Alles komt uiteindelijk goed

Een paar dingen vandaag zetten me aan het denken en ik wilde daar graag over schrijven. Want het leven is absoluut niet altijd zonnetje en dansen. Bij niemand. We maken allemaal dingen mee, krijgen tegenslagen. Het hoort erbij. Maar zelfs in het diepste van wanhoop moet je een ding goed onthouden; het komt goed. Zelfs al lijkt het niet zo. Het komt goed. Zolang je die hoop hoog houdt, is er niks verloren.

IMG_0078
Eigen illustratie, mag niet gebruikt worden zonder toestemming

Ik ben nu jongvolwassen, begin mijn jaren als twintiger. En toch heb ik al zoveel achter de rug. Mooie tijden, maar ook zeker moeilijke tijden. Ik werd als kind gepest, ik kreeg later in het middelbaar problemen met mijn opleiding en wist niet wat ik wilde. Ik haatte mezelf en dacht dat anderen dat ook deden. We zijn nu jaren later en al die dingen zijn goed gekomen. En ik heb daar ook lessen uit geleerd. Ik keek vandaag de video van Teske over 25 lessen in 25 jaar. Dat soort video’s vind ik geweldig, give me more. Als ik die titel zie op Youtube, je hebt mijn enthousiasme direct. Teske sloot haar video af met de boodschap dat alles uiteindelijk wel op zijn pootjes terecht komt. En dat is zo. Een paar uur later was ik aan het scrollen op Facebook en kwam ik een foto tegen van mijn school met een paar van mijn oudleerkrachten. Ook dat zette me aan het denken. Toen ik voor het eerst in mijn opleiding kwam wist ik niet eens of ik door mijn jaar ging raken en of ik mijn diploma zou halen. Drie jaar later ondertekende ik trots het blad dat ik mijn diploma had gekregen. Dingen komen goed. En als ze dat niet doen, dan heeft het een reden waar je later wel achterkomt. Het leven wil je iets leren, of het is niet de weg voor jou. Net zoals toen vorig jaar. Ik zette mijn studie stop en ik wist niet wat ik zou doen. Uiteindelijk is het ook goed gekomen. Ik heb een job waar ik gelukkig ben en fantastische collega’s heb. Dus in welke fase van je leven je ook zit, het komt wel op zijn pootjes terecht. Misschien niet meteen morgen of deze week. Maar het komt.

Ik weet dat de zwarte periodes in het leven heel zwaar kunnen zijn. Ze kunnen alle energie uit je zuigen, je doen denken dat het nooit meer in orde komt. Maar aan alles komt een einde in het leven en dat is een beangstigend gegeven. Maar dat kan ook een geruststelling zijn. Ook aan de moeilijke periodes komt een einde. Waar je nu ook aan aan het denken bent, er is licht aan het einde van de tunnel.  En uiteindelijk haal je uit de moeilijkste tijden van je leven de grootste lessen. En de beste overwinningen zijn altijd deze waar je het hardste voor moest vechten. Nu ook, we leven in een tijd van crisis. Er komt een dag dat er een vaccin zal zijn. Er zal een dag zijn dat corona in de geschiedenisboeken staat en wij klaar zijn. Er zal een dag komen dat we elkaar weer mogen knuffelen naar hartelust. En vergeet niet te geloven in jezelf.

Tot nu toe heb je alle bad days en moeilijke dingen overleefd. Dat komt nu ook wel goed. Je bent sterk, denk aan alle dingen die je eerder hebt overwonnen. We hebben allemaal dingen overwonnen en we slagen allemaal in fantastische dingen. Ook al ziet niet iedereen dat, dat doet er niet toe. Het belangrijkste is dat JIJ ze ziet. Blijf geloven in je eigen kracht. Er komt een dag dat je kan vertellen dat het voorbij is. En dat je hopelijk trots bent dat je hebt gevochten ♥

Op welke overwinningen of ‘gevechten’ ben jij trots?

Mijn lichaam gaat achteruit. En daar heb ik het lastig mee.

Ik ben niet van plan elke week een artikel over mijn pijn of vermoeidheid te publiceren, wordt geen nieuwe gewoonte. Maar dit is voor mij ook nieuw en mijn blog is mijn uitlaatklep. En dit moest er gewoon eventjes uit. Skip het vooral als je er geen zin in hebt

Ik ben Nikita. Ik ben iemand die graag doorzet, vecht voor dingen en alles uit het leven wil halen. Ik ben ook iemand die graag hard werkt en bezig is. En het liefst van al maak ik anderen gelukkig. Na een jaar beginnen de slechte dagen vol pijn en vermoeidheid steeds sneller te volgen. Ik ging ermee naar de dokter met de verwachting dat ik overspannen was na de lockdown. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik mezelf voorbij loop. En nee, daar ben ik ook niet trots op. Maar niemand is perfect. En toen antwoordde de dokter dat het misschien chronisch is. Bam. Wie dat verhaal gemist heeft, ik link eventjes het artikel. Zo hoef ik dat niet te herhalen.

