Ik ga het over mijn mental health hebben

Hi allemaal. Ik ben de laatste tijd niet echt actief geweest op mijn blog. Of de storm is overgewaaid kan ik niet zeggen, ik kan niet in de toekomst kijken. Ik keek er tegenop om dit artikel te schrijven en niet omdat het niet goed voelt. Maar omdat dit een zwaar onderwerp is. Ik ga het toch doen, want ik vind het belangrijk om open te zijn. En zeker nu in coronatijd is het fijn om te weten dat je niet de enige bent die struggelt met mental health. Eigenlijk altijd, corona heeft daar eigenlijk niks mee te maken. Maar ja, dit wordt een lang verhaal. Klik vooral weg als je geen goesting hebt in mijn verhaal, dat neem ik niet persoonlijk op. Als je toch blijft lezen, bedankt. Ik waardeer het.

Photo by Nikola Ristivojević on Unsplash

Laten we beginnen bij het begin. Het gaat niet perse slecht met mij. Ik heb nog heel veel goeie momenten en ik denk wel echt nog helder na en zit vaak wel gewoon goed in m’n vel. Maar er zijn ook heel veel dagen en momenten dat dat niet zo is. En dat beangstigt me dan. Ga ik nu lopen zeggen dat ik depressief ben? Nee, zo erg is het gelukkig niet. Maar er zijn wel echt momenten dat ik weet dat er iets niet klopt. Ik ben van plan komende week terug een weekoverzichtje te schrijven en die momenten wil ik daar ook in implementeren. Als ik niet vergeet foto’s te maken en notities te trekken. Het was niet zo dat de afgelopen weken zo’n hel waren dat ik geen overzichtje schreef. Ik vergat gewoon letterlijk foto’s te maken en het bij te houden in notities. En dan zat ik aan het einde van de week zo van; tjah, zo gaat het niet lukken. En elke week houd ik mezelf voor om het wel te doen, maar het gebeurt niet. Goeie uitleg dit. Maar nee, het is dus niet omdat het zo slecht gaat. Meer om mijn geheugen, wat ook niet verrassend is.

Die zware momentjes gaan dan van nadenken over wat m’n diagnose wordt, pijntjes, rouwen om dingen die ik (tijdelijk) niet meer kan. Maar ook corona. Ik ga op beide ingaan, laat ik beginnen met mijn diagnose. Ik weet niet waar ik me aan ga kunnen verwachten, welke diagnose ik ga krijgen. Het besef dat je misschien chronisch ziek bent, dat op je 23ste te horen krijgen is confronterend. Ja, er zijn mensen die op hun 16 al reuma krijgen. Ik ben ook dankbaar dat ik tot mijn 23 jaar gezond ben geweest. Een goeie vriendin van mama en mij zei laatst ‘je hoort op die leeftijd niet bezig te zijn met onderzoeken voor pijn en vermoeidheid. Of je hoort die klachten niet te hebben’. Ze zei dat niet in de offensive manier van ‘ik geloof je niet’. Meer in de bezorgde manier. Maar ik voelde wat ze bedoelde. Het hoort niet. En nee, het leven is niet eerlijk en ik ben niet zielig. Maar vrienden van mij zijn dromen aan het waarmaken, studeren, reizen. Dat zijn dingen die ik ook nog ga kunnen, maar het zal mij veel meer moeite kosten en heel veel rust achteraf. Weet je, dat verschil is er wel en dat doet pijn. En dat is oke. Ik verlies misschien een deel van mijn gezondheid en het is heel normaal dat ik daar verdrietig om ben. Maar het zijn zware momenten. Er zijn ook echt momenten dat het moeilijk is om mezelf uit die dip te krijgen. De dingen die me dan echt enthousiast krijgen zijn dan niet meer dan een sprankeltje. Zelfs dat niet. Soms zijn dagen echt een opgave om dingen te doen en niet een hele dag in m’n bed te blijven liggen slapen of piekeren. Ik weet niet wat het is, maar het is in elk geval niet helemaal juist. Gelukkig heb ik ook heel veel goeie momenten en daar trek ik me aan op. Juist nu.

