Dingen die wél goed gaan in mijn recovery

Ik heb nogal de neiging om te kijken naar wat er nog schort in mijn ontwikkeling of groei. Dat heb ik al bijna mijn hele leven. Wat ook weer een resultaat is van trauma. Maar tegelijkertijd is het nefast voor mijn recovery als ik dat doe, en we all deserve credit voor wat wel wel goed doen. Dus ik besloot mezelf een duwtje in de rug te geven en een lijstje te maken van wat ik wel goed doe.

Photo by Merri J on Unsplash

⭐️ Ik begin zachter te worden voor mezelf

Waarschijnlijk lijkt het voor de buitenwereld niet zo en ben ik nog steeds vrij hard voor mezelf. En dat is ook zeker zo, ik geef mezelf te weinig credit sommige dagen/weken. Maar ik heb wel jarenlang met een kritisch stemmetje daarboven geleefd en het is er zeker nog. Maar ik begin wel zachter voor mezelf te worden. Het lukt mij makkelijker om tegen mezelf te zeggen ‘take it easy, ge zijt een trauma aant verwerken’, in plaats van mezelf nog een extra schop onder mijn kont te geven. Wat uiteraard een goed dingetje is.

⭐️ Ik begin in te zien wanneer ik ‘mijn ruiten aan het ingooien ben’

Trauma recovery is niet enkel leren verwerken wat er gebeurd is, maar ook je eigen bijdragen (goede of slechte) onder ogen zien. Daarom doe ik nog niet altijd wat ik moet doen om het op te lossen, want dat is nu eenmaal een lang proces. Maar dat ik beken dat ik dingen anders of beter kan aanpakken is stap een. Als ge niet inziet dat je een probleem hebt, kan je het ook niet oplossen. Net zoals je niet kan herstellen van pijn die je verbergt

⭐️ Ik durf mezelf meer te zijn

Het gaat ook in kleine stapjes maar ik begin steeds meer terug mezelf te worden. Wie ik wil zijn en een paar stukken van mezelf die ik kwijt was door trauma maar wel mistte. Ik verwarde ‘mezelf terug worden’ altijd met ‘terug worden wie ik was’ maar dat is onmogelijk. Wat ik wel bedoel is dat ik mijn gekke kantjes niet meer wegsteek en gewoon ben wie ik ben. Wat een enorme opluchting is na zoveel jaar dat niet te kunnen/durven

⭐️ Ik voel me meer verbonden met anderen

Doordat mijn zelfvertrouwen ook begint te groeien, leer ik ook oprecht te geloven dat anderen mij graag zien om wie ik ben. En doordat ik het nog meer voel dat ze het menen, komt dat nog meer binnen en voel ik me meer verbonden. De belangrijkste mening over jezelf is nog altijd degene in je hoofd, want je moet het je hele leven met jezelf doen. Maar een mens is niet gemaakt om alleen te zijn en zelfs de diepste introverten hebben nood aan verbinding en samenzijn. Dus het is niet geheel onlogisch dat dit mij blij maakt.

⭐️ Ik leer praten over mijn verleden en wat er me dwars zit

Geef ik toe, dit kan zeker nog verbeterd worden. Maar ik ging het vandaag op de overwinningen en groei hebben, niet over wat nog kan aangesterkt worden. Vaak merk ik nu dat ik kan zeggen tegen iemand: he, wil je dit niet doen want dit triggert mijn trauma. Soms ook waarom. Ik heb leren praten over mijn verleden met de mensen die ik vertrouw en dat heb ik heel lang niet gekund. Op sommige momenten voelt het nog altijd doodeng. Want voor iemand die online vrij kwetsbaar blogt, vind ik dat in het echt nog steeds heel lastig. Voornamelijk omdat mij geleerd is dat je steun moet verdienen en ook omdat ik geleerd heb dat praten over je problemen betekent dat je mensen lastigvalt. Note to self: DA IS NIE!

Voortkabbelen met trauma verwerking

Vaak denk ik na over mijn blog en wat ik erop wil schrijven. Velen vinden dat ik heel dapper ben als ik over dit soort dingen schrijf op mijn blog. Om eerlijk te zijn, het is een uitlaatklep voor mij. En misschien kan ik een duwtje in de rug zijn voor mensen in mijn situatie. Dus bij deze geef ik nog eens een update hoe het gaat met mijn verwerking. Ik ben soms bang dat ik alleen maar ‘zaag’ tegenwoordig op mijn blog, maar het is mijn blog dus ik kan erop schrijven wat ik wil.

