Een babbeltje over mijn geaardheid: aromantisch aseksueel

Hi allemaal! Vorige week liet ik een klein stukje in mijn story los over mijn geaardheid. Veel mensen denken dat ik gewoon hetero of straight ben, dat is niet waar. Of toch niet helemaal. Ik weet dat eigenlijk niet echt. De laatste tijd ben ik heel veel bezig met wie ik ben, maar ik ben ook trots op wie ik ben. Maar ik merk ook heel vaak dat mijn geaardheid veel vragen achterlaat, dus ik geef er vandaag een beetje uitleg over. Ook voor mezelf, ik vind het heel eng om het hierover te hebben want het is iets dat me anders maakt. Hoe meer ik het er zelf over ga hebben, hoe makkelijker het gaat worden.

Photo by Carlos de Toro @carlosdetoro on Unsplash

Waarschijnlijk denken veel mensen; wat houdt dat in godsnaam in. Nu moet ik zeggen dat dit voor veel mensen iets anders kan betekenen. Dus ik ga het over mijn ervaring hebben, maar als je dat van iemand anders echt wil weten kan je het beter vragen. Als daar ruimte voor is tenminste. Ik zal beginnen bij het minst akward van de twee, de aromantische kant. Aromantisch betekent in mijn geval dat ik geen verliefdheidsgevoelens ervaar. Ik kan iemand heel graag zien of hebben, ik kan ongelooflijk veel om iemand geven van welk geslacht dan ook, maar de bekende vlinders in de buik of het tot over je oren verliefd zijn dat heb ik niet. Wat betekent dat het verste of beste dat ik voel is intense vriendschap of liefde voor iemand, maar geen verliefdheid. Dat gevoel dat je al je woorden kwijt bent als je iemand ziet die je leuk vindt, ontbreekt bij mij. Ik ben ook niet helemaal voor romantische etentjes met kaarslicht en rozen zoals je in films ziet. Natuurlijk vind ik het heel lief als je zoiets liefs voor mij doet (ook wel te zien in welke context natuurlijk) maar over het algemeen heb ik weinig ermee. Dat betekent niet dat ik niet om iemand kan geven. Integendeel, als ik om je geef dan doe ik dat met heel mijn hart en liefde is liefde. Vroeger ook in de middelbare school als iedereen zot liep van een jongen of meisje dan had ik daar niks mee. Ik heb nog nooit een crush gehad op iemand. Wie weet komt dat ook nog, dat sluit ik absoluut niet uit. Maar ik moet zeggen dat er toch heel veel op zijn plek viel toen ik hierover voor het eerst las.

Ik ben ook aseksueel. Dat betekent heel simpel dat ik geen seksuele gevoelens ervaar, met niemand. Toch in mijn geval, er zijn wel mensen die behoefte hebben of die gevoelens wel ervaren. Aseksualiteit en geen libido hebben zijn trouwens twee hele andere dingen, dus let op daarmee. Want het is een opmerking die we heel snel krijgen als we uit de kast komen zal ik maar zeggen, en dat kan heel kwetsend overkomen. Meestal krijg ik dan het gevoel dat ik gek in mijn hoofd ben, en ik ben niet de enige. Net zoals hierboven, ik kreeg heel vaak de reactie; je hebt nog niet de juiste ontmoet. Dat kan heel goed zijn, maar nu is het zoals het is. Door die dingen te zeggen komt het een beetje aan alsof je onze geaardheid niet serieus neemt. Ik kan van mensen houden, ik kan om mensen geven. Maar het seksuele deel kan achterwege blijven. Om eerlijk te zijn vind ik het een beetje raar om over mijn niet bestaande seksleven te praten online en ik ga er ook geen gewoonte van maken. Maar dit is een geaardheid die heel weinig in de media komt en ik weet ook hoe onzeker ik was of hoe hard ik het gevoel kon hebben dat er iets mis met mij was. Voor die mensen schrijf ik dit nu.