En daarnaast corona. Ik zei al in een van mijn vorige schrijfsels dat ik een risicopatiënt ben door mijn longen. Veel mensen vinden het normaal dat ik zo bezorgd ben dan. Maar eigenlijk is dat bijna het laatste van m’n zorgen. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk kan mijn eigen gezondheid me wel schelen en natuurlijk wil ik geen corona krijgen. Maar ik werk in een winkel. Ik mag ook nog werken want voeding. Maar ik hoor verhalen van mensen. Zoveel mooie mensen verliezen dierbaren, moeten hun zaak sluiten door de tweede lockdown. Zoveel mooie mensen moeten hun plannen opschorten of verplaatsen door corona. En als ik dan zie hoe sommige mensen gewoon die maatregelen negeren. Ik mag me er niet kwaad in maken want dat helpt niet en ik ben ook niet perfect. Maar sommige mensen laat het echt koud. Het doet me pijn dat zoveel mensen dromen kwijtraken, dromen zien kapotvallen of mensen moeten afgeven door corona. Dat raakt me nu meer dan ooit. Meer dan m’n eigen gezondheid. Natuurlijk staan mijn onderzoeken hier ook op het spel. Maar die lopen niet weg. Die komen wel als de situatie ‘beter’ is. Mensen die hun zaak verliezen, dierbaren verliezen. Dat komt nooit meer terug. Sommige mensen hebben jaren keihard gewerkt om een mooie zaak te krijgen en te runnen en moeten die nu afgeven. Het raakt mij keihard. Er is een avond geweest dat ik thuiskwam en begon te huilen. Ik begrijp aan de andere kant de mensen die niet luisteren ook wel. Het duurt al zo lang, we raken het allemaal moe en we willen allemaal terug dat dingen normaal worden. Maar dit is niet de manier. Zo wordt het alleen maar erger. Ik ga geen politieke praatjes slaan want daar ben ik niet slim genoeg voor. Maar dit is wat ik voel en dat is mijn mening. Dus ja, corona raakt me. Ik ben gestopt met luisteren naar de cijfers gewoon omdat het me echt aan het breken was op een gegeven moment. Ik vroeg me dan af of dat betekent dat ik niet meer ‘care’ om wat er aan het gebeuren is. Maar het feit dat ik zo meeleef met die mensen, dat bewijst het tegendeel.

Dit was mijn verhaal voor nu, ik ben blij dat ik het geschreven heb.

Er is altijd iemand dicht bij je

Hi allemaal! Vrijdagavond was ik onderweg naar huis van mijn werk. Ik werk dan altijd de late shift. Het is herfst ondertussen en we gaan richting de winter. Dus dat betekent dat het om zes uur al donker wordt. Grappig genoeg was dat net iets wat me een nieuwe inspiratie gaf voor een artikel. Mijn gedachten waren te mooi toen om niet eventjes hier te delen.

Photo by Jeremy Perkins on Unsplash

’s Avonds in de winter kan het echt stom zijn dat het al zo vroeg donker wordt en ik denk niet dat ik de enige ben met dat probleem. Dit jaar is de zomer ook in een ruk van ons afgepakt. We hadden nog een ferme hittegolf en toen plots storm en regen. In een dag sloeg het allemaal om. Terwijl anders het veel geleidelijker aan gaat. We kunnen nog hopen op een paar mooie zonnige dagen in de herfst om dan voorzichtig richting de zomer te gaan. Dat was dit jaar niet van toepassing. Ik kan me voorstellen dat dat niet zo leuk is. Ik ben zelf ook meer een zomermens of lentemens. Vanaf de dag dat de wereld weer meer zonlicht krijgt en de natuur weer bloeit ben ik gelukkig. Maar helaas, een jaar heeft vier seizoenen en willen of niet. We moeten ze allemaal doorkomen. Juist in die donkere avond vond ik een troostende gedachte.

Het was iets na zeven uur, ik was al klaar met werken en ik stapte van de bus aan het station om mijn trein te gaan nemen. Het was geen bewolkte avond, dus de lucht was mooi zichtbaar. En ineens zag ik naast het stationsgebouw de maan door een sluierwolkje schijnen. En daarnaast een sterretje. En toen realiseerde ik me dat ik nooit alleen was. Dat er altijd iemand dichtbij is. Dat sterretje gaf troost na een rotdag en eigenlijk gewoon een stomme week. Wat er ook gebeurt, je bent nooit alleen. Er zijn natuurlijk mensen om je heen, vrienden en familie. Mensen die oprecht om jou geven. Maar voor mij is een sterretje aan de hemel een dierbare die overleden is. Ik voel me altijd minder alleen als ik in het donker naar huis ga en dat sterretje aan de hemel zie prijken. Er is iemand bij me, er is iemand die me beschermt en ervoor zorgt dat ik straks veilig en wel thuis raak. Die over mij waakt en er altijd zal zijn, ondanks wat ik doe of laat. In elke donkere winteravond of herfstavond is dat een hele fijne troost. Want eerlijk, ik hou er niet van om als vrouw alleen zo laat nog op straat te zijn in het donker. Ik ben altijd heel blij als ik de sleutel in het slot van onze voordeur kan steken en naar binnen kan. Maar iedere avond weer moet ik toch door de donker heen. En dan is dit een fijne houvast.

