Wijze lessen in de sneeuw

Hi allemaal! Vorig weekend lag er een mooie witte laag over de wereld. In Nederland was dat veel meer dan bij ons in België, maar dat mocht de pret niet drukken. En stiekem ben ik ook wel dankbaar dat het niet zoveel is, want ik heb mijn trein wel nodig. Sneeuw vind ik altijd iets bijzonders, vooral omdat de winters met echt een mooie laag vaak zeldzaam zijn. De winters uit mijn kindertijd komen zelden nog terug. Buiten het feit dat mijn telefoon weer meer dan 10 sneeuwfoto’s rijker is, ben ik ook weer een paar mooie lessen rijker. Ik vertel je vandaag wat ik leerde door een beetje sneeuw dat neerviel in ons land.

De nacht van zaterdag op zondag vielen de eerste vlokken uit de lucht, het was nog spannend of er iets zou blijven liggen. Ik lag al te slapen toen het begon, want ik had een vrij drukke shift achter de rug die dag. Maar toen ik de volgende dag wakker werd spiekte ik door de spleten van onze rolgordijnen. Het dak van onze overburen was wit, net als een groot deel van het voetpad. En meer nog, het was nog steeds aan het sneeuwen! Veel volwassenen zijn zo van; meh, sneeuw. Dat hoort niet bij mij. Ik ben altijd blij als het sneeuwt, ik weet ook niet waarom. Dat witte landschap, die gezellige sfeer die over de wereld hangt door de sneeuw vind ik altijd speciaal. Maar ik had er dit jaar wel een extra uitdaging bij. Vorige jaren reageerde mijn lichaam niet op de kou. Althans, niet in de vorm van pijn. Dus het was spannend of ik veel last zou hebben. Het antwoord is ja. Ik heb meer pijn, dingen kosten me echt meer moeite door de kou. Ook achteraf opwarmen is veel moeilijker en mijn huid brandt als ik terug aan het opwarmen ben.

Zondag had ik een vrije dag voor de boeg. En ondanks dat ik pijn had en ik wist dat het erger zou worden, wilde ik toch naar buiten. Ik heb het een tijd terug al een keer gezegd. Ik heb misschien een chronische ziekte, maar ik wil me niet laten tegenhouden om er toch iets moois van te maken en de dingen te doen waar ik van geniet. Nu vind ik normaal een wandeling in het bos of in de natuur al fantastisch, maar nu nog meer. Dus dat mocht de pret niet drukken. Als ik echt pijn kreeg, kon ik na twintig minuten toch weer naar huis. Mijn wil is sterk meestal. Dus dikke kleren aan, dikke sjaal en een mondmasker (plots zijn die dingen wel leuk) en ik ging naar buiten samen met mama. Ik heb inderdaad genoten van de natuur onder een wit laagje, ondanks alle slijk en nattigheid soms. Mijn All Stars waren daar niet zo blij mee, want ineens had ik zwarte toppen in plaats van witte. Maar niks wat een keer goed schrobben achteraf oplost natuurlijk.

Je kunt meer aan dan je denkt
Ik dacht op voorhand dat ik na een kwartiertje al te koud zou hebben of te veel pijn en weer naar binnen zou willen. Maar dat viel goed mee. Na bijna twee uurtjes was het genoeg en keerden we huiswaarts. Iets wat ik niet verwacht had vooraf. Mijn lichaam leert me wel dat ik sterker ben dan ik denk op dit moment en daar ben ik heel trots op. Maar voor mij is wandelen in die kou wel een extra uitdaging. Die hele wandeling was het wel waard om achteraf pijn te hebben thuis, want dat was echt precies wat ik nodig had. De voorgaande week is best wel gek geweest door allerlei omstandigheden en het idee dat ik misschien chronisch ziek ben wordt steeds meer bevestigd. Dus het was een gekke en confronterende week. Die wandeling was een fijne afleiding. En daarbij, ik word altijd gelukkig van de wonderen der natuur.

