Over mijn goede nieuws…

Hi allemaal! Een tijdje terug vertelde ik in een weekoverzichtje dat ik goed nieuws had gekregen. Maar het was toen nog te vroeg om daar iets over te delen, en bovendien had ik nog mensen die ik op de hoogte moest brengen. Ik denk (en hoop) dat ik niemand vergeten ben. Als dat wel zo is, don’t take it personal. The brain fog made me do it. Want ik heb gemerkt dat ik in mijn laatste weekoverzichtje met de happy socks ook een gigantische fout heb gemaakt. Geen drama’s hoor, gewoon iets verkeerd uitgelegd. Maar hier komt het dus! Ik weet niet of het voor anderen een big deal is, ergens wel. Maar voor mij is dit heel fijn nieuws. En ik wilde ook pas iets vertellen als het echt rond was.

In het begin van augustus denk ik vertelde ik dat ik mijn job had stopgezet omdat ik niet meer kon. Mijn job werd te zwaar voor mijn lichaam, ik had steeds meer dagen van rusten en werken. Zo’n leven is voor niemand leuk, ook niet voor mij. Normaal was het plan om eind augustus mijn contract stop te zetten, alleen brak ik dus mijn vingers waardoor dat een beetje eerder gebeurde. In november zat er dus een gigantisch gat in de werkroosters, waardoor mijn baas dus met een heel groot probleem zat in personeel. Hij vroeg of ik het zag zitten om een paar keer flexi te komen doen. Ik had op dat moment geen werk en eventjes terugkomen leek me wel tof. Daarnaast was het een goeie kans om mijn lichaam terug te laten wennen aan een job hebben, zonder dat er een hele rompslomp aan kennismakingen en een nieuwe werkvloer bij kijken kwam. Dus ik zei ja en ik deed het. Zoals in mijn weekoverzichtjes te lezen was, deed ik vrij vaak een paar shiften per week. En toen kwam het goeie nieuws. Ik kreeg het voorstel om in januari terug te komen onder vast contract, maar deeltijds. En ik zei ja. Als dit online komt heb ik normaal mijn krabbel al gezet en ben ik terug officieel vast medewerker.

De dag dat ik te horen kreeg dat dit een mogelijkheid kon zijn, was ik heel blij. Want dit was een van de moeilijkste beslissingen die ik heb moeten maken voor mijn gezondheid. De job die ik al twee jaar met zoveel liefde en plezier deed, opgeven. Er zijn dingen veranderd in de tijd dat ik er niet was, maar over het algemeen ben ik nog steeds heel gelukkig. En zoals ik al zei, ik had heel erg last van moodswings en hele zware downs soms. Sinds ik terug aan het werk ben is dat een heel stuk minder. Ze zijn niet weg, ik ben en blijf een mens. Een heel gevoelig mens zelfs, dus eigenlijk is dat iets waar ik moet mee dealen. Maar als ik voel hoe gelukkig ik ben na mijn werkdag of tijdens een werkdag, dan weet ik dat dat klopt. Dus dit is een mooiere uitkomst dan ik kon dromen. Er zal altijd pijn zijn, in welke job ook. Daar moet ik gewoon mee leren leven, hoe moeilijk dat soms ook is. Ik heb in de afgelopen maanden ook al een paar hele intense aanvallen gehad, maar dat is wat het is. Maar het feit dat ik een werkplek heb waar ik me goed voel en me zo blij maakt, maakt het wel draaglijker. Het zijn die dingen die me veerkracht geven om door te vechten. Want dat is wat het soms zal zijn. Vechten met mijn eigen lichaam.

