Kwaaltjes die erger worden

Hi allemaal! Het is een tijdje geleden dat ik iets schreef over fibromyalgie. Dat komt omdat ik niet echt inspiratie had. Voor mij is dit ook nieuw. Veel mensen zeggen van ‘ja maar je gaat er zo goed mee om’ en dat is mooi om te horen. Maar dat betekent niet dat ik een allesweter ben. Ik zit ook vaak genoeg met mijn handen in het haar. En als ik mede warriors hoor dan weet ik dat niet de enige ben. Toch moest er vandaag iets van mijn hart, en daar leek mijn blog de perfecte plek voor. Bovendien weet ik hoe fijn het is om je te herkennen in een verhaal als je zelf een chronische ziekte hebt. Dus ik hoop dat het een steun kan zijn voor anderen.

Photo by Fiona Murray on Unsplash

Ik merk dag op dag dat mijn kwaaltjes erger worden. Met name die ochtendstijfheid of misselijkheid. Vroeger als ik opstond was het zo met een beetje kleine krampen. Je kan dat vergelijken met vroeger op school de dag na de sportdag of als je hevig gesport hebt. Nu is dat al erger, vooral in mijn rug, heupen en schouders. Die plekken zijn ook echt de gevoeligste bij mij. Ik hou mijn pijn bij in een app omdat ik hoop een beetje inzicht te krijgen. En ook omdat het motiverend is om te zien dat de ene dag de pijn lager is dan de andere. De meeste ochtenden zijn mijn pijncijfers al gauw een 5-7, terwijl ik daar vroeger maar een 3-4 op zou plakken. Met de dag te beginnen of een goeie warme douche wordt het vaak wel minder hoor. Soms ook niet. Dan heb ik pech en is het voor de rest van den dag. Helaas. Ik hoor van heel veel mensen dat ik niet mag vergelijken met hoe het vroeger was, dat ik moet kijken naar hoe het nu is. Akkoord. En zeker ook akkoord dat er nog zoveel is om dankbaar voor te zijn. Ik denk dat ik dat in mijn weekoverzichtjes en dagelijks leven wel genoeg duidelijk maak dat ik dat nog steeds doe. Maar het is nu eenmaal wel confronterend als de dingen zwaarder worden. Zeker op mijn bijna 24 (volgende maand is het mijn verjaardag!) is dat gewoon echt een zware ‘pil’ om te slikken. Dus voor alle mensen (en ja, ik apprecieer jullie goeie raad en hulp!), ik doe mijn best. Maar soms is het gewoon zwaar. En dat mag.

Net als misselijkheid en hoe mijn lichaam reageert op bepaald eten. Vroeger kon ik gemakkelijk wat ik wilde naar binnen werken. In het begin van mijn ‘tocht’ zei ik dat ik volledig zuivelvrij zou gaan. Nu heb ik ondertussen ontdekt dat dat niet nodig is. Maar zuivel en suiker zijn wel triggers op slechte dagen. Dus die twee moet ik mijden dan. Ik merk dat sommige dingen waar ik vroeger (en nog steeds) verzot op was ik nu minder goed kan verteren en dat is soms best wel stom. Nu, de meeste dingen die ik graag eet kan ik meestal nog zonder problemen eten dus daar heb ik niet over te klagen. Misselijkheid wel. Soms als het regent of echt slecht weer is dan kan ik echt aanvallen krijgen met misselijkheid en duizeligheid. En je lijf houdt geen rekening met je plannen of waar je dan ook bent. Als ik pech heb is het midden in mijn werkshift. Met pijnaanvallen weet ik meestal wel vrij goed om te gaan ondertussen, maar die aanvallen met duizeligheid en misselijkheid. Ik zit nog steeds met mijn handen in het haar en ik vind ze ook echt de moeilijkste. Al denk ik dat ik gewoon moet proberen te aanvaarden dat dat nooit meer beter zal worden en dat vanaf nu gewoon een deel van mijn leven zal zijn. Helemaal niet gemakkelijk.

