Een kleine update over mijn onderzoeken

Ondertussen zijn we weer een paar weken verder sinds de vorige keer dat ik iets vertelde over mijn onderzoeken. Er is nieuws en ik wilde dat graag delen. Zoals jullie ondertussen wel weten heb ik al een paar maand last van pijn en vermoeidheid, die niet te verklaren is. Daarom kwamen er dus doktersbezoeken en verdere onderzoeken.

Photo by Drew Hays on Unsplash

Op 10 september kreeg ik een botscan in het ziekenhuis, de specialiste vroeg om die te laten nemen. Om te kijken of er geen reuma aanwezig is in mijn lichaam. Een botscan is gelukkig niet zo heel intensief of iets om bang van te zijn. Eerst krijg je een prikje waar ze contrastvloeistof in je lichaam spuiten, dat ongeveer voelt alsof ze bloed trekken. Daarna moet die vloeistof twee uur ‘inwerken’ en ben je dus twee uur vrij om te gaan waar je wilt. In mijn geval mocht ik zelfs de afdeling af en iets eten. Nu met corona is de cafetaria wel gesloten, maar ik ben in de tussentijd wel eventjes om een snack geweest in het winkeltje van het ziekenhuis. Dat mag allemaal normaal. Het mocht in mijn geval, ik weet niet of er daar uitzonderingen in zijn. Na twee uur inwerken roept de dokter je terug binnen en dan mag je op een onderzoekstafel liggen. Bij mij duurde het tien minuten om een volledige scan te maken, een halfuur om een gedetailleerde rugscan te maken en toen nog eens een tiental minuten voor handen en polsen. Dus je kan wel zeggen dat je een uurtje vast zit voor de scans zelf. Vooral de rugscan was vermoeiend want je armen moeten omhoog omdat die niet mee mogen op de scan. De scan zelf ging vrij vlot, een halfuur lijkt lang maar dat gaat vrij snel voorbij. Na de laatste scan mag je gewoon naar huis. Het enige wat je moet mijden zijn baby’s volgens mij. De vloeistof verdwijnt uiteindelijk vanzelf uit het lichaam door veel water te drinken en hij verdwijnt ook tijdens het plassen. Na 24u ben je al vrij van de vloeistof, maar hij is niet echt schadelijk.

Een week later moest ik me melden bij de specialiste voor de uitslag en ik was best wel zenuwachtig. Want misschien had ik antwoord op mijn vraag nu. De lieve berichtjes die ik van mensen kreeg maakten het absoluut beter en ik zat bijna te huilen op de trein van ontroering. In het ziekenhuis kreeg ik verdict; er was geen reuma gevonden op de scans. Niks van afwijkingen, reuma, ontstekingen en wat dan ook. Mijn botten waren zo gezond als maar kon. Maar de pijn en vermoeidheid is daarmee nog niet over. Dus er komen verdere onderzoeken nu. Ik krijg vier onderzoeken in de toekomst, een slaaptest, gesprek met een psycholoog, een uitgebreide bloedtest en een consultatie bij de neuroloog (die is gespecialiseerd in spieren, pezen, hersenen en het zenuwstelstel dacht ik) en uiteindelijk mag ik daarna terug naar de specialist voor de uitslag. De datums van de onderzoeken heb ik nog niet, die krijg ik binnenkort met de post op een brief van het ziekenhuis. Dus ik kan alleen maar afwachten voorlopig.

Ik krijg van veel mensen de vraag of ik opgelucht ben dat het geen reuma is. Het is dubbel en ik ga proberen uit te leggen waarom, maar het is voornamelijk een gevoel. Mijn beste maat is verpleegkundige en hij heeft opgenoemd wat de gevolgen kunnen zijn van reuma. Die zijn heel erg en pijnlijk. Dus ja, ik ben ergens wel opgelucht dat het geen reuma is. Mijn grootvader had reuma dus die kans was er wel. Maar aan de andere kant, nu mag ik weer wachten tot ik een uitslag heb. Ik probeer me in het dagelijks leven niet te veel te focussen op de pijn en vermoeidheid, maar het vreet wel aan me. Dat meemaken en niet weten wat het probleem is. En ja, als het fibromyalgie of cvs is, dan zal ik daar uiteindelijk mee moeten leren leven. Maar dan heb ik een antwoord. Dan kan ik begeleid worden. Het is vooral die eindeloze maalstroom in mijn hoofd die vermoeiend is. Ik probeer ook zoveel mogelijk te lachen en positief te zijn. Maar er zijn dagen dat ik bang ben, verdrietig. Er zijn dagen dat ik me irriteer aan de pijn of dat ik verdrietig ben als iets niet lukt of kan. Tegelijkertijd ben ik ook een keiharde doorzetter. Ik ben ook niet van plan als dit voor altijd is, om mijn leven te laten verpesten door mijn chronische ziekte. Het zal absoluut een aanpassing vragen, dat zeker. Maar ik wil blijven genieten en blijven lachen. Ik ben zo, ik ben graag positief. Dus ondanks wat er ook nog komt, ik ga van de rest van mijn leven, het beste van mijn leven maken.

