bed. Ik was ‘Wie ik gisteren was’ van Pamela Sharon aan het lezen. Het was een fijn boek, vol herkenbaarheid. Yara – het hoofdpersonage- moet uiteindelijk ook leren leven met de gevolgen van haar CVS. Nogmaals, ik heb niet hetzelfde maar we hebben wel veel overeenkomsten. Yara gebruikt de spekjestheorie, waarmee ze berekent hoeveel ze op een bepaalde dag kan doen. Zo’n systeem heb ik niet, maar er is ook zoveel nieuw dat erbij komt kijken. Net als ik vind Yara het heel moeilijk om hulp te vragen en wil ze alles alleen doen. En daar begrijp ik haar wel in. Het is niet dat wij geen hulp willen of het alleen willen oplossen. Het is gewoon best wel confronterend als je ineens hulp nodig hebt bij dingen die anders altijd vanzelf gingen. En dat heeft Yara denk ik ook. Dat maakt het hulp vragen soms zo moeilijk. Net als Yara zou ik liever blijven doorkrabbelen en het alleen oplossen. Maar ik heb later deze week ingezien dat dat niet mogelijk is en ik best hulp mag vragen. Dus werkpuntje!

Maandagochtend ging ik naar de stad voor ik ging werken omdat ik zelf een paar dingen nodig had. Paaseitjes van Leonidas onder andere. Maar ook wilde ik eigenlijk een nieuw glaasje laten leggen op mijn telefoon, maar die winkel was dus weg. Dus ik ben zonder nieuw glaasje naar huis gegaan. Wel met paaseitjes! En ook voor mijn collega, want zij had gevraagd om voor haar ook een lading mee te brengen. Die heeft ze gekregen als cadeautje dus ik had ook weer iemand blij gemaakt. En daar word ik ook weer blij van. Verder was het geen hele uitputtende dag, tot ik een pijnaanval kreeg ik het midden van mijn werkdag. Het is een van de langste pijnaanvallen ooit geweest, want hij is pas gestopt dinsdagnamiddag. Het was heftig. Vooral dinsdag.

Mijn vriend Gulliver kwam ook nog eens aangespoeld op mijn eiland deze week. Gulliver is iemand die ik eerst echt haatte, maar nu heb ik er een soort liefde voor ontwikkeld. Hij spoelt altijd na zoveel tijd eens aan (of zijn broer Gullivar) met een kapotte walkietalkie. De bedoeling is dan dat je de vijf missende onderdelen gaat opgraven in het zand en een dag later zit er een cadeautje in je brievenbus van hem. Sommige dingen verkoop ik, sommige dingen zijn schattig en krijgen een plekje in mijn huis.

Woensdag had ik voor vijf minuten de hele bus voor mezelf, yay! Ik vind dat altijd een soort van gelukje, ik weet niet waarom. Waarschijnlijk voor de rust.

Donderdag had ik een sessie bij de psycholoog terug. Waar ik twijfelde of ik wilde gaan want ik had de nacht voordien niet zo best geslapen. Maar ik heb het toch gedaan, want ik had het nodig. Het was een fijn gesprek, ik heb weer stof waar ik verder mee kan. Ik denk dat ik de komende tijd ga leren kijken naar mogelijkheden wat wel kan en kleine hulpmiddelen om het toch iets makkelijker te maken. Voor ik naar huis ging passeerde ik langs Starbucks voor twee stukken cake. Eentje voor mij en mijn zusje, en ik haalde yoghurt met fruit en noten voor bij de lunch. Hij was lekker! Verder kwam mijn moeder die dag thuis in het gips. Ze is gevallen en de artsen weten voorlopig nog niet of er een breuk is, daarvoor is de zwelling te groot. Dus nu heeft ze een open gips, om de zwelling te doen afzwakken. Volgende week weten we meer over hoe en wat. Ik hoop heel erg voor haar dat het geen gips hoeft te zijn, want het wordt binnenkort warmer en dat suckt wel denk ik die combinatie. En sowieso wens ik niemand gebroken botten toe eigenlijk. Het is ergens in haar hand/pols waar ze pijn heeft

Weekend! Ik heb net als vorige week volledig weekend, wat fijn is. Rusten. Zaterdagochtend kwam ik uit mijn bed en checkte ik mijn social media samen met een koffietje en dit was ook mijn gezelschap. Jacqueline is zo schattig! En het was ook lang geleden dat ik een foto had gedeeld van hem, dus bij deze.

