Ik ben ik, en das helemaal oke.

Hi allemaal! De laatste maanden en half jaar kan ik wel zeggen is er redelijk wat veranderd bij mijn kijk op mezelf. Goeie dingen wel gelukkig. Stapje voor stapje leerde ik mezelf aanvaarden zoals ik ben. Maar er veranderden ook dingen waar ik niet content mee ben. Ik ben er nog niet, want ik heb nog heel veel te leren. Maar ik weet ook welke stappen ik heb moeten nemen, welke gevechten ik gevoerd heb om op dit punt te komen. Dus laat ik er gewoon een keer bij stilstaan.

Photo by Kajetan Sumila on Unsplash

Ik denk dat mensen soms of vaak denken dat ik een stille of grijze muis ben. Althans, ik denk dat mensen dat denken. Gekke zin. Het ding is, je weet nooit honderd procent wat mensen denken. Vaak maak je je eigen versie van dingen die ze zeggen. En een grijze muis is niet echt een compliment. Toch heb ik ook besloten dat ik er niks aan ga veranderen. Want de dingen die mij maken wie ik ben, daar ben ik ondertussen best wel trots op. Ik zal nooit de wildste worden. Ik ga nooit iemand worden die haar mening van de daken schreeuwt. Of tis op mijn blog. Maar daar kan je mijn stem zo luid horen als je zelf wilt. Klikt op het kruisje in de hoek en tis weg. Ben ik bang om mijn mening luid en duidelijk te verkondigen? Soms wel ja. Daar ga ik niet over liegen. Zoals ik hierboven al zei, ik heb nog heel veel te leren. Maar hebben we dat niet allemaal? Ik denk niet dat er ergens op de wereld een mens van door de 80 jaar denkt dat hij of zij uitgeleerd is. Waarschijnlijk ga ik dit over een paar jaar een keer teruglezen, de nostalgische sucker die ik ben. En er kunnen twee dingen gebeuren. Of ik ga mezelf keihard uitlachen, of ik ga trots zijn. Of beseffen dat er veel veranderd is, dat kan ook. Je weet nooit wat het leven je brengt.

Ik heb eigenlijk ook geen zin om wild te worden. Mijn rustige en terughoudende karakter bevalt me prima. Das misschien niet iedereens cup of tea, maar wel het mijne. En ik moet het nog wel het langst van iedereen met mezelf doen. Als ge boel hebt met iemand kan je proberen afstand te nemen, je kan je social media dichtgooien of iemand tijdelijk blokkeren. Maar met jezelf? Probeert dat maar eens. Het is onmogelijk. Hoe je het ook draait of keert. En tegelijkertijd heeft dat introverte me wel bij de juiste mensen gebracht. Ik heb zoveel medebloggers leren kennen (en het geluk gehad dat ik sommige van jullie al eens ontmoet heb) en zoveel waardevolle mensen. Ik kan trouwens wel een heel gesprek voeren over een galaxy far away of over het leven. Maar het duurt bij mij een beetje langer voor je in de kern zit. Dat is misschien lastig voor andere mensen om in mij te boren. Maar dat is niks persoonlijks. Dat is wie ik ben. Misschien vinden mensen mij saai in mijn kleine cocon waar ik enkel maar lees. Maar nogmaals, het is wie ik ben. Fuck een extraverte persoon zijn die overal doorheen roept en altijd het laatste woord moet hebben. De wereld heeft al genoeg mensen die ten pas en ten onpas hun mening online gooien of in iedereens gezicht willen drukken. Ik hoef niet perse zo’n persoon te zijn. En ik hoef eigenlijk ook niet door heel de wereld gewaardeerd te worden. Zolang de mensen die me dierbaar zijn mij accepteren is dat al meer dan genoeg. Ik denk met groeien en mijn zelfvertrouwen dat groter zal worden ik wel meer uit die schulp zal komen. Maar als ik denk aan vroeger en nu, is er al heel veel veranderd. En daar ben ik trots op. Mijn rustige en nadenkende karakter is iets waar ik altijd blij mee ben geweest. Ik kan uren meimeren of nadenken over levenskwesties, citaten of wat ik net in een boek heb gelezen. Ik ben een (dag)dromer. Ik ben ook geen prater tussen onbekende mensen. Maar das ook geen ramp want ik heb een blog die het vrij goed doet. En zelfs al was dat niet zo, het gaat erom dat je de dingen doet die jou gelukkig maken. Het brengt de juiste mensen op je pad. Want elke dag weer doen alsof je iemand anders bent hou je toch nooit vol. Ooit val je door de mand. Wees maar jezelf, en omarm het ten volle.