Na twee maanden intense emoties begint er schot in de zaak te komen. Echt waar. Mijn weekoverzichtjes worden er saaier op en mijn social media begint steeds meer te veranderen in dat van een 80-jarige huismus. Maar ik denk dat dat juist goed is want ik leef voor een groot deel een leven waar ik me goed bij voel. Ik ben nooit de meest sociale persoon ooit geweest. Nu moet ik zeggen dat ik ook wel een lijf heb dat loskomt uit survival modus en dat kost mij heel veel energie op dit moment. Dus ik heb samen met mijn ziekte gewoon te weinig energie om zottigheden uit te halen. Ik ben in mijn vrije tijd vooral bezig met mijn hobbies en met weinig anders. Al de rest staat op pauze. Net nu is dat zo belangrijk. Het is een heftige tijd en hoewel ik zeg dat het betert, is het nog altijd moeilijk. Ik ben aan het loskomen uit traumabelieven en dat is gewoon een hele zware taak. Het is geen knop die je zomaar in twee seconden omdraait en je bent ‘beter’. Het komt wel goed, daar ben ik zeker van.

En hoe ik weet dat het beter gaat? Stilletjes aan voel ik mezelf weer mezelf worden. Mezelf en toch anders. Je wordt niet meer wie je was voor de storm, daar gaat de storm nu net over. Maar ik merk dat lezen me weer wat makkelijker af gaat, ik kijk weer uit naar de toekomst en ik word vaak overvallen door een ‘ah, ik heb dit zo gemist’-gevoel. En echt, ik kan het romantiseren zoveel ik wil maar het doet de werkelijkheid geen eer aan. Toen ik afgelopen week begon te beseffen dat ik mezelf aan het terugvinden werd, sprongen de tranen spontaan in mijn ogen. Wat een mooi gevoel is dat. Ken je dat gevoel dat je net thuiskomt van je reis van drie weken en je hoofd je eigen hoofdkussen raakt? Dat. Maar nog duizend keer beter. Het is nu niet dat alles ineens magisch op wolkjes loopt, echt niet. Ge gaat het wel merken in het weekoverzichtje komende week dat het geen gemakkelijke week is geweest. Ondanks alle mooie momenten.

Ik ga straks verder op het positieve aspect, eventjes over het loslaten van dingen die je hebt opgepakt in trauma. Ik vind het op dit moment heel moeilijk te geloven dat ik capabel ben om goede dingen te doen. En ergens weet ik het wel hoor, dat ik goeie dingen doe. Ik heb het afgelopen half jaar (tot op een week geleden nog) gehoord dat ik mensen inspireer en aanzet tot goede dingen. Wat ik echt werelds mooiste complimenten vind trouwens, je kan me niet gelukkiger maken. Ik hoor soms mensen aan mij vragen of ik het dan echt zo moeilijk vind om die dingen te geloven. Het antwoord is ja. Ik heb er moeite mee. Het is mij er zo vaak ingeramd dat ik niet goed genoeg ben dat ik het nu niet meer geloof als dat wel zo is. Ben ook bang om dat te geloven want elke keer als ik dat in het verleden geloofde kreeg ik het deksel op mijn neus. Nu, ik heb komende week terug een afspraak bij de psycholoog dus dan gaat er weer een en ander in beweging komen. Al is er ook al heel veel in beweging gezet afgelopen tijd door mezelf. En hoe hard mijn trauma me ook probeert wijs te maken dat ik dat aan anderen te danken heb, dat is niet zo. Ik heb hier hard voor gewerkt. Met de steun van de mensen om mij heen uiteraard.