Dikke knuffels!

Tijd voor herinneringen!

Wie mijn blog al langer volgt weet dat ik hou van terugblikken. Een van de redenen dat ik blij ben dat ik terug online ben is dat ik weer elke dag een reminder krijg van Facebook wat er een jaar geleden gebeurd is. Als ik het online gegooid heb natuurlijk. Ik hou er ook van om herinneringen vast te leggen. Wat dat betreft ben ik een materialistisch persoon, dingen waar een herinneringen vasthangen kan ik heel moeilijk weggooien. Vandaag deel ik graag een paar herinneringen op beeld!

★  Brugge met mijn vrienden
De eerste foto is nog niet zo lang geleden gemaakt, ik was met mijn beste vriendin in Brugge. Sowieso vind ik uitstapjes naar Brugge met mensen waar ik om geef altijd geweldig. Brugge is echt de stad die mijn hart heeft gestolen. Door de schattige straatjes en huisjes. En ook gewoon, meer dan de helft van Brugge is erfgoed dus er mag helemaal niemand iets aan breken. Brugge heeft iets schattigs. Dus Brugge kon niet ontbreken in mijn foto’s.

Parijs in de middelbare
In februari 2018 had ik studiereis met mijn klas, eigenlijk met meerdere klassen die meegingen. Ik heb sowieso heel veel fijne herinneringen aan mijn middelbare schooltijd, vooral aan de laatste drie jaar. Ik zou het zo weer overdoen. Parijs was natuurlijk niet zomaar school, maar echt in het buitenland. Het was een hele fijne tijd en ik denk er nog steeds met een hele grote glimlach aan terug. En met een warm hart. De foto is gemaakt in Musée d’Orsay, wat vroeger een treinstation was. Eerlijk, dat merk je aan het gebouw.Maar het is zo mooi. Natuurlijk zijn we ook in het Louvre geweest, maar ik wilde niet cliché doen. En bovendien was Musée d’Orsay gewoon mijn favoriet van de hele reis. In het museum hangen best wel veel bekende kunstenaren. Atlhans, hun werk. Er hangt werk van Van Gogh, Manet, Edvard Munch, Mondriaan, Degas… dus het is wel de moeite als je echt van kunst houdt. Maar gewoon ook de omliggende herinnering aan Parijs is iets waar ik nog met veel plezier aan terugdenk.

De wandelingen met opa
Toen mijn opa nog thuis woonde, wat nu al meer dan een jaar geleden is, gingen we vaak wandelen met mijn opa en zijn hond. Kwispel. Inmiddels leeft mijn opa ook niet meer, waardoor deze herinnering nog dierbaarder is. Ik weet dat hij er altijd enorm van genoot, en dat deed ik ook. En met Kwispel had ik ook een hele goeie band. Ik kon gewoon niet anders dan deze foto erbij steken. Voor altijd in mijn hart ♥

Etentjes met vrienden en dierbaren
Deze foto is gemaakt op mijn verjaardag, ik was met mijn beste maat gaan eten bij Jilles. Jilles is een hamburger-restaurant, mijn favoriet. Het was ook echt heel warm die dag want we zaten midden in een hittegolf. Het was een fijne verjaardag en ik heb genoten. Maar sowieso gaan eten met dierbaren en vrienden geniet ik altijd van. Zeker nu het na zo’n lange tijd weer kan en mag. Natuurlijk met de nodige maatregelen, maar dat nemen we er bij.

Illustraties maken
Ik denk dat die foto geen uitleg nodig heeft. Tekenen en dan vooral illustratief is mijn passie, ik zou niet weten wat ik zonder zou doen. Het wasbeertje op de foto heb ik getekend in de week van de plechtigheid van mijn opa. Ik weet nog hoe opgelucht ik me voelde na het tekenen. Dat is een mooie reminder dat ik alles aan kan, zolang ik maar mag tekenen. En dat ik sterk ben.