Hoe was jouw week?

Week in beeld 40 | Nieuwe aankopen, switch en lezen

Hi allemaal! Afgelopen week was als ik mijn foto’s bekijk best wel chill. Ik heb weinig uitgestoken naast werken, waardoor ik veel thuis was. Maar dat had ik denk ik nodig. Helaas was het mentaal niet altijd een gemakkelijke week. Er kwam zondag al een postje online over het rouwen met mijn gezondheid, het heeft allemaal daarmee te maken. Op zich had ik enkel vrijdag heel veel last, dus dat viel nog wel mee. De dagen zonder pijn zijn voorgoed verleden tijd, of ik moet echt heel veel chance hebben dat ik een keer een goeie dag heb. Die was er niet helaas deze week. Wel andere kleine gelukjes, ik ontdekte mijn liefde voor Mario-games en verkende de rest van de games op mijn Switch. En ik las heel wat. In februari heb ik geen boek uitgelezen omdat ik bezig ben in een joekel van een boek, maar het einde is in zicht. Tis geen stom boek, anders had ik het allang opgegeven. Maar nu zo op het laatste kijk ik er naar uit om hem uit te lezen, want ik ben al iets van een maand erin bezig. Tis mooi geweest. Maar ik denk dat ik hem deze week wel uit krijg. Voor mijn doen heb ik redelijk wat foto’s gemaakt, dus let’s go!

Maandagochtend had ik ineens zin om een mario-game uit te proberen. Ik had mijn broer zien Super Mario Galaxy spelen en de manier van dat spel spreekt me enorm aan. Ik had gelijk, want nu heb ik echt heel veel plezier en rust in dit spel gevonden. Je zou het gek vinden dat ik rustig wordt daarvan, maar het is echt zo. Nu de dag van vandaag leven we in corona-tijd en ik heb mijn eigen demonen om mee te vechten. Het feit dat ik dan eventjes bezig ben met op vleesetende planten hun kop te springen en vechten tegen Bowser (grapje, zoveel talent heb ik niet) dat leidt me af en dat heb ik soms nodig. Eventjes mijn kop leegmalen. En ik heb al een paar grote vijanden zelf verslagen, dus ik stond best wel versteld van mijn skills. Ik dacht dat ze namelijk niet bestonden. Ik zit nu wel bij Bowser, das die gigantische dino/draak. Maar die mag mijn kleine broer verslaan, want dat kan ik niet. Ja, ik speel vals en dat weet ik :p

Ik had deze week heel veel zin om te lezen op de trein, wat goed was om dat joekel van een boek uit te lezen. Of toch bijna, zit aan 81 procent volgens Kobo. Al een geluk dat ik geen fysiek boek lees, want mijn spieren gingen enorm geprotesteerd hebben. Want volgens mij is de fysieke versie van dit boek een hardcover dus das nog zwaarder. Plus als ik een boek van 600 pagina’s mee moet nemen in mijn schoudertas, dat ga ik wel voelen denk ik. Dus, lezen op de trein op mijn iPad. Dat ding is echt zo handig! Ik heb hem in eerste instantie overgekocht zodat ik zorgeloos kon tekenen, maar ik heb al jaren een iPad en ik weet dat ik die heel veel gebruik voor allerlei dingen. Ik ben mijn collega haar vader nog altijd heel dankbaar dat ik deze kon overkopen voor een mooi prijsje, want het vergemakkelijkt mijn leven op zoveel gebieden. Vroeger moest ik niet weten van ebooks, maar nu ben ik dankbaar dat ze bestaan. Ze geven me de kans om te blijven lezen, ook nu met zoveel pijn.

