Nog eventjes over hoogsensitief zijn

Ik heb wel al vaker geschreven over hoogsensitiviteit. Een begrip dat steeds meer het daglicht te zien krijgt in de media en dat moedig ik alleen maar aan. Het kan heel frustrerend zijn om zoveel te voelen als je niet weet waar het allemaal vandaan komt. Het is niet dat ik nu nooit struggle met gevoelig zijn, want ik heb ook mijn valkuilen. Maar bovenal ben ik dankbaar voor deze eigenschap en dat ik hem heb. Dat bedacht ik me van de week op de trein.

Ik noem het altijd midden in de wereld staan. Meeste mensen ervaren hem normaal. Onze wereld. Iedereen kan gezichtsuitdrukkingen lezen (de meeste mensen toch) en iedereen kan een liedje horen, een smaak voelen of de zachtheid van een dekentje voelen. Dat zijn dingen die je – als je geluk hebt- kan ervaren. Er zijn mensen die doof of blind zijn en die dat niet kunnen. Maar die genieten volgens mij op hun eigen manier van het leven. Ik hoor niet zomaar een liedje. Ik denk dat ik het het beste kan omschrijven met muziek want dat voel ik altijd tot op het bot. Een mooi liedje komt niet gewoon binnen bij mij. Ik voel de melodie, het gevoel van de zanger en wordt geraakt door iedere uithaal, ieder gevoelig stukje en alle klanken en speciale dingen die mensen met hun stem doen. Als ik wat meer verstand had van zingen kon ik de technische benaming gebruiken, maar dat kan ik niet. Iedere trilling in de stem, ieder hees stukje, broze stukjes van een liedje. Ik merk ze allemaal op. Bij echt gevoelige ballades dan hoor ik niet gewoon het liedje. Ik word er volledig in genesteld en het is alsof ik meeleef in het liedje. En dat is heerlijk. Ik kan daar zo intens van genieten. Het is een van de redenen dat ik niet zonder koptelefoon kan. En om overprikkeling tegen te gaan. Muziek maakt mij rustig en als ik een beetje een goeie stem had dan zou ik het waarschijnlijk zalig vinden om zelf al die gevoelige en prachtige nummers te zingen. Die heb ik niet, maar ik ben gezegend met andere talenten. Een liedje komt bij mij niet gewoon binnen. Ik word geraakt tot op het bot. En dat heb ik met de hele wereld.

Ik ervaar de wereld niet gewoon van op een afstand. Ik voel hem. Ik voel alle gevoelens van anderen. Wanneer iemand verdrietig of geïrriteerd is voel ik dat direct. Wanneer er voor ik binnenkom in de kamer een ruzie is geweest voel ik dat direct. Wanneer mijn zusje thuiskomt van school een een -excuse my French- een kutdag heeft gehad, kan ze dat niet verbergen voor me. Ik voel het. En het raakt me. Altijd. Is het omdat ik zelf weet hoe het is om je rot te voelen? Ik zou het niet weten. Het zal er wel mee te maken hebben. Alles raakt me ook altijd. Als ik op de trein naar huis zit en de zon ondergaat en prachtige kleuren toont. Wanneer klanten me een compliment geven, iemand vertelt dat er iets rottigs is gebeurd. Ik hoor het niet gewoon, ik voel het tot diep in mijn hart. Dat kan heel vermoeiend zijn, en dat is zo. Maar meeste keren ben ik blij dat ik gezegend ben met mijn gevoeligheid. Het maakt mijn leven zoveel mooier. Ik heb soms zulke mooie dankbare gevoelens ervaren, zoveel bijzondere momenten door die gevoeligheid. Dat zou ik allemaal niet willen missen. Neem mijn gevoeligheid weg en je neemt een heleboel van mijn persoonlijkheid weg.

