Niet altijd dapper en sterk (en dat is oke!)

Hi allemaal. Ik wilde graag mijn verhaal kwijt, maar ik wist dus niet welke titel ik er moest op kleven. Maar ik wilde er wel iets over schrijven. Voor mij is schrijven een fijne uitlaatklep en iets wat ik heel graag doe. De magie van woorden. Ik roep altijd dat ik dapper en sterk wil zijn, maar dat is niemand zijn hele leven lang. Toch probeer ik het -net als velen waarschijnlijk- elke keer weer. Ik heb binnenkort verdere onderzoeken, als corona daar geen stokje voor steekt. Daar kijk ik enorm naar uit, maar daar komen ook veel angsten bij kijken. Ik vertel er een beetje meer over. Al is het maar om aan te tonen dat bang zijn en angsten hebben helemaal menselijk is. En niks om je voor te schamen. Let’s go!

lemon photo on person s thigh
Photo by Lisa Fotios on Pexels.com

Maandenlang keek ik er naar uit om eindelijk de datums te krijgen waarop ik mijn onderzoeken zou hebben. Elke avond hoopte ik dat als ik thuiskwam de brief van het ziekenhuis in de bus zou zitten. Dat is ondertussen gebeurd want het eerste onderzoek is al achter de rug. Ik heb er al 1 van de 4 gehad en dat is al een stap vooruit. Daarmee heb ik voorlopig ook geen verdere informatie, die zal ik pas echt hebben op het eindgesprek. En dat hoop ik ergens in maart te hebben. Maar dat hangt er dus van af hoe corona evolueert, of er weer een lockdown komt. Mijn onderzoeken zijn geen prioriteit dus zullen als eerste geschrapt worden. En ja, daar heb ik alle begrip voor. Ik heb respect voor alle mensen die vechten voor hun leven aan allerlei kabels en machines omdat ze besmet zijn geraakt met dit virus. Ik heb respect voor de zorg, voor de mensen die in heel veel angst moeten leven omdat ze niet weten of hun dierbare het haalt. Of jammer genoeg mensen die een telefoontje krijgen dat hun dierbare het niet gehaald heeft. Natuurlijk heb ik daar alle respect voor. Maar als ik het ziekenhuis aan de lijn krijg om mijn onderzoeken uit te stellen, zal mij dat ook pijn doen. Ik wacht al een half jaar op mijn diagnose. En nee, ik ga er niet aan dood gaan. Maar het is frustrerend. Ik wil gewoon weten wat het probleem is. Dan kan ik er een behandeling voor krijgen, begeleiding. De vermoedelijke diagnoses zijn niet te behandelen, maar dan kan ik ermee leren omgaan. Voor hoeverre dat kan, want ik weet dat ik het net als alle andere mensen met een chronische ziekte er het af en toe heel moeilijk mee zal hebben. En that’s okay. Inmiddels heb ik dat wel al geleerd. Als ik mijn diagnose heb, stopt het vragenvuur in mijn hoofd en krijg ik misschien rust. Nu kan ik alleen maar gissen naar wat het is. En eerst vond ik mezelf daar heel ondankbaar voor of egoïstisch, maar ik denk dat het ergens ook wel normaal is. Mijn hele leven kan misschien op zijn kop staan, en dat ik wil weten of dat wel of niet het geval is is een hele menselijke reactie denk ik. Maar dat neemt niet weg dat ik ongelooflijk hard meeleef met de mensen die dingen voorgoed kwijt zijn door corona. Al is het een stukje van je gezondheid, een zaak, bedrijf, job of dierbare. Mijn hart is bij die mensen.

Aan de ene kant wil ik het zo graag weten, maar aan de andere kant ben ik ook heel bang. Bang voor het antwoord, bang dat heel m’n leven op zijn kop gaat staan. En ik was daar in het begin mee bezig van; Nikita, stel je niet zo aan. Maar dat is nogal een harde reactie naar mezelf toe. Ik ben nu 23 jaar. Veel mensen worden op een jongere leeftijd ziek of sterven zelfs. Dus ik heb het geluk dat ik zeker 23 jaar van mijn gezondheid mocht genieten en daar ben ik ook dankbaar voor. Ik heb mijn school zonder problemen kunnen afmaken, heb een fijne jeugd gehad zonder aandoeningen of ziektes. Voor veel jongeren of kinderen is het helemaal anders. Sommige jongeren wisten tot voor kort niet of ze Kerstmis zouden halen. Dus ja, ik ben dankbaar voor de fijne jaren die ik had. Maar ik ben misschien een groot stuk van mijn gezondheid kwijt, een stukje dat misschien nooit meer terugkomt. En dat me dat beangstigt is heel normaal. En dat ik daar heel verdrietig om ben, is ook heel normaal. Natuurlijk ga ik mijn dromen niet opgeven en blijven vechten daarvoor. Ik ben een vechter, en niemand gaat me dat afpakken. Ook mijn eigen lichaam niet. Maar het zal anders zijn. Waar mijn vrienden gemakkelijk een dagje pretpark kunnen inplannen en de dag daarna gewoon weer iets anders kunnen doen, zal ik moeten rusten achteraf. Misschien ook hele leuke dingen waar ik naar uitkijk gewoon moeten afzeggen. Het zijn dingen die pijn doen. En het is niet omdat ik het minder erg heb dan sommige mensen, dat ik daar niet verdrietig om mag zijn. Verdriet hoeft niet vergeleken te worden met verdriet. En ook ik ben niet altijd dapper en sterk. Ik heb ook angsten, verdriet. Maar dat is oke. We zijn allemaal mensen, en het enige wat we kunnen doen in dit leven is ons best doen. Met welke riemen je ook moet roeien.