Van tegenwoordig wandel ik naar het werk, als ik niet te veel pijn heb tenminste. Anders is het alsnog bus. Maar afgelopen week was er een paar keer een heel fijn zonnetje waardoor ik nog eventjes in het zonnetje zat en soms zelfs nog tien minuutjes las in het zonnetje. Ik ben door mijn trein vaak te vroeg en daardoor heb ik dus dit soort momentjes nog. Het zonnetje deed deugd en het deed me beseffen hoe hard ik naar de lente en zomer verlang. Sneeuw heeft ook mooie dingen en de winter heeft absoluut ook zijn charme. Maar zo eind februari begin maart heb ik het gehad en verlang ik naar warmere temperaturen. Ik ben en blijf een zomermens denk ik. Dat ik dan ook jarig ben helpt mee. Maar dit was wel echt mijn kleine gelukje, het zonnetje dat er vaak was. Als ik nu tussen de spleten van het rolgordijn spiek, dan ziet het er vandaag een stuk minder gezellig uit.

Het zonnetje bleef ook niet meer de hele week, dit was woensdagmiddag het zicht op het station. De gebouwen die je normaal ziet en de kerk (die nu niet op de foto staat) waren gewoon compleet weg door de mist. Ik was echt verbaasd, lang geleden dat ik zoveel mist heb gezien. Ik was nog aan het bedenken om als grap een foto naar mijn vrienden te sturen en te zeggen dat ik mijn trein niet terugvond door de mist. Het was echt zot. Maar tegelijkertijd ook wel speciaal. Het kan niet altijd zonnetje zijn.

Ik bestelde pyjamabroeken bij C&A want daar heb ik blijkbaar een tekort aan. Allee ja, eigenlijk niet. Maar de meeste zijn versleten en aan vervanging toe. Onder het motto dat als ik dan toch soms een hele dag moet chillen in bed, ik dat beter in een fancy pyjama kan doen. Ik had vorige week al een pyjamabroek van Bambi gehaald, omdat ik toevallig in de buurt van een van de winkels was. En nu dus deze twee. Ze zitten zo goed! Ze zitten zelfs zo goed dat het ’s morgens pijn doet aan mijn hart als ik mijn normale kleren moet aandoen. Dan weet je dat je een comfortabele pyjama hebt haha. De grijze met Stampertje is een dikkere broek, met fleece vanbinnen terwijl die met hartjes eigenlijk al bijna een zomerse broek is want die is van een heel dun maar wel zacht stofje. Heel blij! Nooit gedacht dat ik zo blij zou worden van nieuwe pyjama’s haha, maar kijk. Tis toch gebeurd. Ge moet u klein gelukskes ergens uithalen in deze tijd he.

Van de week bestelden we ook nog eens iets via Deliveroo. Van een restaurant waar ik nog nooit iets had gehaald, want ik wilde een taco. En er is een heel goed restaurant in de stad, maar die leveren niet thuis en zelf gaan afhalen is te ver weg. Toch zonder auto. Ik was wel blij verrast want het was lekker! Alleen was de taco aan de kleine kant waardoor ik eigenlijk nog heel veel honger had toen hij op was. De burrito van mijn zusje was te groot en te gevuld voor haar, dus ik heb me opgeofferd en een helft opgegeten. Maar die burrito was wel echt rijkelijk en zwaar gevuld, dus ik snap haar wel. Zou hem zelf ook niet volledig binnen krijgen. Dus ja, ik ga zeker een tweede keer bestellen. Maar dan meerdere taco’s, zodat ik volgende keer wel genoeg gegeten heb. Twas voor herhaling vatbaar. We aten ook op mijn zusje haar bed waardoor het een kleine tête-à-tête werd tussen ons en het was gezellig.