Een misvatting is wel dat mensen zoals ik geen relatie kunnen of willen hebben. In mijn geval klopt dat wel, ik ben op dit moment gelukkig als single. Maar dat kan altijd veranderen naar later toe. Niemand weet wat de toekomst brengt. Maar ja, je kan aroace zijn (dit is de Engelse afkorting) en gelukkig zijn met je vriend of vriendin. In een liefdessituatie bedoel ik dan. Het kan ook zijn dat je net als ik prima gelukkig bent alleen. Met beide is niks mis, het is maar waar jij je goed bij voelt. Hou wel in gedachten dat er verschillende aroace’s zijn, waar ik geen behoefte aan heb of wat ik niet wil, kan iemand anders wel willen. Er zijn aseksuele mensen die wel graag intieme momenten delen met hun partner en er zijn ook aromantische mensen die heel gelukkig zijn in een relatie zoals ik al zei. Ik kan alleen niet vertellen hoe dat zit, want ik ben niet zo. Het is wel een deel van wie ik ben en het moest ooit een plekje krijgen online. Voor mezelf ook, maakt het ook weer een beetje makkelijker. En hopelijk de volgende keer dat ik erover praat met wat minder trillende beentjes maar met iets meer trots. Want het is wie ik ben, en daar ben ik trots op.

Had jij hier ooit al van gehoord?

Dingen die mij een heel gelukkig mens maken

Hi allemaal! Hier en daar schreef ik over dat ik mezelf af en toe kwijt was, maar het lukt me om hier en daar mezelf wel terug te vinden. Ik ben het nooit echt kwijt geweest, ik was een beetje kwijt hoe dat moest. Mezelf zijn. Maar het lukt me. Daardoor ben ik er ook opnieuw achter gekomen welke dingen mij oprecht gelukkig maken. Sommige dingen hebben echt heel lang op een laag pitje gestaan en herontdek ik nu.

⭐️ Lezen

Lezen overheerst mijn leven zowat. Al sinds kinds af aan kon ik al genieten van een boek, al genoot ik er niet zo hard van als nu omdat het toen vooral als een moetje voor school voelde. Vooral in het lager. Later ging ik in mijn vrije tijd naar de bibliotheek en ging er een wereld voor me open. Door de jaren heen werd lezen zowel mijn ontspanning als ontsnapping. Ontsnapping van de werkelijkheid als de boze wereld weer eens bezig was. Mijn leestempo ging steeds sneller en vele YA’s verslond ik met gemak. Jaren later is dat leestempo een beetje lager geworden met volwassen worden (en minder tijd te hebben) en natuurlijk omdat mijn concentratiepanne minder groot is. Maar toen ik mijn concentratie terugvond voelde ik pas wat ik gemist heb. En nu heb ik vaker dat ik niet kan wachten tot ik weer met mijn e-reader in mijn handen zit om weer te lezen. Fijn om dat gevoel weer te hebben, want honestly, ik heb het gemist.

⭐️ K3

Ook dit is geen verrassing voor velen denk ik. Maar ik heb dat ook echt heel lang weggestoken. Want K3 is voor kindjes. Wat eigenlijk ook niet waar is, dat zeggen veel K’tjes zelf. En zelfs al was het dat, wie heeft daar eigenlijk last van als ik naar kindermuziek luister? Maar nu ik het dus ten volle omarm besef ik pas hoe vrolijk ik word als ik constant K3 in mijn oren heb. De vrolijke vibes van sommige liedjes zijn heel aanstekelijk. Ondertussen ligt de regenboogtrui ook al in mijn kast trouwens. En ja, ik draag die openbaar. Ik heb er zelfs al mee gewerkt.

⭐️ Bloggen

Ik heb nooit echt het bloggen stilgelegd want mijn blog is een zeer belangrijk onderdeel van mijn leven. Anders had ik ook geen domeinnaam gekocht en een eigen thema en mijn WordPress abonnement niet gekocht. Ik investeer dus wel in mijn blog. Ook al ga ik er waarschijnlijk nooit iets commercieels of geld verdienend mee doen. Mijn blog is een hobby maar ik geniet er wel van als ik kan prutsen achter de schermen om het mijn plekje te maken. Maar ik merkte wel dat de zin of inspiratie om te schrijven soms zoek was. Nu ga ik ook niet zeggen dat ik nu ineens bommen inspiratie heb (I wish). Maar ik merk dat de goesting en de spirit er weer in zit.

