Me niet verdrietig mogen voelen (van mezelf)

Hoi allemaal! Ik typ dit vlak voor ik ga slapen (badhabit) maar ik moest gewoon eventjes iets kwijt. Ik wilde vorige week werken aan positiviteit en dat wil ik nog steeds. Maar ik merkte vandaag iets op en dat wilde ik toch graag eens delen.

Processed with VSCO with hb1 preset

Ik merk dat ik me niet verdrietig mag voel van mezelf. Ik duw het weg. En dat ligt niet aan die uitroep dat ik meer positiviteit in mijn leven wil. Ik heb dat altijd al gehad. Maar nu met Corona is het sterker denk ik. Ik werk vijf dagen per week dus dat hele dagen thuiszitten is voor mij niet van toepassing. Ik heb eten, ik heb een dak boven mijn kop. Maar toch ben ik verdrietig. Het maakt me gefrustreerd en verdrietig dat ik niet kan afspreken met maten. Toen ik langs de bibliotheek wandelde om te gaan wandelen op de dijk voelde ik een soort van steek in mijn hart omdat ik het mis om daar te gaan. Ik mis heel veel en dat terwijl de wereld om me heen nog steeds vol met gelukjes zit.

En toch hebben wij het hier zo goed. Er zijn nu landen waar Corona is losgebroken en ze in volledige lockdown zitten. In de derde wereld. Zij hebben nu twee problemen. Want als zij niet kunnen werken, hebben ze geen geld en geen eten. Dus die hebben twee problemen nu. Hongersnood en Corona. Die mensen hebben sowieso zoveel meer problemen want het leven is daar niet ideaal. En wij? Wij kunnen als we honger hebben naar de winkel lopen (liefst niet te veel) of als we het beu zijn eventjes een wandeling doen. Met afstand natuurlijk. En ik zit nog wel in een sector die blijf doordraaien. Dus ik zou eigenlijk gewoon niet mogen klagen en dankbaar moeten zijn. En dat ben ik ook. Maar dat blij zijn, dat lukt niet altijd.

En ik vind het zo stom. Want ik heb alles om een gelukkig mens te zijn en toch ben ik verdrietig. Ik mag ook gewoon niet zo hard voor mezelf zijn, maar ik denk dat dit wel overwaait. Meestal kom ik wel tot zinnen, ook hier zal dat gebeuren. Maar dit moest eventjes van mijn hart voor ik in mijn bed kroop. En nu kan ik met een veel lichter hartje gaan slapen  🙂

 

Aanpassen aan mijn nieuwe leven

Hoi allemaal! Ik schreef nog niet zo lang geleden een artikel over het feit dat ik nooit meer de oude ga worden. Voor wie dat gemist heeft, ik vat het straks nog eens kort samen. Maar het ging wel een aanpassing vergen en die ben ik aan het ‘zoeken’. Maar voor ik me volledig in dat nieuwe leven kan gooien, is er iets anders wat ik moet doen. Aanvaarden dat dingen zijn zoals ze zijn. Want dat zal de enige weg zijn. Ik vind mezelf absoluut niet zielig en ik weet dat ik zeker nog heel veel heb om dankbaar voor te zijn. Toch was het iets wat me wel raakte. 

Processed with VSCO with hb1 preset

Ik wist al een tijd dat ik nooit meer de oude ga worden. En dat had ik ook verteld nog niet zo lang geleden. Ik heb namelijk bijna een burn-out gehad en na een burn-out ben je sowieso nooit meer dezelfde. Dat staat vast. Ik dacht dat mijn gevolgen iets minder erg zouden zijn, en ik denk ook wel dat ik nog steeds heel veel geluk heb gehad. Maar ik heb wel gevolgen en dat zijn er wel waar ik rekening mee moet houden. Anders loopt het gewoon verkeerd. Ik moest in het begin veel rusten, veel plannen van mijn agenda schrappen en als ik actiever wilde zijn dat vooral heel hard opbouwen. En in het begin was dat ook zwaar, maar met de motivatie dat ik ooit weer helemaal zou ‘genezen’. Dat is niet. Toen die conclusie binnendroeg, was ik daar best wel van slag van. Ineens voelde ik me zwak en minderwaardig. Wat was ik nog waard als ik altijd maar half kon geven en als ik na een paar drukke dagen overal zeer heb en moet rusten. Wie wil er met zo iemand leven? Het punt is, de gedachten die je over jezelf hebt zijn wel de meest krachtige. En zelfliefde en acceptatie heeft een macht die velen onderschatten.