Na het eten ging ik nog eventjes op de Switch, niet voor Animal Crossing maar wel voor Mario. Zaterdag heb ik zelfs een paar spelletjes Mario Kart gespeeld met mijn kleine broer en daar heb ik ook van genoten. En ik deed het niet zo slecht als gedacht. Ik begin echt plezier te halen uit mijn Switch, al heel lang wel. Maar ik begin de dingen naast Animal Crossing ook te ontdekken en daardoor haal ik er nog zoveel meer leute uit. Ik had het nooit verwacht. Stardew Valley ben ik ook aan het beginnen spelen, al gaat het nu heel traag omdat ik de eerste dagen heel veel moet doen wat het spel vraagt. Maar het wordt blijkbaar later beter zeggen veel mensen. Dus ik ben benieuwd! De game was maar 11 euro dus als het echt niks word is het nu ook weer niet zo’n ramp.

Vrijdag stond ik op en deze ‘meme’ kwam als eerste in me op omdat het gewoon zo voelde. Deze keer was ik vrijdagavond wel gewoon op tijd in mijn bed gekropen, dus geen idee waar het vandaan kwam. Ik heb toen een pijnstiller genomen en ben er terug ingekropen voor een uurtje, en dat heeft wel effect gehad gelukkig. Maar het was verder niet echt mijn dag eigenlijk, alles liep mis en ik kon bij alles wel huilen. Gelukkig vliegen vrijdagen voorbij op het werk, dus het was ook vrij snel weer tijd om naar huis te gaan. Dit soort dagen horen er ook bij en daar ga ik niet over liegen. Ik ben een keiharde optimist en ik ben ook een vechter. Maar dat neemt niet weg dat ik dit soort dagen ook heel zwaar vind. En daarom deel ik dit ook, want dit is ook een kant van mij die in het leven is. Ook ik ben niet altijd vrolijk en lach ook niet altijd. En dat is dik oke.

Wel een klein gelukje van vrijdag was dat ik een melding kreeg van de Bpost app dat mijn pakketje was geleverd. Normaal moest het met DHL komen maar die hebben het dus doorgegeven aan Bpost. En toen ik de brievenbus opentrok zag ik inderdaad een plastic zakje. Een maand of twee geleden had ik bij ZOX een armbandje besteld. ZOX maakt elastieken armbandjes met bemoedigende tekstjes of reminders op. Volledig ecologisch ook. En dit is een boodschap die ik wel kon gebruiken. Ze hebben hele mooie designs en iedere maand komen er ook nieuwe bandjes bij en gaan er bandjes weg uit het assortiment. Ik vind het een fantastisch leuk idee en er gaan sowieso meer bandjes van hen in huis komen. Het bandje zit heel fijn ook, want natuurlijk ook goed is. Door DHL raakte mijn eerste pakketje vermist, maar dat hebben ze heel snel opgelost toen ik een berichtje stuurde met bewijs. Dus nu heb ik mijn bandje, en ik ben blij!

Met dat ik vrijdag een vrije stomme dag had, heeft die me ook veel energie gekost. Dus ik heb zaterdag bijna een hele dag in bed gelegen om te rusten. Ik had niet perse zware pijn, maar ik voelde wel dat ik wat rust kon gebruiken. Dus ik heb heel veel gelezen, met een kleine pauze om dus Mario Kart te spelen met mijn kleine broer. Wat heel leuk was en hij genoot er ook wel van. Hij wilde al een tijdje een keer met iemand samen spelen maar er was nooit echt iemand die tijd of zin had, dus ik heb toen tijd vrijgemaakt voor hem. Niet alleen voor hem, ik heb er ook wel van genoten. Tzijn uit deze dingen dat we nu ons geluk moeten halen. Ik heb wel gehoord dat in mei de horeca weer open mag en daar kijk ik ook naar uit. Verder was zaterdag geen hele speciale of boeiende dag.