Misschien ben ik nu wel al goed genoeg.

Hi allemaal. Wie mijn blog al lang volgt of mij een beetje kent weet dat ik nog wel eens durf te twijfelen aan wie ik ben, aan wat ik doe. Of ik wel genoeg ben. En volgens mij is dat menselijk, hoort dat bij het leven en is dat onvermijdelijk. Maar van de week kreeg ik ineens een inzicht dat binnenkwam. Het raakte me keihard en ik was trots dat ik het me realiseerde. Want ik heb heel lang gevochten om op dit punt te komen. Ik wil graag het verhaal vertellen en misschien jullie inspireren. Let’s go.

Photo by Tyler Nix on Unsplash

Het is eind december en dat betekent dat ik mijn eerste onderzoek had in verband met mijn gezondheid. En het eerste dat op de planning stond was een gesprek met de klinisch psycholoog. Omdat mentaal een grote invloed kan hebben op fysiek en omgekeerd. Dat is vaak een geheel en het speelt op elkaar in. Ik heb ook wel het een en ander meegemaakt de afgelopen jaren, het meeste heb ik ook wel verteld op mijn blog. Sommige dingen ook gewoon niet omdat ik dat niet wilde. Mijn blog, dus mijn beslissingen. Ik weet niet wat er precies voor heeft gezorgd of welke woorden, maar ik kreeg een inzicht. De klinisch psycholoog vroeg op een gegeven moment of ik wat tekenwerk had om te laten zien. Gelukkig had ik mijn iPad mee, dus ik kon wat digitaal werk laten zien. Hij was onder de indruk. En hij zei dat ik daar zeker ooit iets mee moest doen en dat ben ik ook wel van plan. Verder vertelde hij ook dat ik een heel wijs en intelligent persoon ben voor mijn leeftijd. Dat zijn hele mooie uitspraken en dat ze voor mij zijn vind ik ongelooflijk. Maar stukje voor stukje begon ik me dingen te realiseren.

Altijd ben ik (zoals velen) bezig van ‘als ik dit doe’ of ‘als ik dat bereik’ ben ik goed genoeg. Als mijn Instagram er zo uitziet of ik zo ben, dan ben ik genoeg. Maar gisteren sijpelde er stukje voor stukje een gedachte binnen. Misschien ben ik wel nu al goed genoeg, precies zoals ik ben. Ik roep altijd dat grote gebeurtenissen zoals diploma’s, lonen, werkfuncties, promoties, trouwen, samenwonen, dat al die dingen niet bepalen wie jij bent. Dat je karakter dat doet. Wel een beetje jammer als ik daar mezelf niet in meetel, in die adviezen. Net zoals dat ik misschien chronisch ziek ben, dat bepaalt niet wie ik ben. Ja, ik ben misschien ziek. Maar ik ben niet mijn ziekte. Net zoals fouten. Je maakt fouten, maar je bent niet je fouten. Je bent nog steeds een mens dat iets niet zo handig heeft aangepakt. En er is geen enkel persoon die dat nooit voorheeft. In het woud van alle fouten lieverd, sta je nooit alleen. Wie zonder zonder is, werpe de eerste steen. Het voelt heel gek om dit gevoel door me heen te voelen gaan. Zoals ik al zei, ik heb jaren gevochten om dit te bereiken. Ik ben goed genoeg, precies zoals ik ben. En dat ik dat vlak voor Kerstmis heb gerealiseerd en kan vasthouden, is echt het beste kerstcadeau dat ik maar kon krijgen van het universum. Ook ik verdien het om gelukkig te zijn met wie ik ben of met de dingen in mijn leven. Niet alleen ik, we verdienen dat allemaal. Wie je ook bent.

