Praten over dagen zoals deze

Het is zondagmiddag en ik weet niet wat ik wilde schrijven, tot dit in me op kwam. Het is zo belangrijk om mentale gezondheid bespreekbaar te maken en ondanks ik dat vaak met twee bibberende handjes doe als ik schrijf, wil ik het wel doen. Want niet elke dag is rozengeur en maneschijn. En hoe vaak het ook gezegd wordt, ze doen er net zo goed toe als de goeie dagen. Maar ze worden wel altijd heel snel weggedrukt. Ik doe het ook hoor, maar meer uit trauma.

Net zoals vele mental health warriors ben ik een held in mijn emoties wegdrukken en naar het goede in mijn dag kijken. En dat is een goed ding. Die kracht en manier van denken gaat me veel verder brengen dan zuur zijn en struikelen over iedere kleine irritatie. Maar ook de slechte dagen mogen er zijn. En getoond worden. Ik heb er door mijn traumaverwerking de laatste tijd een stuk meer en om aan te tonen dat ook de mensen die het zo vaak goed weten te redden het ook lastig hebben, deel ik dit graag. Ik wil trouwens geen arrogantie uitstralen, maar ik heb al vaker de opmerking gekregen dat ik het altijd zo goed voor elkaar lijk te hebben, heel veel wijsheid heb en sowieso wel op mijn pootjes terecht kom. Natuurlijk vind ik dat hele lieve complimenten en koester ik die. Maar ook ik weet het niet altijd.

Ik heb zo van die dagen dat mijn wekker afgaat (of niet, ik slaap ook vaak genoeg uit) en ik geen idee heb wat ik met mijn dag ga aanvangen. Als ik er ook niet iets van maak dan eindigt het in een volledige dag op mijn telefoon scrollen en chatten, maar voel ik me ‘s avonds vaak nog slechter want ik heb ook niks gedaan waar ik echt blij van word. Uiteraard word ik wel blij van mijn vrienden horen of als iemand net een mijlpaal bereikt heeft. Maar dan heb ik niet perse iets gedaan wat ik leuk vind. Hoeft daarvoor geen intense wandeling te zijn, zelfs van Netflix geniet ik al. Maar eigenlijk al voor mijn dag goed en wel begonnen is, zit mijn hoofd al vol met gedachten, bedenkingen en vaak ook druk.

En sommige dagen blijft dat zo. Dan is de algemene stemming ook niet degene waar ik dans door het leven. Dan is de algemene stemming vooral waar ik me afvraag of ik goed genoeg ben, ik ertoe doe en of wat ik wil doen me ook gaat lukken. Zeker als mijn lichaam er ook nog eens bovenop komt, dan is het spel al helemaal compleet. Dan kom ik uit mijn bed en is het gekrijs of de ‘kiekeboe’ van Jacqueline te luid of werkt dat op mijn zenuwen. Dan kan ik huilen als ik merk dat wat ik voor ontbijt wilde pakken net op is of er een rotte aardbei in mijn bak zit. Dan voelt alles zwaar en is het alsof ik drijfzand in mijn brein heb want een beslissing maken of een oplossing zoeken lukt dan niet. In het ergste geval krijg ik dan een mental breakdown.

Ik denk dat dit met de jaren wel beter zal worden, maar ook niet. Ik heb als kind en tiener redelijk wat op mijn bord gekregen en dat laat nu eenmaal zijn sporen achter. Het laat mentale littekens achter. Dat die dagen nu sterker zijn is omdat ik bezig ben met mijn jeugdtrauma’s te verwerken. Er is elke week wel iets nieuws wat ik ontdek over mijn jongere zelf wat ik dan weer moet zien te verwerken op some way. En volgens mij zijn alle emoties die ik toen heb moeten voelen me gewoon aan het bereiken nu. Hoe hard je het ook wegduwt, als je het niet uitspreekt dan blijft het je achtervolgen. Het is absoluut geen gemakkelijke tijd nu, maar het lukt. Ondanks de moeilijke dagen ben ik nog steeds hier. Soms met moed, soms zonder moed. Maar ik geef niet op. Mijn jongere zelf (en ik ook trouwens) verdient het om gehoord te worden. Dat ik hierover schrijf is best wel een stap vooruit want de eerste week van therapie staarde ik gewoon een kwartier naar het lege witte scherm van mijn iPad en gebeurde er niks. Medebloggers weten dat er uit die momenten nog nooit iets goeds is verschenen, maar oke. Maar stilletjes aan vind ik de woorden om mijn verhalen te vertellen en hopelijk ook mensen te inspireren. Ik was heel erg bang dat dat een pure trauma reactie was, dat ik er altijd wil zijn voor mensen. Maar dat is niet zo. Het is iets waar mijn hart naar verlangt, mensen inspireren, mensen helpen. Mensen lichtpuntjes bezorgen.