Ook de momenten dat ik intens gelukkig ben zijn zo bijzonder. Ik kan soms midden in een tekening voelen hoe graag ik dat doe en dat maakt me zo blij. Dat gevoel van geluk. Of wanneer ik zoals nu mijn vingers over het toetsenbord laat glijden om mijn gedachten of gevoelens in woorden om te zetten. Dat ik dat zo goed kan (want dat hoor ik van velen) heeft juist te maken met dat ik de dingen zo goed voel. Het beste gevoel is altijd wanneer ik iemand heb geholpen of gelukkig heb gemaakt. En niet om daarna te kunnen zeggen dat ik de reddende held was. Mensen gelukkig maken is iets wat ik oprecht graag doe. En ja, ik ben me ervan bewust dat dat een enorm groot cliché is. En toch klopt het. Ik doe niks liever dan anderen gelukkig maken. Als ik weet dat ik iemands dag heb gemaakt, dan maakt me dat intens gelukkig. Het liefst zou ik de wereld redden, maar dat gaat me in mijn eentje niet lukken. Daarom doe ik dat maar elke dag met kleine dingetjes.

Alles komt uiteindelijk goed

Een paar dingen vandaag zetten me aan het denken en ik wilde daar graag over schrijven. Want het leven is absoluut niet altijd zonnetje en dansen. Bij niemand. We maken allemaal dingen mee, krijgen tegenslagen. Het hoort erbij. Maar zelfs in het diepste van wanhoop moet je een ding goed onthouden; het komt goed. Zelfs al lijkt het niet zo. Het komt goed. Zolang je die hoop hoog houdt, is er niks verloren.

IMG_0078
Eigen illustratie, mag niet gebruikt worden zonder toestemming

Ik ben nu jongvolwassen, begin mijn jaren als twintiger. En toch heb ik al zoveel achter de rug. Mooie tijden, maar ook zeker moeilijke tijden. Ik werd als kind gepest, ik kreeg later in het middelbaar problemen met mijn opleiding en wist niet wat ik wilde. Ik haatte mezelf en dacht dat anderen dat ook deden. We zijn nu jaren later en al die dingen zijn goed gekomen. En ik heb daar ook lessen uit geleerd. Ik keek vandaag de video van Teske over 25 lessen in 25 jaar. Dat soort video’s vind ik geweldig, give me more. Als ik die titel zie op Youtube, je hebt mijn enthousiasme direct. Teske sloot haar video af met de boodschap dat alles uiteindelijk wel op zijn pootjes terecht komt. En dat is zo. Een paar uur later was ik aan het scrollen op Facebook en kwam ik een foto tegen van mijn school met een paar van mijn oudleerkrachten. Ook dat zette me aan het denken. Toen ik voor het eerst in mijn opleiding kwam wist ik niet eens of ik door mijn jaar ging raken en of ik mijn diploma zou halen. Drie jaar later ondertekende ik trots het blad dat ik mijn diploma had gekregen. Dingen komen goed. En als ze dat niet doen, dan heeft het een reden waar je later wel achterkomt. Het leven wil je iets leren, of het is niet de weg voor jou. Net zoals toen vorig jaar. Ik zette mijn studie stop en ik wist niet wat ik zou doen. Uiteindelijk is het ook goed gekomen. Ik heb een job waar ik gelukkig ben en fantastische collega’s heb. Dus in welke fase van je leven je ook zit, het komt wel op zijn pootjes terecht. Misschien niet meteen morgen of deze week. Maar het komt.

Ik weet dat de zwarte periodes in het leven heel zwaar kunnen zijn. Ze kunnen alle energie uit je zuigen, je doen denken dat het nooit meer in orde komt. Maar aan alles komt een einde in het leven en dat is een beangstigend gegeven. Maar dat kan ook een geruststelling zijn. Ook aan de moeilijke periodes komt een einde. Waar je nu ook aan aan het denken bent, er is licht aan het einde van de tunnel.  En uiteindelijk haal je uit de moeilijkste tijden van je leven de grootste lessen. En de beste overwinningen zijn altijd deze waar je het hardste voor moest vechten. Nu ook, we leven in een tijd van crisis. Er komt een dag dat er een vaccin zal zijn. Er zal een dag zijn dat corona in de geschiedenisboeken staat en wij klaar zijn. Er zal een dag komen dat we elkaar weer mogen knuffelen naar hartelust. En vergeet niet te geloven in jezelf.