Bij deze wil ik jullie ook terwijl fijne feestdagen wensen. Ik weet dat het waarschijnlijk niet de Kerstmis was waar je op gehoopt had, met de hele familie en toeters en bellen. Voor mij ook, onze traditie is zo’n beetje dat we naar de kerstmarkt gaan, oliebollen eten, schaatsen, shoppen. Wij vieren nooit echt kerst maar dit is dan onze manier. Maar dat kan dus niet dit jaar. Voor iedereen vallen er helaas mooie dingen weg, en gelukkig is er heel veel mogelijk dankzij de creativiteit van de mensen en de technologie. Maar als je je verdrietig voelt omdat je dierbaren moet missen dankzij corona, al dan niet voor altijd, vergeet niet dat dat mag. Kerstmis is vaak een tijd waarin we blij moeten zijn en genieten en vieren. Maar als dat voor jou anders is, dan is dat zo. Het komt wel weer terug. In elk geval hoop ik wel dat het toch een mooie tijd mag zijn. Gelukkige feestdagen allemaal ♥

Lichtpuntjes uit 2020

Hi allemaal. Laten we zeggen dat we toen we met veel toeters en bellen het nieuwe jaar aankondigden dat niemand had verwacht welk rampjaar het zou worden. Ja, er was al sprake van corona. Maar dat de hele boel zou dichtgegooid worden voor onbepaalde tijd. Dat we niet meer op restaurant zouden mogen, de mensen die we het allerliefste zien en tijdje enkel door scherm zouden kunnen ontmoeten. Het was een bizar jaar en toch is het alweer bijna voorbij. Het is nog relatief snel gegaan. Al denk ik dat ik dat zeg omdat mijn werk natuurlijk nog gewoon doorging. Het is heel verleidelijk om nu te gaan klagen over wat allemaal wegvalt en volgens mij is dat ook heel menselijk. Maar ik wil graag in 2021 wat positiever in het leven staan, dus misschien is dit al een mooie oefening voor als het echt zover is. Want ja, ondanks alle bizarrigheid (is dat een woord?) waren er ook voor iedereen in 2020 waarschijnlijk lichtpuntjes. Ik ga het vandaag hebben over de mijne.

Photo by The Ian on Unsplash

Vast contract!
Nog net voor de lockdown en eigenlijk al begin 2020 kreeg ik te horen dat ik mijn vast contract zou krijgen. Of ja, krijgen. Ik heb er natuurlijk wel voor gewerkt. Zo’n dingen krijg je nu eenmaal niet in je schoot gesmeten. Ik was heel blij en nog steeds, want ik heb een simpele job in de supermarkt. Maar wel met de beste collega’s en een baas waar ik heel dankbaar voor ben. Als de dag zou komen dat mijn lijf zegt dat het niet meer kan zo, zal dit een van de zwaarste beslissingen worden die ik zal moeten maken. En die ga ik ook zo lang mogelijk uitstellen, daarin ben ik vastbesloten. Maar ja, dit was natuurlijk een van de leukere dingen in 2020. Wat was en ben ik daar trots op. Zeker na mijn mentale rompslomp na de hogeschool was het een hele uitdaging om weer op de werkvloer te staan. Maar het lukt me.

Toch mijn verjaardag kunnen vieren
Ik heb geen feestje gegeven, dat doe ik nooit. En dan nog, het mag niet. Maar wat ik wel heel graag doe, is op mijn verjaardag iets gaan eten met de mensen die ik graag zie. Op mijn verjaardag was ik thuis, en het was iets van 30 graden dus het weer zat zeker mee. Maar de horeca was toen open. Weliswaar met de nodige maatregelen, maar het was er. Ik hou van de Jilles, wat een hamburgerrestaurant is. Een hele rare favoriet voor iemand die bijna nooit een burger bakt in de pan. Maar ze hebben daar gewoon hele lekkere combinaties en hun burgers zijn gewoon echt goed. Hun salades ook trouwens. Ik mis het wel, nu de horeca dicht is. Maar gelukkig bestaat Deliveroo ook nog. Ik heb toen die dag met m’n beste maat daar gegeten voor de lunch en ik weet het nog als gisteren. De dag erna moest ik wel werken, maar ik was vrij in de namiddag. En toen ging ik ’s avonds pizza eten met mijn beste vriendin en daarna deden we nog een terrasje. Het was zo gezellig en absoluut een van de fijnste momenten van 2020.