⭐️ Gamen

Eigenlijk is het ironisch dat ik dit nu zeg want tis al weken geleden dat ik mijn Switch heb aangeraakt of mijn Sims heb opgestart. Maar een paar weken na de break-up van mijn lief en ik startte ik hem weer eens op en ik spiekte ook eens in de e-Store van mijn Switch en tot mijn verbazing waren er veel spelletjes die ik al lang wilde met ferme kortingen dus ik heb ze ook gekocht. Sommige games gingen echt van twintig euro naar vijf euro dus dat was te mooi om te laten schieten. Het grappige is dat ik nog geen enkel spel heb aangeraakt sindsdien, maar de voorvreugde die ik voelde was wel echt. Ik ga nooit een diehard gamer worden die dag in dag uit aan het spelen is, maar het is wel iets waar ik blij van word

⭐️ Happy Socks

Vroeger droeg ik standaard sneakersokjes. Witte, zwarte, grijze of hoogstens een gekleurd randje. Ik zag het nut niet van sokken kopen met printjes want niemand ziet dat toch. Er was een kerst waar Mc Donalds bij een van onze bestellingen voor iedereen een paar sokken had meegegeven. Van die lange. Die zaten heel lekker warm en ik werd op zich wel blij van die sokken. Toch heeft het nog meer dan een jaar geduurd voor ik echt ben afgestapt van sneakersokken. Inmiddels neemt mijn collectie buitengewone proporties aan. Maar ik kan er heel blij van worden als mijn blik valt op mijn sokken of ik ‘s morgens een tof paar uitkies. Vroeger kleedde ik me ook aan om er goed uit te zien voor anderen, nu kleed ik me vooral aan omdat ik daar zelf vrolijk van word. En daar hoort een vrolijk paar kousen ook bij. Ik heb ondertussen ook gehoord dat ik mensen heb aangestoken met dat virus. Graag gedaan. Jullie gaven mij het bakvirus, ik gaf jullie het sokkenvirus 😉

⭐️ Krullen in mijn haar

Afgelopen zomer ging er een heel groot stuk van mijn haar af. Het ging van het midden van mijn rug naar tot net niet op mijn schouders. Het was kapot en aan het klitten dus ik had geen keuze. Maar dat betekende ook dat mijn haar weer stijl was en hoewel veel mensen dat mooier vinden, mist er toch een stukje van mij zonder mijn geliefde krullen. Natuurlijk ben ik meer dan mijn kapsel. De laatste tijd ben ik samen met mijn zus actief bezig om er terug krullen in te krijgen. Zonder curly girl methode trouwens want daar heb ik het geduld niet voor. Maar ik weet dat die krullen er vroeger ooit zijn gekomen doordat ik echt een half jaar constant vlechtjes droeg en er ook vaak mee ging slapen. Dus ik zit terug in een vlechtenfase en ik slaap er ook mee. Met resultaat want als ik ze los maak om er mooiere van te maken is mijn haar ook echt weer gekruld. Makes me really happy. Mijn hart maakt altijd een sprongetje van geluk daardoor.

Wat maakt jou een blij mens?

Soms zijn er stormen in je hoofd. Ook in de mijne.

Hi allemaal! Ik denk dat ik nog een tijdje vrij zware content zal schrijven naar mijn gevoel toe. Maar zoals sommigen al zeiden onder mijn vorige posts, het is mijn blog en ik mag ermee doen wat ik wil. En een van de dingen waar ik voor blog is eerlijkheid, niet om alles te verbloemen. Dus bij deze ook een eerlijk postje. Als je geen zin hebt in verdrietige content of je hebt er niet de headspace voor, sla hem vooral over. Dat neem ik absoluut niet persoonlijk. Take care of yourself first 🙂