Mezelf terugvinden is een van de mooiste dingen die ik al heb mogen ervaren. Het doet me verheugen op wat nog komt. Op nog meer mooie momenten in zelfliefde maar ook mezelf durven zijn. Want vooral dat heb ik gemist. Het zolang mezelf niet kunnen zijn. Op de mooie avonturen die daar nog mogen uit volgen. Dit komt van iemand die zeven jaar geleden dacht dat ze dit nooit meer te boven ging komen, en dit komt nu van iemand die terug gelooft in de toekomst. Er is hoop. En ik kijk er naar uit. Naar de blogpost die ik nog ga schrijven (over de leuke en niet leuke dingen des levens), naar de boeken die nog op mijn pad zullen komen en waar ik met veel plezier in ga lezen, de muziek die ik ga ontdekken en de tekenstijl die ik ga ontwikkelen. Naar de momenten dat mijn handen onder strepen in alle kleuren van de regenboog zitten, mijn blad steeds voller wordt en mijn neus gevuld is met de geur van inkt. Heerlijk. Wanneer ik op een rustige middag zit te gamen en er weer leuke dingen gebeuren in mijn sims game. En als we verder kijken; op dagen dat ik weer eens een zotte dag heb en heel huis of appartement wil herdecoreren. Of in de supermarkt mijn kop sta te breken over wat er vanavond op tafel komt. De vele koffies bij Starbucks die ik nog ga drinken.

Ik kijk met hoop naar de toekomst en dat is lang niet zo geweest as you all know. Ook al is het nu niet altijd zoals het zou moeten zijn, maar weet je. Dingen gaan nooit perfect zijn dus je moet het doen met de dingen die je in handen hebt op dat moment. En soms moet je dansen in de regen ♥️

Als de pijn te zwaar wordt…

Wat ik nu ga schrijven kost mij heel veel moed. Ik weet dat ik me heel kwetsbaar opstel maar er zijn mensen out there die hetzelfde doormaken en ik wil graag taboe doorbreken. En mensen laten weten dat ze niet alleen zijn. Ik zeg dit er niet vaak bij, maar als je onder deze post een beledigende reactie of geen gepaste opmerking plaatst, ga ik hem ook verwijderen. Uit bescherming voor de mensen die dit ook doormaken. Ook als je op dit moment veel aan je hoofd hebt, geen toffe dag hebt gehad of zelf in een moeilijke periode zit. Doe me een plezier en ga iets leukers lezen. Ik heb laatst een boekentag ingevuld, mijn blog staat vol met blije lijstjes. Ik neem het je zeker niet kwalijk. Wat ik vandaag ga schrijven, is geen gemakkelijke post. Here we go. Met bibberende vingertjes.

Al een tijdje schrijf ik vrij open over mijn trauma. Het is een dagelijks gevecht en dat is het al bijna zeven jaar. Een trauma doormaken heeft veel gevolgen voor jezelf, maar vaak ook voor je omgeving. Want alles wat er eerst was, is weg. De wereld voelt alsof het een zee is die constant gaat stormen en zo nu en dan stormt het ook eens goed. En tegelijkertijd moet je doen alsof alles goed gaat en doorgaan. Nu zijn er miljoenen mensen die een trauma hebben aan allerlei gebeurtenissen en we maken trauma’s ook allemaal op onze eigen manier door. Dus als jouw verhaal totaal niet overeen komt met het mijne, dat maakt je niet minder valid. Als jij getraumatiseerd bent door wat je hebt meegemaakt, dan is dat zo. Er is geen handboek met regeltjes of stappen die je moet doorlopen. Ik geef je ook een dikke digitale knuffel want ik weet hoe moeilijk het is.

Mijn trauma ontwikkelde zich in het middelbaar. Ik was nog geen blogger toen, ik was wel een langere tijd boekenblogger. Die blog is ondertussen niet meer online want het nam mijn liefde voor lezen weg. En dat is niet de bedoeling. Toch mistte ik het bloggen en ander half jaar later startte ik deze blog. Wat nog steeds in pieken en dalen mijn eigen kleine stukje op het web is. Waar ik bovendien heel trots op ben. Mijn trauma heeft zich voornamelijk ontwikkeld door constant te horen dat ik niet goed genoeg ben. Daar kwam het op neer in een notendop. Ik verloor steeds meer een beetje grip op wie ik was en wilde zijn. Ik verloor mezelf compleet aan mijn trauma en ging leven om anderen tevreden te maken. Mijn eigen wil bestond niet meer. Ik passte van alles aan om gewoon maar geen commentaar te krijgen.

