Wijze lessen uit 2021 die ik leerde

Hi allemaal! We dachten dat 2020 een drama was en dat het nieuwe jaar een heel stuk beter zou verlopen en zonder problemen. Helaas. Ik denk dat het afgelopen jaar voor niemand echt gemakkelijk was. Allemaal op onze eigen manier zijn we geconfronteerd geweest met eigen problemen, struggles, verdriet en natuurlijk was er ook nog steeds een pandemie gaande. Ook die zal bij iedereen persoonlijk ook zijn afdruk hebben achtergelaten, bij de een al erger dan de ander. In mijn ogen zijn de moeilijkste jaren wel degene waar je de meeste dingen in leert in het leven. Naast de pandemie had ik ook te dealen met omgaan met chronische pijn en vermoeidheid. Het rouwen en verdriet daarrond was ook niet gemakkelijk, en al zeker niet in een periode waar ik mijn vrienden heel weinig kon zien door een virus dat rondspookt op de wereldbol. Toch heb ik ook mooie lessen getrokken uit dit jaar. En die deel ik vandaag heel graag.

⭐️ Je bent zoveel sterker dan je zelf denkt

Vroeger zouden mensen je zo dwaas hebben aangekeken als je vertelde dat er een periode zou komen waar je zoveel mogelijk thuis moest blijven, alles wat niet perse noodzakelijk was dicht moest en we in lockdown gingen. Allemaal omdat er een virus ronddwaalt. En ik weet dat we aan het begin van de pandemie allemaal een beetje in paniek waren, niemand wist echt wat er ging komen. En dat weten we nog steeds niet. Niemand weet wanneer dit een einde krijgt. Toch ben je hier nog steeds. Still fighting, still going. Na bijna twee jaar pandemie is dat echt wel een schouderklopje waard. Want ondanks we allemaal in hetzelfde schuitje zaten, had iedereen wel zijn eigen zorgen aan zijn kop denk ik. Voor mezelf geldt dit ook. Naast het verdriet dat over de hele wereld heerst en mijn eigen mentale gezondheid die af en toe sneuvelde door de pandemie, was ik ook in de rouw. Rouwen om wat niet meer terugkomt, rouwen om wat niet meer kan. Het heeft ondertussen ene plekje gekregen voor een groot deel. Maar toch. Dat ik dat allemaal heb voor elkaar gekregen in een pandemie waarin de wereld op zijn kop stond en staat. Ik ben daar echt wel trots op.

⭐️ De kleine dingen zijn de grote dingen

Volgens mij heeft ook de pandemie ons met onze voetjes op de grond gezet en geleerd wat er echt belangrijk is in het leven. Voor mij ook, maar ook door mijn ziekte. Ik zei het al tegen een paar mensen: er is heel veel in perspectief gezet. De kleine gelukjes worden de grote dingen die mijn dag kunnen maken. Op dagen waarop mijn rug voelt alsof er iemand een staak door aan het rammen is of ik bijna aan het bidden ben dat mijn medicatie iets gaat doen moet ik het hebben van die kleine gelukjes. Want de grote dingen zoals uitstappen, concerten, reizen, afspreken met vrienden zijn niet meer vanzelfsprekend. Dus dan kan een lief berichtje of een schattig geluidje van Jacqueline echt mijn dag maken. Het afgelopen jaar heeft me (nog meer) dankbaarheid geleerd. En ook daar ben ik weer dankbaar voor, want het heeft mijn leven verrijkt.

⭐️ Er is altijd nog hoop

Soms ben ik die net als iedereen eens kwijt. De hoop. De hoop op beterschap, op betere dagen. Het virus verdeelt ons vaak, en ik denk niet dat er ooit op een dag wereldvrede komt. Maar het zijn de kleine lieve gebaren van onbekenden of mooie woorden van klanten in de winkel die me vaak doen beseffen dat het niet allemaal verloren is. En soms in een heel klein hoekje zit er nog hoop. Je moet het alleen vinden. En ik heb altijd geleerd dat als er hoop is, er ook leven is. Hoop doet leven.