Gaat het slecht met mij? Dat valt wel mee. Alhoewel, ik heb ontdekt dat ik de laatste tijd dingen soms kapot relativeer. Het is moeilijk op dit moment. Het feit dat ik ook alles aan het wikken en het wegen ben voor ik het schrijf zegt eigenlijk al meer dan genoeg. Van alle tijd dat ik blogger ben is dat eigenlijk nog niet echt voorgekomen. Natuurlijk wel, want sommige onderwerpen vragen doordachte dingen, maar normaal bij mijn persoonlijke dingen heb ik daar weinig moeite mee. Ik voelde ook een soort weerstand tegen hieraan beginnen. Niet omdat ik niet wil bloggen, maar meer omdat ik het moeilijk vind om toe te geven dat ik niet oke ben. Vrij ironisch voor iemand die al jaren aan een stuk boodschappen de wereld in slingert dat het oke is om niet oke te zijn of iemand die vertelt dat je geen last bent als je rekent op anderen. Net die twee dingen zijn nu net de dingen waar ik het moeilijk mee heb. Rekenen op anderen en leren dat het oke is als er stormen door mijn hoofd razen. Ik weet totaal ook de oorzaak niet. Of ja, eigenlijk wel. Ik ben het een en ander uit mijn verleden aan het verwerken waarvan ik dacht dat ik het al een lange tijd achter me had gelaten. Tis te zeggen, het meeste heeft een plekje gekregen en veel dingen doen me ook lang niet meer zoveel pijn als vroeger. Daar ben ik trots op want k heb daar jarenlang voor gestreden.

Het is de mentale rompslomp die nu achteraf volgt. Ik merk dat ik moeite heb om plaats in te nemen in mensen hun leven. Als in, problemen met hulp vragen, problemen met leren zeggen wat er echt scheelt in plaats van de optimist uit te hangen die zegt dat alles wel weer in orde komt. Bang zijn om het verkeerde te zeggen of doen. Het zijn angsten waar ik al heel lang mee leef, al bijna mijn hele leven. Als mensen je jaren aan een stuk vertellen dat je het niet waard bent om lief van te hebben (if that sentence makes sense) en je beter je plan trekt alleen. Het zijn diepe woorden en ze hakken in. Tot op een moment dat je het gaat geloven en ernaar gaat leven. Je hoort mij ook altijd bezig dat ik dat heel makkelijk vind en dat ik makkelijk die dingen doe. Maar nu ik het zo overdenk kost het me vaak bommen aan moed om dat te doen. Het begint te beteren, dat wel.

En wat betreft de andere kant van dit verhaal. Ik merk dat ik me soms heel moedeloos kan voelen of alsof de dingen die ik graag doe me niet meer gelukkig maken. Aan de andere kant voel ik sommige dagen compleet het omgekeerde. Ik lees de laatste tijd heel veel en ik merk wel dat ik daar echt van geniet. Net als mijn werk, ik doe het graag en ik ben ook dingen aan het leren. Ik denk dat het misschien is omdat er de laatste tijd heel veel dingen veranderd zijn, en dat dat een beetje mijn probleem is. Veel veranderingen maken krijgen mij vaak van de kaart. Het is een ding waar ik ook aan werk, maar het zit ook in mijn bloed. Misschien is het mentaal daarboven gewoon eventjes op. Misschien is dat oke. Ik weet eigenlijk prima dat dat oke is. Ik weet ook dat bepaalde stappen richting het volwassen leven ook steeds dichterbij komen en ook dat maakt me bang. De Nikita vol moed die hier altijd verschijnt is het soms ook een keer kwijt. Veel dingen gaan de goeie richting uit, maar het is moeilijk. Het is zwaar en ik ben ook uitgeput. Geen zorgen, ik ga geen gekke dingen doen. Maar zeker na de pandemie en een jaar mijn plan leren trekken met een ziekte daardoor is exhauting. Ik ga niet opgeven, zeker niet. Dat staat niet in mijn woordenboek. Maar ik denk dat het tijd is om voor mezelf te erkennen dat ik niet oké ben in plaats van daar elke keer omheen te draaien of te zeggen dat er altijd dingen zijn om dankbaar voor te zijn. Want het lukt niet altijd om ze te voelen. Ik ga waarschijnlijk gewoon door blijven bloggen, maar het zal niet altijd een happy place zijn de komende tijd.