Wat ik wel heb gedaan is pannenkoekjes bakken. Ik had daar al een hele week zin in (en dat is Romy haar schuld) maar nooit echt tijd gehad om ze te bakken. Dus op zaterdagochtend stond ik al om 8u in de keuken beslag te kloppen en te bakken. Het zijn van die mini’s geworden omdat die sneller bakken en makkelijker om te draaien zijn. En ik dat gewoon leuker vind om klaar te maken. Ik moet dan ook geen stunten uithalen om ze te draaien, want dat wil ook wel eens verkeerd lopen. Toen de eerste pannenkoek echt helemaal mislukt uit de pan kwam dacht ik dat ik iets verkeerd had gedaan met het beslag, maar toen herinnerde ik me dat de eerste pannenkoek meestal mislukt. De rest was wel gelukt en ze waren lekker! Ik had er vrij veel, dus dit was ook mijn lunch.

Aangezien het zaterdag was, was K.K Slider op bezoek in mijn game op Animal Crossing. Het was lang geleden dat ik hem nog eens gezien had. Maar na een bepaald aantal keer zijn optreden meemaken krijg je beloningen, dus ik probeer het wel in de gaten te houden. Eigenlijk is hij er elke zaterdag, maar de afgelopen tijd heb ik vrij veel zaterdagen ook gewerkt dus dan kon ik ook niet echt spelen.

Wat waren jouw gelukskes deze week?

Week in beeld 39 | Mini-weekend en zonnetje!

Hi allemaal! Afgelopen week maakte ik eindelijk weer eens wat meer foto’s, het werd tijd. Maar ik leef soms voor mijn eigen rust met mijn telefoon aan de andere kant van het huis, dat is de reden heb ik ondertussen ondervonden. En vorige week was ik bijna constant aan het werk waardoor er niet veel te fotograferen viel. Dus vandaar. Deze keer ook weer een overzichtje netjes op zondag. Wat een timing weer. Ik had weekend midden in mijn week, genoot van de zon en las wat meer dan anders. Ik ben echt in een heel dik boek bezig waardoor ik nu al een paar boeken achterloop op mijn challenge, maar dat haal ik wel weer in. Ergens in het jaar krijg ik meestal een maand waar ik heel veel lees en als de zon weer wat vaker schijnt op m’n vrije dagen komt dat helemaal in orde. En zo niet, tis voor het plezier en niet voor challenges dat ik lees. Ik kocht ook drie broeken over van Irene, waar ik nog steeds heel blij mee ben. Let’s go!

Maandagochtend begon ik mijn week met natuurlijk mijn ontbijtje. Ik ben een heel saaie ontbijter want ik gooi bijna altijd een afbakbroodje in de oven. Maar ik vind dat gewoon echt heel lekker. Why change a winning team? Verder zag ik dat er een nieuwe video online stond over Animal Crossing, over de update die op komst is. Ik bedenk me nu ook dat toen ik deze blog startte ik me nooit kon voorstellen dat ik ooit gehyped zou raken door Animal Crossing of gewoon de Nintendo Switch haha. Zo zie je maar hoe hard het leven je kan verrassen met momenten. Soms kan dat slecht zijn, maar dit is wel leuk. Ondertussen heb ik al eens gespeeld met de update, maar ik heb nog niet echt gekeken naar de nieuwe spulletjes. Ik ben vooral mijn eiland aan het vormgeven. De perfectionist in mij wilde er nooit aan beginnen, maar het moest toch een keer gebeuren. De sneeuw is nu ook weg ondertussen op het eiland, er zijn nieuwe vissen en insecten die je kan verzamelen. Dus ik kan weer spelen. Dit zijn bekende verhalen als je zelf ook de game speelt, anders klinkt dit raar. Maar dit was dus mijn maandagochtend.