Uiteindelijk heb ik raad gevraagd bij een paar mensen, en die zeiden allemaal hetzelfde. Dat ik het maar beter kon proberen te aanvaarden. En dat ik content moet leren zijn met wat wel lukt. Kijken naar de succesvolle dagen en momenten. Ik doe mijn best en ik probeer het ook. En sommige dagen lukt dat aardig. Er zijn ook dagen dat ik gefrustreerd ben omdat ik alweer moe ben. Echt. Vermoeiend. Maar het hoort er allemaal bij. Het is een lastige weg, maar het komt wel goed. Ik heb in het verleden gevochten met mijn perfectionisme en als tiener met mijn gevoeligheid. Beide waren hete strijden en toch heb ik ze ‘overwonnen’. Beide gebruik ik nu als kracht om mijn leven beter te maken. En misschien kan ik dat op een dag ook leren in dit geval. Het zal gewoon tijd kosten. Om mezelf te leren kennen, te zien hoe ver ik kan gaan in mijn grenzen, wat ik wel en niet samen kan gooien op een dag. Het zal met vallen en opstaan zijn. En om eerlijk te zijn, volgens mij is heel onze levensweg met vallen en opstaan. Een levensweg die dat niet heeft, moet nog uitgevonden worden.

Ik had van de week twee dagen waarop het slechter ging. Ik was zeker niet down, mentaal gaat alles echt goed. Daarboven in die hersenpan van mij. Maar ik was moe en ik had overal zeer. Die twee staan meestal in connectie met elkaar. En normaal zou ik kwaad zijn op mezelf of gewoon gefrustreerd zijn. Maar dat helpt voor geen meter. Ik kom er geen stap mee verder. Het enige wat gebeurt, is dat ik nog meer energie kwijtraak. Energie die ik al niet in overvloed heb. De ene dag was een werkdag, de andere was een vrije dag. Op die werkdag heb ik gedaan wat ik altijd doe als het niet even vlot gaat als ik wil; er het beste van maken. En dat lukt vrijwel altijd, het is niet dat de hele werkdag ineens in het honderd loopt. Op mijn vrije dag was ik van plan mijn kast op te ruimen en eventueel nog iets anders waar ik dan wel op zou komen. Maar die heb ik dus geschrapt zodat ik rust kon nemen. En dat voelde goed. In de avond voelde ik me meteen een stuk energieker en beter. En dit zal het zijn de rest van mijn leven. Niet altijd leuk en happy, maar het is wat het is. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het simpelweg gaan zoals het gaat.

Ik heb mezelf gewoon een simpele vraag gesteld. En dat was of ik de rest van mijn leven zo wilde vechten met mezelf. Dat is trouwens een strijd die je nooit wint, is voor de rest van je tijd. Maar dat wilde ik niet. Gewoon omdat ik daar de energie niet voor heb, en gewoon omdat dat niet echt bevorderend is voor je gemoed en levenskwaliteit. Dus toen ik dat besefte, werd me erbij neerleggen echt een stuk makkelijker. Dat betekent niet dat ik nu door elke slechtere dag ga fluiten. Er zullen nog genoeg dagen komen dat ik het lastig ga vinden of gewoon echt de boel bij elkaar ga vloeken. Maar dat hoort bij het leven. Het leven is niet altijd happy joy joy en soms heb je echt regelrechte rotdagen. En weet je wat? Dat is allemaal dik oke. Meer dan dat zelfs. Het is volledig acceptabel.

Tot welk inzicht kwam jij laatst? 

Het is oke om meer tijd nodig te hebben

Hoi allemaal!  ’t Leven voelt heel vaak als een race tegen de klok voor mij. Of gewoon een wedstrijdje om ter snelst. Als kind deden we dat, om ter snelst naar de andere kant van de speelplaats lopen. En als je de eerste was, was je de held van de speeltijd die dag. Ik heb het gevoel dat die ‘fase’ nooit echt weggetrokken is want hoe sneller je dingen voor elkaar krijgt, hoe meer respect mensen voor je hebben. Maar weet je, het is gewoon dik oke om dingen op jouw tempo te doen. Of om zoals ik het zeg; meer tijd nodig te hebben dan een ander. Dat maakt je anders. Maar dat is allemaal prima. Als je maar gelukkig bent. 

img_1138

Hoewel ik al bijna twee jaar geleden ben afgestudeerd (niet te geloven…) en ik toen mijn felbegeerde diploma kreeg, voelt het nog steeds allemaal nieuw. Die volwassen wereld. Natuurlijk was ik achteraf nog een half jaartje student, maar niemand kon voorspellen dat dat te zwaar ging worden. Niemand kon voorspellen dat ik bijna een jaar geleden naar de studiebegeleiding stapte met de beslissing dat ik ermee ging stoppen. En toch heb ik het gedaan. Heb ik het me beklaagd? Nee, want ik ben gelukkig nu. Alles beter dan ongelukkig studeren.