Ik heb vroeger wel eens gehoord dat ik daardoor nooit carrière zal maken of grote ambities zal waarmaken. Maar wie zegt eigenlijk dat ik dat wil? Misschien ben ik wel het gelukkigst van al met mijn job die ik nu heb en vind ik het prima. Prima is misschien heel zacht uitgedrukt. Meer dan prima, ik ben gelukkig. Natuurlijk heb ik ook nog dromen die ik wil waarmaken. Maar weet je, dit is wie ik ben. En honestly, het heeft me 24 jaar gekost om mezelf te omarmen en te accepteren. En als ik denk aan welke gevechten ik daarvoor heb moeten voeren ben ik vooral trots, maar weet ik ook dat ik dat niet zomaar ga laten kapotmaken. Ik ben er nog niet, maar ik ben er dichter bij dan gisteren.

PS: Niks tegen extraverte mensen die wel hun mening overal tegenaan gooien he. You do you. Het was een punt dat ik probeerde te maken dat ik dat totaal niet ben ik en ik daar oke mee ben.

Soms zijn er stormen in je hoofd. Ook in de mijne.

Hi allemaal! Ik denk dat ik nog een tijdje vrij zware content zal schrijven naar mijn gevoel toe. Maar zoals sommigen al zeiden onder mijn vorige posts, het is mijn blog en ik mag ermee doen wat ik wil. En een van de dingen waar ik voor blog is eerlijkheid, niet om alles te verbloemen. Dus bij deze ook een eerlijk postje. Als je geen zin hebt in verdrietige content of je hebt er niet de headspace voor, sla hem vooral over. Dat neem ik absoluut niet persoonlijk. Take care of yourself first 🙂

Gaat het slecht met mij? Dat valt wel mee. Alhoewel, ik heb ontdekt dat ik de laatste tijd dingen soms kapot relativeer. Het is moeilijk op dit moment. Het feit dat ik ook alles aan het wikken en het wegen ben voor ik het schrijf zegt eigenlijk al meer dan genoeg. Van alle tijd dat ik blogger ben is dat eigenlijk nog niet echt voorgekomen. Natuurlijk wel, want sommige onderwerpen vragen doordachte dingen, maar normaal bij mijn persoonlijke dingen heb ik daar weinig moeite mee. Ik voelde ook een soort weerstand tegen hieraan beginnen. Niet omdat ik niet wil bloggen, maar meer omdat ik het moeilijk vind om toe te geven dat ik niet oke ben. Vrij ironisch voor iemand die al jaren aan een stuk boodschappen de wereld in slingert dat het oke is om niet oke te zijn of iemand die vertelt dat je geen last bent als je rekent op anderen. Net die twee dingen zijn nu net de dingen waar ik het moeilijk mee heb. Rekenen op anderen en leren dat het oke is als er stormen door mijn hoofd razen. Ik weet totaal ook de oorzaak niet. Of ja, eigenlijk wel. Ik ben het een en ander uit mijn verleden aan het verwerken waarvan ik dacht dat ik het al een lange tijd achter me had gelaten. Tis te zeggen, het meeste heeft een plekje gekregen en veel dingen doen me ook lang niet meer zoveel pijn als vroeger. Daar ben ik trots op want k heb daar jarenlang voor gestreden.

Het is de mentale rompslomp die nu achteraf volgt. Ik merk dat ik moeite heb om plaats in te nemen in mensen hun leven. Als in, problemen met hulp vragen, problemen met leren zeggen wat er echt scheelt in plaats van de optimist uit te hangen die zegt dat alles wel weer in orde komt. Bang zijn om het verkeerde te zeggen of doen. Het zijn angsten waar ik al heel lang mee leef, al bijna mijn hele leven. Als mensen je jaren aan een stuk vertellen dat je het niet waard bent om lief van te hebben (if that sentence makes sense) en je beter je plan trekt alleen. Het zijn diepe woorden en ze hakken in. Tot op een moment dat je het gaat geloven en ernaar gaat leven. Je hoort mij ook altijd bezig dat ik dat heel makkelijk vind en dat ik makkelijk die dingen doe. Maar nu ik het zo overdenk kost het me vaak bommen aan moed om dat te doen. Het begint te beteren, dat wel.