Wat ik nu ga vertellen speelt zich af in 2017. Ik heb dit verhaal aan een paar mensen die ik vertrouw al verteld, waar ik voor some reason altijd 2016 zei maar blijkbaar kan ik niet rekenen. In juni 2017. Das ongeveer vijf jaar geleden nu. Ik zat in het zesde middelbaar toen, het schooljaar liep stilletjes op zijn einde. De examens en voorstelling van ons eindwerk kwamen in zicht en we waren allemaal aan het knokken voor de laatste loodjes. Laatste voorbereidingen en details aan ons eindwerk in veel lessen, maar ook de leerstof afronden en beginnen samenvatten voor examens. Voor ik verder ga: school heeft niks met mijn trauma te maken. School was net mijn reden dat ik door kon gaan. Elke dag weer. De praktijklessen waren mijn ontsnapping en als ik bezig was met tekenen (especially in de les illustratie) bestond de wereld niet meer. Of was de wereld in vrede althans. Nog steeds zo trouwens. Ik had een hele lieve klas, er werd heel veel gelachen en ik deed mijn opleiding super graag. Het zesde middelbaar is geen gemakkelijk jaar geweest. Het begon al met mijn grootmoeder die onverwachts overleed. Ze was niet meer 100 procent gezond, maar haar dood kwam als donderslag bij heldere hemel. Dus het jaar begon al in volle rouw. School was mijn redding, mijn veilige haven. Door de rouw en mijn trauma dat in full speed in ontwikkeling was, was het geen gemakkelijk jaar. Ik heb nooit een buis (onvoldoende voor de Nederlandse lezers) gehad voor examens of mijn eindwerk. Dat was ook omdat ik me meestal verloor in mijn schoolwerk. Ik studeerde alsof mijn leven ervan af hing en haalde gemakkelijk negens en tienen. Zonder daar echt mijn hand voor om te moeten draaien.

Aan het eind van het jaar gebeurde er iets waardoor de maat vol was. Ik had al een heel jaar hard geknokt om dingen beter te maken voor mezelf en ik vechte elke dag met demonen. Niemand zag ze. Ik was onzeker, haatte mezelf en vond dat ik geen hulp verdiende. Mijn leerkrachten wisten hier ook niks van. Ik was heel erg bang dat men mij zo zou bekijken als ik mezelf bekeek. Als een ondankbaar meisje, als een freak. Want zo zag ik mezelf helaas wel als gevolg van alles. Er is een weekend geweest waarin ik moe was. Ik was levensmoe. Mijn brein was op. Normaal kan ik mezelf wel een spreekwoordelijke schop onder mijn kont geven als dat gebeurt, maar die kracht had ik niet meer toen. Het was op. Het eindwerk waar ik zo hard voor gewerkt had boeide me niet meer en het ging me geen reet schelen als er eind het jaar allemaal buizen op mijn rapport stonden. Boeken bleven ongelezen in de kast staan en mijn stiften bleven dicht. Mijn wereld ging van kleur naar zwart wit. Ik vroeg me af waarom ik nog voort zou moeten vechten. Ik moest zo hard knokken zonder resultaat en wat had het leven nog voor zin als ik mezelf niet kon zijn? Wat had het leven voor zin als ik altijd een rolletje moest spelen. Als ik dat wilde had ik wel een acteeropleiding gekozen. Ik vocht eind het schooljaar met gedachten aan zelfdoding. Ik had geen plan of ik wist niet in welke richting het zou uitgaan en dat ga ik gelukkig nooit weten. Want mijn vertrouwenspersoon kalmeerde me. Het heeft nog echt wel een hele tijd geduurd voor ik echt beter in mijn vel zat. Maar het was wel de eerste stap in de juiste richting. Was hij er niet geweest, dan was er van mijn blog misschien nooit sprake geweest. Ik rondde uiteindelijk het jaar succesvol af, mijn eindwerk kreeg een goeie score en mijn rapport was vrij goed. Sommige examens was ik er met de hak over de sloot door, maar gezien de omstandigheden vind ik dat nog best wel knap van mezelf.