Zoals ik al zei, ik sta nog vrij positief in het leven en weet elke dag wel om iets te lachen of iets te vinden dat me blij maakt. Dat zal altijd zo zijn want dat is gewoon wie ik ben. Maar dat daar ook heel veel moeilijke momenten bij komen kijken is heel normaal denk ik. Velen zeggen ook dat het niet niks is waar ik doorheen ga, dat is zo. Dealen met een chronische ziekte, dat zet gewoon je hele leven op zijn kop. Alles wat normaal was of wat je kende is weg want ineens heeft alles wat je doet soms enorme gevolgen. En niet altijd. Je kan alleen maar gokken. Ik maakte de vergelijking al een tijd terug op Instagram: Opstaan met een chronische ziekte is een beetje zoals kind een Kinder Suprise ei openen. Ge weet nooit of het een leuke verrassing is.

Waarschijnlijk na een tijd kan ik weer iets anders vertellen en misschien heb ik tegen dan wel trucjes gevonden om hiermee om te gaan. Maar dat kost heel veel tijd. En dat zal altijd zo zijn. Elke dag zijn er andere regels want je weet gewoon niet of je het gaat treffen die dag of niet. En je weet ook niet hoe je lijf gaat reageren. De ene moment reageert je lichaam wel goed op iets, de andere dag lig je bij wijze van spreken bijna knock-out door een bepaald iets. En vind soms maar een keer wat het probleem is. Das soms zoeken naar een speld in een hooiberg. En ik denk dat deze kant van ziek zijn niet altijd genoeg benadrukt wordt want we leven in een maatschappij van doorploeteren zonder zagen. Maar het is er ook en juist voor mijn medewarriors wil ik deze kant ook toelichten. En ook voor mensen die een dierbare hebben die ziek is. Het is niet omdat we altijd lachen, dat altijd alles oke is. Soms is dat gewoon de beste manier om door die nieuwe aanval heen te raken.

Wennen aan fibromyalgie

Hi allemaal! Ik denk dat het lang gleden is dat het zo stil was op mijn blog. Life lately. Het is niet dat het zo slecht gaat dat ik niet kan bloggen of dat mijn werk me volledig inpalmt. Maar ik heb er gewoon een extra uitdaging bij gekregen de laatste tijd en daar wil ik graag iets over vertellen. Sowieso had jeh et al door aan de titel, wennen aan fibromyalgie. Ik wil er graag wat over vertellen vandaag.

En dan krijg je ineens je diagnose. Chronisch ziek. Ongeneesbaar, maar wel leefbaar. Ik ben een beetje aan het leren wat ik wel en niet moet doen, hoe ik hiermee moet dealen. En dat kost mij momenteel gewoon al mijn aandacht. Ik ga er in de toekomst wel open over praten op mijn blog, maar ook op social media. Ik ben natuurlijk meer dan mijn fibromyalgie, maar het zal iets zijn waar ik altijd rekening mee zal moeten houden. Het zal altijd iets zijn wat sluimert door mijn lijf. En dat zie ik niet perse als iets slechts of iets wat mijn hele leven kapot maakt. Maar het zal iets zijn wat ik altijd in mijn achterhoofd zal moeten houden. Ik weet zeker dat ik op een dag dat een plekje zal kunnen geven. Maar pijn hebben, dat went niet. Dat heb ik nu al geleerd. Ik weet niet hoe het met andere fibrowarriors zit, maar dat went niet. Mensen denken dat je na een tijdje wel weet dat je altijd pijn hebt. Maar dat maakt de volgende pijnaanval niet minder frustrerend. Ja, er zijn dagen dat ik er oke mee ben dat ik moet rusten door een pijnaanval. Maar er zijn ook dagen dat ik dat helemaal niet leuk vindt. En die wisseling zal er gewoon altijd zijn. Net als iedereen, heb ik ook mijn eigen demonen om mee te vechten.