Lezen!
Bij deze vier foto’s heb ik eigenlijk foto’s bij elkaar gezocht van kleine gelukjes waar ik altijd blij van word. Natuurlijk kan een boek ook niet ontbreken in die reeks. De laatste tijd vind ik het zo fijn om in mijn bed te lezen en helemaal op te gaan in het verhaal. Het boek op de foto is niet mijn favoriet, dat zijn de boeken van Ransom Riggs. Ook zonder lezen zou ik niet overeind blijven. Vooral in de lockdown heb ik vaak gelezen om alles om me heen te vergeten. Dan bestond de hele pandemie niet, was het alleen mij en mijn boek.

Digitaal tekenen
Sinds een paar maanden teken ik digitaal, via Procreate op mijn iPad. Het is een stuk noodzakelijk voor mijn pols, de stylus ligt veel lichter in mijn hand. Maar er ging wel wat oefening aan vooraf. Mensen denken dat dat allemaal hetzelfde is, maar toch vraagt het een andere techniek om digitaal te tekenen. We zijn nu bijna drie maand verder en ik heb ondertussen een eigen stijl gevonden op mijn iPad, waardoor ik nu met nog meer plezier teken! Deze schattige Harry Potter was daa een begin van.

Vuurwerk!
Of het nu het vuurwerk met het nieuwe jaar is of vuurwerk in de zomer of feestdagen, ik hou ervan. Ik vind veel lawaai niet zo fijn, daar hou ik niet van. Maar voor vuurwerk zet ik dat met plezier aan de kant. De mooie spektakels in de lucht maken al die knallen meer dan goed. Ik maak ook heel graag foto’s als ik vuurwerk kijk, en dit is een van mijn favoriete foto’s.

Wandelingen in de natuur
Ik doe het veel te weinig, dat geef ik toe. Wandelen met dierbaren, alleen. Ik vind wandelen in de natuur zalig, lekker rustig. Als ik alleen ga wandelen heb ik vaak wel muziek in, maar alsnog is het heel rustgevend voor mij. En vaak heeft de natuur gewoon prachtige bloemen en creaties.

Mijn middelbare schooltijd
Wie mijn blog al langer volgt, weet dat ik genoten heb van mijn drie jaren die ik had in mijn tekenopleiding. Vroeger was het heimwee, nu is het een warme herinnering. De foto is minder scherp en kwalitatief, maar dat ligt aan mij. Ik heb deze foto gewoon van Snapchat afgeplukt. Op de foto is een stuk van het schoolplein zichtbaar. Waar ik heel veel tijd heb besteed in mijn pauzes. Nu ik die foto zo zie, kan ik alleen maar glimlachen. En stiekem doet mijn hart ook een heel klein beetje pijn.

Fotografie
Vroeger deed ik veel meer aan fotografie, vooral tijdens mijn middelbare schooltijd. Ook een stuk omdat dat een vak mijn schoolvakken was. Maar nu doe ik dat heel weinig. Toendertijd deed ik dat wel heel vaak met mijn zusje en we moesten altijd lachen. En we amuseerden ons ook altijd tijdens de wandelingen en het foto’s maken. Waren mooie herinneringen.

Herinneringen in de zomer
Ik ben een zomermens. De vierde foto is gemaakt in de zomer, ’s avonds zelfs geloof ik. Die avonden waarin je ’s avonds nog zonder jas of trui kan buiten zitten en genieten. Ik vind het zalig. Ik geniet daar zo van. Vandaar dat ook dat niet kon ontbreken in mijn foto’s. Het gras op de foto is ook droog, dat herinnert me ook weer aan alle hittegolven die we overleven deze zomer.

Mijn allereerste digitale tekening
De Corgi op de eerste foto had de eer om mijn allereerste digitale werk te zijn. Nu ik kijk wat ik nu kan en wat ik toen tekende is er wel een verschil. Maar je moet ergens beginnen toch?

Schaatsen met mijn zusje
Afgelopen feestdagen waren niet gemakkelijk. Het was de eerste Kerst zonder mijn opa en oma, waardoor ik me vooral een verdrietige Kerst herinner. Maar gelukkig waren er ook heel veel fijne momenten. Zo het schaatsen met mijn zusje. We maken altijd heel veel plezier met elkaar en zeker op de schaatsbaan.