En wat betreft de andere kant van dit verhaal. Ik merk dat ik me soms heel moedeloos kan voelen of alsof de dingen die ik graag doe me niet meer gelukkig maken. Aan de andere kant voel ik sommige dagen compleet het omgekeerde. Ik lees de laatste tijd heel veel en ik merk wel dat ik daar echt van geniet. Net als mijn werk, ik doe het graag en ik ben ook dingen aan het leren. Ik denk dat het misschien is omdat er de laatste tijd heel veel dingen veranderd zijn, en dat dat een beetje mijn probleem is. Veel veranderingen maken krijgen mij vaak van de kaart. Het is een ding waar ik ook aan werk, maar het zit ook in mijn bloed. Misschien is het mentaal daarboven gewoon eventjes op. Misschien is dat oke. Ik weet eigenlijk prima dat dat oke is. Ik weet ook dat bepaalde stappen richting het volwassen leven ook steeds dichterbij komen en ook dat maakt me bang. De Nikita vol moed die hier altijd verschijnt is het soms ook een keer kwijt. Veel dingen gaan de goeie richting uit, maar het is moeilijk. Het is zwaar en ik ben ook uitgeput. Geen zorgen, ik ga geen gekke dingen doen. Maar zeker na de pandemie en een jaar mijn plan leren trekken met een ziekte daardoor is exhauting. Ik ga niet opgeven, zeker niet. Dat staat niet in mijn woordenboek. Maar ik denk dat het tijd is om voor mezelf te erkennen dat ik niet oké ben in plaats van daar elke keer omheen te draaien of te zeggen dat er altijd dingen zijn om dankbaar voor te zijn. Want het lukt niet altijd om ze te voelen. Ik ga waarschijnlijk gewoon door blijven bloggen, maar het zal niet altijd een happy place zijn de komende tijd.

Maar zoals ik al vaker zeg: mijn blog is mijn uitlaatklep en tegelijkertijd wil ik niet roepen dat alles oké is als dat niet zo is. Er hangen al genoeg zulke vibes op Instagram en andere socials. Thanks als je tot het einde hebt gelezen, ik heb geen idee of iets hierboven duidelijk is want het is letterlijk een braindump. Maar schrijven is voor mij een van de manieren om mij ei kwijt te kunnen. Dikke knuffels aan jullie allemaal 💕

Helemaal niet zoveel meegemaakt. Of toch wel?

Hi allemaal! De laatste maanden en ik denk wel half jaar. Of beter het afgelopen half jaar ben ik gegroeid. Mentaal dan, fysiek zal niet meer komen. Een mens groeit maar tot een bepaalde leeftijd :p Maar groeien komt met vallen, opstaan, diepe dalen en hoge bergen. Helen is niet linear. Helen komt ook met heel veel confrontaties en realisaties. Het werd een keer tijd dat deze realisatie binnen kwam. Dus ik besloot er een stukje over te schrijven.

Jarenlang stond ik klaar voor alles en iedereen. Nog steeds trouwens, het is niet dat iedereen nu ineens zijn plan kan trekken. Ik help graag mensen, ik maak graag mensen gelukkig en dat zit in mijn bloed. Ik zou ook niet willen dat dat verdwijnt. Maar de wortels van die plant zitten heel diep ingegraven dus het wordt moeilijk om dat ooit weg te krijgen. Maar dat had na vele jaren ook zijn consequenties. Eventjes trots want ik wist niet meer hoe dat woord werd geschreven en het was correct zonder dat mijn iPad moest helpen. Sorry, ik ben en blijf een taalliefhebber. Maar dat had gevolgen. Het betekende dat ik telkens weer wegcijferde wat ik zelf doormaakte. Of ja, niet compleet. Ik praat meestal wel over wat me dwars zit. Mijn halve blog is daar zowat op gebouwd. Anderen hadden het altijd erger en ik was ‘the fixer’ die het altijd beter wilde maken voor iedereen. Als de mensen die me dierbaar zijn maar gelukkig zijn. Ik dacht ook wel aan mijn eigen zorgen, maar nooit echt genoeg. De zorgen van een anderen waren vaak main focus en nog steeds soms. Ik ben een liefhebbend mens en ik heb een groot hart. Maar ook mensen met een groot hart hebben af en toe een pauzeke nodig.

Vaak las ik verhalen van andere mensen, medebloggers die net als ik hun kwetsbare kant lieten zien op het internet. En ik juich dat alleen maar toe. Echt waar. Het zorgde er alleen voor dat ik mijn eigen zorgen ging wegduwen. Want er was altijd wel iemand die het erger had dan mij. Ik relativeerde mijn eigen problemen. Want ik was de sterke persoon met stevige schouders die het maar doorstond. Zo zag ik mezelf en op zich ben ik dat ook. Dat zie ik nu steeds meer als ik denk aan alles wat de afgelopen tijd op mijn dak is gekomen. Al in het middelbaar struggelde ik keihard met mijn zelfbeeld, ik was heel onzeker tot mezelf echt keihard haten. Tegen het einde van mijn middelbare schooltijd kwam daar gelukkig verbetering in en later door naar de psycholoog te gaan ook. Na die tijd kwam mijn hogeschool tijd die ervoor zorgde dat ik bijna in een burn-out belandde. Op het randje ervan. Mijn energie werd voor een groot deel afgepakt toen ik besloot te stoppen want mentaal was ik kapot. De druk en de vele taken maakten me af. De keuze om toen te stoppen was zeker de juiste, dat besefte ik al het moment dat het uitschrijvingsbriefje in de bus zat. De opluchting die ik toen gevoeld heb was een mooie. Na een half jaar thuiszitten en op mijn plooi komen ging ik aan de slag bij mijn werk. Waar ik nog steeds werk trouwens.