Deeltijds werken is natuurlijk wel een hap uit mijn loon en daar ga ik ook niet in detail over gaan. Dat is iets wat ik niet bespreek op mijn blog. Maar er waren wel mensen die zich afvroegen hoe dat zit. Ik heb nog steeds genoeg om rond te komen, al zal ik wel langer moeten sparen als ik iets duurs wil kopen. Maar eerlijk, mijn gezondheid staat op de eerste plek. Met geld koop je heel veel, maar geen gezondheid. En ik heb al een zwakkere gezondheid, dus ik moet er extra goed voor zorgen. En ik denk ook maar altijd: ik kan wel een fulltime loon hebben en meer verdienen. Maar wat heb ik daar aan als ik in mijn vrije tijd altijd in mijn bed moet liggen rusten? Misschien ben ik naïef of nog te jong om dit te beseffen, maar dit is wel hoe ik erover denk. Laat mijn verhaal ook een voorbeeld zijn dat mensen niet altijd kiezen om parttime te werken, maar ze soms geen andere keus hebben. Al is het geen schande om parttime te werken zelfs als je dat gewoon wil. Whatever makes you happy denk ik altijd dan. Werk is belangrijk, maar je (mentale) gezondheid is dat ook. Van beide krijg je maar eentje bij je geboorte, en als je het breekt is het kapot voor altijd. Je kan het proberen te lijmen, maar de barsten zal je altijd voelen.

Dikke knuffel ❤️

Mijn goeie voornemens voor 2022

Hi allemaal! Vorig jaar schreef ik geen postje met voornemens of doelen. Omdat ik het idee had dat het jaar al heftig genoeg ging zijn zo. Ondanks dat heb ik wel een heel mooi jaar gehad. Het was niet altijd gemakkelijk, maar ik heb wel heel veel mooie inzichten opgedaan. Ik was al een tijdje aan het broeden op mijn voornemens van het komende jaar, want als ik kijk naar het verleden zorgen die er wel voor dat ik aan dingen ga werken waar ik aan wil werken. Ik zal nooit perfect zijn en dat hoeft niet, maar groeien in de dingen die ik graag doe is altijd leuk. Aan het einde van het jaar blik ik hierop terug, en misschien ergens in het midden van het jaar ook als ik het niet vergeet.

⭐️ 12 boeken lezen dit jaar

Ik heb eigenlijk lang mijn kop gebroken over wat ik met mijn leesdoel ging aanvangen. Want lezen is niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger. Toch houdt een leesdoel me aan het lezen. Vorig jaar heb ik hem niet gehaald, voor het eerst in zes jaar denk ik. Twaalf boeken betekent minstens een boek per maand, wat mogelijk moet zijn. In goeie tijden lees ik vaak twee of drie boeken per maand, dus ik denk dat dit wel mogelijk is. Alleen al terug een doel voor ogen hebben is motiverend want ik voel de leeskriebels alweer tintelen in me. En we zijn nog geen 2022 als ik dit schrijf dus das een hele goeie start. Ben benieuwd!

⭐️ 12 dingen bakken of nieuwe dingen koken

Een pandemie in het land liet mij beseffen dat ik koken en bakken blijkbaar toch heel leuk vind. Ik ben geen meesterkok en er zijn sowieso nog verbeteringen mogelijk aan mijn werk. Maar als ik kook of bak en er eet iemand mee krijg ik wel altijd te horen dat het lekker is. Mijn liefde voor in de keuken staan is gegroeid, dus ook hier wil ik meer tijd voor maken in het nieuwe jaar. Ik heb het idee dat het meeste hiervan bakken gaat worden, maar ach. Er zullen wel nieuwe receptjes tussen raken ook hoor denk ik. We zullen zien.

⭐️ 15 tekeningenillustraties maken

Ook voor tekenen nam ik veel te weinig tijd het afgelopen jaar. Terwijl dat net hetgeen is wat ik zo graag doe. Vandaar dat ik hier een groter getal heb op geplakt in vergelijking met die vorige twee. Ik hoop wat meer te tekenen komend jaar. Want de paar keren dat ik het wel deed, was het geluk en de glimlach op mijn gezicht groot. Creativiteit is nu eenmaal een van mijn grootste passies.

⭐️ 50 kilometer wandelen

Niet in een keer natuurlijk, dat is voor de moment niet mogelijk. Maar meestal als ik wandel zijn het al snel tochtjes van meer dan vijf kilometer. Dus ik denk dat dit wel haalbaar moet zijn. En ik hoop nog nieuwe wandelplekjes in het land te ontdekken op mijn vrije dagen. Maar de plekjes waar ik normaal wandel zijn ook heel mooi. Wandelen is ook een goeie manier om mijn spieren soepel te houden en terwijl wordt mijn hoofd ook geleegd.