Jacqueline
Tjah, deze kon niet ontbreken in mijn foto-reeks. Jacqueline is mijn maatje, mijn dierbare vogeltje. Hij kan niet praten maar hij slaagt er wel altijd in om me te troosten. Het is mooi hoe een band tussen mens en dier kan zijn. En ook al heeft hij soms gekke kuren en is hij soms verschrikkelijk luid, ik zou hem niet kunnen missen.

Bonny het konijn
Si
nds iets minder dan een jaar denk ik hebben we een konijn in huis gehaald. Bonny. In het begin was ze heel schuw en moest niks weten. Gelukkig kan ik best wel goed omgaan met dieren, waardoor ze mij ondertussen vertrouwt. Ook Bonny verdient een plekje in mijn foto’s, want ze is gewoon veel te lief. De manier ook waarop ze op de foto staat is geweldig.

Zoals ik al zei, ik vind herinneringen vastleggen en delen fantastisch. Dat ik nu 16 printjes heb om in mijn kamer te hangen vind ik geweldig. De printjes neigen heel erg naar polaroids en ook dat vind ik superleuk. Die camera is ook terug in de mode, maar hij is duur. Ik kan me ook voorstellen dat je wel leuke printjes wilt, maar geen dure camera. Daar is de oplossing nu. Fotofabriek.nl heeft de optie om Retroprints te maken, wat dus de dingen zijn die hierboven staan. Veel gemakkelijker en goedkoper! De foto’s worden op kwalitatief papier gedrukt en ze geven mij ook echt dat retrogevoel. De foto’s zijn ook op stevig papier gedrukt, en de foto is ook scherp. Al hangt dat laatste wel een beetje af van welke foto’s je zelf kiest natuurlijk. Je kan zelfs kiezen voor de Deluxe versie, die zijn groter en die zijn gelamineerd. Fotofabriek heeft een heel simpele editor waar zelfs iemand met weinig kennis van computers heel gemakkelijk mee aan de slag kan. De knoppen en beschrijvingen spreken voor zichzelf. En wat ik ook een pluspuntje vind, als je een foto uploadt geeft de editor zelf aan of de foto van goed genoege kwaliteit is. Natuurlijk kan je ook foto’s laten printen die van minder goede kwaliteit zijn, maar je bent wel gewaarschuwd. Dat is echt een voordeel, want daarmee vermijd je natuurlijk miskopen. Ik had mijn setjes dan ook al snel klaar. En zoals je wel merkt, ben ik er heel blij mee. Ik heb ze boven mijn bed gehangen, dan is het eerste wat ik zie ’s morgens echt letterlijk al die leuke herinneringen. Beter start je dag niet toch?

Naast deze retroprints heeft Fotofabriek ook een hele resem aan andere producten. Je kan het zo gek niet bedenken of je kan het laten maken door hen. Zelfs in deze bizarre tijd kun je gepersonaliseerde mondmaskers laten maken. Iets wat mij ook heel leuk lijkt voor als ik ooit op mezelf woon, is een foto op canvas te laten maken. Een grote dierbare foto. De tijd gaat gewoon zo snel, maar een foto op canvas helpt je die herinnering vasthouden en dat vind ik zo mooi. En voor wie geen gadgets of andere gekkigheden wilt, natuurlijk kun je ook simpel een fotoboek laten maken. Wat zou een site met een hele reeks aan foto-artikelen zijn zonder fotoboeken. Ik denk dat er voor iedereen wel wat wils is. Plus, als je een origineel en persoonlijk cadeau zoekt kan je hier ook terecht. Zoals ik al zei, de editor maakt het heel gemakkelijk en je hebt letterlijk binnen een paar muisklikken je artikel. Ik zal zelfs meer zeggen, ik zit zonder laptop. Ik heb de Retroprints gemaakt op mijn telefoon, wat nog kleiner is. En zelfs daar lukte het perfect. Nadat ik eventjes de foto’s bij elkaar had gezocht (wat nog de ingewikkeldste klus van al was, perfectionisme enzo…) had ik echt binnen vijf minuten mijn product klaar. Gewoon omdat het zo vlot gaat. De editor biedt zelfs eigen effecten aan, decoraties, teksten. Je kan echt wel een paar dingen ermee.