⭐️ Zelfs de meest moeilijke klimparcours kennen een uitzicht

2021 was voor mij ook een jaar waarin zelfacceptatie een plekje kreeg. Al bijna mijn hele leven struggelde ik met wie ik ben of was. Er zijn zeker periodes geweest dat het beter was, maar over het algemeen was er altijd wel iets dat niet goed was. En maak je geen illusies, ik ben ook maar een mens en perfect zal ik nooit zijn. Maar ik heb geleerd om naast die imperfecties te kijken. Ik dacht om eerlijk te zijn dat het niet meer ging gebeuren, dat ik zou moeten aanvaarden dat ik nooit volledig van mezelf zou houden. Maar mijn stukje over pesten een tijd terug heeft wel het tegendeel bewezen. Net als veel andere momenten. Als ik nu in de spiegel kijk, ben ik trots op de persoon in de reflectie. Het heeft me 24 jaar gekost. Vandaar, zelfs de moeilijkste beklimmingen kennen een einde en als je blijft gaan, word je ooit wel beloond met een prachtig uitzicht. Misschien niet het uitzicht dat je voor ogen had, maar wel het uitzicht dat je nodig hebt.

⭐️ Jouw mensen lopen ergens rond op de wereldbol

Als er iets is dat ik dit jaar heb geleerd is het wel dit. Mede door de meeting in oktober, door mijn favoriete schrijfster te ontmoeten op de boekenbeurs. Hoeveel je nu bekritiseert wordt, hoeveel mensen je nu raar vinden, hoeveel mensen je nu ook niet aanvaarden. Er komt een dag waarop je mensen ontmoet die net als jij zijn en je wel in hun hart zullen sluiten. Misschien zijn het je collega’s later, misschien zijn het klasgenoten op de universiteit of in de hoge school. Misschien is het een squad mensen die je online leert kennen. Maar ze zijn er, echt waar. En na allerlei jaren te horen dat je raar bent of misschien beter normaal kunt doen, is er een zinnetje dat zoveel deugd doet. En dat zinnetje is: ‘No way, ik dacht dat ik de enige was!’. Ik zei het al een tijdje terug, ik ben dankbaar voor alle mooie mensen.

⭐️ Omarm je ‘gekke trekken’

Ik denk dat de definitie van normaal of gek een moeilijke is om vast te stellen. In een wereld waar we allemaal verschillen van elkaar. Maar afhankelijk van de cultuur of samenleving waarin jij bent opgegroeid zal je trekken, gewoontes of wat dan ook hebben die voor anderen raar zijn. Verstop ze niet. Ze maken je net wie je bent. Het zijn soms de dingen die mensen gekker of anders maken, die ik het allerleukste vind aan de mensen waar ik zoveel van hou. Het maakt je uniek dus je moet ze niet wegsteken. Als we dat allemaal zouden doen loopt de wereld rond met robotten. Hoe triestig zou dat zijn.

⭐️ Je hoeft niet altijd een inspiratie voor anderen te zijn

Ik ben over het algemeen mag ik wel zeggen iemand die positief in het leven staat. Veel dingen handel ik met humor, het is ondertussen mijn weg door moeilijke periodes geworden. En mensen inspireren en hoop geven is ook iets wat ik zo graag doe. Dit jaar leerde ik dat dat niet altijd mogelijk is en dat dat oke is. Ook al ben je altijd positief, je mag huilen, schreeuwen, boos zijn, gefrustreerd zijn. We zijn allemaal mensen. Ik roep dat wel altijd op mijn blog dat dat oke is, maar in de praktijk laat ik dat bij mezelf nooit toe. Ik wil altijd de sterkste zijn die de held uithangt en anderen redt. Maar soms ben je zelf de persoon die een held nodig heeft die je redt. En das allemaal dik oke ❤️