⭐️ Een gezonder slaappatroon ontwikkelen

Ondanks mijn chronische vermoeidheid ben ik nog altijd een krak in laat naar bed gaan of mijn slaap niet genoeg prioriteit maken. Soms voelt het daardoor alsof het mijn eigen schuld is dat ik zo moe ben, maar dat is niet altijd zo. Als ik laat ga slapen wel natuurlijk. Maar sommige nachten lig ik wakker van de pijn, kan ik om andere redenen niet slapen. Maar een beetje aandacht voor betere slaap is nooit verkeerd denk ik.

⭐️ Beter plannen

Ik werk niet zelfstandig of iets, maar ik merk wel dat ik dingen altijd uitstel. Voornamelijk dingen zoals kaartjes tekenen, soms blogwerk uitstellen tot het laatste moment. Waar dat vandaan komt weet ik niet want ik doe beide dingen heel graag. De drie maanden dat ik thuis zat viel dat wel nog mee want hoe hard ik ook uitstelde, er was vaak wel een gat waar ik het toch gedaan kreeg. Nu ik terug werk gaat dat niet mee. En dan gebeurt het dus soms dat ik midden in de nacht wakker word (door een slechte droom, door pijn) en dan lig ik te denken aan alles wat ik nog moet doen. En dat is niet echt helpend als je probeert te slapen; Dus ook dit wil ik aanpakken in het nieuwe jaar.

Zoals je ziet zijn mijn doelen vooral gericht naar hobby’s of dingen waar ik gelukkig van word, maar dat was ook een beetje de bedoeling. Ik verdoe mijn vrije tijd te vaak met social media of ik spring voor anderen. Dat laatste vind ik niet zo erg, want ik hou van mensen helpen en ik kan pas gelukkig zijn als mijn dierbaren dat ook zijn. Ik merkte dat ik de laatste maanden heel weinig bezig was met de dingen die me echt oprecht een blij mens maken, en daar wil ik het nieuwe jaar verandering in brengen. Het is niet zo dat ik in 2022 altijd blij zal zijn, dat bestaat niet. Maar ik mis die dingen heel erg. Ik ben ook iemand die zegt dat je niet moet wachten met de dingen verbeteren als je dat wilt, maar met de jaarwisseling die er nu toch is. Of dit gaat lukken of compleet gaat mislukken, dat zal het jaar wel uitwijzen. Ik hoop dat jullie een prachtig jaar krijgen!

Heb jij doelen voor het nieuwe jaar?

2021 in een notendop. Van verdriet tot groei. En het jaar van bijzondere ontmoetingen.

Hi allemaal! Niet te geloven dat ik nu alweer aan het schrijven ben aan het jaaroverzichtje van 2021. Tussen de kerstlichtjes en met kerstmuziek in mijn oren. Kidding, zo erg is het niet. Maar het lijkt alsof gisteren dat het januari was. En nu is het alweer bijna voorbij. Het was mede door mevrouw C. een heel speciaal jaar, maar ook eentje die ik niet zo snel ga vergeten. Want er zaten ook meer dan genoeg mooie lessen en momenten in dit afgelopen jaar. De lessen zijn voor een andere post, de momenten wel. Ik heb besloten om niet alleen de mooie dingen te vertellen, maar ook de verdrietige momenten. Zo is het een realistisch jaaroverzicht.

⭐️ Slaaponderzoek in het ziekenhuis

Eigenlijk begon het jaar al meteen spannend. De eerste maand stond er al een slaaptest op de planning. Het was een van de onderzoeken die ik moest doorlopen voor mijn diagnose. De slaaptest zelf was eigenlijk goed te doen, maar de emotionele ballast achteraf was zwaar. Dus het jaar startte ook lastig. Ik weet wel nog hoeveel mensen me steunden en lieve berichten stuurden, dus dat was ook heel memorabel. Ik denk dat ik dit jaar ook geleerd heb dat ik nooit alleen zal zijn.

⭐️ Intense rouw, verdriet en frustratie

Met het slaaponderzoek kwam ook binnen dat mijn klachten waarschijnlijk voor altijd zijn. En dat was een periode van intense rouw, verdriet en frustratie. Rouwen om mijn normale leven dat nooit meer terugkomt, verdriet om wat weg is en frustratie als mijn lichaam me vierkant tegenwerkt. Inmiddels gaat het een stuk beter en sta ik er veel positiever in. Maar nog steeds heb ik soms die huilbuien. Als het eens een stomme week is geweest. Ik denk dat dat verdriet met de jaren nog beter een plekje zal krijgen, maar het zal er altijd wel een beetje zijn. Jong en chronisch ziek, het is zeker niet gemakkelijk.