Maar zoals ik al vaker zeg: mijn blog is mijn uitlaatklep en tegelijkertijd wil ik niet roepen dat alles oké is als dat niet zo is. Er hangen al genoeg zulke vibes op Instagram en andere socials. Thanks als je tot het einde hebt gelezen, ik heb geen idee of iets hierboven duidelijk is want het is letterlijk een braindump. Maar schrijven is voor mij een van de manieren om mij ei kwijt te kunnen. Dikke knuffels aan jullie allemaal 💕

Helemaal niet zoveel meegemaakt. Of toch wel?

Hi allemaal! De laatste maanden en ik denk wel half jaar. Of beter het afgelopen half jaar ben ik gegroeid. Mentaal dan, fysiek zal niet meer komen. Een mens groeit maar tot een bepaalde leeftijd :p Maar groeien komt met vallen, opstaan, diepe dalen en hoge bergen. Helen is niet linear. Helen komt ook met heel veel confrontaties en realisaties. Het werd een keer tijd dat deze realisatie binnen kwam. Dus ik besloot er een stukje over te schrijven.

Jarenlang stond ik klaar voor alles en iedereen. Nog steeds trouwens, het is niet dat iedereen nu ineens zijn plan kan trekken. Ik help graag mensen, ik maak graag mensen gelukkig en dat zit in mijn bloed. Ik zou ook niet willen dat dat verdwijnt. Maar de wortels van die plant zitten heel diep ingegraven dus het wordt moeilijk om dat ooit weg te krijgen. Maar dat had na vele jaren ook zijn consequenties. Eventjes trots want ik wist niet meer hoe dat woord werd geschreven en het was correct zonder dat mijn iPad moest helpen. Sorry, ik ben en blijf een taalliefhebber. Maar dat had gevolgen. Het betekende dat ik telkens weer wegcijferde wat ik zelf doormaakte. Of ja, niet compleet. Ik praat meestal wel over wat me dwars zit. Mijn halve blog is daar zowat op gebouwd. Anderen hadden het altijd erger en ik was ‘the fixer’ die het altijd beter wilde maken voor iedereen. Als de mensen die me dierbaar zijn maar gelukkig zijn. Ik dacht ook wel aan mijn eigen zorgen, maar nooit echt genoeg. De zorgen van een anderen waren vaak main focus en nog steeds soms. Ik ben een liefhebbend mens en ik heb een groot hart. Maar ook mensen met een groot hart hebben af en toe een pauzeke nodig.

Vaak las ik verhalen van andere mensen, medebloggers die net als ik hun kwetsbare kant lieten zien op het internet. En ik juich dat alleen maar toe. Echt waar. Het zorgde er alleen voor dat ik mijn eigen zorgen ging wegduwen. Want er was altijd wel iemand die het erger had dan mij. Ik relativeerde mijn eigen problemen. Want ik was de sterke persoon met stevige schouders die het maar doorstond. Zo zag ik mezelf en op zich ben ik dat ook. Dat zie ik nu steeds meer als ik denk aan alles wat de afgelopen tijd op mijn dak is gekomen. Al in het middelbaar struggelde ik keihard met mijn zelfbeeld, ik was heel onzeker tot mezelf echt keihard haten. Tegen het einde van mijn middelbare schooltijd kwam daar gelukkig verbetering in en later door naar de psycholoog te gaan ook. Na die tijd kwam mijn hogeschool tijd die ervoor zorgde dat ik bijna in een burn-out belandde. Op het randje ervan. Mijn energie werd voor een groot deel afgepakt toen ik besloot te stoppen want mentaal was ik kapot. De druk en de vele taken maakten me af. De keuze om toen te stoppen was zeker de juiste, dat besefte ik al het moment dat het uitschrijvingsbriefje in de bus zat. De opluchting die ik toen gevoeld heb was een mooie. Na een half jaar thuiszitten en op mijn plooi komen ging ik aan de slag bij mijn werk. Waar ik nog steeds werk trouwens.