Dinsdagochtend werd ik wakker met een zware flare-up. Een flare-up betekent dat de klachten van een chronische ziekte heel hoog zijn, dat kan dagen of uren duren. Soms ook maar een kwartiertje. Ik kan me er best positief doorheen slaan heb ik het idee, maar als ik er zo een paar na elkaar heb op verschillende dagen dan is het wel confronterend. Ja, ik heb deze week gehuild toen ik een flare-up had. Maar ik werd dus wakker met heel veel pijn en ik was echt heel misselijk. Ik was nog aan het bedenken wat ik zou doen met het werk. Uiteindelijk ben ik er tegen mijn principes nog een uurtje terug ingekropen want ik moest pas in de namiddag werken. Dat uurtje slapen heeft wel geholpen, en daarna ging ik lunchen. Ik was bang dat dingen zoals chocolade of zuivel de boel weer zouden verergeren, dus ik smeerde voor de verandering eens confituur op mijn brood. En dat kwam uit dit schattige kleine potje. En ja, mijn kerstkaartjes staan nog steeds in mijn kruidenrekje. Ik vind ze te lief om ze weg te doen. Uiteindelijk is het wel goed gekmen en ben ik toch gaan werken. Ik doe mijn werk graag en daarom probeer ik toch altijd te blijven gaan. ’s Avonds kreeg ik een tweede flare-up, dus ik ben vrij snel in mijn bed gekropen toen.

Woensdag was ik vrij, omdat ik vorige week zondag (dus nu een week geleden als je dit leest) extra had gewerkt. Daar maakte ik gebruik van door iets langer te blijven liggen en toen ik wakker werd heb ik eventjes Shadowhunters opgezet. Het wordt steeds spannender, dus ik wil heel snel verder kijken. Met op de hoek van de foto mijn geweldige hamster van de Albert Heijn haha. Ik spaar ze, ik vind ze echt heel schattig. En mijn punt is ook gewoon, als ik dan toch een bad pain day heb en in bed moet blijven kan ik dat maar beter doen op een plek waar het gezellig is. Ik heb niks liever dan een bed vol schattige knuffeltjes. Ik weet het, ik ben een klein kind. De hamsters van Valentijn heb ik helaas gemist. Ik had ze heel graag gehad, maar er waren er geen meer toen ik van de week ging dus volgens mij zijn ze uitverkocht.

Zoals ik al zei, ik kocht drie broeken over van Irene. Ze deed een oproepje om haar te steunen zodat zij ook nieuwe broeken kon halen in de winkel en broeken is iets waar ik altijd een tekort aan heb op een of andere manier. En ze verkocht een paar mom jeans in mijn maat die ik heel mooi vond. Dus nu zijn de de mijne. Ik had nog geen mom jeans met scheuren of rafelingen, die heb ik nu wel en ik ben er verliefd op. Wanneer hij in de was moet ga ik heel verdrietig zijn want dat ding zit zo goed! En er zitten scheuren in. Mom jeans zijn veel comfortabeler dan de broeken die ik vroeger altijd droeg. Dus zo heb ik nog steeds mijn eigen kledingstijl. Een chronische ziekte met pijn verandert heel veel, ook dingen waar je in eerste instantie gewoon niet aan denkt. Maar merci Irene voor de broeken! Heel blij ermee. Mocht je benieuwd zijn, ze heeft een shopje op Vinted waar je kan rondneuzen. Nu ik ernaartoe surfte om het linkje te kunnen plaatsen zag ik dat er weer dingen zijn bijgekomen die ik leuk vind. Irene is bij deze ook officieel slecht voor mijn shopverslaving :p

Met dat ik wat meer vrij was deze week kon ik ook nog een keer naar de Albert Heijn. Die winkel ligt namelijk iets verder weg, waardoor het ook meer moeite kost om er te raken. Maar ze hebben er -ofcourse- heel veel dingen die ik lekker vind. Om te beginnen hebben ze een veel groter aanbod aan afbakbroodjes. Die Italiaanse bollen zijn echt mijn favoriet. De pakjes die op de foto staan zijn maar het topje van de berg. Maar ik doe er heel lang mee en als ik soms thuiskom van het werk ben ik zo moe en dan is het voor mij heel chill als ik een broodje in de oven kan gooien en kan eten. Zo krijg ik toch een voedzame maaltijd altijd. Verder was ik dus verdrietig dat ik geen hamster van Valentijn meer kon scoren, maar ja. Te laat. Boodschappen doen in de Albert Heijn vind ik altijd leuk want ze hebben daar dingen die Belgische winkels niet altijd hebben.