Tot nu toe heb je alle bad days en moeilijke dingen overleefd. Dat komt nu ook wel goed. Je bent sterk, denk aan alle dingen die je eerder hebt overwonnen. We hebben allemaal dingen overwonnen en we slagen allemaal in fantastische dingen. Ook al ziet niet iedereen dat, dat doet er niet toe. Het belangrijkste is dat JIJ ze ziet. Blijf geloven in je eigen kracht. Er komt een dag dat je kan vertellen dat het voorbij is. En dat je hopelijk trots bent dat je hebt gevochten ♥

Op welke overwinningen of ‘gevechten’ ben jij trots?

Mijn lichaam gaat achteruit. En daar heb ik het lastig mee.

Ik ben niet van plan elke week een artikel over mijn pijn of vermoeidheid te publiceren, wordt geen nieuwe gewoonte. Maar dit is voor mij ook nieuw en mijn blog is mijn uitlaatklep. En dit moest er gewoon eventjes uit. Skip het vooral als je er geen zin in hebt

Ik ben Nikita. Ik ben iemand die graag doorzet, vecht voor dingen en alles uit het leven wil halen. Ik ben ook iemand die graag hard werkt en bezig is. En het liefst van al maak ik anderen gelukkig. Na een jaar beginnen de slechte dagen vol pijn en vermoeidheid steeds sneller te volgen. Ik ging ermee naar de dokter met de verwachting dat ik overspannen was na de lockdown. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik mezelf voorbij loop. En nee, daar ben ik ook niet trots op. Maar niemand is perfect. En toen antwoordde de dokter dat het misschien chronisch is. Bam. Wie dat verhaal gemist heeft, ik link eventjes het artikel. Zo hoef ik dat niet te herhalen.

De laatste weken begin ik nieuwe kwaaltjes te ontdekken. En oude kwaaltjes die erger worden. Vorige week was ik met mijn zusje in de stad om pizza te eten zoals ik vertelde. Na een uurtje rondslenteren in de stad en winkels vroeg ik of we naar huis konden omdat ik wilde rusten. Afgelopen maandag deed ik boodschappen omdat ik vorig zaterdag geen tijd had. Toen ik thuiskwam belde ik naar mama om te vragen of ze wilde komen helpen dragen. Het was best veel en we wonen op het derde. Zonder lift. Vroeger waren die dingen allemaal geen big deal. Kreeg ik die tas wel boven. Kon ik nog drie uur lachen en winkelen met mijn zusje. Ik heb bij het minste geluid hoofdpijn, mijn koptelefoon is mijn beste vriend. Dat was hij al trouwens. Na twee shiften van zes uur werken ben ik kapot. Ik mag het niet vergelijken met vroeger toen alles nog oke was. Maar het is confronterend. Elke nieuwe ontdekking.

Betekent dat dat ik opgeef? Nee. Ik blijf vechten voor een mooi leven en voor geluk. Maar er zijn ook dagen dat ik mijn tranen moet wegslikken en sterk zijn. Dat ik mezelf moet blijven herinneren dat ik sterk ben en hier wel doorheen kom. En vooral dat dit mij niet minderwaardig maakt. Ik ben nog steeds Nikita zoals ik ben. Alleen met wat dichtere grenzen en wat meer op rekening mee te houden. En daar hangt mijn waarde niet van af.

Ik probeer mezelf ook altijd mee te geven dat het heel normaal is wat ik voel. Het voelt een beetje als rouwen. Bij rouwen om een overledene ben je verdrietig om iemand die heen is gegaan en nooit meer terug komt. Ik ben aan het rouwen om een stukje van mijn gezondheid dat misschien nooit meer terugkomt. Ik mag geen voorbarige conclusies trekken natuurlijk, daar maak ik mezelf alleen maar banger mee. Maar ik heb een hele goeie intuïtie en die vertelt me dat ik maar beter goed voorbereid kan zijn. En helaas heeft die het vaak juist.