All went good, ik kwam in een topteam terecht. In het begin was het heel lastig want ik droeg wel nog steeds de ‘littekens’ van mijn onzekerheid mee. Vonden mijn collega’s me wel echt leuk? Nu zijn we twee jaar verder en kan ik wel bevestigen dat dat echt zo is. Ik heb er zelfs een hele goeie vriendin bij gekregen. In het eerste half jaar dat ik daar werkte overleed mijn grootvader na een lange ziekenhuisperiode. Hij was heel lang eigenlijk prima, in een week is hij compleet achteruit gegaan en er niet meer bovenop gekomen. Dus ik werkte, maar ik rouwde ook. Toen ik mijn vast contract kreeg na mijn ‘proefperiode’ was ik als een kind zo blij. Maar twee weken later kondigde de regering een lockdown aan en mocht iedereen binnen blijven. Except de mensen die een job hadden die broodnodig was. Daar hoor ik ook bij, ik werk in een supermarkt. De maanden die toen volgden waren mentaal zwaar. Mensen waren heel ongeduldig, hadden een heel kort lontje en bij elk probleem kregen wij in de winkel het te verduren. Na een tijdje zit dat vrij hoog, laat ik het zo zeggen. De rust keerde terug toen de winkels weer open mochten en al helemaal toen de horeca weer open ging. En toen kwam het volgende. Mijn pijn en vermoeidheid dreef terug op. In vormen die ik niet eerder kende. De huisarts wist me te vertellen dat het misschien chronisch is.

Door de pandemie werd het heel lastig om mijn onderzoeken gepland te krijgen, om mijn diagnose te krijgen en er was bitter weinig begeleiding. Ik had ook weinig lotgenoten dus daarmee moest ik zelf een beetje ‘uitvissen’ wat voor mij wel en niet werkte. Stilletjes aan heb ik daar ook mijn trucjes in ontdekt want de dag van vandaag weet ik vrij goed wat wel en niet werkt. Ook niet altijd, het lichaam kan heel complex zijn. Na het tweede onderzoek kwam het ook binnen dat dit misschien voor altijd is en begon ik opnieuw te rouwen. Rouwen om mijn gezondheid, voor de dingen die waarschijnlijk voorgoed verleden tijd zijn. The hero had to save herself. En natuurlijk moest ik dat niet alleen doen, maar chronische pijn en vermoeidheid kan heel eenzaam voelen, especially als je weinig lotgenoten om je heen hebt die weten hoe het is. Fast forward naar daarna, mijn onzekerheid werd minder en ik leerde van mezelf te houden en mezelf te accepteren. Samen met mijn klachten. Ook dat liet (en laat) nog altijd een vrij grote indruk achter. Dat is gelukkig wel iets positief na deze hele misery-talk. Het komt goed, sowieso. Hoe dan ook. Ik heb nu ook heel wat mensen om me heen die me wel accepteren zoals ik ben en dat helpt ook. En ik ben daar echt zo dankbaar voor! Maar tegelijkertijd krijg ik er nog elke dag een glimlach van op mijn smoel dat mensen mij echt aanvaarden. Ik denk dat alleen al toont hoe diep het heeft gezeten de jaren ervoor. In januari ging ik eenmalig terug naar mijn psycholoog en ik vertelde haar dat ook dat ik soms verbaasd en ontroerd ben dat mensen mij echt leuk vinden. Haar antwoord was direct: natuurlijk vinden mensen jou leuk, je bent ook gewoon leuk. In volle enthousiasme. Het zijn woorden die ik nooit meer ga vergeten.