Ik wil altijd dat dat nu verwerkt is, dat ik nu weet hoe ik hiermee moet dealen. Maar dit zijn dingen die heel veel tijd nodig hebben. Ik moet nu voor mezelf leren wat het betekent voor mij dat ik chronisch ziek ben, en hoe mijn lichaam daarmee in elkaar zit. Want ja, de symptomen zijn voor iedereen gelijk. Maar toch ervaart iedereen dat anders. Bekijk het als een griepje. Sommige mensen liggen echt dagenlang brakend in bed, terwijl anderen prima iets kunnen ondernemen. Ook een griepje ervaart niet iedereen hetzelfde. Dat geldt ook hier. Waar een andere fibro-patiënt last van heeft, heb ik niet per definitie ook last van. En omgekeerd. De fibro-patiënt bestaat niet. Ik denk dat ik patiënt bij deze ook niet meer ga gebruiken, want dat heeft een heel negatieve bijklank in mijn oren. Ik vind fibrowarrior een veel betere benoeming. Natuurlijk ben ik niet van plan mijn hoofd te laten hangen, maar nu ligt alles gewoon eventjes stil omdat mijn aandacht gaat naar leren omgaan en leven met een chronische aandoening. In het begin dacht ik van: Nikita, doe normaal. Maar ik hoorde toen van meerdere mensen dat het heel normaal is dat ik hieraan moet wennen, dat het best wel een impact heeft op je leven. En nu ik dat zo bedenk, kan ik me daar wel in vinden. Dus tijd geven aan mezelf is nu gewoon echt heel belangrijk. En daarin is de lockdown wel fijn, want nu kan er bijna niemand mij mijn kot uitsleuren om X of Y te gaan doen, want er is niks open. Toch bijna niks. Elk nadeel heb zijn voordeel? Of hoe ze dat ook in Nederland zeggen.

Ben ik van plan hier open over te praten of mijn blog? Ja. Ik weet ondertussen dat er een paar van mijn volgers zelf een chronische ziekte hebben, al dan niet ook fibromyalgie. En sowieso, ziektes (lichamelijk of mentaal) zijn gewoon nog steeds taboe. En dat hoeft niet want het is niet jouw schuld dat je een ziekte hebt of mentale problemen. Als er zich ook maar een iemand minder alleen of minder stom voelt door mijn verhalen, ben ik al blij. Ik ben zelf ook op zoek naar gelijkaardige blogs en Instagram-accounts over fibromyalgie, maar die zijn niet altijd zo gemakkelijk te vinden. Dus ik draag graag ook een steentje bij. Ik merk ook dat ik vaak aan mensen mag uitleggen wat fibromyalgie precies inhoudt, terwijl het wel iets is wat vaker voorkomt. Veel mensen kennen de naam vaag, maar daar stopt het ook. Althans, in mijn omgeving. Er gebeurt ook zoveel miscommunicatie en vaak wordt de ziekte gewoon weggewuifd door artsen. Ik kus mijn pollekes want mijn huisarts heeft me vanaf dag één serieus genomen, net als de mensen in het ziekenhuis. Veel mensen moeten knokken en vechten tot ze geloofd worden. En dat is niet oke. Als jij voelt dat er iets niet klopt, zal dat waarschijnlijk ook wel zo zijn. Natuurlijk moet je niet alles op intuïtie of gevoel afschuiven, want die kunnen ook verschrikkelijk verkeerd zitten. De mijne ook. Maar we zijn als mens wel geboren met een instinct en dat is er niet voor niks. Dus ja, ik ga hier open over praten. Ook niet altijd, maar graag wel genoeg. Ik heb al een paar ideetjes in mijn hoofd en waarschijnlijk ga ik een nieuwe categorie aanmaken op mijn blog om alle posts rond fibro te verzamelen. Zo kunnen ze gemakkelijk worden teruggevonden. Dus ik hoop dat ik jullie daarmee kan informeren en als jij zelf fibromyalgie hebt, het een steun kan zijn. Zoals ik al zei, als ik ook maar een iemand een beter gevoel kan geven, ben ik al gelukkig.

Ken jij mensen met een chronische ziekte?