Dit artikel is in samenwerking met Fotofabriek.nl. Ik kreeg deze setjes gratis opgestuurd van hen. Ik beloof echter wel dat ik mijn eerlijke mening heb gegeven en ik professioneel ben gebleven.

Heb jij veel herinneringen in huis hangen?

 

Hoe is is het om terug online te zijn? En tips om zelf te detoxen

Zoals jullie allemaal wel weten, ik ben terug actief op social media. Een maand eerder dan gepland. Nu zijn we anderhalve week later en ik wilde graag vertellen hoe dat nu voelt en is om terug online te zijn. Ik ben van plan over een maand terug een update te geven, want ik ben best wel benieuwd of mijn gedrag dan anders is of niet. Let’s go!

Het voelde eerst en vooral gek. Ik heb ineens weer de apps van Facebook, Instagram & Snapchat op mijn telefoon staan. Toch ben ik blij dat ik terug actief ben. Ik begon het oprecht te missen. En dan denken mensen van ja, maar had dan toch een maand nog doorgebeten. Ik had geen zin meer. En het was niet uit verslavings-richting of wat dan ook, want dan zou ik dat gevoel gewoon genegeerd hebben. Ik voelde dat het goed was om nu terug te keren. En daar heb ik ook nog steeds geen spijt van. Ik merk wel dat mijn denken en omgang met social media veranderd is. Een stuk relaxter geworden. Dat was een van mijn bedoelingen met deze detox. En daar ben ik heel blij mee.

Ik kan gemakkelijker een halve dag of een hele dag offline zijn als ik daar nood aan heb. Wanneer ik overstuur ben of down dan blijft mijn social media dicht. Helaas voor mij heb ik dat principe al moeten toepassen afgelopen week, maar dat hoort er bij. Vroeger was ik in paniek want ik was bang dat ik belangrijke dingen ging missen. Nu heb ik zoiets van ‘je bent iets van 10 maanden offline geweest, die dag erbij is niet zo erg‘. En ook gewoon, ik heb door die tijd offline te zijn geleerd dat er zoveel meer is dan alleen maar je scherm. Natuurlijk wist ik dat wel al, maar het heeft me dat nog meer duidelijk gemaakt. Daarnaast heb ik geleerd om te posten wat ik wil. Ook als een ander die dingen stom vindt. Door die detox heb ik geleerd echt mezelf te zijn, maar ook geleerd dat het niet nodig is om zoveel te piekeren over of je wel leuk overkomt als je een bepaald iets online zet. Weet je, als jij blij wordt van elke dag op Facebook te slingeren welke serie je aan het kijken bent of welk boek je aan het lezen bent, ga je gang. Niemand heeft gezegd dat dat niet mag.

Ik heb ook voor mezelf een paar ‘richtlijnen’ opgesteld om dat goeie en fijne gedrag rond social media te behouden. Vooral nu ben ik benieuwd of ik dat over een maand nog steeds ga kunnen zeggen. Dat ligt natuurlijk binnen mijn eigen handbereik, maar we zullen zien. Ik geef toe dat ik al best wel vaak ‘regeltjes’ heb opgelegd om mijn gedrag in toom te houden en dat dat dan faalde. Maar misschien heeft die tijd offline wel echt geholpen.

Geen social media tijdens het eten (Youtube mag wel als ik alleen eet)

Geen social media voor negen uur ’s morgens en na tien uur ’s avonds

Social media op mijn treinritten beperken

Geen social media als ik overstuur, down of in paniek ben

Ik heb limieten ingesteld in de apps, eens die bereikt zijn is het gedaan voor de rest van de dag

Tips om zelf een social media pauze te doen?

Begin simpel
Ik ben meteen cold turkey een jaar offline gegaan, voor mij was dat het beste. Je kan echter simpel beginnen. Je kan beginnen met limieten werken. Vandaag mag je twee uur op social media, morgen één uur, de dag erna een halfuurtje. En daarna niet meer voor een tijd. De tijd dat je offline wil blijven kan je zelf kiezen. Een jaar, half jaar, een maand, drie maanden…

Werk met duidelijke regels en doelen
Maak voor jezelf duidelijk wat mag en niet mag. Zo hoef je niet te twijfelen en wordt valsspelen lastiger. Je kan nog steeds Messenger en Whatsapp gebruiken als je dat wilt. Vertel ook aan jezelf hoe lang je offline wil blijven. Dat maakt het makkelijker om vol te houden.