⭐️ Je bent meer dan je pijn, ziekte of beperking

Aan dit rijtje kan ik nog een heleboel toevoegen. In het begin van mijn rouwperiode zag ik mijn chronisch ziek zijn als mijn identiteit. Er staat ook nog een postje hierover in mijn ‘drafts’. Eventjes het Nederlandse woord daarvoor kwijt. Kladblok? Kladbericht? Ik weet niet of het tegen de tijd dat dit online staat al gepubliceerd is aangezien ik geen vaste planning hanteer. Maar je bent meer dan je ziekte of beperking. Het enige wat dat zegt, is dat je (lichamelijke) grenzen hebt. Meer niet. Het neemt niet je talenten, krachten, karakter of wie je bent weg. Jij bent nog steeds jij. En misschien in het begin is het moeilijk om door die sluier heen te kijken en dat is oke. Maar je zal jezelf ook leren kennen met je ziekte. Ik mik hier ook graag op mensen met mentale problemen. Je bent niet je mentale problemen. Jij bent jij, en een ziekte of beperking of wat dan ook verandert daar helemaal niks aan.

⭐️ Wees dankbaar voor wat er is. Want het kan er morgen niet meer zijn.

Dan heb ik het op van alles. Dierbaren, gezondheid, werk, uitstappen. Ik hoop dat we door Corona leren dat niks vanzelfsprekend is en elke dag dat je je ogen opent je blij mag zijn. Er zijn mensen die op de IC liggen en vechten voor hun leven. Er zijn mensen die hun zaak moeten sluiten omdat ze failliet zijn door de pandemie. Er zijn mensen die jobs kwijtraken door al die faillisementen. Er zijn mensen die familie of andere dierbaren verliezen. Wees dankbaar. Wat er vandaag is, is morgen niet beloofd.

Wat heb jij geleerd afgelopen jaar?

De pandemie valt zwaar…

Hi allemaal! Ik ben dit eigenlijk aan het uitwerken vlak voor ik ga slapen, gewoon om mijn hoofd te legen. Vroeger zou ik zeggen; ga maar slapen want dat scherm is slecht voor je ogen en slaaphormoon. Maar afschrijven is een van de beste medicijnen bij mij. Daarom werkt m’n blog zo goed voor me. Negeer dit als je er geen zin in hebt, haal er steun uit als je je hetzelfde voelt. Weet vooral dat je niet alleen bent. Weet ook voor je begint te lezen, mijn usual optimisme zal niet echt aanwezig zijn vandaag. Just so you know 😉

Twee jaar geleden. Toen was het meeste nog koek en ei. Vandaag kwam ik een stukje tegen uit de conference van Kamal Karmach (hou van diene kerel!) over het afgelopen jaar. Over 2020 dan bedoel ik. Hij vertelde over 2019. Hoe ons grootste probleem toen Anuna was. Mijn mening over de klimaatspijbelaars laat ik hierbuiten, zo gaan we niet beginnen. Twas maar eens tonen waarover het ging. Tis nen komiek dus je moet het met een korreltje zout nemen. Maar doordat hij dat zei besefte ik ook dat toen alles koek en ei leek. Niet dat het zo was, verre van. Maar die tijd zonder mondmaskers? Zonder coronapass of zelftesten. Ze zijn nodig eh, versta me niet verkeerd. Ik ga niet zeggen dat ik niet geloof in het virus en dat die cijfers leugens zijn. Ik zou niet durven. Mijnen beste maat werkt in de zorg dus ik heb zoveel respect voor de zorg. Niet alleen door hem, maar in het algemeen.