Rouwen om mijn gezondheid

Hi allemaal. Ik heb geheel onverwachts een update over mijn diagnose en ik moest het zelf eventjes verwerken voor ik er echt iets over ging meedelen. Een paar mensen die mijn blog lezen hebben het al gehoord via berichten of gewoon opgemerkt via Instagram denk ik, maar bij deze ga ik er eventjes een gehele post aan wijden. Schrijven is mijn uitlaatklep en ik merkte de afgelopen dagen dat ik dit ook maar eens op papier moest gooien. Laptopscherm dan. You get it. Het gaat geen gezellige glimlachpost worden, maar dit is ook realiteit en ik heb al heel vaak gezegd dat ik niet de blije eenhoorn wil uithangen als dat niet zo is. Je kwetsbaar opstellen is al een uitdaging in de wereld van vandaag terwijl het echt soms nodig is. Dus ik geef graag het voorbeeld als dat een steun in de rug kan zijn voor iemand. Maar ik ben aan het ratelen, let’s go!

Twee/drie weken geleden dat ik bij de huisarts, die mijn pijnstilling omhoog heeft gegooid. Die voorlopig verlichtend werkt, heel dankbaar voor. Ik dank mijn medicatie bijna op blote knieën, maar zo gek ben ik nu ook weer niet. Ik weet ook niet hoe lang dat zo zal zijn, dus ik profiteer er nu maar van. Want waar hij vorige weken meeste verlichtte, begint dat ook af te zwakken. Ik neem ook geen hele zware pijnmedicatie trouwens. Maar de dokter zei dat de fibromyalgie zich dus aan het ontwikkelen is en dat het bijna zo goed als zeker is dat dat mijn probleem is. Fibromyalgie. Wat dat inhoudt leg ik straks wel wat meer uit. Ik schrok daar wel van, aan de andere kant ook niet. Een van de redenen dat ik naar hem ging was omdat de pijn en vermoeidheid steeds erger werden. Dus het kon bijna niet anders dat het zich aan het ontwikkelen was. Toch komt dat wel hard aan. 23 jaar en chronisch ziek. Ik weet het, er zijn mensen die veel jonger ziek worden en zelfs geen normaal leven meer hebben daardoor. Die zelfs sterven. Fibromyalgie kan heel zwaar zijn, maar hij is niet dodelijk. Dus euhm, ergens probeer ik toch dankbaar te zijn, maar dat lukt niet elke dag. En dat is denk ik doodnormaal. Het kwam aan, laten we het zo zeggen.

Fibromyalgie (of afgekort fibro) is een vorm van reuma. Met dat verschil dat reuma op je botten zit, zit fibro op je spieren, pezen en bindweefsel. Dat doet heel veel pijn natuurlijk. Het punt met deze aandoening is dat er nog heel weinig over bekend is, want op scans, bloedtesten en veel onderzoeken is er niks zichtbaar. Fibromyalgie wordt dus vastgesteld door al het andere uit te sluiten. Mijn slaaponderzoek was normaal, mijn botscan was prima. Een andere methode die ze ook gebruiken, is het testen van trigger points. Dat zijn bepaalde pijnpunten op het lichaam die veel mensen met fibromyalgie hebben. Ik heb ze allemaal ondertussen. Dus ook dat is niet goed. Daarnaast gaan fibromyalgie ook gepaard met slaapproblemen doordat we soms wakker worden door de pijn of minder uitgerust door pijn. En natuurlijk als je alles in pijn doet, dat kost heel veel energie. Er zijn nog meer klachten die samen vallen met deze aandoening, maar pijn en vermoeidheid zijn de hoofdzaak. Daarnaast heb ik ook last van brain fog en concentratieproblemen. Brain fog betekent dat er een soort mist in je hoofd zit waardoor concentreren en nadenken een stuk lastige wordt. Als ik een slechte nacht heb gehad en dan brain fog heb, dat is echt een ramp. Iedere persoon met fibro is anders, waar ik last van heb, heeft een ander niet perse last van. Ik ben van plan dit wel in mijn weekoverzichtjes te implementeren. Ook voor als er mensen met chronische pijn op mijn blog komen, ik wil ze laten weten dat ze niet alleen zijn en dat er nog steeds mogelijkheden zijn, ook met pijn. Ik onderneem nog vrij veel, maar vergeet niet dat ik dat meestal met heel veel doorzettingsvermogen en wil doe. Dat ik vier dagen per week werk, betekent niet dat alles pijnvrij en netjes is.