Heel veel wandelen
Als ik nu naar buiten kijk regent het en is het koud. Niet echt wandelweer en dat vind ik wel jammer. Ik heb namelijk wel ontdekt hoe rustig ik word van de natuur en mijn muziek. Die combinatie is echt goud waard. Er zijn genoeg mensen die gaan wandelen als het zo’n stom weer is, maar ik niet. Uiteindelijk krijg ik het koud en krijg ik pijn. En dat is allesbehalve ontspannend. Dus nee, ik ben geen zo’n mens dat zaagt bij regen als ze erdoor moet. Het heeft wel degelijk effect op me. Al zijn er wel ergere dingen dan de regen buiten, dat is ook weer waar. Maar ik heb heel veel gewandeld afgelopen jaar en het was fijn. Soms alleen, soms met andere mensen. Het was gezellig.

56 hele mooie boeken gelezen
Oke, ik kan wel zeggen dat er boeken tussen zitten die ik liever had overgeslagen, maar over het algemeen heb ik wel hele toffe boeken gelezen. Misschien eens een lijstje van maken. Gelukkig heb je voor lezen enkel een boek nodig. De bibliotheken zijn een tijd gesloten geweest, maar zij hadden een oplossing. Ik ook. Ik heb toen een tijd een abonnement genomen op Kobo Plus om dat te compenseren. Nooit gedacht dat digitaal lezen zo geliefd zou worden. Er kan niks tegen een fysiek boek, maar dit was wel een fijne oplossing. Vooral de eerste maand van de lockdown heb ik iets van 8 boeken gelezen en dat is echt insane. Het is zeker geleden van 2018 ofzo dat ik daarin ben geslaagd. Ik kon het zelf ook niet goed geloven. Nu doe ik het met gemiddeld 3-4 boeken per maand, maar das ook nog steeds een mooi aantal. En ik heb mijn leesdoel gehaald! Momenteel staat het aantal op 56, maar mijn huidige boek is bijna uit dus ik denk dat ik er nog wel een 57 van kan maken dit jaar. Niet slecht als je weet hoeveel impact corona dit jaar had op ons leven, maar ook mijn eigen situatie natuurlijk.

Onze combimagnetron in huis
Lang hadden we geen oven en op zich konden we daar prima mee omgaan. Je leert daarmee leven en standaard de dingen voor de oven in de winkel negeren. Maar ik heb ook het koken ontdekt in 2020 en veel recepten beginnen met: verwarm de oven voor op… en dan vloek ik inwendig. Want dat gaat dus niet. Nu wel! En niet alleen daarvoor. Broodjes afbakken, croissantjes afbakken. Het zijn kleine dingen die mijn dag wel maken. Maar ook, nu kan ik mijn kookskills verder uitbreiden en daar geniet ik enorm van. En met mijn zusje heb ik ook al eens cake gebakken, daar heb ik ook van genoten. We hebben ook echt keihard gelachen ermee. It’s the little things in life kiddo’s.

Mijn liefde voor koken
Een liefde waarvan ik niet wist ik dat ik ‘m had. Echt. Tijdens de lockdown had ik ook veel meer tijd natuurlijk. Ja, ik bleef aan het werk want ik werk in een essentiële sector. Maar op mijn vrije dagen was er plots ook niks meer te doen. Een keer snel de stad in was niet meer mogelijk en laat staan met twee mensen. Net als vele andere dingen waar ik normaal gezien mijn tijd mee vul. We moeten het nemen zoals het is, maar leuk is het zeker niet altijd. Door die vrije tijd begon ik veel meer te koken en dat is een liefde die gaat blijven. Soms is het stressen of mijn receptje wel gaat lukken of niet, maar het komt altijd goed. En al zeg ik het zelf, lekker ook. Ik kruid al wel eens iets te pikant af, maar kom. We zijn allemaal mensen he. Meestal zijn mijn kooksels voor herhaling vatbaar, en ik ben niet de enige die dat zegt.

Nieuwe lay-out en officiële blognaam
In 2020 deed ik ook en paar aankopen voor mijn blog. Ik kocht een thema aan, een eigen domeinnaam en ik veranderde de naam ook. Dit is ook de naam die gaat blijven, ik ben er heel blij mee. Misschien lacht een Nikita uit de toekomst me vierkant uit omdat ik ondertussen al dertig keer van naam terug ben veranderd. Maar dat kost me dan wel een nieuw domein ook dus ik denk het niet. Ik zie mezelf nog niet zo rap van naam veranderen. Maar ja, dit was ook een hoogtepuntje in 2020.