Ik weet nog hoe ik in het begin van de eerste lockdown tegen mijn klanten aan de kassa zei dat we ‘allemaal een paar maand op ons tanden moesten bijten’. Omdat ik hen wat moed wilde geven of de verdrietige mensen een duwtje in de rug wilde geven. Zo ben ik. Niemand had gedacht dat we hier nu nog zouden zitten. In België was het terug overleg, alle grote mannen kwamen weer samen om nieuwe regels vast te leggen. Het is de avond van 17 november. En op zich, ik ga niet veel uit en ik zit ook niet constant op café dus eigenlijk zou ik er niet zoveel last van mogen hebben. Doe ik ook niet. Ik vind het natuurlijk wel erg dat die regels nodig zijn. Maar een chronische ziekte zet heel veel dingen in perspectief en het dwingt je te kijken naar wat er wel is. Anders is er geen leven mogelijk. Daarom laat het me koud. Toch vreet het aan mijn mentale gezondheid. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen.

De besmettingen komen steeds dichterbij, mensen die ik ken worden ziek. Gelukkig nog niemand die echt op intensive care heeft gelegen. Maar het maakt me bang. Ik ben een risicopatient. Ik heb minder goeie longen. De afgelopen weken heb ik al een paar keer echt een mental breakdown gehad omdat ik zo bang was. De angst vreet me echt op. Een vrijdagmiddag ben ik overstuur vertrokken naar het werk en heb ik mezelf op de trein bij elkaar geraapt om enigszins met een deftig gezicht achter mijnen kassa te staan. Ik kan dan wel veel ‘zagen’ dat het leven zwaar is of ik het moeilijk heb, maar dat betekent niet dak mijn leven beu ben. Ik ben bang voor besmet te raken. I’ll admit, in mijn weekoverzichtjes passeert nog regelmatig een uitstap of dat ik iets ben gaan drinken of eten. Ik weet niet of mezelf opsluiten uit angst de goeie oplossing is. En ik let wel op natuurlijk, de plekken waar ik ga zijn nooit te druk. Maar toch, het maakt me bang. Bang om besmet te worden, bang om zelf aan allerlei kabels en baksters op de IC te raken. En niet alleen van dat. Ik heb al genoeg dierbaren gezien aan kabels en baksters. Dat beeld is hartbrekend. Het idee dat mijn zus of moeder aan mijn bed staat met dat beeld. Het idee dat hun dat breekt, breekt mij.

En niet alleen perse voor het feit dat ik kan sterven. Zelfs al overleef ik het, veel mensen behouden klachten. Vermoeidheidsklachten, ademhalingsproblemen en nog andere dingen waar ik nu even niet aan kan denken. Kga het ook niet opzoeken want dan gaan mijn hersens ontploffen sebiet. Ik heb al gezondheidsklachten en hoewel ik mijn pollekes kan kussen want ik heb nog een vrij normaal leven, ik wil niet dat ze nog erger worden. Ik ben al bang voor de dag dat mijn ziekte daar zelf voor zorgt. Gezondheid is zo kostbaar en ge beseft het pas als het kwijt is. Laat dat ook een mooie les zijn die we uit de pandemie kunnen halen. Mensen denken altijd dat ze machtig zijn en alles aankunnen. Maar zonder goeie gezondheid hebt ge niks aan u macht of rijkdom.

Niet alleen voor mezelf. Het verdriet van de mensen om me heen breekt me ook. Ik leef altijd met de hele wereld op mijn schouders. Wat niet zou moeten, want ik moet hem niet alleen dragen. Net zoals vorige keren. Mensen die hun zaak moeten sluiten, mensen die dierbaren moeten afgeven, mensen die moeten leren omgaan met blijvende klachten. Ouderen die hun kleinkinderen niet mogen zien. Ik leef altijd veel te hard mee met anderen, en das een vloek en zegen tegelijkertijd. Voor nu zou het een beetje minder mogen wel. Maar kort samengevat: de angst vreet me op en tis moeilijk. Maar das oke. Moeilijke tijden mogen er ook zijn. En tis absoluut geen evidente periode om in te zitten. Voor niemand.