All went good, ik kwam in een topteam terecht. In het begin was het heel lastig want ik droeg wel nog steeds de ‘littekens’ van mijn onzekerheid mee. Vonden mijn collega’s me wel echt leuk? Nu zijn we twee jaar verder en kan ik wel bevestigen dat dat echt zo is. Ik heb er zelfs een hele goeie vriendin bij gekregen. In het eerste half jaar dat ik daar werkte overleed mijn grootvader na een lange ziekenhuisperiode. Hij was heel lang eigenlijk prima, in een week is hij compleet achteruit gegaan en er niet meer bovenop gekomen. Dus ik werkte, maar ik rouwde ook. Toen ik mijn vast contract kreeg na mijn ‘proefperiode’ was ik als een kind zo blij. Maar twee weken later kondigde de regering een lockdown aan en mocht iedereen binnen blijven. Except de mensen die een job hadden die broodnodig was. Daar hoor ik ook bij, ik werk in een supermarkt. De maanden die toen volgden waren mentaal zwaar. Mensen waren heel ongeduldig, hadden een heel kort lontje en bij elk probleem kregen wij in de winkel het te verduren. Na een tijdje zit dat vrij hoog, laat ik het zo zeggen. De rust keerde terug toen de winkels weer open mochten en al helemaal toen de horeca weer open ging. En toen kwam het volgende. Mijn pijn en vermoeidheid dreef terug op. In vormen die ik niet eerder kende. De huisarts wist me te vertellen dat het misschien chronisch is.

Door de pandemie werd het heel lastig om mijn onderzoeken gepland te krijgen, om mijn diagnose te krijgen en er was bitter weinig begeleiding. Ik had ook weinig lotgenoten dus daarmee moest ik zelf een beetje ‘uitvissen’ wat voor mij wel en niet werkte. Stilletjes aan heb ik daar ook mijn trucjes in ontdekt want de dag van vandaag weet ik vrij goed wat wel en niet werkt. Ook niet altijd, het lichaam kan heel complex zijn. Na het tweede onderzoek kwam het ook binnen dat dit misschien voor altijd is en begon ik opnieuw te rouwen. Rouwen om mijn gezondheid, voor de dingen die waarschijnlijk voorgoed verleden tijd zijn. The hero had to save herself. En natuurlijk moest ik dat niet alleen doen, maar chronische pijn en vermoeidheid kan heel eenzaam voelen, especially als je weinig lotgenoten om je heen hebt die weten hoe het is. Fast forward naar daarna, mijn onzekerheid werd minder en ik leerde van mezelf te houden en mezelf te accepteren. Samen met mijn klachten. Ook dat liet (en laat) nog altijd een vrij grote indruk achter. Dat is gelukkig wel iets positief na deze hele misery-talk. Het komt goed, sowieso. Hoe dan ook. Ik heb nu ook heel wat mensen om me heen die me wel accepteren zoals ik ben en dat helpt ook. En ik ben daar echt zo dankbaar voor! Maar tegelijkertijd krijg ik er nog elke dag een glimlach van op mijn smoel dat mensen mij echt aanvaarden. Ik denk dat alleen al toont hoe diep het heeft gezeten de jaren ervoor. In januari ging ik eenmalig terug naar mijn psycholoog en ik vertelde haar dat ook dat ik soms verbaasd en ontroerd ben dat mensen mij echt leuk vinden. Haar antwoord was direct: natuurlijk vinden mensen jou leuk, je bent ook gewoon leuk. In volle enthousiasme. Het zijn woorden die ik nooit meer ga vergeten.