Maar toch, ondanks dit (en de mentale demonen die het vaak heeft opgeleverd en die er soms nog steeds zijn) wuif ik dat altijd weg. En nu na al die jaren merk ik dat het moeilijk gaat soms. Ik ben niet in moeilijkheden aan het sukkelen, het gaat echt goed. Maar ik voel me wel overwhelmed. En ik vraag me altijd af van waar dat allemaal komt; Eerst zou ik gezegd hebben dat ik me niet zo moet aanstellen en verder gaan met mijn leven. Terwijl ik nu zoiets heb van; schatteke, wat je de afgelopen jaren op je dak hebt gekregen is niet mals. En ik heb het ook gewoon gedaan en doorstaan. Soms met veel tranen, soms met ongelooflijk veel pijn en moeilijkheden. Maar ik ben er nog steeds. Ik heb niet opgegeven. Daar ben ik ongelooflijk trots op. Maar de gedachte dat ik niet veel heb meegemaakt is denk ik eentje om voorgoed weg te bannen. Vooral omdat ik degene ben die dit soort dingen altijd tegen anderen zegt. Zoals Kesha vaak zingt; I think it’s time to practice what I preach.

Vaak als je nu aan mij vraagt hoe het gaat zal ik meestal wel antwoorden dat het goed gaat. En dat is ook geen leugen. Ik ben nog heel veel aan het verwerken maar tegelijkertijd ben ik ook aan het groeien. Healing is iets wat zo complex en mooi tegelijkertijd is. Ik heb het hierboven vooral over de ‘zichtbare’ dingen gehad denk ik die gebeurd zijn. Maar mentaal was het ook niet altijd gemakkelijk. Die dingen die ik heb meegemaakt zijn soms nog de demonen waar ik elke dag mee vecht. Alleen heb ik nu iets wat ik toen niet had. Hoop. Hoop dat het op een dag op zijn pootjes terecht komt. Het komt goed, dat weet ik zeker. En waarom ik dat weet? Omdat ik een vechter ben, en niks gaat me tegenhouden om mijn beste leven te leven ❤️

Mezelf een beetje kwijtgeraakt

Hi allemaal! Zondagavond zat ik nog te schrijven dat ik geen zin had in diepe content om te schrijven. Maandagochtend is mijn knop volledig omgedraaid. That’s how my life is at te moment zo te zien. Maar mijn blog is ook mijn plekje dus ik kan er ook gewoon op doen wat ik wil.

Af en toe liet ik weten dat het goed ging met mij, wat eigenlijk ook geen leugen is. Het gaat beter. De dingen waar jarenlang mee gevochten heb gaan oprecht beter. Ik heb dingen overwonnen waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou overwinnen. Maar toch. Al die jaren was ik ook in overlevingsmodus en dat ben ik nog steeds kind of. Het gaat beter en er zijn een heleboel dingen op zijn plek gevallen. Ik heb mijn mensen gevonden (onder andere door te bloggen, you guys are the best!) maar ook in het ‘echte’ leven. Niet dat ik jullie niet als echte vrienden beschouw, maar you get it. Eigen omgeving. Het draait er uiteindelijk om dat je jezelf leuk vindt. Want dat is een van de sleutels tot geluk. Maar de toch is toch iets minder eenzaam als er anderen aan je zijde staan. Zoals Nick & Simon ooit zongen: toch heb je je naaste mensen nodig, die vertellen hoe het moet

En toch ben ik half confused en half zeker dit blogje aan het schrijven. Want het is zo. Ik ben mezelf een beetje kwijtgeraakt. Door omstandigheden waar ik liever niet over wil schrijven vanwege privacy. Maar ook omdat ik elke dag in overlevingsmodus zat. Ik was er altijd voor anderen, was altijd aan het vliegen en rennen. Jarenlang zorgde ik ervoor dat mensen om me heen een schouder hadden om op uit te huilen of dat er een oplossing in zicht kwam voor hun problemen. Dat terwijl ik mezelf steeds wegduwde. Mijn problemen waren niet belangrijk en niet erg genoeg. Fixers never fix themselves. Nu zijn we jaren later en gaat het stilletjes aan beter. De moeilijkste jaren liggen al een tijdje achter me. Dat zeg ik ook terwijl 2021 zeker geen evident jaar was, maar ik stond sterker in mijn schoenen dan voorheen. Dat feit maakte het wel iets beter. Nu ook. Ik weet welke bergen ik heb beklommen, welke problemen ik heb overwonnen. Welke moeilijke jaren ik heb overleefd. En natuurlijk is er altijd iemand die het erger heeft, maar daarmee hoef ik mijn eigen zorgen niet weg te duwen. Of ze nu erger of minder erg zijn, ze zijn valid. Laat dat ook een les zijn voor jou die dit leest. Je gevoelens, problemen, gedachten, gezondheidsklachten of wat dan ook zijn valid. En dat verandert niet omdat iemand het erger heeft. Het is geen wedstrijdje.