Mocht ge u ook zo voelen; laat vooral u verhaal los in de reacties als het oplucht. Ik zal mijn best doen om er een steunend antwoord op te geven of een duwtje in de rug te geven. Maar weet dat ge niet de enige bent die het moeilijk heeft hiermee. Je bent nooit alleen. Keep going. Ook deze pandemie is niet voor altijd.

Dikke knuffel ❤️

Dankbaar voor lieve mensen ❤️

Hi allemaal! Ik wilde graag wat dankbaarheid kwijt, omdat ik dat de afgelopen tijd heel hard gevoeld heb in mijn hart. Iets wat voor mij soms zo onwerkelijk voelt. Je zal vanzelf wel begrijpen waar dit naartoe gaat.

Een tijdje terug publiceerde ik een brief aan mijn jongere zelf. Het meisje dat gepest werd. De jaren erna is het beter geworden maar toch bleef ik kampen met onzekerheid, twijfel en vooral: ik zag mezelf niet graag. Ik heb in mijn hele leven gehoord dat ik niet goed genoeg ben, raar ben, er nooit zal bij horen. Nu zie ik dat laatste jaren later meer als een compliment dan een belediging, maar de meeste tieners willen ‘normaal’ zijn. Ik wilde dat ook. Mensen zeiden me ooit dat ik ‘mijn mensen’ zou leren kennen en inmiddels is dat ook zo. Daar was de blogmeeting in oktober een mooi voorbeeld van. En ook een ervaring die ik nooit meer ga vergeten. Ik realiseerde me de laatste tijd hoe dankbaar ik daar voor ben.

Om eerlijk te zijn na veel jaren bekritiseerd worden of altijd niet goed genoeg te zijn slinkt je hoop wel een beetje. Begin je te aanvaarden dat je het met jezelf zal moeten doen. Ik wist niet dat het nog mogelijk was, dat er mensen mij echt leuk konden vinden voor wie ik was of ben. De overstap naar mijn opleiding publiciteit was daar de eerste stap in, want ineens had ik een klas die mij wel leuk vond. Een klas die mij wel aanvaardde voor wie ik was. Een klas die mij niet uitlachte als ik aan het lezen was maar dat cool vond en een klas die bewonderde dat ik meer dan 75 boeken per jaar las. En het groeide. Na de middelbare school had ik twee vrienden die altijd aan mij zij stonden, maar ook later. Op mijn studentenjob had ik een tof team rond me en later ging ik aan de slag bij mijn vorige werk. Ook daar had ik lieve collega’s die mij namen voor wie ik was en daar niks geks aan vonden. Die mijn accepteerden en in het team sloten. Ondertussen werkte ik aan mijn blog, schreef ik soms mijn ziel uit mijn lijf en lagen vaak grote kwetsbaarheden bloot hier op mijn plekje. Ik leerde mensen kennen uit de bloggerscommunity waar ik nu ook heel veel vrienden en vriendinnen heb. Stuk voor stuk fantastische mensen en na de blogmeeting kan ik dat alleen maar meer bevestigen. Dat was absoluut een van de mooiste momenten uit dit afgelopen jaar.

Veel mensen als ik dat vertel zijn zo van: ja maar, ge zijt zo’n tof en leuk mens, tuurlijk hebben mensen u graag. Toch is dat voor mij nooit vanzelfsprekend geweest. Ik ben altijd de persoon geweest die niet in het ‘kotje’ paste en ik had volgens anderen rare hobby’s en gewoonten. Dat is een compliment maar dat maakt het ook niet altijd makkelijk. Soms lees ik de reacties op mijn blog, krijg ik complimenten of hoor ik hoe blij mensen zijn dat ik in hun leven ben. En elke keer weer. Soms denk ik nog steeds dat ik droom als ik dat hoor of lees. Dus elke keer dat iemand van jullie een lieve reactie achterlaat, weet dat het zoveel voor mij betekent en je altijd mijn dag een beetje mooier maakt. Ik ben daar ook zo dankbaar voor, want ik weet dat het niet vanzelfsprekend is. Als ik terugdenk aan de blogmeeting, krijg ik nog altijd een hele grote glimlach op mijn smoel. Thanks allemaal. Niet alleen de lieve mensen die ik toen gezien heb, maar al mijn volgers. En natuurlijk nog ruimer dan dat, mijn vrienden, mijn familie. De mensen die mij accepteren voor wie ik ben. Jullie hebben geen idee hoeveel dat voor mij betekent en hoe gelukkig mij dat maakt of raakt.