Wat ik nu aan het doen ben, is rouwen. Ik ben heel verdrietig, heb heel veel breekmomentjes. Ik huil veel, vraag me veel dingen af. Als je iemand moet afgeven waar je heel veel van houdt, ben je aan het rouwen. Ik ook. Maar ik ben aan het rouwen om dat stukje gezondheid dat niet meer terugkomt. Natuurlijk ben ik dankbaar voor alles wat nog mogelijk is. Maar ik moet veel vaker rusten, dingen doen pijn en soms moet ik dingen simpelweg gewoon uit handen geven omdat het mij teveel energie kost. Ik vind dat heel moeilijk. Ik heb heel veel lieve mensen om me heen die er voor me zijn en me helpen en daar ben ik ze echt enorm dankbaar voor. Het is gewoon echt enorm confrontered om te aanvaarden dat ik sommige dingen niet meer kan of sommige dingen me echt bakken energie kosten. En daar ben ik dus om aan het rouwen. Er komt normaal gezien nog wel een weekoverzichtje online van afgelopen week, niet alles was grijs en grauw want op zich was het een prima week. Beetje hectisch af en toe. Ik ben ondanks dat ik aan het rouwen ben nog wel keihard op alle lichtjes aan het letten, want die zijn er ook nog. En daar klamp ik me aan vast. Daarnaast heb ik ook besloten dat ik niet van plan ben deze ziekte mijn leven te laten verpesten. Dingen zullen niet altijd gaan zoals ik in gedachten had en soms zal mijn lijf beslissingen maken voor mij. Maar ik ben een vechter, en niemand gaat me dat afpakken. Ook mijn lichaam niet. Daar blijf ik voor gaan. Maar eerst rouwen, verwerken en leren leven met deze nieuwe realiteit. En leren wat fibromyalgie voor mijn lichaam betekent en mijn leven. Het komt wel goed, echt waar. Maar met veel tijd en boterhammen. Als je ooit vragen hebt dan ben ik altijd bereid om ze te beantwoorden, tenzij ze te persoonlijk gaan natuurlijk.

Had jij ooit al van fibromyalgie gehoord?

Niet altijd dapper en sterk (en dat is oke!)

Hi allemaal. Ik wilde graag mijn verhaal kwijt, maar ik wist dus niet welke titel ik er moest op kleven. Maar ik wilde er wel iets over schrijven. Voor mij is schrijven een fijne uitlaatklep en iets wat ik heel graag doe. De magie van woorden. Ik roep altijd dat ik dapper en sterk wil zijn, maar dat is niemand zijn hele leven lang. Toch probeer ik het -net als velen waarschijnlijk- elke keer weer. Ik heb binnenkort verdere onderzoeken, als corona daar geen stokje voor steekt. Daar kijk ik enorm naar uit, maar daar komen ook veel angsten bij kijken. Ik vertel er een beetje meer over. Al is het maar om aan te tonen dat bang zijn en angsten hebben helemaal menselijk is. En niks om je voor te schamen. Let’s go!