Ik droomde jarenlang van de tijd waarin ik mezelf zou durven zijn. Ongeremd. Meestal dacht ik bij ongeremd aan rebelse dingen, maar ongeremd jezelf zijn is niet perse iets slechts of rebels. Bij mij betekent ongeremd mezelf zijn dat ik een hele hoop positieviteit en humor als confetti de wereld in schiet. Ik denk dat onze aardbol dat wel kan gebruiken. Maar ik heb zo lang geleefd naar anderen, mijn eigen trekken gedempt omdat een ander daar maar geen commentaar op zou hebben of omdat iemand comfortabel zou zijn met wat ik deed. En dat betekende dat ik mezelf kwijtraakte. Mijn positiviteit en mijn goeie kijk op de wereld dempte en veranderde in bitterheid en een kort lontje. Nu moet ik zeggen dat we dat allemaal wel eens zijn. Daar is niks mis mee. Ik heb nog steeds van die dagen op het werk dat het geringste gedrag me kwaad maakt. Dat hoort bij werken. In het algemeen. Maar ik weet ook van mezelf dat ik niet iemand ben die 24/7 een kort lontje heeft. Als jij wel zo iemand bent, dan heb ik daar ook niks tegen. Maar mijn punt is op dit moment dat ik zo niet ben. Ik herkende mezelf niet meer. De ironie van het verhaal is nu wel dat ik zolang overleefd heb en ik nu niet meer weet wie ik echt ben. Mijn ziekte nam een beetje identiteit af, vele trauma’s en moeilijke periodes. Mentale problemen. Het slokt heel veel van je op en ik denk dat mensen het ook onderschatten.

Ik ben nu ook bezig met te ontdekken wie ik ben, wat mij gelukkig maakt en welke hobbies de magie in mijn hart oproepen. En dat klinkt allemaal heel romantisch, maar dat is het niet altijd. Ik ga het ook niet romantiseren. Jezelf ontdekken klinkt als een hele leuke zoektocht en dat is het ook wel een beetje. Maar the other side is het ook met je kop tegen de muur lopen en heel veel frustraties. Het vergt zoveel mentale energie. Wat vind ik niet leuk, wat vind ik wel leuk? Maar ik denk dat het bij mij tijd is om het denken aan de kant te zetten en het te voelen. Want ik heb altijd op mijn gevoel geleefd. En sommige keuzes maak je nu eenmaal niet met je hoofd, maar wel met je hart. No worries ook, ik ga mijn blog niet ineens platsmijten. Ik ben op zoek naar wie ik ben, maar bloggen is wel een straatje waar ik in pas. En iets wat ik graag doe. Ik zou het veel te hard missen. Zeker de manier waarop ik nu blog vind ik echt geweldig. Ik heb soms een beetje een ‘makes no sense’ blog denk ik maar dat is ook hoe ik het liefst blog.

Jezelf kwijtraken en dan jezelf stilletjes aan terugvinden is iets wat ongelooflijk mooi klinkt en ik zou het willen romantiseren alsof het is dat je de liefde van je leven ontmoet. Maar dat is het niet altijd. Voor nu is het vooral een hele grote mindfuck en veel verwarring. Maar het komt wel goed. Volwassen worden is ook een grote bom aan vrijheid want je hebt geen verplichtingen meer. Eigenlijk wel, maar ik bedoel maar dat toen je op school zat moest je volgens een vaste tijd per jaar naar school. Nu kan je verlof pakken wanneer je wilt (als dat past tenminste, dat is in kleine bedrijfjes niet altijd gemakkelijk) en kan je je biezen pakken en een week op reis gaan. Die vrijheid is geweldig en ik geniet daar ook echt van. Want ik kan me ontwikkelen op welke manieren ik wil en ik heb een stuk minder verantwoording af te leggen. Maar toch is het ook doodeng. Want voor het eerst in mijn leven heb ik de kans om keuzes te maken die helemaal mij voelen. Tegelijkertijd draait het leven ook niet helemaal om jezelf vinden. Het gaat om jezelf creëren. En ontdekken. Want eerlijk? Ik denk dat er niemand is op deze planeet die helemaal weet wie hij of zij is. Iedereen komt voor verrassingen te staan. Maar een beetje minder confusion mag ook wel. Graag. Ik heb de afgelopen obstakels overwonnen waarvan ik dacht dat ze levenslang een issue zouden zijn. Dus ik weet zeker dat dit ook wel weer op zijn pootjes terecht komt. Met veel tijd, geduld en liefde voor mezelf. Alleen zo zal het goed komen.