Ik heb door de jaren heen wel het een en ander meegemaakt waar ik van aan het herstellen ben en soms gaat dat echt traag. Maar weet je, verwerken van dingen doen we allemaal echt op ons eigen tempo. De een is rapper met inzichten en omgang weg dan de ander. We zijn mensen, geen robotjes. Bij robot kan je eens aan de vijzen draaien of bij een auto kan je de benzine aanvullen en het werkt weer. Maar zo werkt het niet voor de mens. Misschien is dat maar goed ook. Je kan wel aan de motor sleutelen en hem bijstellen voor de toekomst. Maar bij een auto is dat in een uurtje gefixt (ik heb geen idee, ben geen mechanieker)  Terwijl wij mensen zijn. De een doet er een half jaar over, de ander jaren. Het hangt er natuurlijk ook allemaal van af wat je hebt meegemaakt en de gevolgen daarvan. Maar ’t is niet omdat je er langer over doet dan een ander, dat je een mislukkeling bent. Want je snelheid bepaalt niet wat je waard bent. Dus of je je doelen nu bereikt in een jaar of in vijf jaar, het maakt allemaal niet uit. Zolang je maar gelukkig bent. En als jij gelukkig bent met een parttime job en een simpel leven, who cares? Waarom zouden we allemaal ambities moeten hebben om bankdirecteur te worden en stinkend rijk te worden. Keep it simple en doe wat je gelukkig maakt. En vooral, doe het op jouw tempo. Want er is niks dat je je meer beklaagt dan je mentale gezondheid pushen. Geloof me, daar draag je over een paar jaar zeker de gevolgen van. Dus take it easy. Dus laat je niet gek maken door de snel racende maatschappij en laat je niet gek maken door anderen. Neem de dingen op jouw tempo. Dan weet ik zeker dat je er wel uitkomt.

Neem jij altijd je tijd om de dingen op jouw tempo te doen? 

Living life in airplane mode

Hoi allemaal! Ik geef toe, ik ben de laatste tijd niet echt actief. Een deel komt dat door Ireneke, zij liet een goeie (bijna) twee weken geleden hoe erg ze geniet van het offline leven en dat ze daardoor weinig blogt en op social media is. Dat laatste is natuurlijk niet van toepassing bij mij voorlopig. Het hield me bezig en ze heeft me volgens mij nogal aangestoken. Ik merk het wel, in vele dingen. En daardoor was het dus niet echt druk op mijn blog en was ik ook niet echt te vinden op mijn blog. Want I’m living life in airplane mode. En eerlijk? Het voelt goed. 

Processed with VSCO with hb1 preset

Voordien chatte en sms’te ik best wel veel met vrienden en op zich doe ik dat nog steeds. Mijn schermtijd liep zonder overdrijven soms op tot 5 uur per dag. Ik schrok daar altijd van. Deze week is het echt al bijna een week dat het bijna een uur is of iets meer. Dat is nog steeds veel, maar ik denk dat dat het gemiddelde is. En ik heb mijn telefoon nu eenmaal nodig. Dat ik niet op social media mag van mezelf dat helpt natuurlijk ook. Ik zat elke dag wel eventjes achter mijn laptop, maar nu ligt hij vaker ongebruikt op mijn kamer te wachten. Tot ik hem weer openklap.