⭐️ Leren leven met chronische pijn en vermoeidheid

Wat erna kwam was ook rouw, maar ook leren kijken naar mogelijkheden. De lichtpuntjes leren omarmen. Ik deed dat heel vaak al, maar mijn ziekte heeft me dat nog meer geleerd. Op een stomme dag toch het zonnetje zien of iemand die iets liefs stuurt. Het zijn gelukjes die ik nu met grote knuffels omarm. Liefde voor de lichtjes. En liefde voor leren denken in oplossingen en in mogelijkheden. Nog nooit in mijn leven ben ik zo dankbaar geweest voor mijn doorzettingsvermogen.

⭐️ Een beslissing maken rond mijn job

Inmiddels is hier nog een nieuw staartje aan gekomen, wel een goed staartje. Ik werk zonder blogplanning dus ik heb geen idee of ik tegen dan al meer gedeeld heb. Maar de job die ik al twee jaar deed werd helaas te zwaar. In augustus stopte ik ermee. Ook dat was een moeilijk besef.

⭐️ Dagje pretpark!

Voor het eerst in jaren ging ik nog eens naar een pretpark. Ondanks de pijn (en helaas ook de afloop van de dag) heb ik wel genoten. Ik ging met mijn zusje en het was een hele gezellige dag. Tussendoor kwamen we ook vrienden van haar tegen waardoor de groep iets groter werd. De dag liep helaas niet zo goed af, meer daarover bij het volgende puntje.

⭐️ Voor het eerst in mijn leven een bot breken

Ik had al een record van 24 jaar voor ik iets brak. Helaas kwam daar dit jaar een einde aan. Het dagje pretpark eindigde in het ziekenhuis. Toen ik wilde aanschuiven was ik iets te enthousiast waardoor ik over een touw struikelde. Het touw was verboden met een dranghek (door corona, om een beetje meer controle te hebben over afstand houden) en dat viel ook op. Op mijn twee vingers. Het resultaat was dat ik thuiskwam met vijf hechtingen en twee gebroken vingers. Mijn ringvinger en middelvinger aan de linkerhand waren slachtoffers van dienst. Ondertussen is alles netjes genezen en alles is goed afgelopen. Maar ik was echt heel hard geschrokken. Het volledige verhaal staat op mijn blog trouwens. Ik kan er weer alles mee, maar toch merk ik dat ik die twee vingers niet meer gebruik om te typen, terwijl ik dat vroeger wel deed. Onbewust.

⭐️ Mezelf leren accepteren

Na 24 jaar is het me gelukt. Ik leerde van mezelf houden. Maar ook op zoveel gebieden ben ik gegroeid. Ik heb mezelf geaccepteerd en zit beter in mijn vel dan vroeger. Een zegen na zoveel jaren vechten met mezelf. Het is mogelijk mensen. Het is nooit te laat om terug te houden van wie je bent. En misschien klinkt van jezelf houden een klein beetje arrogant, maar je hebt het nodig. Jezelf accepteren is een van de grootste sleutels naar geluk. Een groot cliché, maar ik kan het wel bevestigen. Niet al mijn problemen zijn ineens opgelost, maar er is wel een grote last van mijn schouders gevallen.

⭐️ Mijn ziekte een plekje geven

Zoals je al kon lezen was dit iets heel moeilijks. Als je dit jaar mijn blog trouw hebt gelezen weet je ook dat ik daarmee heb gestruggled. En ik ga eerlijk zijn; er zijn nog steeds dagen dat dat moeilijk is. Maar ik heb wel het grootste deel aanvaard. Ik ga het er toch mee moeten doen, met de pijn en vermoeidheid. De gezondste keuze die ik kan maken is het aanvaarden en me focussen op the best way possible ermee. Niet alleen voor mijn lichaam, maar ook voor mijn mentale gezondheid. En no worries als jij chronisch ziek bent en dat nog niet geaccepteerd hebt. Take your time, want dit is helemaal niet gemakkelijk.

