Er zijn altijd gelukjes. Ook in de storm

Hi allemaal! Heel vaak heb ik fantastische gedachtengangen die ik wil delen. Dit is er ook weer eentje van. Ik heb hier al vaker iets over gedeeld, over geluksmomentjes en dankbaarheid. Maar dat was in september, toen ik nog geen officiële diagnose had. Nu heb ik die zo goed als zeker eigenlijk. En hoe verder ik in de tocht ga, hoe meer dingen herkenbaar worden. Laatst keek ik een video van iemand die haar verhaal deelde rond fibromyalgie, en het werd steeds herkenbaarder. Ik heb zelfs dingen bijgeleerd. Maar daar gaat het vandaag niet over. Het gaat over gelukjes. Let’s go!

gentle lush floribunda flowers on floor
Photo by Secret Garden on Pexels.com

Sommige momenten heb ik het echt gehad of werkt mijn lijf echt niet mee. Dan heb ik weer daar pijn, dan ben ik weer moe en is er niks dat me energie lijkt te geven. Ik had de afgelopen tijd zo een paar dagen dat ik dat beu was. En ik ga ook niet zeggen dat er een dag komt dat dat niet meer zo is. Je gezondheid verliezen door een chronische ziekte is geen eenmalig verlies. Het is iets waar je elke dag mee geconfronteerd wordt. Net als met rouwen om een persoon krijgt dat wel een plekje op een dag, maar het zal altijd pijn doen diep vanbinnen. Maar toch weet ik ook op zo’n stomme dag wel om iets te lachen of iets te vinden dat mijn hart een sprongetje doet maken. Al zijn het memes die ik zelf opzoek over fibromyalgie, al is het ik die een grap ertegenaan gooi. Al is het het zonnetje dat schijnt of de prachtige avondlucht als de zon ondergaat. Ik vind altijd wel iets. Zelfs in de storm zijn er gelukjes die je kan plukken. Meestal komen ze meewaaien en soms moet je ze zelf gaan zoeken. Maar ze zijn er altijd. Zoals kleine zonnestralen die door de wolken heen schijnen.

Ik denk dit heel vaak. Soms heb ik echt een stomme dag en toch weet ik te glimlachen om dingen die wel goed zijn aan die dag. Is het een teken van kracht? Ik kan geen antwoord geven op die vraag, ik zou het niet weten. Maar ik weet wel dat dat het leven is. En het is wel voor die kleine gelukjes dat ik het doe. Ik maak graag foto’s van fijne momenten, soms om te delen op mijn blog of op Instagram. Niet om uit te stralen dat ik een perfect leven heb. Want dat heeft niemand. En de mensen die heel dicht bij mij staan weten dat mijn leven absoluut niet perfect is. Wel om mezelf aan te moedigen te blijven kijken naar de goeie dingen, ook naast mijn pijn en vermoeidheid. En op een stomme dag kan ik die foto’s bekijken en dat geeft moed. Ik weet dat die tijden ook weer komen dat ik weer zal lachen en toffe dingen zal doen. En om eerlijk te zijn; als ik soms een hele dag moet rusten in bed en lig te lezen of Netflix te kijken valt het me ook op dat ik dat niet altijd zo’n ramp vind. Ik steek meestal lichtjes aan, leg mijn favoriete knuffel dicht bij me. Een zachte fleece erbij en we zijn compleet. Pas op, ik voel me niet altijd zo en er zijn ook echt dagen dat ik enorm verdrietig ben dat de dag voorbij is gegaan aan alleen maar rusten of bijkomen van andere dagen. Ik ben dankbaar voor elke goeie dag en dankbaar voor de dagen dat ik wel intens gelukkig word van die gelukjes. Het is soms echt hoe je het bekijkt. Ik denk dat ik me binnenkort nog eens over mijn laptop ga buigen om weer eens een lijstje te maken van die gelukjes. Kan een mooie inspiratie zijn voor mezelf, maar ook voor anderen in een gelijkaardige situatie of storm. En natuurlijk nu met het virus dat we allemaal kennen dat door de wereld raast, is het nooit verkeerd om de kleine dingen te waarderen. Ik heb het idee dat mijn boodschap niet is overgekomen zoals ik wilde in mijn verhaaltje vandaag, maar ik denk dat de essentie wel duidelijk is.