Voor jou ook. Welke dingen er nu ook spelen in je leven. Je kan je heel verloren voelen of voelen dat de wereld vergaat en ik weet ook hoe dat is. Velen wel, we hebben allemaal dingen meegemaakt. Maar je kan het. Je kan hierdoor komen, met lieve mensen om je heen. Op dit moment lijkt het misschien alsof je hier nooit doorheen komt. Maar denk aan alle dingen die je vroeger ooit hebt doorstaan, je staat nog steeds overeind. Je bent zoveel sterker dan je denkt. En wie je ook bent, ik hoop dat je dat gelooft en voelt tot op de grond van je hart ♥

Er zijn altijd lichtpuntjes
Eigenlijk vat dit een beetje de afgelopen tijd samen. Na mijn slaaponderzoek was ik heel emotioneel en ik zag weinig lichtpuntjes. Maar nu wel weer en ik verbaas me soms over welke kleine dingen mij zo gelukkig kunnen maken. Positiviteit. Nu na die zware week kunnen genieten van de sneeuw en de wonderen der natuur leerde me dat er in elke stomme week ook iets moois zit. Je moet het alleen willen zien en je erop willen focussen. Dat dat niet altijd lukt, is heel normaal. We zijn allemaal mensen. Maar ze zijn er altijd. Sommige dagen moet je gewoon wat meer zoeken.

Zelfs nu met de pandemie (ik probeer hem niet altijd te benoemen, maar helaas) zijn er nog heel veel dingen mogelijk en lichtpuntjes. We kunnen elkaar niet knuffelen of gezellig een drankje of etentje gaan doen. Helaas zijn die dingen nu niet mogelijk. Maar er zijn alternatieven. En er zijn altijd mooie dingen. Het is ook oke als dat niet lukt. Sommige dagen of momenten in je leven slaan je zo hard neer dat je eventjes niet anders kan dan verdrietig of boos zijn. Of bang of teleurgesteld. Dat is niet erg. Het hoort bij het leven en bij een mens zijn. Dus word daar ook niet kwaad voor op jezelf. Het wordt wel weer beter en er komt wel weer een tijd dat je die lichtpuntjes leert zien. Maar blijf geloven dat ze er zijn.

Heb jij een mooie sneeuwwandeling gemaakt?

Je zult niet altijd vrolijk zijn. En dat is oke

Hi allemaal. De wereld van vandaag. Hij zit vol met mensen die roepen dat je altijd blij en dankbaar moet zijn. Ik besef dat ik er zelf ook zo eentje ben. Wanneer je een tijdschrift openslaat dan vliegen de tips voor body positivity of gewoon voor het zonnetje in je leven je om de oren. Ik hoop dat die zin klopt trouwens. Elke ochtend vol motivatie opstaan en voor je dromen vechten. Geen dagen in bed blijven liggen. Zo werkt het niet. Voor niemand. Niet voor mij, maar ook niet voor jou. Ik dacht als kind of als scholier altijd dat ik later altijd gelukkig en blij zou zijn want dan zou ik alles hebben uitgevogeld. Net zoals heel veel scholiertjes denk ik. Maar je zult niet altijd vrolijk zijn in je leven. En dat is oke.

green flower bouquet on white background
Photo by Alena Koval on Pexels.com

Waarom ik dit ineens schrijf? Ik weet het niet. Het is niet zo dat het bar slecht met me gaat, maar ik heb het wel moeilijk op dit moment. Met het feit dat mijn onderzoek is uitgesteld tot in mei, het feit dat ik misschien echt chronisch ziek ben. Ik probeerde dat vooral weg te duwen want ik moest en zou dankbaar zijn. Dankbaar dat ik nog steeds aan het werk ben, ik mensen om me heen heb die me steunen. En dankbaar dat het niet erger is. Er zijn mensen die maanden in het ziekenhuis liggen door hun toestand. Dat maak ik voorlopig ook niet mee. Maar het is niet omdat iemand het erger heeft, dat verdrietig zijn verboden is. We hebben allemaal onze eigen gevechtjes des levens, en voor iedereen zijn die anders. Maar dat iemand anders een groter gevecht moet strijden, betekent niet dat jij jouw gevecht niet zwaar mag vinden of niet intens verdrietig mag zijn om iets wat je overkomt. We zijn allemaal mensen en verdriet hoort erbij. Dat is heel stom, maar zo werkt het leven wel. Ik denk dat we allemaal de mooie momenten en overwinningen van de daken mogen schreeuwen als we dat willen. Vooral als het iets is waar je maanden of zelfs jaren voor gevochten hebt. Maar je mag ook zeker aangeven dat iets niet lukt of dat je gewoon echt verdrietig bent. Dat hoef je niet van de daken te schreeuwen als je dat niet wilt. Maar het is oke om niet altijd vrolijk te zijn. Als jij in een hele moeilijke periode zit of je voelt je slecht in je vel mag dat. Er is niemand die dat verbiedt. Ook als die wereld doordraait en roept dat je maar wat dankbaarder moet zijn. Want de waarheid is dat dat niet altijd lukt.