⭐️ Ik ging meer bakken

Het eerste jaar van mevrouw C. was ik vooral aan het koken geslagen. Nog steeds, ik doe dat echt heel graag. In de keuken staan. Maar mijn hart ligt nog meer bij bakken. Het heeft echt iets therapeutisch en het maakt me altijd blij als ik mijn dag niet heb. Betekent niet dat ik alleen maar bak als ik mijn dag niet heb trouwens. En je hebt achteraf (hopelijk) nog iets om van te genieten. Hier thuis worden mijn baksels ook altijd gewaardeerd door de rest van het gezin dus dat maakt mij dan ook weer blij

⭐️ Ik kocht een e-reader

Oke, de chronologische volgorde van dit overzichtje is officieel kapot. Maar het gebeurde. Het ding waarvan ik dacht dat ik het nooit in huis ging halen is toch gekomen. Een e-reader. Zware boeken doen steeds meer pijn, maar ik kan niet zonder lezen. Ik zou het te veel missen. Ik lees een pak minder door mijn ziekte, maar als ik het doe geniet ik er altijd van. Een e-reader was dan ook de beste oplossing.

⭐️ Voor het eerst een relatie

Sinds juli heb ik een relatie, waar ik niet altijd veel over gedeeld heb. De reden daarvoor is omdat ik graag mensen hun privacy gun. Ik ben iemand die heel open blogt, maar ik wil daar nooit dierbaren in meeslepen. Maar ja, ik heb nu dus bijna een half jaar een lief. Het begin was niet altijd gemakkelijk want ik moest keihard wennen aan een relatie hebben. Desalniettemin ben ik wel gelukkig nu. Dus op naar nog meer mooie maanden en hopelijk ook jaren. Daar geloof ik wel in, maar je weet nooit wat het leven in petto heeft. Des te meer een reden om dankbaar te zijn voor wat er nu is.

⭐️ We kregen nieuwe huisdieren!

Wie mijn blog al langer volgt heeft ze al een keer zien shinen tijdens een van mijn overzichtjes. Maar we haalden in augustus twee dwergkonijntjes in huis. Vlekje en Jumper. Ondertussen zijn ze enorm gegroeid en heel ondeugend geworden. Toch smelt mijn hart altijd als ze weer eens in een schattige positie liggen te rusten. Al blijft mijn beste maatje nog steeds de vogel ofcourse. Niemand kan Jacqueline vervangen.

⭐️ Blogmeet!

Deze kon ik ook niet overslaan. Irene en Robin staken hun koppen bij elkaar om een blogmeeting te organiseren. We spraken af in een zaaltje in Gent. Het was zo bijzonder! Het was ook een klein beetje met bibberende beentjes, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. De meeste mensen kende ik al door hun blog jarenlang te volgen, maar het is nog altijd iets anders om ze in het echt te ontmoeten. Maar het was een hele leuke ervaring. Het was ook sindsdien dat ik begon te beseffen dat mensen mij wel leuk vinden en dat mijn mensen ook bestaan. Dat was een goeie schop in de lucht voor mijn zelfvertrouwen, maar het is ook superbijzonder als je mensen waarvan je hun blog al jaren volgt eindelijk een keer in het echt ziet. En dan realiseren dat ze precies zijn zoals je had voorgesteld. Deze dag ga ik niet snel vergeten.

⭐️ Mijn favoriete schrijfster ontmoeten

In november ging ik met een van mijn collega’s naar de boekenbeurs. Ik had geluk met onze gekozen datum, want ik ontdekte dat dat dezelfde dag was waar een van mijn favoriete schrijfsters signeerde. We kennen elkaar al jaren door heen en weer te chatten, waardoor er een heel bijzondere vriendschap is ontstaan. Het was zo mooi om elkaar te ontmoeten! To be honest heb ik nog steeds het gevoel dat ik dat gedroomd heb. Ik denk dat zij een van de bijzonderste mensen is die ik ooit heb leren kennen in mijn leven.

As you can see, was het een heel bijzonder jaar. Het was ook een jaar vol ups en downs, maar ik denk dat ik de belangrijkste dingen wel heb opgeschreven nu. Ik wens jullie ook alvast een hele mooie jaarwisseling toe. En ondanks alles hoop ik dat 2022 een mooi jaar mag worden. Best wishes!