lemon photo on person s thigh
Photo by Lisa Fotios on Pexels.com

Maandenlang keek ik er naar uit om eindelijk de datums te krijgen waarop ik mijn onderzoeken zou hebben. Elke avond hoopte ik dat als ik thuiskwam de brief van het ziekenhuis in de bus zou zitten. Dat is ondertussen gebeurd want het eerste onderzoek is al achter de rug. Ik heb er al 1 van de 4 gehad en dat is al een stap vooruit. Daarmee heb ik voorlopig ook geen verdere informatie, die zal ik pas echt hebben op het eindgesprek. En dat hoop ik ergens in maart te hebben. Maar dat hangt er dus van af hoe corona evolueert, of er weer een lockdown komt. Mijn onderzoeken zijn geen prioriteit dus zullen als eerste geschrapt worden. En ja, daar heb ik alle begrip voor. Ik heb respect voor alle mensen die vechten voor hun leven aan allerlei kabels en machines omdat ze besmet zijn geraakt met dit virus. Ik heb respect voor de zorg, voor de mensen die in heel veel angst moeten leven omdat ze niet weten of hun dierbare het haalt. Of jammer genoeg mensen die een telefoontje krijgen dat hun dierbare het niet gehaald heeft. Natuurlijk heb ik daar alle respect voor. Maar als ik het ziekenhuis aan de lijn krijg om mijn onderzoeken uit te stellen, zal mij dat ook pijn doen. Ik wacht al een half jaar op mijn diagnose. En nee, ik ga er niet aan dood gaan. Maar het is frustrerend. Ik wil gewoon weten wat het probleem is. Dan kan ik er een behandeling voor krijgen, begeleiding. De vermoedelijke diagnoses zijn niet te behandelen, maar dan kan ik ermee leren omgaan. Voor hoeverre dat kan, want ik weet dat ik het net als alle andere mensen met een chronische ziekte er het af en toe heel moeilijk mee zal hebben. En that’s okay. Inmiddels heb ik dat wel al geleerd. Als ik mijn diagnose heb, stopt het vragenvuur in mijn hoofd en krijg ik misschien rust. Nu kan ik alleen maar gissen naar wat het is. En eerst vond ik mezelf daar heel ondankbaar voor of egoïstisch, maar ik denk dat het ergens ook wel normaal is. Mijn hele leven kan misschien op zijn kop staan, en dat ik wil weten of dat wel of niet het geval is is een hele menselijke reactie denk ik. Maar dat neemt niet weg dat ik ongelooflijk hard meeleef met de mensen die dingen voorgoed kwijt zijn door corona. Al is het een stukje van je gezondheid, een zaak, bedrijf, job of dierbare. Mijn hart is bij die mensen.

Aan de ene kant wil ik het zo graag weten, maar aan de andere kant ben ik ook heel bang. Bang voor het antwoord, bang dat heel m’n leven op zijn kop gaat staan. En ik was daar in het begin mee bezig van; Nikita, stel je niet zo aan. Maar dat is nogal een harde reactie naar mezelf toe. Ik ben nu 23 jaar. Veel mensen worden op een jongere leeftijd ziek of sterven zelfs. Dus ik heb het geluk dat ik zeker 23 jaar van mijn gezondheid mocht genieten en daar ben ik ook dankbaar voor. Ik heb mijn school zonder problemen kunnen afmaken, heb een fijne jeugd gehad zonder aandoeningen of ziektes. Voor veel jongeren of kinderen is het helemaal anders. Sommige jongeren wisten tot voor kort niet of ze Kerstmis zouden halen. Dus ja, ik ben dankbaar voor de fijne jaren die ik had. Maar ik ben misschien een groot stuk van mijn gezondheid kwijt, een stukje dat misschien nooit meer terugkomt. En dat me dat beangstigt is heel normaal. En dat ik daar heel verdrietig om ben, is ook heel normaal. Natuurlijk ga ik mijn dromen niet opgeven en blijven vechten daarvoor. Ik ben een vechter, en niemand gaat me dat afpakken. Ook mijn eigen lichaam niet. Maar het zal anders zijn. Waar mijn vrienden gemakkelijk een dagje pretpark kunnen inplannen en de dag daarna gewoon weer iets anders kunnen doen, zal ik moeten rusten achteraf. Misschien ook hele leuke dingen waar ik naar uitkijk gewoon moeten afzeggen. Het zijn dingen die pijn doen. En het is niet omdat ik het minder erg heb dan sommige mensen, dat ik daar niet verdrietig om mag zijn. Verdriet hoeft niet vergeleken te worden met verdriet. En ook ik ben niet altijd dapper en sterk. Ik heb ook angsten, verdriet. Maar dat is oke. We zijn allemaal mensen, en het enige wat we kunnen doen in dit leven is ons best doen. Met welke riemen je ook moet roeien.

Misschien ben ik nu wel al goed genoeg.

Hi allemaal. Wie mijn blog al lang volgt of mij een beetje kent weet dat ik nog wel eens durf te twijfelen aan wie ik ben, aan wat ik doe. Of ik wel genoeg ben. En volgens mij is dat menselijk, hoort dat bij het leven en is dat onvermijdelijk. Maar van de week kreeg ik ineens een inzicht dat binnenkwam. Het raakte me keihard en ik was trots dat ik het me realiseerde. Want ik heb heel lang gevochten om op dit punt te komen. Ik wil graag het verhaal vertellen en misschien jullie inspireren. Let’s go.