De laatste weken begin ik nieuwe kwaaltjes te ontdekken. En oude kwaaltjes die erger worden. Vorige week was ik met mijn zusje in de stad om pizza te eten zoals ik vertelde. Na een uurtje rondslenteren in de stad en winkels vroeg ik of we naar huis konden omdat ik wilde rusten. Afgelopen maandag deed ik boodschappen omdat ik vorig zaterdag geen tijd had. Toen ik thuiskwam belde ik naar mama om te vragen of ze wilde komen helpen dragen. Het was best veel en we wonen op het derde. Zonder lift. Vroeger waren die dingen allemaal geen big deal. Kreeg ik die tas wel boven. Kon ik nog drie uur lachen en winkelen met mijn zusje. Ik heb bij het minste geluid hoofdpijn, mijn koptelefoon is mijn beste vriend. Dat was hij al trouwens. Na twee shiften van zes uur werken ben ik kapot. Ik mag het niet vergelijken met vroeger toen alles nog oke was. Maar het is confronterend. Elke nieuwe ontdekking.

Betekent dat dat ik opgeef? Nee. Ik blijf vechten voor een mooi leven en voor geluk. Maar er zijn ook dagen dat ik mijn tranen moet wegslikken en sterk zijn. Dat ik mezelf moet blijven herinneren dat ik sterk ben en hier wel doorheen kom. En vooral dat dit mij niet minderwaardig maakt. Ik ben nog steeds Nikita zoals ik ben. Alleen met wat dichtere grenzen en wat meer op rekening mee te houden. En daar hangt mijn waarde niet van af.

Ik probeer mezelf ook altijd mee te geven dat het heel normaal is wat ik voel. Het voelt een beetje als rouwen. Bij rouwen om een overledene ben je verdrietig om iemand die heen is gegaan en nooit meer terug komt. Ik ben aan het rouwen om een stukje van mijn gezondheid dat misschien nooit meer terugkomt. Ik mag geen voorbarige conclusies trekken natuurlijk, daar maak ik mezelf alleen maar banger mee. Maar ik heb een hele goeie intuïtie en die vertelt me dat ik maar beter goed voorbereid kan zijn. En helaas heeft die het vaak juist.

Ik ben niet perfect. En dat is prima

Al heel mijn leven vecht ik alles bij elkaar om toch maar perfect te zijn. Mensen vertelden mij dat dat helemaal niet kon. Maar ik bleef ‘dapper’ doorgaan. Vechten voor mijn perfectie. Dat ik geboren ben met een dosis perfectionisme is soms een vloek. Gelukkig zie ik het tegenwoordig meer als een zegen. Maar na al die tijd realiseerde ik me dat ik niet perfect ben. Niemand is dat en dat verwachtte ik nooit van iemand. Alleen van mezelf. Maar ik zal nooit perfect zijn en nu besef ik dat dat oke is. Helemaal prima

Ik ben net als iedereen niet perfect. Ik maak fouten, heb geen al te best geheugen en vergeet snel dingen. Ik maak wel eens typfouten en plan mijn artikels niet altijd netjes in zoals ze moeten. Ik heb goeie kanten en slechte kanten. Ik maak drama’s van dingen die geen drama moeten zijn. Maar dat is wie ik ben. Ik ben snel moe, ik heb snel pijn en kan daar heel lang over doordrammen.

Maar ik heb ook goeie kanten. Ik maak het allerliefst andere mensen gelukkig, ik bekijk het leven liefst al lachend en positief. Ik inspireer graag mensen door middel van verhalen die ik vertel of de blogs die ik schrijf. Ik zie de wereld het allerliefste gelukkig. Ik kan mensen raken met wat ik vertel of schrijf en ik heb een eigen unieke tekenstijl.

Maar ik hoef ook niet perfect te zijn. Dat is onmogelijk want iedereen maakt fouten. Niemand is perfect en perfectie is relatief. Want de een zal je liever in een jurkje zien met hakken en de ander ziet je liever in een jeansbroek met sneakers. Perfectie is relatief en je moet nu eenmaal keuzes maken. En dat zal niet altijd zijn wat iedereen wil. Maar dat hoeft ook niet.