Leid jezelf af als je de drang hebt om toch te kijken
Ik heb heel vaak verteld dat het vlotjes ging, dat ik er geen last van had. De drang om toch eventjes je social media te checken. Ik heb er wel vaker last van gehad. En ik ontdekte dat dat vaak gebeurde op momenten van verveling en ik eigenlijk gewoon iets moest zoeken waar ik me mee bezig kon houden. Dat kon bloggen zijn, lezen, tekenen, een serie kijken. In ieder geval alles behalve toch naar mijn social media gaan. Dus als je toch wilt online gaan, is het vaak uit verveling. Zoek een waardevolle hobby die je echt leuk vindt, en dan zal je je social media snel vergeten.

Wees niet boos als het mislukt
Voor mij waren die tien maand een succes. Maar het kan ook zijn dat het bij jou niet zo vlot gaat. Wees niet boos op jezelf. Je hebt het geprobeerd. En wees trots op de tijd dat je wel hebt volgehouden. Ik ben niet boos op mezelf dat ik op de laatste momenten toch heb opgegeven. Ik ben blij met de tien maand die ik heb gedaan. Want dat is meer dan velen zouden volhouden. En de doelen die ik ermee wilde bereiken, zijn bereikt.

Hou je doel of ‘missie’ voor ogen
De meeste mensen gaan in detox voor een reden. Ze willen meer rust, van hun verslaving af, meer in het nu leven. Allemaal heel mooie doelen. Het hielp mij heel vaak om te denken aan die doelen. Ik wilde meer rust en ik wilde minder afhankelijk zijn van social media. Het idee van van meer rust heeft me altijs gemotiveerd en nu ik zo relaxed met social media omga ben ik blij dat ik dit gedaan heb. Je doet die detox waarschijnlijk niet voor niks, dus schrijf op wat je graag wilt bereiken. En als het eens lastig gaat, kijk er dan eens naar.

Heb jij nog tips om goed om te gaan met social media?

Mijn lichaam gaat achteruit. En daar heb ik het lastig mee.

Ik ben niet van plan elke week een artikel over mijn pijn of vermoeidheid te publiceren, wordt geen nieuwe gewoonte. Maar dit is voor mij ook nieuw en mijn blog is mijn uitlaatklep. En dit moest er gewoon eventjes uit. Skip het vooral als je er geen zin in hebt

Ik ben Nikita. Ik ben iemand die graag doorzet, vecht voor dingen en alles uit het leven wil halen. Ik ben ook iemand die graag hard werkt en bezig is. En het liefst van al maak ik anderen gelukkig. Na een jaar beginnen de slechte dagen vol pijn en vermoeidheid steeds sneller te volgen. Ik ging ermee naar de dokter met de verwachting dat ik overspannen was na de lockdown. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik mezelf voorbij loop. En nee, daar ben ik ook niet trots op. Maar niemand is perfect. En toen antwoordde de dokter dat het misschien chronisch is. Bam. Wie dat verhaal gemist heeft, ik link eventjes het artikel. Zo hoef ik dat niet te herhalen.

De laatste weken begin ik nieuwe kwaaltjes te ontdekken. En oude kwaaltjes die erger worden. Vorige week was ik met mijn zusje in de stad om pizza te eten zoals ik vertelde. Na een uurtje rondslenteren in de stad en winkels vroeg ik of we naar huis konden omdat ik wilde rusten. Afgelopen maandag deed ik boodschappen omdat ik vorig zaterdag geen tijd had. Toen ik thuiskwam belde ik naar mama om te vragen of ze wilde komen helpen dragen. Het was best veel en we wonen op het derde. Zonder lift. Vroeger waren die dingen allemaal geen big deal. Kreeg ik die tas wel boven. Kon ik nog drie uur lachen en winkelen met mijn zusje. Ik heb bij het minste geluid hoofdpijn, mijn koptelefoon is mijn beste vriend. Dat was hij al trouwens. Na twee shiften van zes uur werken ben ik kapot. Ik mag het niet vergelijken met vroeger toen alles nog oke was. Maar het is confronterend. Elke nieuwe ontdekking.

Betekent dat dat ik opgeef? Nee. Ik blijf vechten voor een mooi leven en voor geluk. Maar er zijn ook dagen dat ik mijn tranen moet wegslikken en sterk zijn. Dat ik mezelf moet blijven herinneren dat ik sterk ben en hier wel doorheen kom. En vooral dat dit mij niet minderwaardig maakt. Ik ben nog steeds Nikita zoals ik ben. Alleen met wat dichtere grenzen en wat meer op rekening mee te houden. En daar hangt mijn waarde niet van af.