Afgelopen week scheen het zonnetje ook veel meer, waar ik heel blij mee was. Tot mijn grote verbazing kon ik zelfs een paar keer zonder jas naar het werk wandelen. Ik neem eigenlijk altijd standaard de bus sinds mijn normale wandelpad open ligt door werken. Maar je wordt dus via de alternatieve weg bijna altijd omvergereden door fietsers terwijl ze eigenlijk moeten afstappen. Maar door mijn collega ontdekt ik dus een tweede weg en die is een stukje door de natuur en nu heb ik dus een mini wandeling elke werkdag. Ik was ook veel te vroeg vrijdag waardoor ik nog eventjes vijf minuten in het zonnetje kon zitten en genieten. Echt, ik ben zo klaar voor de lente en zomer! Maar de wintermaanden zijn bijna voorbij dus nog eventjes geduld hebben is de boodschap. Ik kan me wel voorstellen dat ik niet de enige ben die enorm uitkijkt naar de lente. Het was dan niet zo’n koude winter, maar ik denk dat de pandemie de winter niet echt beter heeft gemaakt.

En zaterdagmiddag trok ik mijn zusje mee naar buiten als een pauze van haar schoolwerk en gingen we samen een uurtje wandelen. Zelf heb ik er ook wel van genoten, eventjes de natuur in en praten met elkaar. Ik heb ook weer een stuk van het park gezien dat ik anders ook nooit zie. Omdat ik als ik alleen ben meestal hetzelfde rondje wandel. Het was fijn en helemaal niet zo koud als ik in eerste instantie dacht. Yes!

Verder las ik afgelopen week heel veel, ik was woensdag en donderdag vrij ter compensatie. Woensdag ging ik samen met mijn zusje dat pakketje ophalen met de broeken van Irene waardoor we eventjes alleen op stap waren en ik merk hoe hard ik dat ook mis. Natuurlijk kan wandelen altijd, maar zij heeft natuurlijk veel schoolwerk doordat ze veel meer liveles krijgt. En we zijn vaak niet op hetzelfde moment thuis. Vroeger ging ik heel vaak met haar de stad in, naar de bioscoop, iets eten in de stad. Ik mis die dingen echt wel ondertussen. Maar we moeten blijven hopen op beter. Het duurt al heel lang, dat weet ik. Maar blijven gaan. Komende week heb ik niet echt plannen, dus het wordt denk ik gewoon een rustige week. De dag dat dit online staat ben ik een hele dag aan het werk, dus waarschijnlijk ben ik niet aan het genieten van de zon als die er is.

Hoe was jouw week?

Week in beeld 38 | Een zeer drukke week

Hi allemaal! Ken je dat verhaal van dat meisje die vorige week zei dat ze meer foto’s ging maken? Maar het vervolgens niet deed? Yeah, dat is dus exact mijn verhaal deze keer. Maar ik heb een uitleg. Het was een hele zotte week afgelopen week. Veel mensen waren niet te stuiten omdat het schoon weer was, de zon weer scheen en het eindelijk eens warmer werd. Deze kiddo moest door omstandigheden het hele weekend werken. Dus heel veel van het mooie weer heb ik niet gezien. Ik heb komende week wel meer vrij, dus ik hoop dat ik er dan wel van kan genieten. Ik zag wel mijn beste maat terug en dat was fantastisch. We zijn eind februari en ik heb eindelijk zijn kerstcadeautje kunnen geven. Moet kunnen. Let’s go!