Dus als jij je alleen voelt, wanneer dan ook. Bedenk dan dat je niet alleen bent. Daarboven is helaas waarschijnlijk iemand die je liefhebt. Die persoon waakt over jou en gaat met je mee, waar je ook bent. Je bent nooit alleen. Er is een lichtje bij je. Ik hoop dat je je bij die gedachte iets minder in je eentje voelt ♥

Nog eventjes over hoogsensitief zijn

Ik heb wel al vaker geschreven over hoogsensitiviteit. Een begrip dat steeds meer het daglicht te zien krijgt in de media en dat moedig ik alleen maar aan. Het kan heel frustrerend zijn om zoveel te voelen als je niet weet waar het allemaal vandaan komt. Het is niet dat ik nu nooit struggle met gevoelig zijn, want ik heb ook mijn valkuilen. Maar bovenal ben ik dankbaar voor deze eigenschap en dat ik hem heb. Dat bedacht ik me van de week op de trein.

Ik noem het altijd midden in de wereld staan. Meeste mensen ervaren hem normaal. Onze wereld. Iedereen kan gezichtsuitdrukkingen lezen (de meeste mensen toch) en iedereen kan een liedje horen, een smaak voelen of de zachtheid van een dekentje voelen. Dat zijn dingen die je – als je geluk hebt- kan ervaren. Er zijn mensen die doof of blind zijn en die dat niet kunnen. Maar die genieten volgens mij op hun eigen manier van het leven. Ik hoor niet zomaar een liedje. Ik denk dat ik het het beste kan omschrijven met muziek want dat voel ik altijd tot op het bot. Een mooi liedje komt niet gewoon binnen bij mij. Ik voel de melodie, het gevoel van de zanger en wordt geraakt door iedere uithaal, ieder gevoelig stukje en alle klanken en speciale dingen die mensen met hun stem doen. Als ik wat meer verstand had van zingen kon ik de technische benaming gebruiken, maar dat kan ik niet. Iedere trilling in de stem, ieder hees stukje, broze stukjes van een liedje. Ik merk ze allemaal op. Bij echt gevoelige ballades dan hoor ik niet gewoon het liedje. Ik word er volledig in genesteld en het is alsof ik meeleef in het liedje. En dat is heerlijk. Ik kan daar zo intens van genieten. Het is een van de redenen dat ik niet zonder koptelefoon kan. En om overprikkeling tegen te gaan. Muziek maakt mij rustig en als ik een beetje een goeie stem had dan zou ik het waarschijnlijk zalig vinden om zelf al die gevoelige en prachtige nummers te zingen. Die heb ik niet, maar ik ben gezegend met andere talenten. Een liedje komt bij mij niet gewoon binnen. Ik word geraakt tot op het bot. En dat heb ik met de hele wereld.

Ik ervaar de wereld niet gewoon van op een afstand. Ik voel hem. Ik voel alle gevoelens van anderen. Wanneer iemand verdrietig of geïrriteerd is voel ik dat direct. Wanneer er voor ik binnenkom in de kamer een ruzie is geweest voel ik dat direct. Wanneer mijn zusje thuiskomt van school een een -excuse my French- een kutdag heeft gehad, kan ze dat niet verbergen voor me. Ik voel het. En het raakt me. Altijd. Is het omdat ik zelf weet hoe het is om je rot te voelen? Ik zou het niet weten. Het zal er wel mee te maken hebben. Alles raakt me ook altijd. Als ik op de trein naar huis zit en de zon ondergaat en prachtige kleuren toont. Wanneer klanten me een compliment geven, iemand vertelt dat er iets rottigs is gebeurd. Ik hoor het niet gewoon, ik voel het tot diep in mijn hart. Dat kan heel vermoeiend zijn, en dat is zo. Maar meeste keren ben ik blij dat ik gezegend ben met mijn gevoeligheid. Het maakt mijn leven zoveel mooier. Ik heb soms zulke mooie dankbare gevoelens ervaren, zoveel bijzondere momenten door die gevoeligheid. Dat zou ik allemaal niet willen missen. Neem mijn gevoeligheid weg en je neemt een heleboel van mijn persoonlijkheid weg.