Digitaal tekenen!
In 2020 begon ik ook met tekenen op de iPad. Door mijn collega kon ik voor een koopje een nieuwe iPad en een pencil aanschaffen, die ondertussen nogmaals vervangen is. Een van de beste dingen die me in dit jaar is overkomen, want digitaal tekenen is minder belastend voor mijn pols en dus ook beter. Daardoor kan ik nog steeds naar hartelust tekenen. Want echt, ik zou niet weten wat ik zou doen zonder tekenen. Natuurlijk mis ik mijn stiftjes en papier ook wel, maar het is beter dan niks. Digitaal tekenen is wel iets helemaal anders dan normaal tekenen, maar het lukt prima. Al zeg ik het zelf!

De keren dat ik toch kon afspreken
Tussen de lockdowns door zijn we er wel in geslaagd om een paar keer af te spreken met vrienden. Het was weinig, maar ik heb ze wel gezien. Mijn ene maat zit in de zorg en die is bekaf nu, met alle respect. Maar dat maakt het niet gemakkelijker om af te spreken met elkaar. Gelukkig is het ons een paar keer gelukt en van elke keer dat het lukte heb ik intens genoten. Grappig hoe hard je die dingen waardeert als ze ineens van je worden afgepakt. Ook met mijn beste vriendin sprak ik een paar keer af, ook tussen de lockdowns door. Het waren altijd fijne momenten die ik koester met mijn hart.

Terug online zijn
Een beetje vroeger dan gepland keerde ik terug op mijn social media. Ik had nog iets meer dan een maand te gaan. Maar ik had er genoeg van en dus heb ik toen ook gewoon het gelaten. Niet dat dat zo’n grote ramp is. Ik merk wel verschil in mijn gedrag en dat was de bedoeling. Social media doet me veel minder. Niet dat het me nu echt helemaal koud laat, maar het neemt mijn leven niet meer over. En dat was het doel van mijn pauze. Ik ben ook wel blij terug online te zijn, want ik zei het al vaker: niet al mijn ervaringen met social media zijn negatief. Dus ook dit was een memorabel momentje in 2020.

Alle steun die ik kreeg van heel veel lieve mensen
Naast de pandemie waaide er door mijn leven ook nog een andere storm. Ik ben misschien chronisch ziek. En hoeveel ik ook probeer daar niet mijn dag door te laten bepalen, het heeft wel een impact op me. Vrij logisch denk ik zo. Gelukkig ben ik niet alleen en heb ik heel veel lieve mensen om me heen die me helpen en steunen. Die liefde heb ik keihard gevoeld in 2020 van heel veel dierbare mensen en daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor. Het is grappig hoe zo’n bizar jaar ervoor zorgt dat je dat ineens ziet. Dat zag ik voordien ook wel, maar ik denk dat we wel mooie lessen uit de pandemie kunnen halen ook. Zoals Metejoor zo mooi zingt: en ik besef nu weer wat er echt belangrijk is. Hopelijk onthouden we dit’.

Wat waren jouw lichtpuntjes in dit bizarre jaar?

Tien onnuttige weetjes over mij

Hi allemaal. Ik vind het altijd leuk om dit soort dingen te lezen bij anderen. Zo leer je iemand toch beter kennen, maar zonder diepe zin. En ook zijn die kleine grappige feitjes net weer iets wat die persoon maakt wie hij of zij is. Zonder dat het echt grootste dingen zijn. Ik kan daar echt gefascineerd door zijn. Voor mezelf vond ik het iets lastiger om er te vinden, maar ik heb er toch tien bijeen gesprokkeld.

Photo by Estée Janssens on Unsplash

Meestal haat ik de nieuwste hits op de radio
Ik hou enorm van muziek, mijn koptelefoon is mijn beste maat. Er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat hij een uur op mijn oren heeft gestaan. Wat zaterdag dus wel het geval was, ik kan het nog steeds niet geloven. Maar meestal heb ik een hekel aan de nieuwe hits op de radio. Niet omdat het geen mooie liedjes zijn, maar vaak omdat de radio ze vaak duizend keer op een dag draait. En daar word ik gek van. Of zoals ik het vaak zeg: daar krijg ik het schijt van. Vaak ook gewoon omdat de wilde melodieën, geluiden of de stem van de artiest op mijn systeem werkt. Ik heb absoluut niks tegen mensen die fan zijn van die artiest. Maar geef mij gewoon m’n eigen Spotify afspeellijst en dan ben ik gelukkig.