Maar het allerbelangrijkste wat ik steeds meer durf te geloven (met kleine stapjes): ik ben oke zoals ik ben. Er is nog een lange weg te gaan en ik moet nog veel onderscheid maken uit wat ik doe vanuit trauma en wat ik doe omdat ik het zelf wil, maar het komt. Het komt echt. Elke emotie die ik gevoeld heb is een steen van de muur die naar beneden komt. Elke overwinning is er eentje om trots op te zijn. Elke stap is eentje vooruit, en soms zijn het er twee achteruit. Maar das oke ♥️

Gedachten over mijn jongere zelf

Hier zit ik dan. Met mijn iPad op mijn schoot, tussen al mijn knuffels op mijn bed. Naast me ligt mijn blauw konijn, mijn steun en toeverlaat tijdens de meest moeilijke momenten. Aan mijn voeteinde liggen drie minions naar alle kanten gedraaid (want ik heb vanmorgen mijn bed niet opgemaakt). Het zijn dingen die mij kenmerken en het zijn dingen die me maken wie ik ben. Ik ben bezig met het trauma dat is ontstaan uit mijn jeugd te verwerken. Vaak vraag ik me af wat mijn jongere zelf zou vinden van wie ik nu ben. Want ik ken haar waarden en normen van toen. De dingen die ze zo belangrijk vond. En de meeste zijn eigenlijk nog niet echt veranderd. Ik ben wel veranderd, dat is wat trauma (maar ook healen van trauma) met je doet. Net als iedere goeie of slechte ervaring schept het een beetje wie je bent. Dat andere deel? Dat heb je elke dag zelf in de hand.

Ik denk dat ze wel trots zou zijn. Ooit heb ik in het middelbaar gezworen toen ik hoorde hoe bitter de wereld kon zijn (die grote wereld ver achter de schoolpoort). Hoe snel mensen op hun tenen getrapt zijn en hoe snel er drama wordt gemaakt van iets wat eigenlijk geen drama moet zijn. En ik heb mezelf beloofd dat als ik tegenslagen had dat ik altijd zou blijven lachen en er het beste van maken. Ik denk dat beide geslaagd zijn. Niet iedere tegenslag is er eentje om mee te lachen, er zijn veel tegenslagen die je hart in honderdduizend stukken gaan breken. En das oke. Maar ik hoopte dat ik despite dat wel mijn positiviteit en mijn kracht om de mooie dingen te zien niet zou verliezen. Die heb ik niet. Afgelopen week was niet gemakkelijk. Er was vooral veel fysieke pijn aanwezig. En toen kan ik zonder moeite opsommen wat wel leuk was. Die kracht hoop ik ook nooit te verliezen. Ik hoop dat ik ooit als ik later oud en grijs ben dit teruglees en moet glimlachen. Of daarvoor niet zo ver weg van nu, maar misschien over een paar jaar. Nostalgische sucker die ik ben, weet ik dat dat gaat gebeuren. Momenteel hang ik heel veel in het verleden en dat is normaal. Want om mijn traumareacties te doorbreken of gedrag dat daaruit voorkomt te doorbreken moet ik weten waar het vandaan komt. Want dan pas kan ik het aanpakken. Het is simpelweg dweilen met de kraan open. En je kan zoveel handdoeken en keukenpapier uit de kast halen, je keuken wordt niet droog. Zo werkt het bij mij ook. Van zolang ik niet weet waar een reactie vandaan komt, kan ik er ook niet tegenin gaan. Negen op tien kansen weet ik het wel, dus das wel een teken dat ik goed bezig ben. Wil ik daarmee niet zeggen dat als jou dat nog niet lukt, je slecht bezig bent natuurlijk. Alleen al het feit dat je bezig bent is een overwinning op zich.