Kleine sidenote wel: ik weet dat jezelf accepteren het belangrijkste van al is. En dat doe ik ook, stapje voor stapje. Maar mensen kunnen niet alleen overleven, we hebben allemaal iemand nodig die ons door donkere tijden heen helpt. Iedereen vindt het wel eens fijn om te horen dat je goed genoeg bent. Zeker na zoveel jaren niet aanvaard worden.

Dus thanks allemaal ❤️

Goeie veranderingen overweldigen ook

Hi allemaal! Nog niet zo heel lang geleden deed ik een kleine ontdekking. Een klein inzichtje. Iets waar ik me totaal niet van bewust was. Maar wel iets wat me gaat helpen om mezelf beter te begrijpen en misschien anderen ook. Dus here we go

De laatste tijd liep het af en toe wat moeilijk, ook dat was te merken in mijn overzichtjes. Het slechte overheerst gelukkig niet. Maar zeker met dat bij ons ook in België ook de maatregelen weer verstrengd zijn, ik merkte ook dat dat een beetje moeilijk begon te liggen. Terwijl ik het idee heb dat ik de laatste tijd wel goed omga met de pandemie en alles wat erbij komt kijken. Niet voor ieder gevoel is een oorzaak te vinden, maar gezien het toch regelmatig terugkeerde en soms ook dagen aanhield, begon ik er wel eens over na te denken. Want wie weet lag er iets serieuzer op de loer. Ben er ook eens over gaan babbelen en later kwam het besef naar boven.

Aangezien ik vrij open vertel op mijn blog zal het voor velen geen verrassing zijn dat zelfliefde en zelfacceptatie twee hele moeilijke dingen zijn geweest. Het heeft me 23 jaar gekost. Wat ook niet echt raar is naar jaren pesterijen en daardoor het gevoel krijgen dat je nooit genoeg zal zijn voor de wereld of jezelf. Maar nu met ouder worden en wel lieve mensen om me heen te hebben leer ik dat juist wel. Dat ik oke ben zoals ik ben, dat ik er mag zijn. Dat ik trots mag zijn op wie ik ben geworden en hoe ik alles heb doorstaan. Ook al zou ik nu later dingen anders aangepakt hebben toen. Ge kunt het maar doen met de wijsheid die je op dat moment in je bezit hebt. Maar wat voor veel mensen met (mentale) problemen zo is, is dat je zolang leeft met die dingen dat het een beetje je identiteit of je normale leven begint te worden. Ik las onlangs dat mensen bang zijn om te herstellen omdat hun trauma het enige is wat ze kennen, wat ze ‘gewend’ zijn als dat het juiste woord is. Ik had dat ook wel een beetje, maar de drang om aan mezelf te werken was ook groot. En nu zijn we jaren later en gaat het beter. Ik dacht dat als ik mezelf volledig zou geaccepteerd hebben en de dingen uit mijn verleden zou losgelaten of verwerkt hebben, alles op zijn plek zou vallen. Ergens weet ik ook dat dat niet mogelijk is maar kom. En er is ook heel veel op zijn plek gevallen want ik heb ontdekt wat ik het allerliefste doe, veel passies leren kennen en mezelf. Maar het is overweldigend.