Net als ik zijn er nog jongeren die nu denken dat ze later een veel beter leven zullen hebben. Zonder verdriet, met een leuke baan, een gezinnetje (of juist niet) en met hun hobby’s. Natuurlijk zal je leuke momenten hebben. Nu en later. Er zullen dagen zijn dat je de wereld aan kan. Maar het verdriet stopt niet ineens als je volwassen bent en je hebt ook niet ineens alles voor elkaar. Het leven gaat door en soms word je ook als volwassene overstemd door verdriet. Om welke reden dan ook. Hoe mooi zoveel dingen in je leven ook mogen zijn. En dat kan allerlei redenen hebben. Het verlies van een dierbare, corona, een financiële tegenslag, een scheiding bij jou of in de familie. Zelfs als je later groot bent, is het oke om te huilen. Om verdrietig te zijn, om mensen om je heen nodig te hebben. Je kan inderdaad volwassen zijn. Maar dat betekent niet dat je geen mens meer bent. Het leven werkt ook gewoon niet zo, dat je altijd blij bent. Zoals ik al een paar keer zei ik dit artikel. Je zult niet altijd vrolijk zijn, en dat is prima. Let it be. Er komt wel weer een moment dat je wel weer je vrolijke zelf bent.

Ik ga het over mijn mental health hebben

Hi allemaal. Ik ben de laatste tijd niet echt actief geweest op mijn blog. Of de storm is overgewaaid kan ik niet zeggen, ik kan niet in de toekomst kijken. Ik keek er tegenop om dit artikel te schrijven en niet omdat het niet goed voelt. Maar omdat dit een zwaar onderwerp is. Ik ga het toch doen, want ik vind het belangrijk om open te zijn. En zeker nu in coronatijd is het fijn om te weten dat je niet de enige bent die struggelt met mental health. Eigenlijk altijd, corona heeft daar eigenlijk niks mee te maken. Maar ja, dit wordt een lang verhaal. Klik vooral weg als je geen goesting hebt in mijn verhaal, dat neem ik niet persoonlijk op. Als je toch blijft lezen, bedankt. Ik waardeer het.

Photo by Nikola Ristivojević on Unsplash

Laten we beginnen bij het begin. Het gaat niet perse slecht met mij. Ik heb nog heel veel goeie momenten en ik denk wel echt nog helder na en zit vaak wel gewoon goed in m’n vel. Maar er zijn ook heel veel dagen en momenten dat dat niet zo is. En dat beangstigt me dan. Ga ik nu lopen zeggen dat ik depressief ben? Nee, zo erg is het gelukkig niet. Maar er zijn wel echt momenten dat ik weet dat er iets niet klopt. Ik ben van plan komende week terug een weekoverzichtje te schrijven en die momenten wil ik daar ook in implementeren. Als ik niet vergeet foto’s te maken en notities te trekken. Het was niet zo dat de afgelopen weken zo’n hel waren dat ik geen overzichtje schreef. Ik vergat gewoon letterlijk foto’s te maken en het bij te houden in notities. En dan zat ik aan het einde van de week zo van; tjah, zo gaat het niet lukken. En elke week houd ik mezelf voor om het wel te doen, maar het gebeurt niet. Goeie uitleg dit. Maar nee, het is dus niet omdat het zo slecht gaat. Meer om mijn geheugen, wat ook niet verrassend is.