Dikke knuffel ❤️

Hoe het is om terug aan het werk te zijn

Hi allemaal! Sinds een maandje ben ik terug aan het werk na toch wel een hele lange pauze. Ik kon niet anders, aangezien ik niet mocht werken nadat ik mijn vingers brak in de zomer. Daarnaast moesten ze ook gehecht worden, dus twas een genezing van lange asem. Dat verhaal kennen jullie inmiddels wel. Dus er zat wel een periode van drie maanden tussen. Een kleine update hoe het nu is.

Ik werk minder dan vroeger. Meestal werk ik 18u, het is nu wel al een paar weken dat ik 25 uur werk denk ik. Snel uitgerekend. Het brengt verlichting. Zowel mentaal als fysiek. Na drie maanden had ik er ook echt genoeg van om thuis te zitten. Ik hield me wel bezig natuurlijk, maar toch. Ik heb werk nodig voor de structuur in mijn weken. Voor het moment draai ik als flexi op mijn vorige werk, dus ik vang een paar shiften per week op die leeg staan. Fysiek gaat dat prima voor het moment. Er zitten af en toe zware dagen bij, maar het komt goed.

Doordat ik nu echt deeltijds werk voor het moment, gaat dat ook beter. Ik heb meer tijd om uit te rusten en terwijl kan ik ook nog een job doen die ik heel graag doe. Dat is trouwens niet de reden dat het wat stiller was op mijn blog. Ik neem wel de tijd om te schrijven. De inspiratie is soms weg. En om er dan een artikel uit te pushen dat eigenlijk nergens op slaat, daar doe ik niet aan mee. Maar er spelen ook een paar dingen in mijn hoofd rond bloggen. No worries, ik ga niet stoppen. Maar er zijn een paar dingen die ik wil aanpassen. Maar daar laat ik mijn hoofd nog eventjes over broeden.

Back to topic, ik kan dus genoeg rusten en tegelijkertijd ook mijn eigen leven leiden. Ik sprak een maand geleden soms over moeilijke weken, die zijn bijna zo goed als weg. Turns out dat ik echt aan het verlangen was naar terug een job hebben. Ik wil daarmee niet zeggen dat ik me nu altijd happy as f*ck voel, maar het is veel beter nu. En iederen mens heeft zijn moeilijke momentjes. Hoe hard ik ook roep dat je positief moet zijn, ik heb ze ook. Ik laat het minder zien in overzichtjes of online, maar de pijn is er nog steeds. Helaas. Maar die zal er altijd zijn, welke job ik ook ga doen. Dus ik moet er af en toe gewoon mee dealen en doorbijten. Maar een job hebben die je gelukkig maakt helpt wel mee. De grote pijnaanvallen zijn voorlopig weggebleven, maar ik heb al gemerkt dat als ik dat zeg dat ik de goden ergens daarboven trigger dus ik ga braaf mijn mond houden. We gaan hout vasthouden zoals wij dat in België altijd zeggen.

Dus al bij al is het positief. Voor mijn eigen mood, voor mijn lichaam lukt het ook prima. Het is wel weer leren managen. Zeker met koken en mijn eigen hobby’s. Ik moet weer jongleren om alles te doen passen. Vroeger was dat iets gemakkelijker. Omdat ik zeg wel dat het goed gaat, maar mijn lichaam is wel gevoeliger geworden. Tegenwoordig zijn het niet perse de gewrichten die pijn doen, maar wel de spieren.

Over K3 muziek en jezelf zijn

Hi allemaal! Met de keuze van het nieuwe lid van K3 vond ik dit een mooi moment om hierover te schrijven. Wie mijn blog al iets langer volgt weet dat ik nogal gehecht ben aan de meisjesgroep. Ook al is de combinatie al heel vaak veranderd. Ga ik echt een heel stuk over K3 schrijven op mijn blog? Yup. Maar ik daarnaast heb ik ook ontdekt hoe mooi het is om jezelf te kunnen zijn en die twee zijn een beetje gelinkt aan elkaar. Dus ik hang er ook nog eventjes een mooie boodschap aan.