Ik dacht altijd dat dingen zoals break-ups, rouwen, ontslag krijgen, ziek worden of welke andere dingen je ook wilt toevoegen aan dit lijstje overwhelming waren en dingen waar je ‘aan moet leren wennen’. Of een plekje moet leren geven. Maar ik geloof dat ik heb geleerd dat dat niet zo is. Natuurlijk is dit een prachtige verandering, want het is eentje waar mijn jongere ik bijna niet van durfde dromen. Maar het is wel een heel andere manier van leven. Dingen zien er anders uit (meestal beter) maar het maakt me ook bang. Ik heb zolang geleefd in twijfel bij mezelf, altijd te horen gekregen en geloven dat ik niet goed genoeg ben. En ineens geloof ik dat wel, hoor ik dat ook van anderen. Het is ook iets wat een beetje in verbinding staat. Maar er zijn maar weinig mensen die daar over praten. Althans, ik heb er nog weinig over gehoord. En daarnaast denk ik ook dat hoe goed het ook gaat in het leven, die moeilijke momenten horen erbij. Soms zal je de reden vinden, maar soms blijft die onbekend. En dat is oke. Het leven is geen linear diagram dat in een mooie streep naar het hoogtepunt wijst. Het leven loopt in bergjes.

Dat onzekere en de trauma’s die ik uit mijn verleden meenam in mijn rugzak zijn lichter geworden en natuurlijk ben ik daar blij mee. Maar het was alles wat ik kende tot nu toe. Het feit dat ik oke ben met wie ik ben, dat ik kan opstaan en terug trots zijn op wie ik ben is nieuw. Het is een wereld of een land waar ik nog weinig van gezien heb in mijn leven. Het is na al die bittere soepen of gerechten eindelijk een luchtig zoet toetje proeven. En naast dat zijn er ook veel andere dingen veranderd. Ik ben vol aan het solliciteren, voor het eerst in mijn leven een relatie. Naast dat heb ik ook een extra job erbij gekregen die ik waarschijnlijk nooit meer kwijtraak en waar ook geen vakantie van komt. Aka mijn chronische pijn en vermoeidheid. Eigenlijk als ik het nu allemaal zo lees en schrijf, is het vrij logisch dat ik eens goed down ben of overwhelmed. De meeste zijn goeie veranderingen en zullen ook wel op zijn pootjes terecht komen. Maar het is een nieuwe wereld, en het is vooral een mindfuck. Toch ben ik heel trots dat het me gelukt is om mezelf te aanvaarden.

Ik denk dat ik die moeilijke dagen en momentjes maar gewoon laat zijn, want dat zal de beste remedie zijn. Het heeft geen zin om dat weg te duwen of verstoppen. Just know because you hide it, it doesn’t go away.

Is dit herkenbaar voor iemand van jullie?

Wees trots op jou, want je verdient het ♥

Hi allemaal! Zo nu en dan geef ik mezelf eens een peptalk, over van alles. Klinkt misschien heel gek maar tegelijkertijd ook niet. Maar ik ben niet de enige die soms een peptalk kan gebruiken. Doe ermee wat je wilt, gebruik het als je het nodig hebt. Bij deze een kleine peptalk over trots zijn op jezelf

We leven op een wereldbol waar iedereen iets vindt van je. De ene zal alles wat je doet supporten, de andere zal alles afkraken. Met beide mensen zal je moeten leren omgaan. Want beide soorten zal je nog meerdere keren tegen het lijf lopen. Maar mensen zien alleen de buitenkant. Jouw lichaam, emoties, reacties, gezicht, lichaamstaal. Niemand weet wat er vanbinnen in dat kopje afspeelt. Ook al vertel je er heel open over, toch is dat niet hetzelfde.