In de zomer tussen het zesde en zevende middelbaar startte ik mijn blog op, zoals jullie die nu kennen. Onder een andere lay-out en andere naam wel, maar ondertussen zijn er al een paar jaar voorbij gegaan. Ik was in het zesde middelbaar passief suïcidaal. Ik zeg passief omdat de gedachten sterk aanwezig waren, maar er geen plan was. We zijn nu vijf jaar later, en het gaat beter gelukkig. Na mijn studies (en die aan de hogeschool die ik stopzette) leerde ik mijn collega’s kennen van mijn huidige werk en dat was de eerste stap op het juiste pad. Ik heb al twee jaar therapie en dit begint zijn vruchten af te werpen. Het is een zware tocht, maar eentje die ik vastbesloten ben om goed te laten aflopen. De stem van mijn trauma heeft nog vaak het hoogste woord hierboven. Maar stilletjes aan durf ik te geloven dat mensen oprecht om mij geven en ik het waard ben om graag gezien te worden en dat ik goeie dingen verdien. Dat geloofde ik lang niet namelijk. Het is in hele kleine minuscule stapjes, maar het komt. Ik ben mezelf aan het leren kennen buiten dat trauma en dat bevalt me wel. Ik leer ook mezelf zijn. De vrije blije Nikita die graag met humor door het leven gaat en een enorm zwak heeft voor schattige (knuffel)beesten en de wereld rond danst op K3 en Studio 100. Dit verhaal en besef dat ik ooit suïcidaal ben geweest is pas een tijdje geleden tot mijn besef gekomen. Want ik stak mijn verhaal vaak weg onder het mom dat anderen veel erger hebben doorgemaakt dan ik. Maar eigenlijk, nu ik echt nadenk over wat er toen allemaal gebeurd is (wat ik nooit volledig ga blootgeven uit privacy voor anderen) heb ik echt wel een stevige portie op mijn bord gehad. En dat ik er nu jaren later nog zoveel last van heb, toont aan dat het niet zomaar eventjes een moeilijke fase was. Het heeft me geraakt, gekraakt en het zijn littekens die ik voor altijd bij me zal dragen. Hoe sterk ik ook zal herstellen, dit zijn dingen die je voor de rest van je leven meedraagt. Maar ik kijk er naar uit om nadien mensen te helpen en te inspireren. Als ik iemand in mijn situatie zich gehoord kan laten voelen of minder alleen, ben ik al heel blij.

Heel lang heb ik ook gedacht dat ik zwak was en was ik beschaamd voor wat ik heb meegemaakt. Maar een van de dapperste en moeilijkste dingen die een mens kan doen, is doorgaan wanneer je dat eigenlijk niet meer wilt. En daar heb ik geen spijt van. Maar het is niet altijd gemakkelijk. Mijn diepste momenten liggen echt al jaren achter me en ik heb sindsdien nooit meer echt aan zelfdoding gedacht. Gelukkig maar. Ik ga ook niet opgeven. Er is een jongere versie van mij die een happy end verdient, die dromen had en heeft en die wil ik waarmaken. Eigenlijk voor alle keren dat ik op mijn blog zei (en ik weet zeker dat het er ooit stond) dat ik niet mag oordelen over mensen die suïcidaal zijn omdat ik niet weet hoe het is, is een leugen. Want ik weet het wel. Ik weet hoe het is om door te gaan terwijl je eigenlijk daar de energie of moed niet meer voor hebt. Maar voor alle warriors die dit lezen en doorgaan: je bent een badass en ik ben trots op je. Ik schrijf deze post ook met gedachten aan de mensen die door trauma of welke andere dingen die ze ook meemaakten wel de sprong genomen hebben. Mijn hart is bij jullie.

Mijn innerlijke kind helen

Iets wat me de laatste tijd veel bezighoudt is mijn innerlijke kind. We hebben allemaal een innerlijk kind. En heel veel trauma’s en angsten kan je daar ook aan terugkoppelen. Bij mij is dat niet anders. Nu ik bewuster aan het worden ben van mijn trauma besef ik vaak ook waarom mijn trauma door een bepaald iets getriggerd wordt of waarom ik op bepaalde manieren reageer. Ik ben bezig met mijn younger me een handje te helpen. Zowel het hele kleine meisje van vijf of zes jaar, als het meisje uit het middelbaar. Beide hebben nu mijn liefde nodig. En dit kan heel zweverig klinken (en dat mag je gerust ook vinden) maar ik geloof er wel in.