Ik hou niet zo van podcasts
Aangezien ik blogger ben lees ik ook andere blogs. Ik zit op social media. De nieuwe hype is podcasts en vaak vliegen de aanraders je om de oren. Ik heb het geprobeerd, echt waar. Maar ik heb de concentratie er niet voor. Veel liever luister ik muziek. Veel mensen vinden het fijn om tijdens autorijden of tijdens een busrit een podcast op te zetten. Eerlijk? Ik luister wel muziek tijdens mijn treinritten maar meestal droom ik weg ondertussen. Dus ik zou constant afgeleid zijn. Voor diezelfde reden heb ik ook geen abonnement (na zoveel boeken lezen kan ik dat woord nog altijd niet foutloos schrijven btw) op diensten die luisterboeken aanbieden. Ik zou de clou van een verhaal missen gewoon omdat ik afgeleid ben. Bij muziek vind ik dat niet zo erg, omdat ik meestal het liedje vanbuiten ken. Ik luister dagelijks muziek en veel liedjes staan al jaren in mijn afspeellijst. Dus nee, ik ben niet te winnen voor een podcast. Ik hou wel van inspiratie opdoen en nieuwe inzichten. Maar dat doe ik liever via blogs, tijdschriften en social media.

Je kan mij altijd rustig krijgen met ballads en rustige emotionele muziek
Over het algemeen krijg je mij rustig met muziek. Daarom is mijn koptelefoon mijn beste vriend. De laatste tijd word ik heel rustig van de muziek van Marco Borsato (natuurlijk!), Nick & Simon, Diggy Dex, The Script, Anson Seabra, Niels Destadsbader, Rhys Lewis en veel meer. Ik heb ondertussen een playlist speciaal met de liedjes waar ik kalm van word gemaakt als wapen in de lockdown. Maar als ik die allemaal moet opnoemen zit ik hier morgen nog. Vooral de eerste vier zijn cruciaal. Ik ben echt een persoon die als ze echt een moeilijk momentje heeft rustig kan worden van eens goed meewenen met muziek. Wandelen in de natuur met muziek is de beste combinatie ooit.

Mijn geheugen werkt op de meest dwaze manieren
Ik weet nooit waar ik mijn telefoon, koptelefoon, sleutels, horloge of wat dan ook heb gelegd. De essentials die ik nodig heb als ik ergens naartoe ga. De laatste tijd is dat beter geworden, maar ik kan me soms de dingen die ik een halfuur geleden deed niet meer herinneren. Maar als je mij vraagt wat ik pakweg vijf jaar geleden op m’n examen Godsdienst of mijn examen Nederlands heb geschreven, ik kan het woord voor woord citeren. Dat bedoel ik dus. Ik vind het wel grappig. Ik werk in een supermarkt, het heeft me een jaar gekost om eindelijk te onthouden waar welke wijn stond. Voor mij is dat allemaal een pot nat. Maar oke, het gaat al beter dan mijn eerste weken.

Ik ben mijn achtergrond van mijn telefoon/profielfoto/omslagfoto altijd snel beu
Ik ken mensen die jaren dezelfde profielfoto en omslagfoto hebben op Facebook. Ik ken ook mensen die jaren dezelfde profielfoto hebben op Instagram. Ik ken ook mensen die maanden aan een stuk dezelfde telefoonachtergrond hebben. Hoe doen die dat? Ik ben dat zo snel beu. Ik ben meestal mijn hoofd niet beu, maar gewoon de foto zelf. En dan wil ik weer iets nieuws. Nu heb ik al meer dan een jaar dezelfde profielfoto en omslagfoto. Maar dat is ook alleen maar door die social media detox hoor. Achja, er zijn ergere dingen in het leven zeker?

Ik word rustig van pendelen met het openbaar vervoer
Veel mensen vinden dit grappig. Omdat bussen en treinen vaak vertraging hebben en het altijd uitdraait op problemen. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar in mijn geval valt dat wel mee. Als ik een keer in de twee drie maanden echt pech heb dan is het ook veel. Ja, mijn trein heeft soms ook eens vijf minuten vertraging. Maar doordat ik altijd ruimschoots reken is dat nooit echt een ramp. Ik vind raamstaren met muziek altijd zalig en vind het altijd jammer als ik op bestemming ben. Hoe graag ik ook mijn werk doe of hoe erg ik ’s avonds ook naar mijn bed verlang. Ik kan daar echt heel kalm van worden. Dat is ook de reden waarom ik vroeger een busrit van anderhalfuur verkoos boven de trein van een kwartier als schoolgaande. Ik werk in de zelfde stad als mijn middelbare school, maar de bus is nu niet meer haalbaar.

Een ongelofelijke obsessie met knuffels
Op dit moment ben ik 23. En toch kan ik er nooit aan weerstaan. Een schattige knuffel en ik ben verkocht. Zo zat ik een maand geleden met een teddybeer van 65 cm op de trein naar huis. We hebben allemaal wel een kinderachtig trekje toch? Ik word er gewoon heel blij van als ik op een bad pain day tussen al m’n knuffeltjes Netflix kan kijken of liggen lezen. Dat maakt mijn plekje heel knus. Ik moet soms een keer een hele dag in bed besteden voor mijn eigen bestwil, dus dan kan ik er maar beter een fijn plekje van maken toch?