Rouwen om mijn gezondheid

Hi allemaal. Ik heb geheel onverwachts een update over mijn diagnose en ik moest het zelf eventjes verwerken voor ik er echt iets over ging meedelen. Een paar mensen die mijn blog lezen hebben het al gehoord via berichten of gewoon opgemerkt via Instagram denk ik, maar bij deze ga ik er eventjes een gehele post aan wijden. Schrijven is mijn uitlaatklep en ik merkte de afgelopen dagen dat ik dit ook maar eens op papier moest gooien. Laptopscherm dan. You get it. Het gaat geen gezellige glimlachpost worden, maar dit is ook realiteit en ik heb al heel vaak gezegd dat ik niet de blije eenhoorn wil uithangen als dat niet zo is. Je kwetsbaar opstellen is al een uitdaging in de wereld van vandaag terwijl het echt soms nodig is. Dus ik geef graag het voorbeeld als dat een steun in de rug kan zijn voor iemand. Maar ik ben aan het ratelen, let’s go!

Twee/drie weken geleden dat ik bij de huisarts, die mijn pijnstilling omhoog heeft gegooid. Die voorlopig verlichtend werkt, heel dankbaar voor. Ik dank mijn medicatie bijna op blote knieën, maar zo gek ben ik nu ook weer niet. Ik weet ook niet hoe lang dat zo zal zijn, dus ik profiteer er nu maar van. Want waar hij vorige weken meeste verlichtte, begint dat ook af te zwakken. Ik neem ook geen hele zware pijnmedicatie trouwens. Maar de dokter zei dat de fibromyalgie zich dus aan het ontwikkelen is en dat het bijna zo goed als zeker is dat dat mijn probleem is. Fibromyalgie. Wat dat inhoudt leg ik straks wel wat meer uit. Ik schrok daar wel van, aan de andere kant ook niet. Een van de redenen dat ik naar hem ging was omdat de pijn en vermoeidheid steeds erger werden. Dus het kon bijna niet anders dat het zich aan het ontwikkelen was. Toch komt dat wel hard aan. 23 jaar en chronisch ziek. Ik weet het, er zijn mensen die veel jonger ziek worden en zelfs geen normaal leven meer hebben daardoor. Die zelfs sterven. Fibromyalgie kan heel zwaar zijn, maar hij is niet dodelijk. Dus euhm, ergens probeer ik toch dankbaar te zijn, maar dat lukt niet elke dag. En dat is denk ik doodnormaal. Het kwam aan, laten we het zo zeggen.

Fibromyalgie (of afgekort fibro) is een vorm van reuma. Met dat verschil dat reuma op je botten zit, zit fibro op je spieren, pezen en bindweefsel. Dat doet heel veel pijn natuurlijk. Het punt met deze aandoening is dat er nog heel weinig over bekend is, want op scans, bloedtesten en veel onderzoeken is er niks zichtbaar. Fibromyalgie wordt dus vastgesteld door al het andere uit te sluiten. Mijn slaaponderzoek was normaal, mijn botscan was prima. Een andere methode die ze ook gebruiken, is het testen van trigger points. Dat zijn bepaalde pijnpunten op het lichaam die veel mensen met fibromyalgie hebben. Ik heb ze allemaal ondertussen. Dus ook dat is niet goed. Daarnaast gaan fibromyalgie ook gepaard met slaapproblemen doordat we soms wakker worden door de pijn of minder uitgerust door pijn. En natuurlijk als je alles in pijn doet, dat kost heel veel energie. Er zijn nog meer klachten die samen vallen met deze aandoening, maar pijn en vermoeidheid zijn de hoofdzaak. Daarnaast heb ik ook last van brain fog en concentratieproblemen. Brain fog betekent dat er een soort mist in je hoofd zit waardoor concentreren en nadenken een stuk lastige wordt. Als ik een slechte nacht heb gehad en dan brain fog heb, dat is echt een ramp. Iedere persoon met fibro is anders, waar ik last van heb, heeft een ander niet perse last van. Ik ben van plan dit wel in mijn weekoverzichtjes te implementeren. Ook voor als er mensen met chronische pijn op mijn blog komen, ik wil ze laten weten dat ze niet alleen zijn en dat er nog steeds mogelijkheden zijn, ook met pijn. Ik onderneem nog vrij veel, maar vergeet niet dat ik dat meestal met heel veel doorzettingsvermogen en wil doe. Dat ik vier dagen per week werk, betekent niet dat alles pijnvrij en netjes is.