Heel vaak heb ik me in mijn leven niet gehoord gevoeld. Vaak werden mijn gevoelens geminimaliseerd en was het een kwestie van ‘kop omhoog en doorgaan’. Want er was altijd wel iemand die het slechter had. En als ik een liefde had voor iets? Inpakken en wegwezen. Want wie wil er nu bevriend zijn met een meisje dat de hele dag leest of een meisje dat hele dagen gamed? Terwijl de buitenwereld niet weet dat dat voor dat ene meisje juist de reden was dat ze altijd door kon gaan. Ik heb me ook altijd anders gevoeld dan anderen. Vaak werd ik uitgelachen om mijn uitspraken of wie ik was. En op een gegeven moment geef je het dan op. Je draait gewoon mee in de wereld, past je aan. Vinden je klasgenoten een bepaalde broek lelijk? Achterin de kast duwen als hij bij de verse was ligt. Is een bepaalde artiest te raar? Verbannen uit je muzieklijst en de cd’s ver weg steken. En het spijt me zo als je dit herkent. In dat geval geef ik je een dikke knuffel. In welke context dan ook, als je het herkent krijg je een knuffel.

Door de jaren heen ging ik people pleasen. Wat ik wilde werd onbelangrijk en ik ging strijden voor anderen. Ik vergat wie ik zelf was en leefde om anderen te helpen. Dat is nog steeds niet helemaal weg, want die passie heb ik nog altijd. Door de jaren heen heb ik veel meegemaakt en ben ik op een hele jonge leeftijd volwassen moeten worden. There’s a part of me I can’t get back, a little girl grew up too fast. Ik ben daar heel rouwig om geweest de afgelopen tijd. Twee weken geleden was eigenlijk de eerste keer dat ik langs mijn school kon rijden zonder extreem veel verdriet of woede te voelen. Er liggen nog veel complexere verhalen hieronder, maar die kan ik niet delen. Ik denk het moment dat ik besefte dat mijn jeugd zo vroeg is afgepakt, mijn hart in honderd duizend stukken is gebroken. En stapje voor stapje ben ik het aan het lijmen. Dus nu ben ik vooral kleine dingen aan het doen, in de hoop dat mijn inner child daar zich af en toe gehoord voelt. Eventjes Studio 100 luisteren, uitkijken naar een dagje pretpark. Disneyfilms kijken, gamen. Zij is ook een van de redenen dat ik altijd blijf doorgaan. Er is een jongere versie van mij die een happy end verdient. Ik luister ook heel veel muziek die boodschappen bevatten die mijn inner child nodig heeft en elke keer als ik dat doe voel ik een klein stukje van mezelf helen. Het is een lange weg, maar het komt absoluut goed. I’m sure ♥️

Dingen die ik (opnieuw) leerde over mezelf

Hi allemaal! Na jaren survival (dit klinkt of ik in de wilde bossen heb gezeten voor zeven jaar ofzo), ben ik aan het leren wat ik wel of niet wil, wie ik wil zijn. Los van overleven, people pleasen en andere dingen die tot stand zijn gekomen tijdens mijn trauma. Het is geen gemakkelijke taak, maar tegelijkertijd ook wel een hele mooie. Om mezelf wat te helpen maakte ik dit lijstje. En ter inspiratie voor andere mensen die in hetzelfde schuitje zitten; je bent niet je trauma, jij bent vooral jij. En die gedachte helpt mij ook om mezelf niet kwijt te raken in het proces van verwerking.

⭐️ Dat ik gevoelig zijn nog steeds amazing vind

Ik heb er op mijn blog nooit echt een groot geheim van gemaakt dat ik gevoelig ben. De naam van mijn stukje internet duwt het zelfs recht in je gezicht. Ik schreeuw het ook vaak van de daken dat ik daar trots op ben. Het zal mij waarschijnlijk vaker een gebroken hart opleveren dan de gemiddelde mens, maar toch zou ik het niet willen ruilen. Het maakt me wie ik ben. Ik was ook heel bang dat ik die gevoeligheid te danken had aan mijn trauma, en ik ben denk ik nog te verdrietig of te boos om daar dankbaar voor te zijn. Maar ik denk dat als ik na alle dingen die ik heb doorgemaakt met de mensheid nog altijd zo gevoelig kan zijn, dat dat juist een kracht is die ik aan mezelf te danken heb.

⭐️ Happy Socks is een van de beste ontdekkingen van het afgelopen half jaar

Als je mij een jaar geleden had gevraagd welke kousen ik aan had dan had ik eens mijn wenkbrauw opgetrokken en waarschijnlijk was het antwoord dat ik grijze, witte of zwarte sneakersokken aan had. Heel lang heb ik die heel graag gedragen omdat ik dat heel mooi vond in combinatie met bepaalde broeken. Ik denk dat iedereen zijn mening heeft over Happy Socks en sommige vinden het afschuwelijk om felle kleuren of patronen te zien onder broeken maar ik vind het heel erg leuk. Ze zijn vrolijk en vaak maken ze mijn dag als klein lichtpuntje. Ergens gezien probeer ik dat ook mee te geven aan de wereld. Dat er altijd iets is om mee te lachen en dat er altijd dingen zijn om dankbaar voor te zijn. Het is begonnen met drie paar dat ik vond in de Zeeman en nu heb ik ondertussen 86 paar sokken. Ongeveer dan, ik heb ze nooit echt geteld natuurlijk.