In 1998 ontstond de groep, wat eigenlijk een jaar is nadat ik geboren ben. Net als iedereen in mijn generatie ben ik ermee opgegroeid. Ook met de rest van Studio 100. Ik betrap me heel vaak op uitspraken zoals ‘in mijnen tijd was Gert nog het baasje van Samson’. En dan kijken mensen mij heel dwaas aan want ik klink als een oud omaatje van 80 jaar. In my defense, ik heb spieren en gewrichten die me vaak zo laten voelen. Dus laat mij praten. Waar was ik nu? Ik ben opgegroeid met Kristel, Karen & Kathleen. Als klein meisje was ik niet heel weg van K3, ik vond ze prima. Later weet ik nog dat ik toen ik in het lager zat ik Sims 2 speelde met op de achtergrond LimeWire waar K3 op speelde. Of Youtube. Het waren mijn twee afleidingsmanoeuvres als ik weer eens een stomme week had gehad op school waarin ik moest weglopen van klasgenoten of soms oudere kinderen. Het waren mijn reddende engeltjes, allebei. Toen ik in het eerste middelbaar zat kwam Josje in de plek van Kathleen en ik had daar niet echt een mening over (nu wel trouwens, de liedjes met Kathleen zijn echt vibes). Ik heb toen de wedstrijd niet gevolgd omdat mijn ouders niet wilden kijken en er was geen iPad of zender of wat dan ook om het te volgen. Dus veel later kwamen de afleveringen online en toen heb ik alles wel gezien.

In 2015 wilde Josje ermee stoppen, en daarmee ook de twee andere dames. Ik stopte toen ook met mijn verzorgingsrichting en ging naar Publiciteit, want het eerste jaar in Publiciteit was ook de wedstrijd waarin Hanne, Marthe en Klaasje wonnen. Ik herinner me nog heel goed dat ik al het nieuwe op school heel eng en overweldigend vond en dat ik elke week uitkeek naar de vrijdagavond. Dat doen veel mensen in hun schooltijd, maar voor hele andere redenen wel. Hanne won toen zonder enige ervaring in zang, dans of acteren. Ik zat net in dat jaar in mijn eerste jaar in een compleet nieuwe richting. Hanne werd mijn inspiratie om zelf ook te knokken voor school en zo slaagde ik ook voor mijn schooljaar. Dus alleen al daarom is K3 een belangrijke muziekgroep in mijn leven. Afgelopen week werd Julia gekozen als vervangster voor Klaasje. Ik was diehard fan van Kato, maar Julia kreeg ook een plekje in mijn hart. En met de finalisten die er nu waren had zij mijn voorkeur. In de tijd met Hanne, Marthe en Klaasje ook, dat was mijn favoriete combinatie. Vooral Marthe had mijn voorkeur. Ik weet niet of ik goed ben in wedstrijden voorspellen of ik gewoon een goeie smaak heb, dat laat ik in het midden.

Ik moet zeggen dat mijn favoriete combinatie wel Hanne, Marthe en Klaasje was. Ik ben opgegroeid met een andere combinatie, maar ik weet niet. Zij hebben iets aanstekelijks voor mij. Ik kan heel blij worden van muziekclips kijken en mijn TikTok ontploft er ondertussen ook van. En naar mijn mening zijn de liedjes ook iets betekenisvoller geworden. Natuurlijk zijn er nog altijd liedjes zoals Rettetet of Play-O die bijna nergens over gaan. Maar ze hebben een liedje over andere geaardheden (Prinsesje en Superman) of over dementie (Mijn Held) en zelfs tijdens de eerste lockdown werd er een liedje gemaakt om mensen een hart onder de riem te steken. Een van mijn favoriete liedjes is Verlegen Vlindertje, dat is ook het liedje waar Klaasje een stukje solo op haar dwarsfluit speelt. Verlegen Vlindertje gaat over de meer verlegenere of introverte mensen in de maatschappij. Toen die CD uitkwam waar die op staat, zat ik heel erg in de knoop met mijn introverte kant. Ik voelde me raar in een wereld die altijd maar tettert en extravert is. Dankzij Verlegen Vlindertje heb ik geleerd dat ik dik oke ben als stiller persoon. Ik deed in die tijd ook aan handlettering en ik heb een stukje van de tekst gehandletterd en die hangt nog steeds op mijn kamer.