Soms kijk ik in mijn kamer en zie ik van alles. Mijn schilderijen (er hangt een gigantisch schilderwerk met drie eclairs op bijvoorbeeld), illustraties van door de jaren heen. Handletterwerk. Een rek vol boeken en daaronder allerlei tekenblokken. Stiften in alle kleuren van de regenboog (I wish). Het zijn dingen die eigenlijk altijd al een plekje in mijn leven gehad hebben. Al bijna sinds ik kind was. Er zijn vijf nieuwe boeken bijgekomen sinds deze week. In pastelkleurtjes. Ik moet elke keer glimlachen als ik ze zie staan want dan denk ik aan hoe blij jongere ik daarmee zou geweest zijn. De vreugde die ik altijd voelde als ik een nieuw boek in de kast schoof of hoe blij ik was elke keer dat er een boek wat ik al lang wou lezen in de rekken van de bibliotheek stond of op me lag te wachten achter de reservatie balie. Hoe ik als student intens gelukkig kon worden als mijn markers op mijn tafel lag en ik omringd werd door de geuren van mijn stiften. Wanneer mijn handen alle kleuren van de regenboog hadden na de les illustratie op school. Hoe blij ik als kind en later ook werd als de leerkracht zei dat we een schrijfopdracht kregen als huiswerk. Het zijn een paar kleine dingen die altijd in mijn leven aanwezig geweest zijn en die ik graag deed. Nog steeds. Ik ben nu aan het vechten voor mijn jongere zelf. Ze heeft veel meegemaakt en ze was vaak veel te hard voor zichzelf. Altijd als ik me afvraag waarom ik ook alweer bezig ben denk ik aan haar terug. Dan is het antwoord daar heel snel: zodat ze niet voor niks daar allemaal doorheen is gegaan. Ze zeggen wel eens dat je moet worden wie je jongere zelf nodig had of iemand waar je jongere zelf trots op zou kunnen zijn. Ik denk dat dat in mijn geval wel goed zit. Ik ben nu aan het herstellen van wonden en dingen aan het doen waar zij niet van durfde te dromen. Mezelf zijn, plannen maken voor de toekomst, mezelf durven accepteren. Durven dromen en geloven dat ik die dromen kan waarmaken ook. Dus ja, als jongere ik mij nu zou bezig zien of horen, denk ik dat ze heel trots op me zou zijn ♥️

De drempel rond bloggen

Photo by Annie Spratt on Unsplash

De laatste tijd is het rustig op mijn blog. Ik probeer hier en daar wel iets, maar het is lastig. Zoals veel dingen in mijn leven op dit moment. Waar ik normaal altijd een paar ideetjes heb om online te gooien, heb ik het daar nu lastiger mee. Niet dat ik geen plezier heb in het bloggen, zeker wel. Ik zou me denk ik geen leven meer kunnen inbeelden zonder. Maar de drempel is hoger geworden. Is het omdat ik trauma’s aan het verwerken ben, is het omdat mijn hoofd ramvol zit elke dag? Ik weet het niet. Ik weet gewoon dat vanaf ik iets voor mijn blog probeer te doen, mijn haar in de lucht schiet als een kat die blaast naar de vijand. Behalve de weekoverzichtjes, die vloeien uit mijn vingers gelijk zot. Maargoed, aan die posts heb ik ook niet heel veel werk want das gewoon letterlijk vertellen wat ik heb gedaan of wat er gebeurd is in de week.

Mijn hoofd zit vol met traumaverwerking en ik wil er heel graag over schrijven. Een van de dingen die ik heel graag wil is mensen inspireren, mensen nieuwe moed geven en mensen helpen. Ik heb ondertussen gemerkt dat dat een passie is die enorm groot is. Enerzijds kan ik niet over alles schrijven, anderzijds zijn er zeker wel dingen die waarschijnlijk een plekje zullen krijgen. Ik ben deze blog destijds begonnen onder het mom van ‘ik wil een plekje waar ik mijn ei kwijt kan, maar ook met de nodige dosis luchtigheid en humor’. En daar sta ik nog altijd achter. Maar ik ben dan bang dat ik alleen maar zware content deel (want mijn hoofd is niet de meest gemakkelijke plek om te zijn op dit moment), terwijl ik aan de andere kant wel sta voor echtheid.