⭐️ Ik hou van koken

Koken en bakken vind ik beide heel erg leuk om te doen. Ik deel het dan wel niet zoveel op mijn blog omdat ik niet van plan ben hier recepten te delen (zeg ik nu, we gaan zien over zoveel jaar). Maar ik geniet er oprecht van en zeker sinds ik manieren heb gevonden om spoonie-vriendelijk te koken (koken op moeilijke dagen, fysiek of mentaal bedoel ik dan). Ik kook ook niet elke dag vers, maak u geen illusies. Maar experimenteren in de keuken en dan ontdekken dat ik een nieuw succesrecept heb gevonden is heel leuk. Als er iemand mee eet krijg ik ook altijd te horen dat ik goed kan koken dus ook dat is heel leuk. Vroeger in school had ik een haat liefdesverhouding met de kooklessen, toen ik nog niet in publiciteitsgrafiek zat. Maar dat was omdat ik wist dat er ergens een leerkracht in de buurt was om te oordelen. En niks daartegen, maar ik functioneer een stuk minder onder zulke omstandigheden. Thuis kan ik vrij koken op mijn eigen tempo.

⭐️ Sushi is mijn nieuwe favoriete take-away

Sinds kort heb ik een sushi-restaurant ontdekt dat hele lekkere vegetarische sushi maakt. De sushi waar kip in zit eet ik nog wel, maar ik lust geen vis. Best wel grappig voor iemand die geboren en getogen is aan de zee en een stad waar vis echt een delicatesse is. Ik wist dus niet dat het sushi-restaurant in de buurt zulke lekkere vegetarische sushi had. Van een restaurant wist ik het wel want daar ben ik al geweest. En nu heb ik dus om tien uur ‘s avonds goesting in sushi en gyoza. Goed gedaan Nikita.

⭐️ Talen leren gaat me goed af

Nu heb ik denk ik ook wel een taal gekozen die heel erg op de onze lijkt, ik ben via Duolingo Duits aan het leren. Natuurlijk ga ik het pas echt beter kunnen spreken verder in de cursus en door later eventueel ook Duits te gaan lezen. Maar ik merk wel dat in tegenstelling tot wiskunde het veel sneller in mijn hersens gaat en ik veel sneller verbanden leg tussen dingen. Dat is altijd zo geweest maar tis een mooie herinnering dat ook ik talenten heb. Een gedachte die ik wel eens durf te vergeten. Los van het goed kunnen amuseer ik me er ook mee, ik merk dat als er Duitse toeristen in de winkel zijn ik altijd extra mijn oren spits om te kijken of ik iets herken. Nog niet gebeurd tot nu toe helaas. Tegelijkertijd ben ik ook Frans en Engels aan het volgen, maar mijn Engels is al vrij goed. Ik heb zelfs al complimenten gehad van toeristen erover.

⭐️ Dat ik social media blijkbaar toch niet zo belangrijk vind als ik ooit dacht

Het kan goed zijn omdat ik twee jaar geleden bijna iets van elf maanden zonder socials heb gedaan. Maar ik denk dat het ook los daarvan staat. Ik heb nu ook terug die momenten ingeschakeld dat ik maar op bepaalde tijdstippen mag kijken en ik dacht echt dat het een grotere strijd ging worden. Maar het gaat me best gemakkelijk af om me daaraan te houden. Ik vind stories onderhouden heel erg leuk en ik doe dat ook omdat ik het heel leuk vind om na een tijdje terug te blikken daarop en de veranderingen te zien of gewoon glimlachen om kleine herinneringen. Maar verder. Waar ik vroeger zo veel bezig was met een matching feed en de juiste filters boeit het me een stuk minder. De grootste grap van allemaal is sinds ik het losgelaten heb mijn feed ineens qua kleur en stijl keigoed bij elkaar klopt.