Er staat altijd wel ergens een blauwe plek
Ik ben ongelooflijk onhandig. Ik stoot tegen kasten die al jaren op die plek staan, ik loop tegen deuren die er al jaren zijn. Elk meubel hier in huis heeft wel al een keer een stoot van mij gehad. Als ik dan ’s avonds mijn pyjama aandoe vraag ik me soms af waar die plek ook weer vandaan kwam. In de winkel ook, ik werk er al meer dan een jaar maar ik slaag er nog steeds in om tegen het kassameubel te lopen of tegen een rek of het meubel met groenten en fruit. Afgelopen week hebben we verbouwd en staat er veel op een andere plek. Ik acht dat als een geldig excuus voor de komend tijd haha.

Ik betaal bijna nooit meer cash
Die gewoonte had ik al heel lang, gewoon omdat ik betalen met de kaart gemakkelijk vind. Maar die gewoonte is natuurlijk versterkt door corona. Nu vragen ze overal om contactloos te betalen zodat er zo weinig mogelijk contact is. Maar die had ik al en ik denk dat ik na corona zelfs die gewoonte nog zal hebben. Het enige moment dat ik wel echt cash geld op zak heb is als ik een middagje ga shoppen met iemand. Om mijn uitgaven in het oog te houden. Als ik met de kaart betaal dan besef ik niet hoeveel ik uitgeef, cash wel. Ja, ik ben daar heel slecht in.

Ik heb een haat/liefdesverhouding met mijn telefoon
Begrijp me niet verkeerd. Telefoons zijn heel handig en zeker een smartphone. Er zijn heel veel handige snufjes aan. Vooral het feit dat Google Maps me altijd kan redden of de app van het OV. Sinds de nieuwe update van Apple (iOS 14) heb ik ook mijn telefoon een opruiming gegeven en nu staat alles netjes zodat hij overzichtelijk is. Ik kan echt dagen hebben dat ik mijn telefoon het handigste ding op aarde vind. En andere dagen heb ik er genoeg van en moet hij zo ver mogelijk uit mijn buurt liggen. Maar dat hebben we tegenwoordig allemaal wel een beetje. Ik ben er wel meer mee bezig nu ik niet kan afspreken met vrienden door corona. Maar zoals ik al zei, daar ben ik waarschijnlijk niet de enige in.

Welk gek feitje van jezelf heb jij laatst ontdekt?

Kleine mededeling: Ja, hier zou een weekoverzichtje komen. Zelfde probleem als vorige keer, te weinig foto’s. De notities zaten wel goed deze keer. Maar ik heb eens gekeken, ik heb echt te weinig beeldmateriaal om er echt iets deftigs van te maken. Dus een nieuwe poging deze week. Het komt. Ooit haha.

Ik ga het over mijn mental health hebben

Hi allemaal. Ik ben de laatste tijd niet echt actief geweest op mijn blog. Of de storm is overgewaaid kan ik niet zeggen, ik kan niet in de toekomst kijken. Ik keek er tegenop om dit artikel te schrijven en niet omdat het niet goed voelt. Maar omdat dit een zwaar onderwerp is. Ik ga het toch doen, want ik vind het belangrijk om open te zijn. En zeker nu in coronatijd is het fijn om te weten dat je niet de enige bent die struggelt met mental health. Eigenlijk altijd, corona heeft daar eigenlijk niks mee te maken. Maar ja, dit wordt een lang verhaal. Klik vooral weg als je geen goesting hebt in mijn verhaal, dat neem ik niet persoonlijk op. Als je toch blijft lezen, bedankt. Ik waardeer het.

Photo by Nikola Ristivojević on Unsplash

Laten we beginnen bij het begin. Het gaat niet perse slecht met mij. Ik heb nog heel veel goeie momenten en ik denk wel echt nog helder na en zit vaak wel gewoon goed in m’n vel. Maar er zijn ook heel veel dagen en momenten dat dat niet zo is. En dat beangstigt me dan. Ga ik nu lopen zeggen dat ik depressief ben? Nee, zo erg is het gelukkig niet. Maar er zijn wel echt momenten dat ik weet dat er iets niet klopt. Ik ben van plan komende week terug een weekoverzichtje te schrijven en die momenten wil ik daar ook in implementeren. Als ik niet vergeet foto’s te maken en notities te trekken. Het was niet zo dat de afgelopen weken zo’n hel waren dat ik geen overzichtje schreef. Ik vergat gewoon letterlijk foto’s te maken en het bij te houden in notities. En dan zat ik aan het einde van de week zo van; tjah, zo gaat het niet lukken. En elke week houd ik mezelf voor om het wel te doen, maar het gebeurt niet. Goeie uitleg dit. Maar nee, het is dus niet omdat het zo slecht gaat. Meer om mijn geheugen, wat ook niet verrassend is.