Wat ik nu aan het doen ben, is rouwen. Ik ben heel verdrietig, heb heel veel breekmomentjes. Ik huil veel, vraag me veel dingen af. Als je iemand moet afgeven waar je heel veel van houdt, ben je aan het rouwen. Ik ook. Maar ik ben aan het rouwen om dat stukje gezondheid dat niet meer terugkomt. Natuurlijk ben ik dankbaar voor alles wat nog mogelijk is. Maar ik moet veel vaker rusten, dingen doen pijn en soms moet ik dingen simpelweg gewoon uit handen geven omdat het mij teveel energie kost. Ik vind dat heel moeilijk. Ik heb heel veel lieve mensen om me heen die er voor me zijn en me helpen en daar ben ik ze echt enorm dankbaar voor. Het is gewoon echt enorm confrontered om te aanvaarden dat ik sommige dingen niet meer kan of sommige dingen me echt bakken energie kosten. En daar ben ik dus om aan het rouwen. Er komt normaal gezien nog wel een weekoverzichtje online van afgelopen week, niet alles was grijs en grauw want op zich was het een prima week. Beetje hectisch af en toe. Ik ben ondanks dat ik aan het rouwen ben nog wel keihard op alle lichtjes aan het letten, want die zijn er ook nog. En daar klamp ik me aan vast. Daarnaast heb ik ook besloten dat ik niet van plan ben deze ziekte mijn leven te laten verpesten. Dingen zullen niet altijd gaan zoals ik in gedachten had en soms zal mijn lijf beslissingen maken voor mij. Maar ik ben een vechter, en niemand gaat me dat afpakken. Ook mijn lichaam niet. Daar blijf ik voor gaan. Maar eerst rouwen, verwerken en leren leven met deze nieuwe realiteit. En leren wat fibromyalgie voor mijn lichaam betekent en mijn leven. Het komt wel goed, echt waar. Maar met veel tijd en boterhammen. Als je ooit vragen hebt dan ben ik altijd bereid om ze te beantwoorden, tenzij ze te persoonlijk gaan natuurlijk.

Had jij ooit al van fibromyalgie gehoord?

Wijze lessen in de sneeuw

Hi allemaal! Vorig weekend lag er een mooie witte laag over de wereld. In Nederland was dat veel meer dan bij ons in België, maar dat mocht de pret niet drukken. En stiekem ben ik ook wel dankbaar dat het niet zoveel is, want ik heb mijn trein wel nodig. Sneeuw vind ik altijd iets bijzonders, vooral omdat de winters met echt een mooie laag vaak zeldzaam zijn. De winters uit mijn kindertijd komen zelden nog terug. Buiten het feit dat mijn telefoon weer meer dan 10 sneeuwfoto’s rijker is, ben ik ook weer een paar mooie lessen rijker. Ik vertel je vandaag wat ik leerde door een beetje sneeuw dat neerviel in ons land.