Ik lag er over na te denken wat ik met mijn blog ging doen. Ging ik een pauze inlassen of toch proberen iets te publiceren? Zoals je ziet heb ik het toch geprobeerd. Het idee dat ik mijn blog weer op pauze ging gooien kon ik niet goed aan want het is niet dat het slecht gaat met me. Het gaat best goed eigenlijk met me.  Ik maak alleen weinig foto’s en laat weinig van me horen. Online. Maar dat is niet omdat het slecht gaat met me of ik ineens een emotionele inzinking heb. Ik geniet gewoon van de kleine dagelijkse dingen. Op de trein de Flow lezen met een fijn muziekje in mijn oren. De  dag starten met een ontbijtje en een lekkere thee. Netflix kijken in de zetel. Ik ben heel veel offline te vinden, maar ik kijk wel heel veel Netflix. Op zich had ik het daar moeilijk mee omdat ik natuurlijk wel veel wil lezen dit jaar. Maar mezelf forceren om te lezen is geen goed idee. Die leesvibes komen wel terug. Sowieso zal ik moeten aanvaarden dat leesjaren zoals vroeger (met meer dan 100 boeken) niet meer gaan terugkomen. En dat hoeft ook niet. Het draait om het plezier dat ik haal uit lezen en niet uit het aantal.

Ik heb ook het idee dat wat ik aan het vertellen ben niet echt samenhangt met elkaar. Dat het een ondoordachte brij aan woorden en zinnen is. Maar ik wist om eerlijk te zijn niet echt wat ik wilde vertellen, ik heb mijn vingers laten leiden. Ik ga mijn blog ook niet stopzetten, maar ik heb soms gewoon geen zin om te schrijven. En vroeger zou ik me dan in allerlei bochten wringen om dat toch te doen en maar iets te hebben gepubliceerd. Maar ik weet dat dat leidt tot geforceerde content en de kwaliteit van mijn blog gaat dan ten onder. En dat wil ik niet. Beter geen nieuwe artikels dan artikels waar ik helemaal niet achter sta. Daar sta ik voor. Maar maak je dus geen zorgen, alles gaat goed met mij. Ik leef gewoon wat meer in vliegtuigmodus. Of zoals Josh Woodward zou zingen; I’m living life in airplane mode. 

Knuffels

Nikita 

Lieve zomer, ik mis je

Hoi allemaal! We zijn begin januari, midden in de winter. Hoewel je eigenlijk niet echt kan klagen van kou, sneeuwbuien en veel wind, wil ik toch dat hij voorbij is. Ik ben nooit een wintermens geweest. Ik word alleen zo blij als een kind als de wereld onder een laagje sneeuw ligt. Omdat ik het zo mooi vind, maar ook omdat ik er stiekem heel graag in speel. Maar voor de rest heb ik weinig met de winter. Dus ik zal zo blij zijn als de koude dagen wegtrekken en het lentezonnetje weer aanbreekt.

maria-shanina-HYDL8uARCN8-unsplash.jpg
Photo by Maria Shanina on Unsplash

Ik ben geboren in de zomer, dus ik ben een zomerkindje. Dat is merkbaar. In de zomer ben ik vaak energieker, heb ik meer zin in het leven en geniet ik van veel meer. Wil dat zeggen dat in de winter al die dingen voorbij zijn? Nee, absoluut niet. Maar ik heb wel ieder jaar last van een winterdip. Dan ben ik moe, soms wel eens somber en heb ik op ochtenden dat het nog donker is ook minder zin om op te staan. Pas op, dat heb ik in de zomer ook wel eens. Maar veel minder omdat het al licht is buiten. Die donkerte ’s morgens om 8u is zo ongezellig. Ik haat het.

Op zich heb ik geen last van de kou. Natuurlijk als het vriest en mijn bus is op komst ben ik blij dat ik in de warmte zit. Of ja, voor zover dat kan met een voertuig dat om de vijf minuten zijn deuren moet opengooien om de mensen erin en eruit te laten. Maar het is niet zo dat het een heel ding wordt dat ik niet naar buiten wil. Ik kleed me warm aan en gaan. En dan nog. Ik ben zo ook de persoon die in een jeansbroek met scheuren nog perfect naar buiten kan gaan. Als het gesneeuwd heeft niet natuurlijk. Maar als het heel lichtjes vriest of het net boven de 0 graden is, geen probleem. Met die kou heb ik geen probleem. Het zijn de bijkomende zaken. Het zonnetje dat weinig schijnt, de donkere ochtenden, die winterdip. Ik probeer er elk jaar het beste van te maken, zoals ik altijd doe in lastige periodes. En op zich lukt dat dit jaar vrij goed. Maar ik zal nooit een fan worden. Hoeveel warme tassen chocolademelk of bakken oliebollen of churros je me ook geeft. Geef mij maar Magnums en softijs in de zomer. Veel beter! Op het strand uiteraard 😉

Ben jij meer een zomermens of een wintermens? Of een lentemens of herfstmens kan ook natuurlijk