Mijn week begon met Animal Crossing. Het was Festivale en dat is een speciaal evenement. Je moest veren verzamelen voor Pavé, een pauw die van dansen en feesten houdt. In ruil voor gevangen veren kreeg je dan beloningen, speciale items die je alleen kan krijgen door dit evenement. Ik heb ze niet allemaal ontvangen, maar het zou kunnen dat ik ooit een keer een heel klein beetje ga cheaten en nog eventjes terugkeer naar het event om het tocht te doen. Maar dat weet ik nog niet. Ik vond het wel geweldig hoe alle dieren aan het swingen waren op het dorpsplein van het eiland trouwens. Maar Animal Crossing is gewoon echt een verslaving geworden. Al valt dat wel mee, ik speel niet meer dagelijks.

En dinsdagochtend ging ik langs de dokter. Ik moest een voorschriftje hebben, dus vandaar. Tegelijkertijd heb ik ook eens gepraat met hem, want mijn pijn en vermoeidheid wordt steeds slechter en ik werd er bang van. Normaal heb ik nog een onderzoek in mei, en dat weet ik. De dokter heeft mijn pijnstillers omhoog gegooid en zei ook dat wat ik doormaak waarschijnlijk fibromyalgie is die zich aan het ‘ontwikkelen’ is in mijn lichaam. Daar schrok ik wel van, ergens ook niet. De nieuwe pijnstillers nu helpen voorlopig wel. Ik heb nog steeds pijn, maar de pijn wordt wel gedempt en daar ben ik blij mee. En ik hoop ook dat dat zo mag blijven, maar dat zie ik wel weer denk ik. In elk geval ben ik er heel dankbaar voor dat ik een dokter heb die me goed helpt, me serieus neemt en ik er altijd bij terecht kan. Niet alle huisartsen zijn zo. Dus hier ben ik heel dankbaar voor.

Donderdag ging ik langs bij mijn beste maat, waar ik heel hard naar uitkeek. De laatste keer dat we elkaar hebben gezien was toen de horeca nog open was. Ik weet dat er mensen zijn die hun vrienden en familie veel langer moeten missen of missen. Maar het begon voor ons beide echt zwaar te worden en we hebben toen besloten om er iets aan te doen. Gelukkig hadden we vrij snel na dat besluit allebei een vrije dag en konden we heel snel afspreken. Ik gaf hem zijn kerstcadeautje en ik kreeg het mijne. Mijn waxmelter was ook kapot dus het is een perfect cadeautje. Daarbij heb ik dus nog van die waxmelts en een kaarsje. Heel blij ermee. Al is het allerbelangrijkste voor me natuurlijk dat ik hem een hele dag heb gezien, we hebben gelachen en gebabbeld als vanouds. Dat had ik echt eens nodig denk ik want ik voel me sindsdien veel beter.

Ik heb nog steeds een grote liefde voor afbakbroodjes en voor some reason word ik er ook heel blij van als ik verschillende soorten beleg in de koelkast heb liggen. Zal wel weer iets zijn met volwassen worden denk ik. Maar ja, als ik mijn broodje wil smeren ben ik altijd blij dat ik keuzes heb wat ik op mijn broodje wil eten. Het is een luxe die niet iedereen in ons land heeft. Sowieso is het nu zeker in deze tijd een goed ding om stil te staan bij de simpele dingen die je hebt. Want er zijn mensen die enorme financiële problemen ontwikkelen doordat ze niet kunnen werken of hun zaak overkop gaat. Dus ondanks alles, ben ik dankbaar dat ik deze tijd nog vrij goed en gezond doorkom.

Afgelopen week tekende ik ook Dumbo. Ik had zin om een Disney-figuur te tekenen. Ik ben er heel blij mee, maar later wees een goeie vriendin me erop dat er iets niet helemaal klopt in de verhoudingen. Daar ben ik het ondertussen mee eens, dus ik ga waarschijnlijk nog correcties doorvoeren komende week. En waarschijnlijk het gecorrigeerde resultaat nog een keer delen volgende week. Maar ik ben nog steeds trots op het resultaat natuurlijk. Zeker als ik weet hoe hard ik heb gewerkt om te kunnen en te leren tekenen.

Heb jij genoten van het weer afgelopen weekend?