Ik ben niet perfect. En dat is prima

Al heel mijn leven vecht ik alles bij elkaar om toch maar perfect te zijn. Mensen vertelden mij dat dat helemaal niet kon. Maar ik bleef ‘dapper’ doorgaan. Vechten voor mijn perfectie. Dat ik geboren ben met een dosis perfectionisme is soms een vloek. Gelukkig zie ik het tegenwoordig meer als een zegen. Maar na al die tijd realiseerde ik me dat ik niet perfect ben. Niemand is dat en dat verwachtte ik nooit van iemand. Alleen van mezelf. Maar ik zal nooit perfect zijn en nu besef ik dat dat oke is. Helemaal prima

Ik ben net als iedereen niet perfect. Ik maak fouten, heb geen al te best geheugen en vergeet snel dingen. Ik maak wel eens typfouten en plan mijn artikels niet altijd netjes in zoals ze moeten. Ik heb goeie kanten en slechte kanten. Ik maak drama’s van dingen die geen drama moeten zijn. Maar dat is wie ik ben. Ik ben snel moe, ik heb snel pijn en kan daar heel lang over doordrammen.

Maar ik heb ook goeie kanten. Ik maak het allerliefst andere mensen gelukkig, ik bekijk het leven liefst al lachend en positief. Ik inspireer graag mensen door middel van verhalen die ik vertel of de blogs die ik schrijf. Ik zie de wereld het allerliefste gelukkig. Ik kan mensen raken met wat ik vertel of schrijf en ik heb een eigen unieke tekenstijl.

Maar ik hoef ook niet perfect te zijn. Dat is onmogelijk want iedereen maakt fouten. Niemand is perfect en perfectie is relatief. Want de een zal je liever in een jurkje zien met hakken en de ander ziet je liever in een jeansbroek met sneakers. Perfectie is relatief en je moet nu eenmaal keuzes maken. En dat zal niet altijd zijn wat iedereen wil. Maar dat hoeft ook niet.

Mijn mindere kanten maken me net als mijn talenten en mijn goede kanten wie ik ben. Iemand die perfect is, is saai. Iemand bij wie alles op rolletjes loopt komt nooit iets tegen en bovendien leer je uit je fouten. You don’t lose if you learn from your mistake.

Weet je, ik ben niet perfect en ik zeg wel een stomme dingen en ik doe soms dingen waarvan ik later wenste dat ik ze nooit had gedaan. Maar we zijn allemaal mensen, en goeie mensen maken soms slechte beslissingen. Dat maakt ze geen slechte mensen. We maken allemaal fouten. En we zijn niet perfect. Ik zie mezelf ook niet als meer of minder dan een ander. Want voor mij is iedereen gelijk. Ik ben niet perfect en ik heb jaren gejaagd op die perfecte versie van mezelf. Uiteindelijk heeft me dat alleen oorlog met mezelf opgeleverd en keer op keer teleurstelling. Want het lukte niet. Ik heb een tijd terug aanvaard dat ik niet perfect ben, maar ik heb dingen waar ik in uitblink net als iedereen. En dat is allemaal prima. Je hoeft niet eerst perfect te zijn om van jezelf te houden. Hou maar gewoon van die imperfecte zelf. Want weet je, die imperfecte jij is nog zoveel leuker dan de persoon die alles weet en altijd perfect op alles inspeelt. Vlucht niet voor wie je bent, maar omarm jezelf. Want het is dik oke.