Die zware momentjes gaan dan van nadenken over wat m’n diagnose wordt, pijntjes, rouwen om dingen die ik (tijdelijk) niet meer kan. Maar ook corona. Ik ga op beide ingaan, laat ik beginnen met mijn diagnose. Ik weet niet waar ik me aan ga kunnen verwachten, welke diagnose ik ga krijgen. Het besef dat je misschien chronisch ziek bent, dat op je 23ste te horen krijgen is confronterend. Ja, er zijn mensen die op hun 16 al reuma krijgen. Ik ben ook dankbaar dat ik tot mijn 23 jaar gezond ben geweest. Een goeie vriendin van mama en mij zei laatst ‘je hoort op die leeftijd niet bezig te zijn met onderzoeken voor pijn en vermoeidheid. Of je hoort die klachten niet te hebben’. Ze zei dat niet in de offensive manier van ‘ik geloof je niet’. Meer in de bezorgde manier. Maar ik voelde wat ze bedoelde. Het hoort niet. En nee, het leven is niet eerlijk en ik ben niet zielig. Maar vrienden van mij zijn dromen aan het waarmaken, studeren, reizen. Dat zijn dingen die ik ook nog ga kunnen, maar het zal mij veel meer moeite kosten en heel veel rust achteraf. Weet je, dat verschil is er wel en dat doet pijn. En dat is oke. Ik verlies misschien een deel van mijn gezondheid en het is heel normaal dat ik daar verdrietig om ben. Maar het zijn zware momenten. Er zijn ook echt momenten dat het moeilijk is om mezelf uit die dip te krijgen. De dingen die me dan echt enthousiast krijgen zijn dan niet meer dan een sprankeltje. Zelfs dat niet. Soms zijn dagen echt een opgave om dingen te doen en niet een hele dag in m’n bed te blijven liggen slapen of piekeren. Ik weet niet wat het is, maar het is in elk geval niet helemaal juist. Gelukkig heb ik ook heel veel goeie momenten en daar trek ik me aan op. Juist nu.

En daarnaast corona. Ik zei al in een van mijn vorige schrijfsels dat ik een risicopatiënt ben door mijn longen. Veel mensen vinden het normaal dat ik zo bezorgd ben dan. Maar eigenlijk is dat bijna het laatste van m’n zorgen. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk kan mijn eigen gezondheid me wel schelen en natuurlijk wil ik geen corona krijgen. Maar ik werk in een winkel. Ik mag ook nog werken want voeding. Maar ik hoor verhalen van mensen. Zoveel mooie mensen verliezen dierbaren, moeten hun zaak sluiten door de tweede lockdown. Zoveel mooie mensen moeten hun plannen opschorten of verplaatsen door corona. En als ik dan zie hoe sommige mensen gewoon die maatregelen negeren. Ik mag me er niet kwaad in maken want dat helpt niet en ik ben ook niet perfect. Maar sommige mensen laat het echt koud. Het doet me pijn dat zoveel mensen dromen kwijtraken, dromen zien kapotvallen of mensen moeten afgeven door corona. Dat raakt me nu meer dan ooit. Meer dan m’n eigen gezondheid. Natuurlijk staan mijn onderzoeken hier ook op het spel. Maar die lopen niet weg. Die komen wel als de situatie ‘beter’ is. Mensen die hun zaak verliezen, dierbaren verliezen. Dat komt nooit meer terug. Sommige mensen hebben jaren keihard gewerkt om een mooie zaak te krijgen en te runnen en moeten die nu afgeven. Het raakt mij keihard. Er is een avond geweest dat ik thuiskwam en begon te huilen. Ik begrijp aan de andere kant de mensen die niet luisteren ook wel. Het duurt al zo lang, we raken het allemaal moe en we willen allemaal terug dat dingen normaal worden. Maar dit is niet de manier. Zo wordt het alleen maar erger. Ik ga geen politieke praatjes slaan want daar ben ik niet slim genoeg voor. Maar dit is wat ik voel en dat is mijn mening. Dus ja, corona raakt me. Ik ben gestopt met luisteren naar de cijfers gewoon omdat het me echt aan het breken was op een gegeven moment. Ik vroeg me dan af of dat betekent dat ik niet meer ‘care’ om wat er aan het gebeuren is. Maar het feit dat ik zo meeleef met die mensen, dat bewijst het tegendeel.