Ook de momenten dat ik intens gelukkig ben zijn zo bijzonder. Ik kan soms midden in een tekening voelen hoe graag ik dat doe en dat maakt me zo blij. Dat gevoel van geluk. Of wanneer ik zoals nu mijn vingers over het toetsenbord laat glijden om mijn gedachten of gevoelens in woorden om te zetten. Dat ik dat zo goed kan (want dat hoor ik van velen) heeft juist te maken met dat ik de dingen zo goed voel. Het beste gevoel is altijd wanneer ik iemand heb geholpen of gelukkig heb gemaakt. En niet om daarna te kunnen zeggen dat ik de reddende held was. Mensen gelukkig maken is iets wat ik oprecht graag doe. En ja, ik ben me ervan bewust dat dat een enorm groot cliché is. En toch klopt het. Ik doe niks liever dan anderen gelukkig maken. Als ik weet dat ik iemands dag heb gemaakt, dan maakt me dat intens gelukkig. Het liefst zou ik de wereld redden, maar dat gaat me in mijn eentje niet lukken. Daarom doe ik dat maar elke dag met kleine dingetjes.

Alles komt uiteindelijk goed

Een paar dingen vandaag zetten me aan het denken en ik wilde daar graag over schrijven. Want het leven is absoluut niet altijd zonnetje en dansen. Bij niemand. We maken allemaal dingen mee, krijgen tegenslagen. Het hoort erbij. Maar zelfs in het diepste van wanhoop moet je een ding goed onthouden; het komt goed. Zelfs al lijkt het niet zo. Het komt goed. Zolang je die hoop hoog houdt, is er niks verloren.

IMG_0078
Eigen illustratie, mag niet gebruikt worden zonder toestemming

Ik ben nu jongvolwassen, begin mijn jaren als twintiger. En toch heb ik al zoveel achter de rug. Mooie tijden, maar ook zeker moeilijke tijden. Ik werd als kind gepest, ik kreeg later in het middelbaar problemen met mijn opleiding en wist niet wat ik wilde. Ik haatte mezelf en dacht dat anderen dat ook deden. We zijn nu jaren later en al die dingen zijn goed gekomen. En ik heb daar ook lessen uit geleerd. Ik keek vandaag de video van Teske over 25 lessen in 25 jaar. Dat soort video’s vind ik geweldig, give me more. Als ik die titel zie op Youtube, je hebt mijn enthousiasme direct. Teske sloot haar video af met de boodschap dat alles uiteindelijk wel op zijn pootjes terecht komt. En dat is zo. Een paar uur later was ik aan het scrollen op Facebook en kwam ik een foto tegen van mijn school met een paar van mijn oudleerkrachten. Ook dat zette me aan het denken. Toen ik voor het eerst in mijn opleiding kwam wist ik niet eens of ik door mijn jaar ging raken en of ik mijn diploma zou halen. Drie jaar later ondertekende ik trots het blad dat ik mijn diploma had gekregen. Dingen komen goed. En als ze dat niet doen, dan heeft het een reden waar je later wel achterkomt. Het leven wil je iets leren, of het is niet de weg voor jou. Net zoals toen vorig jaar. Ik zette mijn studie stop en ik wist niet wat ik zou doen. Uiteindelijk is het ook goed gekomen. Ik heb een job waar ik gelukkig ben en fantastische collega’s heb. Dus in welke fase van je leven je ook zit, het komt wel op zijn pootjes terecht. Misschien niet meteen morgen of deze week. Maar het komt.

Ik weet dat de zwarte periodes in het leven heel zwaar kunnen zijn. Ze kunnen alle energie uit je zuigen, je doen denken dat het nooit meer in orde komt. Maar aan alles komt een einde in het leven en dat is een beangstigend gegeven. Maar dat kan ook een geruststelling zijn. Ook aan de moeilijke periodes komt een einde. Waar je nu ook aan aan het denken bent, er is licht aan het einde van de tunnel.  En uiteindelijk haal je uit de moeilijkste tijden van je leven de grootste lessen. En de beste overwinningen zijn altijd deze waar je het hardste voor moest vechten. Nu ook, we leven in een tijd van crisis. Er komt een dag dat er een vaccin zal zijn. Er zal een dag zijn dat corona in de geschiedenisboeken staat en wij klaar zijn. Er zal een dag komen dat we elkaar weer mogen knuffelen naar hartelust. En vergeet niet te geloven in jezelf.