Ik ben ook bezig met mezelf te leren kennen of te ontdekken wie ik wil zijn. Zoals ik al zei, ik heb bijna 24 jaar geleefd met de visie om te draaien naar anderen hun mening, ik heb bijna niet anders gekend dan me altijd te moeten aanpassen aan wat anderen willen. Ik ben daardoor ook op een paar gebieden transformaties aan het maken. Er zijn hobby’s die mij minder liggen en juist andere dingen zijn heel erg naar de voorgrond gekomen. En mijn blog is een vrij grote representatie van wie ik zelf ben. Dus misschien zal mijn blog gewoon meeshiften naar wie ik ben. En wat dat wordt, dat zie ik vanzelf wel weer. Ik weet alleen dat ik wil blijven bloggen en mijn blog me heel erg bevalt op dit moment (misschien met een beetje regelmatiger posten naar mijn zin, maar dat komt wanneer het komt).

In een notendop: ik twijfel heel erg aan mijn blog of wat ik wil. Ik twijfel ook heel erg aan de kwaliteit of nuttige bijdrage van mijn schrijfsels. Daardoor is de drempel om te bloggen soms hoog.

Ik ben niet perfect. En dat is prima

Al heel mijn leven vecht ik alles bij elkaar om toch maar perfect te zijn. Mensen vertelden mij dat dat helemaal niet kon. Maar ik bleef ‘dapper’ doorgaan. Vechten voor mijn perfectie. Dat ik geboren ben met een dosis perfectionisme is soms een vloek. Gelukkig zie ik het tegenwoordig meer als een zegen. Maar na al die tijd realiseerde ik me dat ik niet perfect ben. Niemand is dat en dat verwachtte ik nooit van iemand. Alleen van mezelf. Maar ik zal nooit perfect zijn en nu besef ik dat dat oke is. Helemaal prima

Ik ben net als iedereen niet perfect. Ik maak fouten, heb geen al te best geheugen en vergeet snel dingen. Ik maak wel eens typfouten en plan mijn artikels niet altijd netjes in zoals ze moeten. Ik heb goeie kanten en slechte kanten. Ik maak drama’s van dingen die geen drama moeten zijn. Maar dat is wie ik ben. Ik ben snel moe, ik heb snel pijn en kan daar heel lang over doordrammen.

Maar ik heb ook goeie kanten. Ik maak het allerliefst andere mensen gelukkig, ik bekijk het leven liefst al lachend en positief. Ik inspireer graag mensen door middel van verhalen die ik vertel of de blogs die ik schrijf. Ik zie de wereld het allerliefste gelukkig. Ik kan mensen raken met wat ik vertel of schrijf en ik heb een eigen unieke tekenstijl.

Maar ik hoef ook niet perfect te zijn. Dat is onmogelijk want iedereen maakt fouten. Niemand is perfect en perfectie is relatief. Want de een zal je liever in een jurkje zien met hakken en de ander ziet je liever in een jeansbroek met sneakers. Perfectie is relatief en je moet nu eenmaal keuzes maken. En dat zal niet altijd zijn wat iedereen wil. Maar dat hoeft ook niet.

Mijn mindere kanten maken me net als mijn talenten en mijn goede kanten wie ik ben. Iemand die perfect is, is saai. Iemand bij wie alles op rolletjes loopt komt nooit iets tegen en bovendien leer je uit je fouten. You don’t lose if you learn from your mistake.

Weet je, ik ben niet perfect en ik zeg wel een stomme dingen en ik doe soms dingen waarvan ik later wenste dat ik ze nooit had gedaan. Maar we zijn allemaal mensen, en goeie mensen maken soms slechte beslissingen. Dat maakt ze geen slechte mensen. We maken allemaal fouten. En we zijn niet perfect. Ik zie mezelf ook niet als meer of minder dan een ander. Want voor mij is iedereen gelijk. Ik ben niet perfect en ik heb jaren gejaagd op die perfecte versie van mezelf. Uiteindelijk heeft me dat alleen oorlog met mezelf opgeleverd en keer op keer teleurstelling. Want het lukte niet. Ik heb een tijd terug aanvaard dat ik niet perfect ben, maar ik heb dingen waar ik in uitblink net als iedereen. En dat is allemaal prima. Je hoeft niet eerst perfect te zijn om van jezelf te houden. Hou maar gewoon van die imperfecte zelf. Want weet je, die imperfecte jij is nog zoveel leuker dan de persoon die alles weet en altijd perfect op alles inspeelt. Vlucht niet voor wie je bent, maar omarm jezelf. Want het is dik oke.

