Het is oké om niet oké te zijn.

Ik twijfelde of ik de Engelse versie ging nemen of de Nederlandse versie van de titel. Maar het klinkt net iets minder cliché zo heb ik het idee. Maar ik werd door iets geraakt tijdens Youtube kijken en ik wilde dat graag delen. Dus ik heb deze blogpost ook totaal niet voorbereid, het zijn een paar hersenspinsels bij elkaar. Maar ook dat is prima. De rauwe en onbewerkte versie. Tot ik straks dingen begin weg te schrappen.

Eigenlijk was ik net als vele zondagochtenden als ik thuis ben (en dus niet moet werken) aan het ontbijten met Youtube. Ik was een vlog van Teske aan het kijken, wat op zich al een mirakel is want ik kijk niet veel vlogs. Maar ik wilde gewoon iets kijken tijdens mijn ontbijt en ik vond die vlog wel prima. Maar in de zijkant stond haar video over gratis apps die helpen tegen stress. Die video staat al twee maand online, ze heeft die gemaakt in de hoop de Corona-stress voor sommige mensen wat te dimmen. Een app kan dat niet oplossen, maar wel afleiden. Op een gegeven moment vertelt ze over een app waarin je kan opschrijven waarvoor je dankbaar was. En net op dat moment, geeft ze een advies mee dat me best wel raakte en met mijn twee voeten op de grond zette.

Een tijdje terug vertelde ik dat ik me schuldig voelde als ik verdrietig was tijdens de crisis. Jullie hebben daar toen lieve reacties op gegeven dat ik me helemaal niet schuldig hoefde te voelen en dat heeft ook geholpen. En als ik die reacties nu samen leg met wat Teske vertelt, ging er een lampje bij me branden om het zo te zeggen. Ze zei letterlijk dat dankbaarheid iets goeds is, maar je moet er niet in overdrijven. Als je in een moeilijke situatie zit, hoef je die niet kapot te relativeren en mag je best erkennen dat het niet goed gaat. Dat je het moeilijk hebt. En dat het oké is om niet oké te zijn. Dit was gewoon zo’n onverwachts inzichtje en ze heeft gelijk. Jullie ook toen jullie reageerden op mijn blog.

Je hoeft niet altijd alles om te draaien tot iets positiefs. Ik kan me ook voorstellen dat als er een dierbare overleden is of er iets ergs gebeurd is, je dat ook helemaal niet kan relativeren. Toen mijn opa stierf kon ik ook niet ineens zeggen; en welke voordelen heb ik hiermee? Uiteindelijk leer je ook uit die moeilijke periode dingen over jezelf, het leven. Maar dat zijn situaties die je niet kapot kan relativeren zoals Teske zegt. Als jij je slecht voelt, is dat zo. En je kan proberen het beter te maken door positief te denken en als dat lukt ben ik heel blij voor je. Maar het hoeft niet. We zijn allemaal mensen en niemand voelt zich elke dag blij en helemaal perfect. Geen enkel wezen. En ook geen enkele plant of wat dan ook in de natuur. Dus ja, het is perfect oké om toe te geven dat het minder gaat. Meestal is dat zelfs dapper. Je moet Instagram maar opentrekken en je weet wat ik bedoel. Er zijn gelukkig steeds meer mensen die door die ‘blije muur’ breken en eens aangeven als het niet zo goed gaat. Maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen dat wil of kan. Maar veel mensen delen de goeie dingen en wat ze willen dat jij ziet. Zo ook met mensen om je heen, ze zullen vaak alleen de goeie dingen vertellen. Maar er is niemand die nooit eens ongelukkig gaat slapen, of gaat werken en vlak voor zijn of haar shift de tranen moet weg knipperen en doorgaan. En ja, dat is oké.

Ik ben er weer. Denk ik.

Processed with VSCO with hb2 preset

Het is een tijd stil geweest hier. Ik heb ook uitgelegd dat dat was omdat ik het offline leven fijn vind. Maar na een tijd begon ik het bloggen te missen, het onderlinge contact onder bloggers. Het gaat best wel goed met me, ik merk dat mijn gemoed een stuk beter zit dan aan het begin van de crisis. Misschien is dat ook wel omdat de regels langzaam aan versoepeld worden, dat ga ik niet tegenspreken. Maar in elk geval is dat wel fijn. We zullen zien hoe het loopt.