Mijn mindere kanten maken me net als mijn talenten en mijn goede kanten wie ik ben. Iemand die perfect is, is saai. Iemand bij wie alles op rolletjes loopt komt nooit iets tegen en bovendien leer je uit je fouten. You don’t lose if you learn from your mistake.

Weet je, ik ben niet perfect en ik zeg wel een stomme dingen en ik doe soms dingen waarvan ik later wenste dat ik ze nooit had gedaan. Maar we zijn allemaal mensen, en goeie mensen maken soms slechte beslissingen. Dat maakt ze geen slechte mensen. We maken allemaal fouten. En we zijn niet perfect. Ik zie mezelf ook niet als meer of minder dan een ander. Want voor mij is iedereen gelijk. Ik ben niet perfect en ik heb jaren gejaagd op die perfecte versie van mezelf. Uiteindelijk heeft me dat alleen oorlog met mezelf opgeleverd en keer op keer teleurstelling. Want het lukte niet. Ik heb een tijd terug aanvaard dat ik niet perfect ben, maar ik heb dingen waar ik in uitblink net als iedereen. En dat is allemaal prima. Je hoeft niet eerst perfect te zijn om van jezelf te houden. Hou maar gewoon van die imperfecte zelf. Want weet je, die imperfecte jij is nog zoveel leuker dan de persoon die alles weet en altijd perfect op alles inspeelt. Vlucht niet voor wie je bent, maar omarm jezelf. Want het is dik oke.

Het leven is best wel mooi. Ook na veel tegenslagen

Photo by Sonya ICatchTheMoment on Unsplash

Ik ben een mens dat veel nadenkt. Heel veel. Soms een beetje te veel. Tegelijkertijd is dat ook een van de dingen die ik het allerleukste vind aan mezelf. Ik kan aan het wandelen zijn met muziek in en compleet in mijn eigen wereldje zijn. No worries, ik hoor het verkeer wel en als ik moet oversteken ben ik alert. Maar vaak komen daar best wel diepe dingen uit en ik schrik daar zelf ook soms van. Niet op een zorgwekkende manier.

Zo nu ook weer. Het was gisteravond en ik was op het pleintje achter onze hoek aan het lezen. Muziek in mijn oren natuurlijk. Maar het was al negen uur en ik kreeg koud. Mijn moeder niet, die is nog een halfuurtje blijven zitten. Ik ben dus eerder naar huis gegaan. Op die kleine wandeling naar huis zag ik de lucht stilletjes aan donker worden, voelde ik de koele zomerlucht op mijn gezicht. Zag ik de bomen afsteken tegen de lucht. En toen besefte ik me dat het leven best wel mooi is. Niet in de dingen die we altijd denken. Niet in alle grote loonbrieven en dure telefoons en chique huizen. Je hebt ze op zich alle drie wel nodig in je leven, maar het is niet de essentie. Toch draait het net om die kleine geluksmomentjes. Want dat was wat ik voelde, geluk. En dankbaarheid, dat ik dat na al die jaren vechten oprecht kan voelen. Ik voelde op dat moment de essentie van het leven tot diep in mijn ziel. En ja, dat klinkt super zweverig. Maar ik kan het niet anders uitleggen.

Ik heb de laatste jaren best wel wat te verduren gekregen en ik ga het lijstje niet weer presenteren. En misschien hangt er binnenkort weer een wolk boven mijn hoofd. Ik ga binnenkort iets delen, maar ik moet nog een paar mensen op de hoogte brengen voor het op mijn blog kan. Ik ga niet zeggen dat ik de afgelopen jaren nooit gelukkig was. Ik heb toen ook geluk gevoeld, maar het was altijd overschaduwd door onzekerheid, zelfhaat of andere kopzorgen. Wil ik daarmee zeggen dat ik die nu niet meer heb? Nee. Ik denk niet dat er een moment gaat komen dat alles ‘at peace’ is. Maar ze overheersen mijn dagen meestal niet. Ik ben dankbaar dat nadat ik de wereld als een boze plek te zien hem weer kan zien zoals hierboven. Dat ik dingen terug kan relativeren en mezelf kan relativeren. Mijn fouten dan bedoel ik. Dat ik mijn verleden kan laten rusten en het mijn toekomst niet meer belemmert. Dat ik gelukkig kan en mag zijn. Want iedereen verdient dat. Ook jij, die dit aan het lezen bent.