Wijze lessen uit 2021 die ik leerde

Hi allemaal! We dachten dat 2020 een drama was en dat het nieuwe jaar een heel stuk beter zou verlopen en zonder problemen. Helaas. Ik denk dat het afgelopen jaar voor niemand echt gemakkelijk was. Allemaal op onze eigen manier zijn we geconfronteerd geweest met eigen problemen, struggles, verdriet en natuurlijk was er ook nog steeds een pandemie gaande. Ook die zal bij iedereen persoonlijk ook zijn afdruk hebben achtergelaten, bij de een al erger dan de ander. In mijn ogen zijn de moeilijkste jaren wel degene waar je de meeste dingen in leert in het leven. Naast de pandemie had ik ook te dealen met omgaan met chronische pijn en vermoeidheid. Het rouwen en verdriet daarrond was ook niet gemakkelijk, en al zeker niet in een periode waar ik mijn vrienden heel weinig kon zien door een virus dat rondspookt op de wereldbol. Toch heb ik ook mooie lessen getrokken uit dit jaar. En die deel ik vandaag heel graag.

⭐️ Je bent zoveel sterker dan je zelf denkt

Vroeger zouden mensen je zo dwaas hebben aangekeken als je vertelde dat er een periode zou komen waar je zoveel mogelijk thuis moest blijven, alles wat niet perse noodzakelijk was dicht moest en we in lockdown gingen. Allemaal omdat er een virus ronddwaalt. En ik weet dat we aan het begin van de pandemie allemaal een beetje in paniek waren, niemand wist echt wat er ging komen. En dat weten we nog steeds niet. Niemand weet wanneer dit een einde krijgt. Toch ben je hier nog steeds. Still fighting, still going. Na bijna twee jaar pandemie is dat echt wel een schouderklopje waard. Want ondanks we allemaal in hetzelfde schuitje zaten, had iedereen wel zijn eigen zorgen aan zijn kop denk ik. Voor mezelf geldt dit ook. Naast het verdriet dat over de hele wereld heerst en mijn eigen mentale gezondheid die af en toe sneuvelde door de pandemie, was ik ook in de rouw. Rouwen om wat niet meer terugkomt, rouwen om wat niet meer kan. Het heeft ondertussen ene plekje gekregen voor een groot deel. Maar toch. Dat ik dat allemaal heb voor elkaar gekregen in een pandemie waarin de wereld op zijn kop stond en staat. Ik ben daar echt wel trots op.

⭐️ De kleine dingen zijn de grote dingen

Volgens mij heeft ook de pandemie ons met onze voetjes op de grond gezet en geleerd wat er echt belangrijk is in het leven. Voor mij ook, maar ook door mijn ziekte. Ik zei het al tegen een paar mensen: er is heel veel in perspectief gezet. De kleine gelukjes worden de grote dingen die mijn dag kunnen maken. Op dagen waarop mijn rug voelt alsof er iemand een staak door aan het rammen is of ik bijna aan het bidden ben dat mijn medicatie iets gaat doen moet ik het hebben van die kleine gelukjes. Want de grote dingen zoals uitstappen, concerten, reizen, afspreken met vrienden zijn niet meer vanzelfsprekend. Dus dan kan een lief berichtje of een schattig geluidje van Jacqueline echt mijn dag maken. Het afgelopen jaar heeft me (nog meer) dankbaarheid geleerd. En ook daar ben ik weer dankbaar voor, want het heeft mijn leven verrijkt.

⭐️ Er is altijd nog hoop

Soms ben ik die net als iedereen eens kwijt. De hoop. De hoop op beterschap, op betere dagen. Het virus verdeelt ons vaak, en ik denk niet dat er ooit op een dag wereldvrede komt. Maar het zijn de kleine lieve gebaren van onbekenden of mooie woorden van klanten in de winkel die me vaak doen beseffen dat het niet allemaal verloren is. En soms in een heel klein hoekje zit er nog hoop. Je moet het alleen vinden. En ik heb altijd geleerd dat als er hoop is, er ook leven is. Hoop doet leven.

⭐️ Zelfs de meest moeilijke klimparcours kennen een uitzicht

2021 was voor mij ook een jaar waarin zelfacceptatie een plekje kreeg. Al bijna mijn hele leven struggelde ik met wie ik ben of was. Er zijn zeker periodes geweest dat het beter was, maar over het algemeen was er altijd wel iets dat niet goed was. En maak je geen illusies, ik ben ook maar een mens en perfect zal ik nooit zijn. Maar ik heb geleerd om naast die imperfecties te kijken. Ik dacht om eerlijk te zijn dat het niet meer ging gebeuren, dat ik zou moeten aanvaarden dat ik nooit volledig van mezelf zou houden. Maar mijn stukje over pesten een tijd terug heeft wel het tegendeel bewezen. Net als veel andere momenten. Als ik nu in de spiegel kijk, ben ik trots op de persoon in de reflectie. Het heeft me 24 jaar gekost. Vandaar, zelfs de moeilijkste beklimmingen kennen een einde en als je blijft gaan, word je ooit wel beloond met een prachtig uitzicht. Misschien niet het uitzicht dat je voor ogen had, maar wel het uitzicht dat je nodig hebt.