Tot nu toe heb je alle bad days en moeilijke dingen overleefd. Dat komt nu ook wel goed. Je bent sterk, denk aan alle dingen die je eerder hebt overwonnen. We hebben allemaal dingen overwonnen en we slagen allemaal in fantastische dingen. Ook al ziet niet iedereen dat, dat doet er niet toe. Het belangrijkste is dat JIJ ze ziet. Blijf geloven in je eigen kracht. Er komt een dag dat je kan vertellen dat het voorbij is. En dat je hopelijk trots bent dat je hebt gevochten ♥

Op welke overwinningen of ‘gevechten’ ben jij trots?

Mijn lichaam gaat achteruit. En daar heb ik het lastig mee.

Ik ben niet van plan elke week een artikel over mijn pijn of vermoeidheid te publiceren, wordt geen nieuwe gewoonte. Maar dit is voor mij ook nieuw en mijn blog is mijn uitlaatklep. En dit moest er gewoon eventjes uit. Skip het vooral als je er geen zin in hebt

Ik ben Nikita. Ik ben iemand die graag doorzet, vecht voor dingen en alles uit het leven wil halen. Ik ben ook iemand die graag hard werkt en bezig is. En het liefst van al maak ik anderen gelukkig. Na een jaar beginnen de slechte dagen vol pijn en vermoeidheid steeds sneller te volgen. Ik ging ermee naar de dokter met de verwachting dat ik overspannen was na de lockdown. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik mezelf voorbij loop. En nee, daar ben ik ook niet trots op. Maar niemand is perfect. En toen antwoordde de dokter dat het misschien chronisch is. Bam. Wie dat verhaal gemist heeft, ik link eventjes het artikel. Zo hoef ik dat niet te herhalen.

De laatste weken begin ik nieuwe kwaaltjes te ontdekken. En oude kwaaltjes die erger worden. Vorige week was ik met mijn zusje in de stad om pizza te eten zoals ik vertelde. Na een uurtje rondslenteren in de stad en winkels vroeg ik of we naar huis konden omdat ik wilde rusten. Afgelopen maandag deed ik boodschappen omdat ik vorig zaterdag geen tijd had. Toen ik thuiskwam belde ik naar mama om te vragen of ze wilde komen helpen dragen. Het was best veel en we wonen op het derde. Zonder lift. Vroeger waren die dingen allemaal geen big deal. Kreeg ik die tas wel boven. Kon ik nog drie uur lachen en winkelen met mijn zusje. Ik heb bij het minste geluid hoofdpijn, mijn koptelefoon is mijn beste vriend. Dat was hij al trouwens. Na twee shiften van zes uur werken ben ik kapot. Ik mag het niet vergelijken met vroeger toen alles nog oke was. Maar het is confronterend. Elke nieuwe ontdekking.

Betekent dat dat ik opgeef? Nee. Ik blijf vechten voor een mooi leven en voor geluk. Maar er zijn ook dagen dat ik mijn tranen moet wegslikken en sterk zijn. Dat ik mezelf moet blijven herinneren dat ik sterk ben en hier wel doorheen kom. En vooral dat dit mij niet minderwaardig maakt. Ik ben nog steeds Nikita zoals ik ben. Alleen met wat dichtere grenzen en wat meer op rekening mee te houden. En daar hangt mijn waarde niet van af.

Ik probeer mezelf ook altijd mee te geven dat het heel normaal is wat ik voel. Het voelt een beetje als rouwen. Bij rouwen om een overledene ben je verdrietig om iemand die heen is gegaan en nooit meer terug komt. Ik ben aan het rouwen om een stukje van mijn gezondheid dat misschien nooit meer terugkomt. Ik mag geen voorbarige conclusies trekken natuurlijk, daar maak ik mezelf alleen maar banger mee. Maar ik heb een hele goeie intuïtie en die vertelt me dat ik maar beter goed voorbereid kan zijn. En helaas heeft die het vaak juist.