Toen in 2019 mijn opa stief heb ik bijna altijd K3 opgezet. Niet dat het toen tijd was voor een feestje, maar de nostalgie maakte me rustig en het bekende ervan ook. Nog steeds. Als ik onrustig ben of mijn week niet heb staat K3 op. Niet perse trouwens, ik luister het ook gewoon als ik daar zin in heb. Maar er zijn een paar cruciale of moeilijke momenten geweest waar hun muziek dingen verlicht heeft. En daarom zijn ze zo belangrijk voor me. Hun muziek laat me beter voelen als ik het nodig heb. In de halve finale moesten de overgebleven kandidaten Superhero zingen als openingsnummer en op een gegeven moment kwamen de twee andere K’tjes erbij. En toen zongen ze: ‘Als je denkt ik kan niet meer verder gaan, wees niet bang wij komen eraan’. En ik voelde dat, want dat is letterlijk wat K3 altijd voor me gedaan heeft. Er zijn zoveel liedjes waar ik een belangrijk kantelpunt aan kan koppelen. Van 10.000 luchtballonnen tot Luka Luna tot Land van de Regenboog. Zelfs aan Waterval zit al een betekenis. Ik sluit niet uit dat ik ooit een overzichtje geef van de liedjes waar een betekenis aan hangt. Niet alleen van HKM, maar ook van de oude formaties.

De boodschap die ik wil meegeven hierover is rond jezelf zijn. Jarenlang heb ik mijn ‘gekke trekken’ weggestoken voor anderen. Om maar geen commentaar te krijgen en netjes ‘binnen de lijntjes te kleuren’. Alleen in dat gevecht raak je meestal jezelf kwijt en dat deed ik ook op een gegeven moment. De jaren erna leerde ik mezelf beter kennen, en nog steeds leer ik dingen over mezelf. Je bent ook nooit uitgeleerd in het leven, op welk gebied dan ook. Veel gekke trekken kwamen stilletjes aan naar buiten maar die van K3 bleef beperkt tot familie en goede vrienden. Nu niet om te zeggen dat ik het van de daken schreeuw, maar ik schaam me er ook niet meer voor. Ik deelde het al vaker in mijn weekoverzichtjes, maar ook toen Julia gekozen werd heb ik mijn blijdschap gedeeld in een story op Instagram. En om het in de woorden van K3 zelf te zeggen: ‘Wie is wel en niet normaal, als we zoveel van elkaar verschillen allemaal’. Komt uit Niet Normaal trouwens. We hebben allemaal onze eigen gekke trekken, onze eigen obsessies en onze eigen smaken. En zolang er niemand gekwetst raakt of de wereld er niet slechter van wordt, wat is dan eigenlijk het probleem?

Dit geldt niet alleen voor mijn liefde voor K3, maar ook voor jullie. De dingen die je anders maken of gekker, zijn juist de dingen die jou uniek maken. Misschien is het net als ik een andere muzieksmaak, misschien is het je kledingstijl, misschien is het je kapsel. Juist die dingen die ons anders maken, maken ons mooi. En hoe saai zou de wereld zijn als we allemaal als robotten hetzelfde leuk vinden en doen. Misschien zit je nu in een omgeving met mensen die je raar vinden. Maar de ‘preek’ die ik al een paar keer heb gegeven dit jaar, op een dag kom je mensen tegen die dat niet vinden en je zullen omarmen voor wie je bent. Met je imperfecties, met de dingen die je anders maken maar ook zeker met de dingen die je een prachtig mooi mens maken. Zolang je er niemand kwaad mee doet, is er toch helemaal geen probleem. Spread the joy en doe waar je blij van wordt. De wereld kan het goed gebruiken.

En voor wie het zich zou afvragen: ja, de K3-trui die ontworpen is nu Julia gekozen is ligt in mijn kast. En nee, hij gaat niet enkel als pyjama gebruikt worden. Ik ga hem in het openbaar dragen, en als ik lef genoeg heb doe ik hem vandaag aan om te gaan werken. Ik werk zonder uniform dus should be fun.

Heb jij bepaalde liefdes of obsessies waar mensen van opkijken?