Ik probeer mezelf ook altijd mee te geven dat het heel normaal is wat ik voel. Het voelt een beetje als rouwen. Bij rouwen om een overledene ben je verdrietig om iemand die heen is gegaan en nooit meer terug komt. Ik ben aan het rouwen om een stukje van mijn gezondheid dat misschien nooit meer terugkomt. Ik mag geen voorbarige conclusies trekken natuurlijk, daar maak ik mezelf alleen maar banger mee. Maar ik heb een hele goeie intuïtie en die vertelt me dat ik maar beter goed voorbereid kan zijn. En helaas heeft die het vaak juist.

Ik ben misschien chronisch ziek

Hoe ga ik hier aan beginnen? Bij het begin denk ik. Jullie hebben allemaal gemerkt dat ik in de weekoverzichtjes sprak over pijn en vermoeidheid. Een week is er zelfs geen overzichtje online gekomen daardoor. Het heeft alsnog een tijdje geduurd voor ik dit begon te typen. Simpele reden, er moesten nog mensen ingelicht worden voor ik het kon vertellen hier. Maar nu kan het.

Photo by Nong Vang on Unsplash

Bijna een maand geleden begon ik steeds meer pijn te ervaren, en vooral ook vermoeidheid. Nu heb ik dat wel vaker, ik heb op het randje van een burn-out gestaan en ik veronderstelde altijd dat het daarvan kwam. Maar waar het ‘vroeger’ een of twee keer in de week was, is het nu bijna dagelijks geworden. Ik ging met een bang hartje naar de dokter begin juli. Zoals jullie wel weten uit mijn overzichtje. Ik had een lijstje opgesteld met klachten over de pijn en vermoeidheid op mijn iPad en die nam ik mee. De eerste woorden van mijn dokter waren ‘dat klinkt een beetje als reuma’. Uiteindelijk hebben we een verder gesprek gehad over de klachten, wat wel en niet helpt.

Mijn dokter wilde dat ik het verder liet onderzoeken in een gespecialiseerd ziekenhuis, om de juiste diagnose te pakken te krijgen. Er zit een kans in dat wat ik de afgelopen weken heb ervaren voor altijd is. Ik was best wel geschrokken van dat nieuws. Natuurlijk ben ik positief ingesteld en ik hou mijn hoofd omhoog. Altijd blijven kijken naar de goeie dingen in mijn dag. Ik wil niet dat de angst mijn plezier of vreugde afpakt, al is dat niet altijd gemakkelijk. Het moment dat ik stuit op dagdagelijkse dingen die niet lukken is soms heel confronterend. ik doe mijn best, maar ook voor mij is dit een zware klap om te verwerken. En ik geef toe, ik ben bang voor de onderzoeken, voor de resultaten. Maar ik probeer mezelf voor te houden dat dat heel normaal is. Zal ik dit op een dag aanvaard hebben? Ja, waarschijnlijk wel. Maar dat zal tijd kosten. Tijd, geduld, tranen, frustratie. En dat is dik oke.

Ondertussen heb ik al gebeld met het ziekenhuis, die nemen voorlopig helaas geen nieuwe patiënten aan. Toch niet de afdeling die ik nodig heb, pas in september. Waardoor ik nog een tijdje in onzekerheid zit. Zoals ik al zei, ik maak er vooral het beste van. En wat betreft werk, ik blijf zo lang mogelijk nog werken. Ik heb gelukkig hele lieve collega’s en een goeie baas die er rekening mee houden en me steunen en daar kan ik niet dankbaar genoeg voor zijn. Op zoveel andere jobs is het helemaal anders en ik besef dat. Ook naast mijn collega’s en baas heb ik natuurlijk heel veel lieve mensen om me heen die me steunen. Ook daar ben ik heel dankbaar voor. Wanneer je in nood bent, weet je wie er echt voor je is. Iets wat ik alleen maar kan beamen nu,

Ik hou jullie op de hoogte. Ik blijf ook door bloggen, ik weet alleen niet aan welke frequentie dat zal zijn. Zal er van af hangen hoe mijn energie en pijn zit denk ik. Ik ben niet van plan Hoogsensitieve Held op te geven, want dat zou ik veel te hard missen. Dat is geen optie.

Dikke knuffel aan iedereen ❤️