Maar toch, ondanks dit (en de mentale demonen die het vaak heeft opgeleverd en die er soms nog steeds zijn) wuif ik dat altijd weg. En nu na al die jaren merk ik dat het moeilijk gaat soms. Ik ben niet in moeilijkheden aan het sukkelen, het gaat echt goed. Maar ik voel me wel overwhelmed. En ik vraag me altijd af van waar dat allemaal komt; Eerst zou ik gezegd hebben dat ik me niet zo moet aanstellen en verder gaan met mijn leven. Terwijl ik nu zoiets heb van; schatteke, wat je de afgelopen jaren op je dak hebt gekregen is niet mals. En ik heb het ook gewoon gedaan en doorstaan. Soms met veel tranen, soms met ongelooflijk veel pijn en moeilijkheden. Maar ik ben er nog steeds. Ik heb niet opgegeven. Daar ben ik ongelooflijk trots op. Maar de gedachte dat ik niet veel heb meegemaakt is denk ik eentje om voorgoed weg te bannen. Vooral omdat ik degene ben die dit soort dingen altijd tegen anderen zegt. Zoals Kesha vaak zingt; I think it’s time to practice what I preach.

Vaak als je nu aan mij vraagt hoe het gaat zal ik meestal wel antwoorden dat het goed gaat. En dat is ook geen leugen. Ik ben nog heel veel aan het verwerken maar tegelijkertijd ben ik ook aan het groeien. Healing is iets wat zo complex en mooi tegelijkertijd is. Ik heb het hierboven vooral over de ‘zichtbare’ dingen gehad denk ik die gebeurd zijn. Maar mentaal was het ook niet altijd gemakkelijk. Die dingen die ik heb meegemaakt zijn soms nog de demonen waar ik elke dag mee vecht. Alleen heb ik nu iets wat ik toen niet had. Hoop. Hoop dat het op een dag op zijn pootjes terecht komt. Het komt goed, dat weet ik zeker. En waarom ik dat weet? Omdat ik een vechter ben, en niks gaat me tegenhouden om mijn beste leven te leven ❤️

Er is altijd hoop. Mijn verhaal over zelfliefde en acceptatie

Hi allemaal! Al vier jaar ben ik blogger. Dit jaar worden dat er vijf. In die tijd ben ik gegroeid, heb ik lessen geleerd. Maar het mooiste dat in die jaren is gebeurd is dat ik mezelf heb leren graag zien en accepteren. En maak je geen illusies, ik zal mezelf ook nooit perfect aanvaarden. Ik denk dat dat bij het leven hoort. En je zal mij ook niet horen zeggen dat ik niet meer kan groeien. Want dat doe je je hele leven lang. Maar ik had heel graag toen ik zo onzeker was geweten dat het op een dag op zijn pootjes terecht zou komen. Dus vandaag mijn verhaal hier rond. En ook stiekem om mezelf een schouderklopje te geven want ik ben best wel trots op mezelf.

Ik werd al sinds kinds af aan gepest. Nooit echt erbij gehoord terwijl ik dat wel heel graag wilde. Nu later zie ik dat als iets goeds, maar dat terzijde. Als kind en tiener wil je niks liever dan bij de groep horen, je wil het buitenbeentje niet zijn. Dus ik begon mezelf te plooien naar wensen van anderen, begon dingen weg te steken die ik leuk vond. Ik was stilletjes aan iemand anders aan het worden. De dingen die ik echt leuk vond en mij gelukkig maakten verdwenen naar de achtergrond. In het middelbaar werd het wel een klein beetje beter en zeker toen ik van school en studie veranderde. Maar de eerste littekens waren allang gezet toen. Ik twijfelde al heel veel aan mezelf, trok alles wat ik deed in twijfel en was er zelfs niet zeker van of ik een goeie student was. Terwijl als ik nu mijn rapport van toen zou zien ik mezelf uit het verleden liefst een draai rond haar oren zou willen geven.

Door meerdere omstandigheden begon ik het echt moeilijk te krijgen met mezelf. Ik vond dat ik niks voorstelde, dat mijn tekenwerk niet goed was en dat mijn punten alsmaar hoger moesten. Wat best wel hard is voor iemand die meestal 8’en en 9’s haalde op haar taken en toetsen. Maar het ging verder, ik plooide me in kanten en hoeken waar ik niet in thuishoorde om anderen comfortabel te maken. Om maar geen commentaar te krijgen. Alleen raak je dat op een dag beu. Ik was het op een gegeven moment ook beu om niet mezelf te kunnen zijn en dat heeft ook jaren geduurd. Ik had alleen nooit het lef om door en door te zijn wie ik ben. Ik stak mijn karakter weg, mijn liefde voor lachen. Steeds meer voelde ik vanbinnen dat ik mezelf kwijt aan het raken was. Ik wilde ook perse een bachelor halen na mijn middelbare schooltijd en ik bleef zwoegen voor een studie die me eigenlijk niet gelukkig maakte. De druk en de vele taken werden te veel. Ik stopte toen, maar met serieuze gezondheidsklachten. Vooral vermoeidheid toen.