Die zware momentjes gaan dan van nadenken over wat m’n diagnose wordt, pijntjes, rouwen om dingen die ik (tijdelijk) niet meer kan. Maar ook corona. Ik ga op beide ingaan, laat ik beginnen met mijn diagnose. Ik weet niet waar ik me aan ga kunnen verwachten, welke diagnose ik ga krijgen. Het besef dat je misschien chronisch ziek bent, dat op je 23ste te horen krijgen is confronterend. Ja, er zijn mensen die op hun 16 al reuma krijgen. Ik ben ook dankbaar dat ik tot mijn 23 jaar gezond ben geweest. Een goeie vriendin van mama en mij zei laatst ‘je hoort op die leeftijd niet bezig te zijn met onderzoeken voor pijn en vermoeidheid. Of je hoort die klachten niet te hebben’. Ze zei dat niet in de offensive manier van ‘ik geloof je niet’. Meer in de bezorgde manier. Maar ik voelde wat ze bedoelde. Het hoort niet. En nee, het leven is niet eerlijk en ik ben niet zielig. Maar vrienden van mij zijn dromen aan het waarmaken, studeren, reizen. Dat zijn dingen die ik ook nog ga kunnen, maar het zal mij veel meer moeite kosten en heel veel rust achteraf. Weet je, dat verschil is er wel en dat doet pijn. En dat is oke. Ik verlies misschien een deel van mijn gezondheid en het is heel normaal dat ik daar verdrietig om ben. Maar het zijn zware momenten. Er zijn ook echt momenten dat het moeilijk is om mezelf uit die dip te krijgen. De dingen die me dan echt enthousiast krijgen zijn dan niet meer dan een sprankeltje. Zelfs dat niet. Soms zijn dagen echt een opgave om dingen te doen en niet een hele dag in m’n bed te blijven liggen slapen of piekeren. Ik weet niet wat het is, maar het is in elk geval niet helemaal juist. Gelukkig heb ik ook heel veel goeie momenten en daar trek ik me aan op. Juist nu.

En daarnaast corona. Ik zei al in een van mijn vorige schrijfsels dat ik een risicopatiënt ben door mijn longen. Veel mensen vinden het normaal dat ik zo bezorgd ben dan. Maar eigenlijk is dat bijna het laatste van m’n zorgen. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk kan mijn eigen gezondheid me wel schelen en natuurlijk wil ik geen corona krijgen. Maar ik werk in een winkel. Ik mag ook nog werken want voeding. Maar ik hoor verhalen van mensen. Zoveel mooie mensen verliezen dierbaren, moeten hun zaak sluiten door de tweede lockdown. Zoveel mooie mensen moeten hun plannen opschorten of verplaatsen door corona. En als ik dan zie hoe sommige mensen gewoon die maatregelen negeren. Ik mag me er niet kwaad in maken want dat helpt niet en ik ben ook niet perfect. Maar sommige mensen laat het echt koud. Het doet me pijn dat zoveel mensen dromen kwijtraken, dromen zien kapotvallen of mensen moeten afgeven door corona. Dat raakt me nu meer dan ooit. Meer dan m’n eigen gezondheid. Natuurlijk staan mijn onderzoeken hier ook op het spel. Maar die lopen niet weg. Die komen wel als de situatie ‘beter’ is. Mensen die hun zaak verliezen, dierbaren verliezen. Dat komt nooit meer terug. Sommige mensen hebben jaren keihard gewerkt om een mooie zaak te krijgen en te runnen en moeten die nu afgeven. Het raakt mij keihard. Er is een avond geweest dat ik thuiskwam en begon te huilen. Ik begrijp aan de andere kant de mensen die niet luisteren ook wel. Het duurt al zo lang, we raken het allemaal moe en we willen allemaal terug dat dingen normaal worden. Maar dit is niet de manier. Zo wordt het alleen maar erger. Ik ga geen politieke praatjes slaan want daar ben ik niet slim genoeg voor. Maar dit is wat ik voel en dat is mijn mening. Dus ja, corona raakt me. Ik ben gestopt met luisteren naar de cijfers gewoon omdat het me echt aan het breken was op een gegeven moment. Ik vroeg me dan af of dat betekent dat ik niet meer ‘care’ om wat er aan het gebeuren is. Maar het feit dat ik zo meeleef met die mensen, dat bewijst het tegendeel.

Dit was mijn verhaal voor nu, ik ben blij dat ik het geschreven heb.