De nacht van zaterdag op zondag vielen de eerste vlokken uit de lucht, het was nog spannend of er iets zou blijven liggen. Ik lag al te slapen toen het begon, want ik had een vrij drukke shift achter de rug die dag. Maar toen ik de volgende dag wakker werd spiekte ik door de spleten van onze rolgordijnen. Het dak van onze overburen was wit, net als een groot deel van het voetpad. En meer nog, het was nog steeds aan het sneeuwen! Veel volwassenen zijn zo van; meh, sneeuw. Dat hoort niet bij mij. Ik ben altijd blij als het sneeuwt, ik weet ook niet waarom. Dat witte landschap, die gezellige sfeer die over de wereld hangt door de sneeuw vind ik altijd speciaal. Maar ik had er dit jaar wel een extra uitdaging bij. Vorige jaren reageerde mijn lichaam niet op de kou. Althans, niet in de vorm van pijn. Dus het was spannend of ik veel last zou hebben. Het antwoord is ja. Ik heb meer pijn, dingen kosten me echt meer moeite door de kou. Ook achteraf opwarmen is veel moeilijker en mijn huid brandt als ik terug aan het opwarmen ben.

Zondag had ik een vrije dag voor de boeg. En ondanks dat ik pijn had en ik wist dat het erger zou worden, wilde ik toch naar buiten. Ik heb het een tijd terug al een keer gezegd. Ik heb misschien een chronische ziekte, maar ik wil me niet laten tegenhouden om er toch iets moois van te maken en de dingen te doen waar ik van geniet. Nu vind ik normaal een wandeling in het bos of in de natuur al fantastisch, maar nu nog meer. Dus dat mocht de pret niet drukken. Als ik echt pijn kreeg, kon ik na twintig minuten toch weer naar huis. Mijn wil is sterk meestal. Dus dikke kleren aan, dikke sjaal en een mondmasker (plots zijn die dingen wel leuk) en ik ging naar buiten samen met mama. Ik heb inderdaad genoten van de natuur onder een wit laagje, ondanks alle slijk en nattigheid soms. Mijn All Stars waren daar niet zo blij mee, want ineens had ik zwarte toppen in plaats van witte. Maar niks wat een keer goed schrobben achteraf oplost natuurlijk.

Je kunt meer aan dan je denkt
Ik dacht op voorhand dat ik na een kwartiertje al te koud zou hebben of te veel pijn en weer naar binnen zou willen. Maar dat viel goed mee. Na bijna twee uurtjes was het genoeg en keerden we huiswaarts. Iets wat ik niet verwacht had vooraf. Mijn lichaam leert me wel dat ik sterker ben dan ik denk op dit moment en daar ben ik heel trots op. Maar voor mij is wandelen in die kou wel een extra uitdaging. Die hele wandeling was het wel waard om achteraf pijn te hebben thuis, want dat was echt precies wat ik nodig had. De voorgaande week is best wel gek geweest door allerlei omstandigheden en het idee dat ik misschien chronisch ziek ben wordt steeds meer bevestigd. Dus het was een gekke en confronterende week. Die wandeling was een fijne afleiding. En daarbij, ik word altijd gelukkig van de wonderen der natuur.

Voor jou ook. Welke dingen er nu ook spelen in je leven. Je kan je heel verloren voelen of voelen dat de wereld vergaat en ik weet ook hoe dat is. Velen wel, we hebben allemaal dingen meegemaakt. Maar je kan het. Je kan hierdoor komen, met lieve mensen om je heen. Op dit moment lijkt het misschien alsof je hier nooit doorheen komt. Maar denk aan alle dingen die je vroeger ooit hebt doorstaan, je staat nog steeds overeind. Je bent zoveel sterker dan je denkt. En wie je ook bent, ik hoop dat je dat gelooft en voelt tot op de grond van je hart ♥

Er zijn altijd lichtpuntjes
Eigenlijk vat dit een beetje de afgelopen tijd samen. Na mijn slaaponderzoek was ik heel emotioneel en ik zag weinig lichtpuntjes. Maar nu wel weer en ik verbaas me soms over welke kleine dingen mij zo gelukkig kunnen maken. Positiviteit. Nu na die zware week kunnen genieten van de sneeuw en de wonderen der natuur leerde me dat er in elke stomme week ook iets moois zit. Je moet het alleen willen zien en je erop willen focussen. Dat dat niet altijd lukt, is heel normaal. We zijn allemaal mensen. Maar ze zijn er altijd. Sommige dagen moet je gewoon wat meer zoeken.