Na een half jaar thuis startte ik met werken, een simpele supermarktjob. Ik was toen ook heel onzeker, bang dat ik mijn job niet goed genoeg deed en dat ik elke dag ontslagen kon worden. Dat klanten stiekem achter mijn rug zeiden dat ik helemaal niet zo’n goeie kassierster ben. Of niet respectvol genoeg ben. Toen overleed mijn grootvader en vooral daarvoor mailde ik een psycholoog. Zij is ook nog steeds mijn psycholoog. Het traject waar ik mee bezig was toen is al heel lang afgerond, maar als het kopje te vol zit dan plan ik vaak een eenmalige sessie in. Langzaam aan leerde ik dingen verwerken bij haar, praten over mijn problemen, mijn onzekerheid. Door die twee jaar heen leerde ik heel veel over mezelf, maar ook vooral dat ik oke ben zoals ik ben. Dat mensen van mij houden precies om wie ik ben. Dat is ook het moment geweest dat ik dat zelf begon te geloven. Dat doe ik ook sinds een half jaar trouwens. En nu leer ik nog meer wie ik ben en de dingen die ik vroeger wegstak komen terug naar boven. Mijn liefde voor K3, hoeveel ik eigenlijk van bakken en koken hou. Dat ik een hele grote booknerd ben, hoe graag ik game. Die dingen hebben misschien nooit heel ver weg gezeten, maar ver genoeg. Want als ik ze nu doe voelt het alsof ik thuiskom bij mezelf. Het is een speciale magie in mijn hart, moeilijk te omschrijven. Maar wel op een hele goeie manier. Ooit ga ik nog wel eens een postje schrijven met hoe ik geleerd heb mezelf te zijn. Als ik daar iets meer headspace voor heb. Want het gaat de goede kant op, maar ik heb ook nog veel te verwerken.

Als ik het nu zo herlees, lijkt het alsof ik dat maar eventjes gedaan heb. Maar dat is niet zo. Het heeft mij heel veel pijn gekost en heel veel beren op de weg die ik moest overwinnen. Bergen die ik moest beklimmen en dalen waarin ik gevallen ben. Dalen waarvan ik dacht dat ik nooit meer uit zou raken. Onzekerheid is als een grote mistwolk. Het enige wat je ziet is alles recht voor je. Maar als je de mist kan wegblazen dan zie je dat er nog zoveel meer moois is. Dan zie je de bloemen en bomen die je eerst niet zag. Gelukkig hoef je de mist niet alleen weg te blazen. Als je geluk hebt, zijn er mensen die mee komen blazen met je. En zelfs als jouw adem op is, hebben zij vaak nog een ademstoot om het eventjes in jouw plek te doen. Maar als je de mist weet weg te blazen, zie je vaak de bloemen en bomen en de mooie natuur waarvan je niet wist dat ze er was. Ik vergelijk de mooie natuur dan met de dingen die je hebt gedaan die de wereld mooier maken. Ook al zal er ergens een verlepte bloem of een mislukte boom staan. Die staan in iedereens tuin want niemand is perfect. We maken allemaal fouten en we doen allemaal wel eens verkeerde dingen. Onzekerheid is als een grote mistwolk, maar als je hem weet weg te blazen dan wacht er nog zoveel moois achter die wolk.

Ik merkte ook dat toen ik terug ging tekenen en de dingen doen die mij oprecht een gelukkig mens maken, dat het was alsof mijn hart tegen me zei: Welkom terug Nikita, ik heb je gemist.