Dit was mijn verhaal voor nu, ik ben blij dat ik het geschreven heb.

Er is altijd iemand dicht bij je

Hi allemaal! Vrijdagavond was ik onderweg naar huis van mijn werk. Ik werk dan altijd de late shift. Het is herfst ondertussen en we gaan richting de winter. Dus dat betekent dat het om zes uur al donker wordt. Grappig genoeg was dat net iets wat me een nieuwe inspiratie gaf voor een artikel. Mijn gedachten waren te mooi toen om niet eventjes hier te delen.

Photo by Jeremy Perkins on Unsplash

’s Avonds in de winter kan het echt stom zijn dat het al zo vroeg donker wordt en ik denk niet dat ik de enige ben met dat probleem. Dit jaar is de zomer ook in een ruk van ons afgepakt. We hadden nog een ferme hittegolf en toen plots storm en regen. In een dag sloeg het allemaal om. Terwijl anders het veel geleidelijker aan gaat. We kunnen nog hopen op een paar mooie zonnige dagen in de herfst om dan voorzichtig richting de zomer te gaan. Dat was dit jaar niet van toepassing. Ik kan me voorstellen dat dat niet zo leuk is. Ik ben zelf ook meer een zomermens of lentemens. Vanaf de dag dat de wereld weer meer zonlicht krijgt en de natuur weer bloeit ben ik gelukkig. Maar helaas, een jaar heeft vier seizoenen en willen of niet. We moeten ze allemaal doorkomen. Juist in die donkere avond vond ik een troostende gedachte.

Het was iets na zeven uur, ik was al klaar met werken en ik stapte van de bus aan het station om mijn trein te gaan nemen. Het was geen bewolkte avond, dus de lucht was mooi zichtbaar. En ineens zag ik naast het stationsgebouw de maan door een sluierwolkje schijnen. En daarnaast een sterretje. En toen realiseerde ik me dat ik nooit alleen was. Dat er altijd iemand dichtbij is. Dat sterretje gaf troost na een rotdag en eigenlijk gewoon een stomme week. Wat er ook gebeurt, je bent nooit alleen. Er zijn natuurlijk mensen om je heen, vrienden en familie. Mensen die oprecht om jou geven. Maar voor mij is een sterretje aan de hemel een dierbare die overleden is. Ik voel me altijd minder alleen als ik in het donker naar huis ga en dat sterretje aan de hemel zie prijken. Er is iemand bij me, er is iemand die me beschermt en ervoor zorgt dat ik straks veilig en wel thuis raak. Die over mij waakt en er altijd zal zijn, ondanks wat ik doe of laat. In elke donkere winteravond of herfstavond is dat een hele fijne troost. Want eerlijk, ik hou er niet van om als vrouw alleen zo laat nog op straat te zijn in het donker. Ik ben altijd heel blij als ik de sleutel in het slot van onze voordeur kan steken en naar binnen kan. Maar iedere avond weer moet ik toch door de donker heen. En dan is dit een fijne houvast.

Dus als jij je alleen voelt, wanneer dan ook. Bedenk dan dat je niet alleen bent. Daarboven is helaas waarschijnlijk iemand die je liefhebt. Die persoon waakt over jou en gaat met je mee, waar je ook bent. Je bent nooit alleen. Er is een lichtje bij je. Ik hoop dat je je bij die gedachte iets minder in je eentje voelt ♥

Nog eventjes over hoogsensitief zijn

Ik heb wel al vaker geschreven over hoogsensitiviteit. Een begrip dat steeds meer het daglicht te zien krijgt in de media en dat moedig ik alleen maar aan. Het kan heel frustrerend zijn om zoveel te voelen als je niet weet waar het allemaal vandaan komt. Het is niet dat ik nu nooit struggle met gevoelig zijn, want ik heb ook mijn valkuilen. Maar bovenal ben ik dankbaar voor deze eigenschap en dat ik hem heb. Dat bedacht ik me van de week op de trein.