Zelfs nu met de pandemie (ik probeer hem niet altijd te benoemen, maar helaas) zijn er nog heel veel dingen mogelijk en lichtpuntjes. We kunnen elkaar niet knuffelen of gezellig een drankje of etentje gaan doen. Helaas zijn die dingen nu niet mogelijk. Maar er zijn alternatieven. En er zijn altijd mooie dingen. Het is ook oke als dat niet lukt. Sommige dagen of momenten in je leven slaan je zo hard neer dat je eventjes niet anders kan dan verdrietig of boos zijn. Of bang of teleurgesteld. Dat is niet erg. Het hoort bij het leven en bij een mens zijn. Dus word daar ook niet kwaad voor op jezelf. Het wordt wel weer beter en er komt wel weer een tijd dat je die lichtpuntjes leert zien. Maar blijf geloven dat ze er zijn.

Heb jij een mooie sneeuwwandeling gemaakt?

Je zult niet altijd vrolijk zijn. En dat is oke

Hi allemaal. De wereld van vandaag. Hij zit vol met mensen die roepen dat je altijd blij en dankbaar moet zijn. Ik besef dat ik er zelf ook zo eentje ben. Wanneer je een tijdschrift openslaat dan vliegen de tips voor body positivity of gewoon voor het zonnetje in je leven je om de oren. Ik hoop dat die zin klopt trouwens. Elke ochtend vol motivatie opstaan en voor je dromen vechten. Geen dagen in bed blijven liggen. Zo werkt het niet. Voor niemand. Niet voor mij, maar ook niet voor jou. Ik dacht als kind of als scholier altijd dat ik later altijd gelukkig en blij zou zijn want dan zou ik alles hebben uitgevogeld. Net zoals heel veel scholiertjes denk ik. Maar je zult niet altijd vrolijk zijn in je leven. En dat is oke.

green flower bouquet on white background
Photo by Alena Koval on Pexels.com

Waarom ik dit ineens schrijf? Ik weet het niet. Het is niet zo dat het bar slecht met me gaat, maar ik heb het wel moeilijk op dit moment. Met het feit dat mijn onderzoek is uitgesteld tot in mei, het feit dat ik misschien echt chronisch ziek ben. Ik probeerde dat vooral weg te duwen want ik moest en zou dankbaar zijn. Dankbaar dat ik nog steeds aan het werk ben, ik mensen om me heen heb die me steunen. En dankbaar dat het niet erger is. Er zijn mensen die maanden in het ziekenhuis liggen door hun toestand. Dat maak ik voorlopig ook niet mee. Maar het is niet omdat iemand het erger heeft, dat verdrietig zijn verboden is. We hebben allemaal onze eigen gevechtjes des levens, en voor iedereen zijn die anders. Maar dat iemand anders een groter gevecht moet strijden, betekent niet dat jij jouw gevecht niet zwaar mag vinden of niet intens verdrietig mag zijn om iets wat je overkomt. We zijn allemaal mensen en verdriet hoort erbij. Dat is heel stom, maar zo werkt het leven wel. Ik denk dat we allemaal de mooie momenten en overwinningen van de daken mogen schreeuwen als we dat willen. Vooral als het iets is waar je maanden of zelfs jaren voor gevochten hebt. Maar je mag ook zeker aangeven dat iets niet lukt of dat je gewoon echt verdrietig bent. Dat hoef je niet van de daken te schreeuwen als je dat niet wilt. Maar het is oke om niet altijd vrolijk te zijn. Als jij in een hele moeilijke periode zit of je voelt je slecht in je vel mag dat. Er is niemand die dat verbiedt. Ook als die wereld doordraait en roept dat je maar wat dankbaarder moet zijn. Want de waarheid is dat dat niet altijd lukt.