Ik kan me soms verliezen in anderen hun meningen, woorden en verhalen. Maar aan het einde van de dag is er maar een persoon die echt voor de volle honderd procent weet hoe hard je hebt geknokt voor iets. Of het nu een promotie is, een angst overwonnen, vechten tegen mentale problemen, leven met een chronische ziekte, iemand die gestorven is. Ik noem maar een paar dingen die ons kunnen overkomen. Mensen zien alleen de buitenkant van die verwerking.

Mensen kunnen soms zoveel commentaar, bedoelingen, adviezen, meningen en woorden hebben. Maar wees trots op jezelf. Voor alle moeilijke periodes die je hebt overwonnen, of misschien zit je er middenin te vechten. Misschien ben je nu bezig met demonen te proberen te verslaan, elke dag opnieuw. Niemand weet welke kracht het misschien heeft gekost om vanmorgen die dekens aan de kant te slaan, recht te gaan zitten en aan je dag te beginnen. Hoe je elke dag vecht met je eigen demonen. In de vorm van angsten, onzekerheden, mentale problemen, fysieke problemen. Maar toch doe je het. Het feit dat je dit aan het lezen bent, betekent dat je nog niet hebt opgegeven. We laten ons soms zo gemakkelijk neerslaan door de soms kort door de bocht gesproken woorden van andere mensen. En meestal bedoelen ze het absoluut niet kwaad. Maar ik ook hoor. Het gaat beter dan vroeger, maar soms laat ik me er toch door neerslaan. En dat is heel menselijk. We lopen allemaal met onze kop tegen de muur. En zelfs als je oud en wijs bent, zal dat nog steeds gebeuren. En maar goed ook. Als je niet soms eens stevig met je kop tegen de muur loopt, kan je ook niet leren ervan.

De reden dat ik dit schrijf was vooral om mezelf te motiveren. Ik heb heel veel mensen die mij steunen in mijn traject als chronisch zieke. Maar soms krijg je van die woorden die raken. Woorden zoals dat je een beetje beter je best moet doen, of dat je een beetje positiever moet denken en het dan wel beter zal gaan. Ik kan me dat wel aantrekken, maar toch ben ik trots op mezelf. Er is niemand die weet door welke hel van verdriet, rouw en hartenpijn ik ben gegaan toen ik besefte dat ik waarschijnlijk ga moeten leren leven met mijn klachten. Dat ik op 24 jaar al zoveel gezondheidsklachten heb. Het was niet altijd makkelijk. Om door de donkere wolken altijd een lichtpuntje te vinden en te blijven doorgaan. Ik heb dagen gevochten met mezelf, met wie ik ben. Met wat mijn ziekte betekent voor mijn verdere leven. Dingen die voorgoed verleden tijd zijn. Rouwen om wat niet meer terugkomt. Tijdens een pandemie waarin ik mijn vrienden weinig tot niet kon zien. Ik heb dagen gehad dat ik huilend van de pijn (zowel fysiek als mentaal) in mijn kussen lag. Dagen dat ik dacht dat ik niet meer kon. Dagen dat ik wilde opgeven. Ik alleen weet door welke donkere tijden ik ben geweest, ook vroeger. Hoe het is om te glimlachen ondanks ik het gevoel heb er via mijn schouders een staak door mijn ruggengraat wordt gestoken, of alsof iemand persoonlijk mijn twee knieën probeert te breken. Het is na een slechte nacht een paar tassen koffie naar binnen gieten om toch een beetje energie te hebben; En er is niemand die het merkt. De meeste mensen zien alleen de goeie dingen en de buitenkant. Slechts een paar mensen krijgen het volledige echte beeld van je. En dan nog.

Dus wat een ander ook zegt, jij weet hoe hard je hebt gevochten om te komen waar je nu bent. Om te zijn wie je nu bent. Om de doelen te hebben behaald die je nu hebt behaald. Om de dingen te kunnen die je nu kan. Niemand anders heeft de hel, de frustratie, het verdriet, de onzekerheid en de angsten meer meegemaakt dan jijzelf. Dus wees godverdomme trots op jezelf