Dat verklaart ook direct mijn niet zo duidelijke titel. Ik had zin om terug te bloggen maar ik weet niet of dat zal blijven. Mijn liefde met offline leven heeft de laatste tijd een haat-liefdesverhouding. En aan de andere kant merkte ik ook dat ik veel minder vergelijkingsmateriaal had en dus automatisch gelukkiger was. En ben trouwens. Mensen zeggen altijd dat vergelijken voornamelijk voorkomt op social media. Nope, dat gebeurt ook onder bloggers. Onbewust. Mijn traject bij de psycholoog is afgelopen en ik zit een stuk beter in mijn vel. Maar er zijn dingen die nog moeten groeien en daar ben ik helemaal oke mee. We groeien trouwens ons hele leven. Allee, in mentaal en leren en ontwikkeling dan. Je lijf groeit niet meer, anders zijn we straks allemaal reuzen. Dat komt wel op zijn pootjes terecht.

Op zich ging het van de week wel goed en ik had een goeie week. Vrijdag gebeurde alleen iets wat mijn hoofd een beetje op zijn kop zette. Ik moest voor mijn pols naar verdere onderzoeken naar het ziekenhuis. Doordat ik al naar de oogarts was geweest had ik het idee dat het wel makkelijker zou gaan. En dat was, het was niet dat ik nu ineens een feestje zou bouwen in het ziekenhuis van blijdschap (ik denk niemand trouwens, of er moet goed nieuws zijn geweest) maar het ging. Het wachten in de wachtzaal ging goed. De specialist wilde dat er foto’s werden gemaakt van mijn pols en dat vond ik prima. Het hoort bij het onderzoek. Tot ik beneden vroeg waar de medische beeldvorming ligt. Die vrouw zei langs de oranje muur, langs de liften om de hoek. Toen ik haar zag wijzen, voelde ik me ineens een stuk minder dapper. Toeval of niet, maar de medische beeldvorming ligt op dezelfde gang die we moesten nemen om naar opa te gaan, naar zijn ziekenhuiskamer. Onderweg naar die gang voelde het al pijnlijk, maar toen ik de liften en alles zag en de borden. Ik zweer het je, ik voelde mijn hart in tienduizend stukken breken. Ik denk meestal aan de goeie dingen terug en de goeie momenten en dan lach ik wel eens of voel ik zoveel liefde en warmte en dat helpt me. Maar die liften, gangen terugzien. Ik zag alles weer voor me, flashbacks van hoe hij daar lag en hoe hij op het einde aan alle infusen, draadjes en buisjes lag. Het was hartbrekend. Uiteindelijk heb ik mezelf bij elkaar geraapt, want ik moest werken in de middag. De goeie sfeer tussen collega’s en dat ik kon lachen heeft me wel geholpen en zo heb ik mezelf erdoor geslagen. Ik heb trouwens gewoon gevoelige pezen in mijn pols, waardoor die vatbaarder zijn voor ontstekingen. Daar valt niet echt iets aan te doen, alleen het belasten beperken als ik pijn heb.

Voor de rest had ik goeie vibes te pakken afgelopen week, je zal het maandag ook wel zien in mijn fotoverhalen. Maar gewoon alle emoties en shizzle uit het ziekenhuis hebben eventjes een grote indruk op me achtergelaten, en dat is oke. Het gaat wel weer beter worden.

Hoe gaat het met jullie?  ♥ 

Me niet verdrietig mogen voelen (van mezelf)

Hoi allemaal! Ik typ dit vlak voor ik ga slapen (badhabit) maar ik moest gewoon eventjes iets kwijt. Ik wilde vorige week werken aan positiviteit en dat wil ik nog steeds. Maar ik merkte vandaag iets op en dat wilde ik toch graag eens delen.

Processed with VSCO with hb1 preset

Ik merk dat ik me niet verdrietig mag voel van mezelf. Ik duw het weg. En dat ligt niet aan die uitroep dat ik meer positiviteit in mijn leven wil. Ik heb dat altijd al gehad. Maar nu met Corona is het sterker denk ik. Ik werk vijf dagen per week dus dat hele dagen thuiszitten is voor mij niet van toepassing. Ik heb eten, ik heb een dak boven mijn kop. Maar toch ben ik verdrietig. Het maakt me gefrustreerd en verdrietig dat ik niet kan afspreken met maten. Toen ik langs de bibliotheek wandelde om te gaan wandelen op de dijk voelde ik een soort van steek in mijn hart omdat ik het mis om daar te gaan. Ik mis heel veel en dat terwijl de wereld om me heen nog steeds vol met gelukjes zit.

En toch hebben wij het hier zo goed. Er zijn nu landen waar Corona is losgebroken en ze in volledige lockdown zitten. In de derde wereld. Zij hebben nu twee problemen. Want als zij niet kunnen werken, hebben ze geen geld en geen eten. Dus die hebben twee problemen nu. Hongersnood en Corona. Die mensen hebben sowieso zoveel meer problemen want het leven is daar niet ideaal. En wij? Wij kunnen als we honger hebben naar de winkel lopen (liefst niet te veel) of als we het beu zijn eventjes een wandeling doen. Met afstand natuurlijk. En ik zit nog wel in een sector die blijf doordraaien. Dus ik zou eigenlijk gewoon niet mogen klagen en dankbaar moeten zijn. En dat ben ik ook. Maar dat blij zijn, dat lukt niet altijd.