Net als ik zijn er nog jongeren die nu denken dat ze later een veel beter leven zullen hebben. Zonder verdriet, met een leuke baan, een gezinnetje (of juist niet) en met hun hobby’s. Natuurlijk zal je leuke momenten hebben. Nu en later. Er zullen dagen zijn dat je de wereld aan kan. Maar het verdriet stopt niet ineens als je volwassen bent en je hebt ook niet ineens alles voor elkaar. Het leven gaat door en soms word je ook als volwassene overstemd door verdriet. Om welke reden dan ook. Hoe mooi zoveel dingen in je leven ook mogen zijn. En dat kan allerlei redenen hebben. Het verlies van een dierbare, corona, een financiële tegenslag, een scheiding bij jou of in de familie. Zelfs als je later groot bent, is het oke om te huilen. Om verdrietig te zijn, om mensen om je heen nodig te hebben. Je kan inderdaad volwassen zijn. Maar dat betekent niet dat je geen mens meer bent. Het leven werkt ook gewoon niet zo, dat je altijd blij bent. Zoals ik al een paar keer zei ik dit artikel. Je zult niet altijd vrolijk zijn, en dat is prima. Let it be. Er komt wel weer een moment dat je wel weer je vrolijke zelf bent.

Ik ga het over mijn mental health hebben

Hi allemaal. Ik ben de laatste tijd niet echt actief geweest op mijn blog. Of de storm is overgewaaid kan ik niet zeggen, ik kan niet in de toekomst kijken. Ik keek er tegenop om dit artikel te schrijven en niet omdat het niet goed voelt. Maar omdat dit een zwaar onderwerp is. Ik ga het toch doen, want ik vind het belangrijk om open te zijn. En zeker nu in coronatijd is het fijn om te weten dat je niet de enige bent die struggelt met mental health. Eigenlijk altijd, corona heeft daar eigenlijk niks mee te maken. Maar ja, dit wordt een lang verhaal. Klik vooral weg als je geen goesting hebt in mijn verhaal, dat neem ik niet persoonlijk op. Als je toch blijft lezen, bedankt. Ik waardeer het.

Photo by Nikola Ristivojević on Unsplash

Laten we beginnen bij het begin. Het gaat niet perse slecht met mij. Ik heb nog heel veel goeie momenten en ik denk wel echt nog helder na en zit vaak wel gewoon goed in m’n vel. Maar er zijn ook heel veel dagen en momenten dat dat niet zo is. En dat beangstigt me dan. Ga ik nu lopen zeggen dat ik depressief ben? Nee, zo erg is het gelukkig niet. Maar er zijn wel echt momenten dat ik weet dat er iets niet klopt. Ik ben van plan komende week terug een weekoverzichtje te schrijven en die momenten wil ik daar ook in implementeren. Als ik niet vergeet foto’s te maken en notities te trekken. Het was niet zo dat de afgelopen weken zo’n hel waren dat ik geen overzichtje schreef. Ik vergat gewoon letterlijk foto’s te maken en het bij te houden in notities. En dan zat ik aan het einde van de week zo van; tjah, zo gaat het niet lukken. En elke week houd ik mezelf voor om het wel te doen, maar het gebeurt niet. Goeie uitleg dit. Maar nee, het is dus niet omdat het zo slecht gaat. Meer om mijn geheugen, wat ook niet verrassend is.