⭐️ Praten over mijn problemen is moeilijk, maar het lukt wel

Mensen die mij volgen op mijn socials weten ook dat als ik door trauma (of door mijn ziekte) een stomme dag heb ik dat vaak ook deel. Niet onder het mom van ‘ik heb aandacht nodig’. Al moet ik zeggen dat er altijd wel iemand is die me dan een digitale knuffel stuurt of goeie moed en dat doet me wel altijd goed dan. En ik denk dat dat ook gewoon menselijk is, die nodig hebben. Maar het open zijn over mijn struggles is nog altijd een heel grote drempel. Die ik stilletjes aan aan het bewandelen, beklimmen (?) ben. Voor de mensen die zoals younger me in die situatie zitten en hen hopelijk te kunnen leren dat het oke is om over je problemen te praten. En voor mezelf, want ik hoef dit niet alleen op te lossen. Al hou ik me die gedachte wel heel vaak voor. Iets met de superheld willen zijn die iedereen redt, maar zichzelf niet willen laten redden.

⭐️ Dat volledig Studio 100 me erg gelukkig maakt

Dat ik een enorme liefde heb voor K3 is ook geen geheim. Maar ik heb de afgelopen tijd ontdekt dat het verder zit dan dat. Tis niet zo dat ik nu elke dag op de trein het Ploplied zit te luisteren natuurlijk. Maar vooral Samson en Gert en K3 zijn heel populair sommige dagen. Ik denk dat dat ook wel een beetje een nostalgie dingetje is. Toch bij Samson en Gert. Bij K3 is er weinig nostalgie aan want ik ben niet met HMJ opgegroeid natuurlijk. Ik denk dat Marthe zelfs een leeftijdsgenoot is en anders zeker een generatiegenoot. Ik betrap mezelf er soms op dat ik de afspeellijst van Studio 100 opzet en dat altijd voor een goeie mood zorgt.

⭐️ Series kijken is toch niet zo mijn ding

Ik denk dat ik series kijken vooral heb gedaan als ik geen energie had voor andere dingen en ik denk ook niet dat ik niet nooit meer series ga kijken. Maar waar ik bij sommige van jullie zie dat er elke week eventjes Netflix opstaat of een nieuw programma op VTM (ik zeg maar iets) wordt getest heb ik dat heel weinig. Ik moet zelfs bekennen dat ik het nieuwe seizoen van Stranger Things nog niet aangeraakt heb. Lezen kost me meer energie dan dan een serie, maar in the end merk ik wel dat dat hetgeen is wat me het blijste van al maakt. Begrijp me niet verkeerd, als ik een serie heb die me inpakt (Heartstopper is daar op dit moment een goed voorbeeld van) ga ik echt wel kijken. Maar mijn leesliefde zal waarschijnlijk altijd de overhand hebben.

⭐️ Ik heb een liefde voor (gebreide) truien

Toen ik pas begon met werken had ik een hoodie-verslaving en die was merkbaar in mijn kast. Nog steeds draag ik regelmatig een hoodie. Die dingen zijn gewoon heel comfortabel. En ik heb er sinds maart ook eentje met een lijntekening van mijn zus en ik (als eerbetoon van onze goeie band) dus die is wel het speciaalst van al, samen met mijn 100 dagen trui van het middelbaar. Maar ik merk ook dat ik nu vaker gebreide truien of normale truien draag. Meer nog, ik ben nog steeds bezig met mijn kast meer naar mijn stijl te halen en ik moet mezelf op de vingers tikken als ik een nieuwe toffe trui tegenkom op Vinted want hij past er gewoon niet meer bij.

⭐️ Dat er altijd hoop is ♥️

Jarenlang heb ik (wellicht zoals velen in soortgelijke situaties) gedacht dat dit iets zou zijn waar ik mee zou moeten leven. Dat mijn leven altijd zou bestaan uit overleven, trauma ontwijken. En voel je niet slecht als je dit leest en het jou niet lukt om erover te praten of iets te doen. Ik oordeel absoluut niet. Maar voor mij is het een hele opluchting om te bedenken dat het misschien met heel veel tijd, geduld en liefde wel een beetje beter kan worden. Dat er hoop is. En hoop is soms het enige wat je nodig hebt. En met deze mooie woorden sluit ik dit postje ook af.

Wat is iets wat jij over jezelf hebt geleerd? Het kan zo groot of klein zijn als jij zelf wil delen.