En ik vind het zo stom. Want ik heb alles om een gelukkig mens te zijn en toch ben ik verdrietig. Ik mag ook gewoon niet zo hard voor mezelf zijn, maar ik denk dat dit wel overwaait. Meestal kom ik wel tot zinnen, ook hier zal dat gebeuren. Maar dit moest eventjes van mijn hart voor ik in mijn bed kroop. En nu kan ik met een veel lichter hartje gaan slapen  🙂

 

Aanpassen aan mijn nieuwe leven

Hoi allemaal! Ik schreef nog niet zo lang geleden een artikel over het feit dat ik nooit meer de oude ga worden. Voor wie dat gemist heeft, ik vat het straks nog eens kort samen. Maar het ging wel een aanpassing vergen en die ben ik aan het ‘zoeken’. Maar voor ik me volledig in dat nieuwe leven kan gooien, is er iets anders wat ik moet doen. Aanvaarden dat dingen zijn zoals ze zijn. Want dat zal de enige weg zijn. Ik vind mezelf absoluut niet zielig en ik weet dat ik zeker nog heel veel heb om dankbaar voor te zijn. Toch was het iets wat me wel raakte. 

Processed with VSCO with hb1 preset

Ik wist al een tijd dat ik nooit meer de oude ga worden. En dat had ik ook verteld nog niet zo lang geleden. Ik heb namelijk bijna een burn-out gehad en na een burn-out ben je sowieso nooit meer dezelfde. Dat staat vast. Ik dacht dat mijn gevolgen iets minder erg zouden zijn, en ik denk ook wel dat ik nog steeds heel veel geluk heb gehad. Maar ik heb wel gevolgen en dat zijn er wel waar ik rekening mee moet houden. Anders loopt het gewoon verkeerd. Ik moest in het begin veel rusten, veel plannen van mijn agenda schrappen en als ik actiever wilde zijn dat vooral heel hard opbouwen. En in het begin was dat ook zwaar, maar met de motivatie dat ik ooit weer helemaal zou ‘genezen’. Dat is niet. Toen die conclusie binnendroeg, was ik daar best wel van slag van. Ineens voelde ik me zwak en minderwaardig. Wat was ik nog waard als ik altijd maar half kon geven en als ik na een paar drukke dagen overal zeer heb en moet rusten. Wie wil er met zo iemand leven? Het punt is, de gedachten die je over jezelf hebt zijn wel de meest krachtige. En zelfliefde en acceptatie heeft een macht die velen onderschatten.

Uiteindelijk heb ik raad gevraagd bij een paar mensen, en die zeiden allemaal hetzelfde. Dat ik het maar beter kon proberen te aanvaarden. En dat ik content moet leren zijn met wat wel lukt. Kijken naar de succesvolle dagen en momenten. Ik doe mijn best en ik probeer het ook. En sommige dagen lukt dat aardig. Er zijn ook dagen dat ik gefrustreerd ben omdat ik alweer moe ben. Echt. Vermoeiend. Maar het hoort er allemaal bij. Het is een lastige weg, maar het komt wel goed. Ik heb in het verleden gevochten met mijn perfectionisme en als tiener met mijn gevoeligheid. Beide waren hete strijden en toch heb ik ze ‘overwonnen’. Beide gebruik ik nu als kracht om mijn leven beter te maken. En misschien kan ik dat op een dag ook leren in dit geval. Het zal gewoon tijd kosten. Om mezelf te leren kennen, te zien hoe ver ik kan gaan in mijn grenzen, wat ik wel en niet samen kan gooien op een dag. Het zal met vallen en opstaan zijn. En om eerlijk te zijn, volgens mij is heel onze levensweg met vallen en opstaan. Een levensweg die dat niet heeft, moet nog uitgevonden worden.

Ik had van de week twee dagen waarop het slechter ging. Ik was zeker niet down, mentaal gaat alles echt goed. Daarboven in die hersenpan van mij. Maar ik was moe en ik had overal zeer. Die twee staan meestal in connectie met elkaar. En normaal zou ik kwaad zijn op mezelf of gewoon gefrustreerd zijn. Maar dat helpt voor geen meter. Ik kom er geen stap mee verder. Het enige wat gebeurt, is dat ik nog meer energie kwijtraak. Energie die ik al niet in overvloed heb. De ene dag was een werkdag, de andere was een vrije dag. Op die werkdag heb ik gedaan wat ik altijd doe als het niet even vlot gaat als ik wil; er het beste van maken. En dat lukt vrijwel altijd, het is niet dat de hele werkdag ineens in het honderd loopt. Op mijn vrije dag was ik van plan mijn kast op te ruimen en eventueel nog iets anders waar ik dan wel op zou komen. Maar die heb ik dus geschrapt zodat ik rust kon nemen. En dat voelde goed. In de avond voelde ik me meteen een stuk energieker en beter. En dit zal het zijn de rest van mijn leven. Niet altijd leuk en happy, maar het is wat het is. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het simpelweg gaan zoals het gaat.