Het leven is best wel mooi. Ook na veel tegenslagen

Photo by Sonya ICatchTheMoment on Unsplash

Ik ben een mens dat veel nadenkt. Heel veel. Soms een beetje te veel. Tegelijkertijd is dat ook een van de dingen die ik het allerleukste vind aan mezelf. Ik kan aan het wandelen zijn met muziek in en compleet in mijn eigen wereldje zijn. No worries, ik hoor het verkeer wel en als ik moet oversteken ben ik alert. Maar vaak komen daar best wel diepe dingen uit en ik schrik daar zelf ook soms van. Niet op een zorgwekkende manier.

Zo nu ook weer. Het was gisteravond en ik was op het pleintje achter onze hoek aan het lezen. Muziek in mijn oren natuurlijk. Maar het was al negen uur en ik kreeg koud. Mijn moeder niet, die is nog een halfuurtje blijven zitten. Ik ben dus eerder naar huis gegaan. Op die kleine wandeling naar huis zag ik de lucht stilletjes aan donker worden, voelde ik de koele zomerlucht op mijn gezicht. Zag ik de bomen afsteken tegen de lucht. En toen besefte ik me dat het leven best wel mooi is. Niet in de dingen die we altijd denken. Niet in alle grote loonbrieven en dure telefoons en chique huizen. Je hebt ze op zich alle drie wel nodig in je leven, maar het is niet de essentie. Toch draait het net om die kleine geluksmomentjes. Want dat was wat ik voelde, geluk. En dankbaarheid, dat ik dat na al die jaren vechten oprecht kan voelen. Ik voelde op dat moment de essentie van het leven tot diep in mijn ziel. En ja, dat klinkt super zweverig. Maar ik kan het niet anders uitleggen.

Ik heb de laatste jaren best wel wat te verduren gekregen en ik ga het lijstje niet weer presenteren. En misschien hangt er binnenkort weer een wolk boven mijn hoofd. Ik ga binnenkort iets delen, maar ik moet nog een paar mensen op de hoogte brengen voor het op mijn blog kan. Ik ga niet zeggen dat ik de afgelopen jaren nooit gelukkig was. Ik heb toen ook geluk gevoeld, maar het was altijd overschaduwd door onzekerheid, zelfhaat of andere kopzorgen. Wil ik daarmee zeggen dat ik die nu niet meer heb? Nee. Ik denk niet dat er een moment gaat komen dat alles ‘at peace’ is. Maar ze overheersen mijn dagen meestal niet. Ik ben dankbaar dat nadat ik de wereld als een boze plek te zien hem weer kan zien zoals hierboven. Dat ik dingen terug kan relativeren en mezelf kan relativeren. Mijn fouten dan bedoel ik. Dat ik mijn verleden kan laten rusten en het mijn toekomst niet meer belemmert. Dat ik gelukkig kan en mag zijn. Want iedereen verdient dat. Ook jij, die dit aan het lezen bent.

Ik ben niet perfect. Ik maak fouten en ik moet nog heel veel leren. Over volwassen zijn en worden, geld beheren, op werkgebied. Er komt nooit een moment dat je klaar bent met leren en dat is goed ook. Hoe saai zou het leven zijn als je alles weet? Ik kan gerust een uurtje vullen met schrijven wat ik nog allemaal moet leren. Maar dat dacht ik als puber ook. En toch is het goedgekomen met mij. En ik vertrouw erop dat dat verdere jaren ook gaat gebeuren. En als dat niet zo is, is dat niet leuk. Maar volwassenen zijn ook maar mensen, die af en toe de pedalen eens kwijtspelen. Dat betekent niet dat het niet meer goed kan komen. En cliché, maar het zijn uit die periodes dat je zoveel leert.

Ik wilde deze gedachtenspinsels delen met jullie. Over het leven, tegenslagen en ultiem geluk. Ik weet ook niet wat me bezielde dat ik dit ineens voelde en schreef. Maar ik hoop dat iedereen in zijn leven veel van die ultieme geluksmomentjes mag hebben, wie je ook bent. Je verdient het. Dus geniet, lach, zing en dans. En geniet van de kleine schoonheden van je dag. Op het einde van de rit zijn die het meest waard.