⭐️ Jouw mensen lopen ergens rond op de wereldbol

Als er iets is dat ik dit jaar heb geleerd is het wel dit. Mede door de meeting in oktober, door mijn favoriete schrijfster te ontmoeten op de boekenbeurs. Hoeveel je nu bekritiseert wordt, hoeveel mensen je nu raar vinden, hoeveel mensen je nu ook niet aanvaarden. Er komt een dag waarop je mensen ontmoet die net als jij zijn en je wel in hun hart zullen sluiten. Misschien zijn het je collega’s later, misschien zijn het klasgenoten op de universiteit of in de hoge school. Misschien is het een squad mensen die je online leert kennen. Maar ze zijn er, echt waar. En na allerlei jaren te horen dat je raar bent of misschien beter normaal kunt doen, is er een zinnetje dat zoveel deugd doet. En dat zinnetje is: ‘No way, ik dacht dat ik de enige was!’. Ik zei het al een tijdje terug, ik ben dankbaar voor alle mooie mensen.

⭐️ Omarm je ‘gekke trekken’

Ik denk dat de definitie van normaal of gek een moeilijke is om vast te stellen. In een wereld waar we allemaal verschillen van elkaar. Maar afhankelijk van de cultuur of samenleving waarin jij bent opgegroeid zal je trekken, gewoontes of wat dan ook hebben die voor anderen raar zijn. Verstop ze niet. Ze maken je net wie je bent. Het zijn soms de dingen die mensen gekker of anders maken, die ik het allerleukste vind aan de mensen waar ik zoveel van hou. Het maakt je uniek dus je moet ze niet wegsteken. Als we dat allemaal zouden doen loopt de wereld rond met robotten. Hoe triestig zou dat zijn.

⭐️ Je hoeft niet altijd een inspiratie voor anderen te zijn

Ik ben over het algemeen mag ik wel zeggen iemand die positief in het leven staat. Veel dingen handel ik met humor, het is ondertussen mijn weg door moeilijke periodes geworden. En mensen inspireren en hoop geven is ook iets wat ik zo graag doe. Dit jaar leerde ik dat dat niet altijd mogelijk is en dat dat oke is. Ook al ben je altijd positief, je mag huilen, schreeuwen, boos zijn, gefrustreerd zijn. We zijn allemaal mensen. Ik roep dat wel altijd op mijn blog dat dat oke is, maar in de praktijk laat ik dat bij mezelf nooit toe. Ik wil altijd de sterkste zijn die de held uithangt en anderen redt. Maar soms ben je zelf de persoon die een held nodig heeft die je redt. En das allemaal dik oke ❤️

⭐️ Je bent meer dan je pijn, ziekte of beperking

Aan dit rijtje kan ik nog een heleboel toevoegen. In het begin van mijn rouwperiode zag ik mijn chronisch ziek zijn als mijn identiteit. Er staat ook nog een postje hierover in mijn ‘drafts’. Eventjes het Nederlandse woord daarvoor kwijt. Kladblok? Kladbericht? Ik weet niet of het tegen de tijd dat dit online staat al gepubliceerd is aangezien ik geen vaste planning hanteer. Maar je bent meer dan je ziekte of beperking. Het enige wat dat zegt, is dat je (lichamelijke) grenzen hebt. Meer niet. Het neemt niet je talenten, krachten, karakter of wie je bent weg. Jij bent nog steeds jij. En misschien in het begin is het moeilijk om door die sluier heen te kijken en dat is oke. Maar je zal jezelf ook leren kennen met je ziekte. Ik mik hier ook graag op mensen met mentale problemen. Je bent niet je mentale problemen. Jij bent jij, en een ziekte of beperking of wat dan ook verandert daar helemaal niks aan.

⭐️ Wees dankbaar voor wat er is. Want het kan er morgen niet meer zijn.

Dan heb ik het op van alles. Dierbaren, gezondheid, werk, uitstappen. Ik hoop dat we door Corona leren dat niks vanzelfsprekend is en elke dag dat je je ogen opent je blij mag zijn. Er zijn mensen die op de IC liggen en vechten voor hun leven. Er zijn mensen die hun zaak moeten sluiten omdat ze failliet zijn door de pandemie. Er zijn mensen die jobs kwijtraken door al die faillisementen. Er zijn mensen die familie of andere dierbaren verliezen. Wees dankbaar. Wat er vandaag is, is morgen niet beloofd.

Wat heb jij geleerd afgelopen jaar?