Ik heb mezelf gewoon een simpele vraag gesteld. En dat was of ik de rest van mijn leven zo wilde vechten met mezelf. Dat is trouwens een strijd die je nooit wint, is voor de rest van je tijd. Maar dat wilde ik niet. Gewoon omdat ik daar de energie niet voor heb, en gewoon omdat dat niet echt bevorderend is voor je gemoed en levenskwaliteit. Dus toen ik dat besefte, werd me erbij neerleggen echt een stuk makkelijker. Dat betekent niet dat ik nu door elke slechtere dag ga fluiten. Er zullen nog genoeg dagen komen dat ik het lastig ga vinden of gewoon echt de boel bij elkaar ga vloeken. Maar dat hoort bij het leven. Het leven is niet altijd happy joy joy en soms heb je echt regelrechte rotdagen. En weet je wat? Dat is allemaal dik oke. Meer dan dat zelfs. Het is volledig acceptabel.

Tot welk inzicht kwam jij laatst? 

Het is oke om meer tijd nodig te hebben

Hoi allemaal!  ’t Leven voelt heel vaak als een race tegen de klok voor mij. Of gewoon een wedstrijdje om ter snelst. Als kind deden we dat, om ter snelst naar de andere kant van de speelplaats lopen. En als je de eerste was, was je de held van de speeltijd die dag. Ik heb het gevoel dat die ‘fase’ nooit echt weggetrokken is want hoe sneller je dingen voor elkaar krijgt, hoe meer respect mensen voor je hebben. Maar weet je, het is gewoon dik oke om dingen op jouw tempo te doen. Of om zoals ik het zeg; meer tijd nodig te hebben dan een ander. Dat maakt je anders. Maar dat is allemaal prima. Als je maar gelukkig bent. 

img_1138

Hoewel ik al bijna twee jaar geleden ben afgestudeerd (niet te geloven…) en ik toen mijn felbegeerde diploma kreeg, voelt het nog steeds allemaal nieuw. Die volwassen wereld. Natuurlijk was ik achteraf nog een half jaartje student, maar niemand kon voorspellen dat dat te zwaar ging worden. Niemand kon voorspellen dat ik bijna een jaar geleden naar de studiebegeleiding stapte met de beslissing dat ik ermee ging stoppen. En toch heb ik het gedaan. Heb ik het me beklaagd? Nee, want ik ben gelukkig nu. Alles beter dan ongelukkig studeren.

Ik heb door de jaren heen wel het een en ander meegemaakt waar ik van aan het herstellen ben en soms gaat dat echt traag. Maar weet je, verwerken van dingen doen we allemaal echt op ons eigen tempo. De een is rapper met inzichten en omgang weg dan de ander. We zijn mensen, geen robotjes. Bij robot kan je eens aan de vijzen draaien of bij een auto kan je de benzine aanvullen en het werkt weer. Maar zo werkt het niet voor de mens. Misschien is dat maar goed ook. Je kan wel aan de motor sleutelen en hem bijstellen voor de toekomst. Maar bij een auto is dat in een uurtje gefixt (ik heb geen idee, ben geen mechanieker)  Terwijl wij mensen zijn. De een doet er een half jaar over, de ander jaren. Het hangt er natuurlijk ook allemaal van af wat je hebt meegemaakt en de gevolgen daarvan. Maar ’t is niet omdat je er langer over doet dan een ander, dat je een mislukkeling bent. Want je snelheid bepaalt niet wat je waard bent. Dus of je je doelen nu bereikt in een jaar of in vijf jaar, het maakt allemaal niet uit. Zolang je maar gelukkig bent. En als jij gelukkig bent met een parttime job en een simpel leven, who cares? Waarom zouden we allemaal ambities moeten hebben om bankdirecteur te worden en stinkend rijk te worden. Keep it simple en doe wat je gelukkig maakt. En vooral, doe het op jouw tempo. Want er is niks dat je je meer beklaagt dan je mentale gezondheid pushen. Geloof me, daar draag je over een paar jaar zeker de gevolgen van. Dus take it easy. Dus laat je niet gek maken door de snel racende maatschappij en laat je niet gek maken door anderen. Neem de dingen op jouw tempo. Dan weet ik zeker dat je er wel uitkomt.

Neem jij altijd je tijd om de dingen op jouw tempo te doen?