Ik noem het altijd midden in de wereld staan. Meeste mensen ervaren hem normaal. Onze wereld. Iedereen kan gezichtsuitdrukkingen lezen (de meeste mensen toch) en iedereen kan een liedje horen, een smaak voelen of de zachtheid van een dekentje voelen. Dat zijn dingen die je – als je geluk hebt- kan ervaren. Er zijn mensen die doof of blind zijn en die dat niet kunnen. Maar die genieten volgens mij op hun eigen manier van het leven. Ik hoor niet zomaar een liedje. Ik denk dat ik het het beste kan omschrijven met muziek want dat voel ik altijd tot op het bot. Een mooi liedje komt niet gewoon binnen bij mij. Ik voel de melodie, het gevoel van de zanger en wordt geraakt door iedere uithaal, ieder gevoelig stukje en alle klanken en speciale dingen die mensen met hun stem doen. Als ik wat meer verstand had van zingen kon ik de technische benaming gebruiken, maar dat kan ik niet. Iedere trilling in de stem, ieder hees stukje, broze stukjes van een liedje. Ik merk ze allemaal op. Bij echt gevoelige ballades dan hoor ik niet gewoon het liedje. Ik word er volledig in genesteld en het is alsof ik meeleef in het liedje. En dat is heerlijk. Ik kan daar zo intens van genieten. Het is een van de redenen dat ik niet zonder koptelefoon kan. En om overprikkeling tegen te gaan. Muziek maakt mij rustig en als ik een beetje een goeie stem had dan zou ik het waarschijnlijk zalig vinden om zelf al die gevoelige en prachtige nummers te zingen. Die heb ik niet, maar ik ben gezegend met andere talenten. Een liedje komt bij mij niet gewoon binnen. Ik word geraakt tot op het bot. En dat heb ik met de hele wereld.

Ik ervaar de wereld niet gewoon van op een afstand. Ik voel hem. Ik voel alle gevoelens van anderen. Wanneer iemand verdrietig of geïrriteerd is voel ik dat direct. Wanneer er voor ik binnenkom in de kamer een ruzie is geweest voel ik dat direct. Wanneer mijn zusje thuiskomt van school een een -excuse my French- een kutdag heeft gehad, kan ze dat niet verbergen voor me. Ik voel het. En het raakt me. Altijd. Is het omdat ik zelf weet hoe het is om je rot te voelen? Ik zou het niet weten. Het zal er wel mee te maken hebben. Alles raakt me ook altijd. Als ik op de trein naar huis zit en de zon ondergaat en prachtige kleuren toont. Wanneer klanten me een compliment geven, iemand vertelt dat er iets rottigs is gebeurd. Ik hoor het niet gewoon, ik voel het tot diep in mijn hart. Dat kan heel vermoeiend zijn, en dat is zo. Maar meeste keren ben ik blij dat ik gezegend ben met mijn gevoeligheid. Het maakt mijn leven zoveel mooier. Ik heb soms zulke mooie dankbare gevoelens ervaren, zoveel bijzondere momenten door die gevoeligheid. Dat zou ik allemaal niet willen missen. Neem mijn gevoeligheid weg en je neemt een heleboel van mijn persoonlijkheid weg.

Ook de momenten dat ik intens gelukkig ben zijn zo bijzonder. Ik kan soms midden in een tekening voelen hoe graag ik dat doe en dat maakt me zo blij. Dat gevoel van geluk. Of wanneer ik zoals nu mijn vingers over het toetsenbord laat glijden om mijn gedachten of gevoelens in woorden om te zetten. Dat ik dat zo goed kan (want dat hoor ik van velen) heeft juist te maken met dat ik de dingen zo goed voel. Het beste gevoel is altijd wanneer ik iemand heb geholpen of gelukkig heb gemaakt. En niet om daarna te kunnen zeggen dat ik de reddende held was. Mensen gelukkig maken is iets wat ik oprecht graag doe. En ja, ik ben me ervan bewust dat dat een enorm groot cliché is. En toch klopt het. Ik doe niks liever dan anderen gelukkig maken. Als ik weet dat ik iemands dag heb gemaakt, dan maakt me dat intens gelukkig. Het liefst zou ik de wereld redden, maar dat gaat me in mijn eentje niet lukken. Daarom doe ik dat maar elke dag met kleine dingetjes.