Ik ben niet perfect. Ik maak fouten en ik moet nog heel veel leren. Over volwassen zijn en worden, geld beheren, op werkgebied. Er komt nooit een moment dat je klaar bent met leren en dat is goed ook. Hoe saai zou het leven zijn als je alles weet? Ik kan gerust een uurtje vullen met schrijven wat ik nog allemaal moet leren. Maar dat dacht ik als puber ook. En toch is het goedgekomen met mij. En ik vertrouw erop dat dat verdere jaren ook gaat gebeuren. En als dat niet zo is, is dat niet leuk. Maar volwassenen zijn ook maar mensen, die af en toe de pedalen eens kwijtspelen. Dat betekent niet dat het niet meer goed kan komen. En cliché, maar het zijn uit die periodes dat je zoveel leert.

Ik wilde deze gedachtenspinsels delen met jullie. Over het leven, tegenslagen en ultiem geluk. Ik weet ook niet wat me bezielde dat ik dit ineens voelde en schreef. Maar ik hoop dat iedereen in zijn leven veel van die ultieme geluksmomentjes mag hebben, wie je ook bent. Je verdient het. Dus geniet, lach, zing en dans. En geniet van de kleine schoonheden van je dag. Op het einde van de rit zijn die het meest waard.

Het is oké om niet oké te zijn.

Ik twijfelde of ik de Engelse versie ging nemen of de Nederlandse versie van de titel. Maar het klinkt net iets minder cliché zo heb ik het idee. Maar ik werd door iets geraakt tijdens Youtube kijken en ik wilde dat graag delen. Dus ik heb deze blogpost ook totaal niet voorbereid, het zijn een paar hersenspinsels bij elkaar. Maar ook dat is prima. De rauwe en onbewerkte versie. Tot ik straks dingen begin weg te schrappen.

Eigenlijk was ik net als vele zondagochtenden als ik thuis ben (en dus niet moet werken) aan het ontbijten met Youtube. Ik was een vlog van Teske aan het kijken, wat op zich al een mirakel is want ik kijk niet veel vlogs. Maar ik wilde gewoon iets kijken tijdens mijn ontbijt en ik vond die vlog wel prima. Maar in de zijkant stond haar video over gratis apps die helpen tegen stress. Die video staat al twee maand online, ze heeft die gemaakt in de hoop de Corona-stress voor sommige mensen wat te dimmen. Een app kan dat niet oplossen, maar wel afleiden. Op een gegeven moment vertelt ze over een app waarin je kan opschrijven waarvoor je dankbaar was. En net op dat moment, geeft ze een advies mee dat me best wel raakte en met mijn twee voeten op de grond zette.

Een tijdje terug vertelde ik dat ik me schuldig voelde als ik verdrietig was tijdens de crisis. Jullie hebben daar toen lieve reacties op gegeven dat ik me helemaal niet schuldig hoefde te voelen en dat heeft ook geholpen. En als ik die reacties nu samen leg met wat Teske vertelt, ging er een lampje bij me branden om het zo te zeggen. Ze zei letterlijk dat dankbaarheid iets goeds is, maar je moet er niet in overdrijven. Als je in een moeilijke situatie zit, hoef je die niet kapot te relativeren en mag je best erkennen dat het niet goed gaat. Dat je het moeilijk hebt. En dat het oké is om niet oké te zijn. Dit was gewoon zo’n onverwachts inzichtje en ze heeft gelijk. Jullie ook toen jullie reageerden op mijn blog.

Je hoeft niet altijd alles om te draaien tot iets positiefs. Ik kan me ook voorstellen dat als er een dierbare overleden is of er iets ergs gebeurd is, je dat ook helemaal niet kan relativeren. Toen mijn opa stierf kon ik ook niet ineens zeggen; en welke voordelen heb ik hiermee? Uiteindelijk leer je ook uit die moeilijke periode dingen over jezelf, het leven. Maar dat zijn situaties die je niet kapot kan relativeren zoals Teske zegt. Als jij je slecht voelt, is dat zo. En je kan proberen het beter te maken door positief te denken en als dat lukt ben ik heel blij voor je. Maar het hoeft niet. We zijn allemaal mensen en niemand voelt zich elke dag blij en helemaal perfect. Geen enkel wezen. En ook geen enkele plant of wat dan ook in de natuur. Dus ja, het is perfect oké om toe te geven dat het minder gaat. Meestal is dat zelfs dapper. Je moet Instagram maar opentrekken en je weet wat ik bedoel. Er zijn gelukkig steeds meer mensen die door die ‘blije muur’ breken en eens aangeven als het niet zo goed gaat. Maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen dat wil of kan. Maar veel mensen delen de goeie dingen en wat ze willen dat jij ziet. Zo ook met mensen om je heen, ze zullen vaak alleen de goeie dingen vertellen. Maar er is niemand die nooit eens ongelukkig gaat slapen, of gaat werken en vlak voor zijn of haar shift de tranen moet weg knipperen en doorgaan. En ja, dat is oké.