Photo by Tyler Nix on Unsplash

Het is eind december en dat betekent dat ik mijn eerste onderzoek had in verband met mijn gezondheid. En het eerste dat op de planning stond was een gesprek met de klinisch psycholoog. Omdat mentaal een grote invloed kan hebben op fysiek en omgekeerd. Dat is vaak een geheel en het speelt op elkaar in. Ik heb ook wel het een en ander meegemaakt de afgelopen jaren, het meeste heb ik ook wel verteld op mijn blog. Sommige dingen ook gewoon niet omdat ik dat niet wilde. Mijn blog, dus mijn beslissingen. Ik weet niet wat er precies voor heeft gezorgd of welke woorden, maar ik kreeg een inzicht. De klinisch psycholoog vroeg op een gegeven moment of ik wat tekenwerk had om te laten zien. Gelukkig had ik mijn iPad mee, dus ik kon wat digitaal werk laten zien. Hij was onder de indruk. En hij zei dat ik daar zeker ooit iets mee moest doen en dat ben ik ook wel van plan. Verder vertelde hij ook dat ik een heel wijs en intelligent persoon ben voor mijn leeftijd. Dat zijn hele mooie uitspraken en dat ze voor mij zijn vind ik ongelooflijk. Maar stukje voor stukje begon ik me dingen te realiseren.

Altijd ben ik (zoals velen) bezig van ‘als ik dit doe’ of ‘als ik dat bereik’ ben ik goed genoeg. Als mijn Instagram er zo uitziet of ik zo ben, dan ben ik genoeg. Maar gisteren sijpelde er stukje voor stukje een gedachte binnen. Misschien ben ik wel nu al goed genoeg, precies zoals ik ben. Ik roep altijd dat grote gebeurtenissen zoals diploma’s, lonen, werkfuncties, promoties, trouwen, samenwonen, dat al die dingen niet bepalen wie jij bent. Dat je karakter dat doet. Wel een beetje jammer als ik daar mezelf niet in meetel, in die adviezen. Net zoals dat ik misschien chronisch ziek ben, dat bepaalt niet wie ik ben. Ja, ik ben misschien ziek. Maar ik ben niet mijn ziekte. Net zoals fouten. Je maakt fouten, maar je bent niet je fouten. Je bent nog steeds een mens dat iets niet zo handig heeft aangepakt. En er is geen enkel persoon die dat nooit voorheeft. In het woud van alle fouten lieverd, sta je nooit alleen. Wie zonder zonder is, werpe de eerste steen. Het voelt heel gek om dit gevoel door me heen te voelen gaan. Zoals ik al zei, ik heb jaren gevochten om dit te bereiken. Ik ben goed genoeg, precies zoals ik ben. En dat ik dat vlak voor Kerstmis heb gerealiseerd en kan vasthouden, is echt het beste kerstcadeau dat ik maar kon krijgen van het universum. Ook ik verdien het om gelukkig te zijn met wie ik ben of met de dingen in mijn leven. Niet alleen ik, we verdienen dat allemaal. Wie je ook bent.

Bij deze wil ik jullie ook terwijl fijne feestdagen wensen. Ik weet dat het waarschijnlijk niet de Kerstmis was waar je op gehoopt had, met de hele familie en toeters en bellen. Voor mij ook, onze traditie is zo’n beetje dat we naar de kerstmarkt gaan, oliebollen eten, schaatsen, shoppen. Wij vieren nooit echt kerst maar dit is dan onze manier. Maar dat kan dus niet dit jaar. Voor iedereen vallen er helaas mooie dingen weg, en gelukkig is er heel veel mogelijk dankzij de creativiteit van de mensen en de technologie. Maar als je je verdrietig voelt omdat je dierbaren moet missen dankzij corona, al dan niet voor altijd, vergeet niet dat dat mag. Kerstmis is vaak een tijd waarin we blij moeten zijn en genieten en vieren. Maar als dat voor jou anders is, dan is dat zo. Het komt wel weer terug. In elk geval hoop ik wel dat het toch een mooie tijd mag zijn. Gelukkige feestdagen allemaal ♥