Het leven is best wel mooi. Ook na veel tegenslagen

Photo by Sonya ICatchTheMoment on Unsplash

Ik ben een mens dat veel nadenkt. Heel veel. Soms een beetje te veel. Tegelijkertijd is dat ook een van de dingen die ik het allerleukste vind aan mezelf. Ik kan aan het wandelen zijn met muziek in en compleet in mijn eigen wereldje zijn. No worries, ik hoor het verkeer wel en als ik moet oversteken ben ik alert. Maar vaak komen daar best wel diepe dingen uit en ik schrik daar zelf ook soms van. Niet op een zorgwekkende manier.

Zo nu ook weer. Het was gisteravond en ik was op het pleintje achter onze hoek aan het lezen. Muziek in mijn oren natuurlijk. Maar het was al negen uur en ik kreeg koud. Mijn moeder niet, die is nog een halfuurtje blijven zitten. Ik ben dus eerder naar huis gegaan. Op die kleine wandeling naar huis zag ik de lucht stilletjes aan donker worden, voelde ik de koele zomerlucht op mijn gezicht. Zag ik de bomen afsteken tegen de lucht. En toen besefte ik me dat het leven best wel mooi is. Niet in de dingen die we altijd denken. Niet in alle grote loonbrieven en dure telefoons en chique huizen. Je hebt ze op zich alle drie wel nodig in je leven, maar het is niet de essentie. Toch draait het net om die kleine geluksmomentjes. Want dat was wat ik voelde, geluk. En dankbaarheid, dat ik dat na al die jaren vechten oprecht kan voelen. Ik voelde op dat moment de essentie van het leven tot diep in mijn ziel. En ja, dat klinkt super zweverig. Maar ik kan het niet anders uitleggen.

Ik heb de laatste jaren best wel wat te verduren gekregen en ik ga het lijstje niet weer presenteren. En misschien hangt er binnenkort weer een wolk boven mijn hoofd. Ik ga binnenkort iets delen, maar ik moet nog een paar mensen op de hoogte brengen voor het op mijn blog kan. Ik ga niet zeggen dat ik de afgelopen jaren nooit gelukkig was. Ik heb toen ook geluk gevoeld, maar het was altijd overschaduwd door onzekerheid, zelfhaat of andere kopzorgen. Wil ik daarmee zeggen dat ik die nu niet meer heb? Nee. Ik denk niet dat er een moment gaat komen dat alles ‘at peace’ is. Maar ze overheersen mijn dagen meestal niet. Ik ben dankbaar dat nadat ik de wereld als een boze plek te zien hem weer kan zien zoals hierboven. Dat ik dingen terug kan relativeren en mezelf kan relativeren. Mijn fouten dan bedoel ik. Dat ik mijn verleden kan laten rusten en het mijn toekomst niet meer belemmert. Dat ik gelukkig kan en mag zijn. Want iedereen verdient dat. Ook jij, die dit aan het lezen bent.

Ik ben niet perfect. Ik maak fouten en ik moet nog heel veel leren. Over volwassen zijn en worden, geld beheren, op werkgebied. Er komt nooit een moment dat je klaar bent met leren en dat is goed ook. Hoe saai zou het leven zijn als je alles weet? Ik kan gerust een uurtje vullen met schrijven wat ik nog allemaal moet leren. Maar dat dacht ik als puber ook. En toch is het goedgekomen met mij. En ik vertrouw erop dat dat verdere jaren ook gaat gebeuren. En als dat niet zo is, is dat niet leuk. Maar volwassenen zijn ook maar mensen, die af en toe de pedalen eens kwijtspelen. Dat betekent niet dat het niet meer goed kan komen. En cliché, maar het zijn uit die periodes dat je zoveel leert.

Ik wilde deze gedachtenspinsels delen met jullie. Over het leven, tegenslagen en ultiem geluk. Ik weet ook niet wat me bezielde dat ik dit ineens voelde en schreef. Maar ik hoop dat iedereen in zijn leven veel van die ultieme geluksmomentjes mag hebben, wie je ook bent. Je verdient het. Dus geniet, lach, zing en dans. En geniet van de kleine schoonheden van je dag. Op het einde van de rit zijn die het meest waard.