Die zware momentjes gaan dan van nadenken over wat m’n diagnose wordt, pijntjes, rouwen om dingen die ik (tijdelijk) niet meer kan. Maar ook corona. Ik ga op beide ingaan, laat ik beginnen met mijn diagnose. Ik weet niet waar ik me aan ga kunnen verwachten, welke diagnose ik ga krijgen. Het besef dat je misschien chronisch ziek bent, dat op je 23ste te horen krijgen is confronterend. Ja, er zijn mensen die op hun 16 al reuma krijgen. Ik ben ook dankbaar dat ik tot mijn 23 jaar gezond ben geweest. Een goeie vriendin van mama en mij zei laatst ‘je hoort op die leeftijd niet bezig te zijn met onderzoeken voor pijn en vermoeidheid. Of je hoort die klachten niet te hebben’. Ze zei dat niet in de offensive manier van ‘ik geloof je niet’. Meer in de bezorgde manier. Maar ik voelde wat ze bedoelde. Het hoort niet. En nee, het leven is niet eerlijk en ik ben niet zielig. Maar vrienden van mij zijn dromen aan het waarmaken, studeren, reizen. Dat zijn dingen die ik ook nog ga kunnen, maar het zal mij veel meer moeite kosten en heel veel rust achteraf. Weet je, dat verschil is er wel en dat doet pijn. En dat is oke. Ik verlies misschien een deel van mijn gezondheid en het is heel normaal dat ik daar verdrietig om ben. Maar het zijn zware momenten. Er zijn ook echt momenten dat het moeilijk is om mezelf uit die dip te krijgen. De dingen die me dan echt enthousiast krijgen zijn dan niet meer dan een sprankeltje. Zelfs dat niet. Soms zijn dagen echt een opgave om dingen te doen en niet een hele dag in m’n bed te blijven liggen slapen of piekeren. Ik weet niet wat het is, maar het is in elk geval niet helemaal juist. Gelukkig heb ik ook heel veel goeie momenten en daar trek ik me aan op. Juist nu.

En daarnaast corona. Ik zei al in een van mijn vorige schrijfsels dat ik een risicopatiënt ben door mijn longen. Veel mensen vinden het normaal dat ik zo bezorgd ben dan. Maar eigenlijk is dat bijna het laatste van m’n zorgen. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk kan mijn eigen gezondheid me wel schelen en natuurlijk wil ik geen corona krijgen. Maar ik werk in een winkel. Ik mag ook nog werken want voeding. Maar ik hoor verhalen van mensen. Zoveel mooie mensen verliezen dierbaren, moeten hun zaak sluiten door de tweede lockdown. Zoveel mooie mensen moeten hun plannen opschorten of verplaatsen door corona. En als ik dan zie hoe sommige mensen gewoon die maatregelen negeren. Ik mag me er niet kwaad in maken want dat helpt niet en ik ben ook niet perfect. Maar sommige mensen laat het echt koud. Het doet me pijn dat zoveel mensen dromen kwijtraken, dromen zien kapotvallen of mensen moeten afgeven door corona. Dat raakt me nu meer dan ooit. Meer dan m’n eigen gezondheid. Natuurlijk staan mijn onderzoeken hier ook op het spel. Maar die lopen niet weg. Die komen wel als de situatie ‘beter’ is. Mensen die hun zaak verliezen, dierbaren verliezen. Dat komt nooit meer terug. Sommige mensen hebben jaren keihard gewerkt om een mooie zaak te krijgen en te runnen en moeten die nu afgeven. Het raakt mij keihard. Er is een avond geweest dat ik thuiskwam en begon te huilen. Ik begrijp aan de andere kant de mensen die niet luisteren ook wel. Het duurt al zo lang, we raken het allemaal moe en we willen allemaal terug dat dingen normaal worden. Maar dit is niet de manier. Zo wordt het alleen maar erger. Ik ga geen politieke praatjes slaan want daar ben ik niet slim genoeg voor. Maar dit is wat ik voel en dat is mijn mening. Dus ja, corona raakt me. Ik ben gestopt met luisteren naar de cijfers gewoon omdat het me echt aan het breken was op een gegeven moment. Ik vroeg me dan af of dat betekent dat ik niet meer ‘care’ om wat er aan het gebeuren is. Maar het feit dat ik zo meeleef met die mensen, dat bewijst het tegendeel.

Dit was mijn verhaal voor nu, ik ben blij dat ik het geschreven heb.