Tien onnuttige weetjes over mij

Hi allemaal. Ik vind het altijd leuk om dit soort dingen te lezen bij anderen. Zo leer je iemand toch beter kennen, maar zonder diepe zin. En ook zijn die kleine grappige feitjes net weer iets wat die persoon maakt wie hij of zij is. Zonder dat het echt grootste dingen zijn. Ik kan daar echt gefascineerd door zijn. Voor mezelf vond ik het iets lastiger om er te vinden, maar ik heb er toch tien bijeen gesprokkeld.

Photo by Estée Janssens on Unsplash

Meestal haat ik de nieuwste hits op de radio
Ik hou enorm van muziek, mijn koptelefoon is mijn beste maat. Er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat hij een uur op mijn oren heeft gestaan. Wat zaterdag dus wel het geval was, ik kan het nog steeds niet geloven. Maar meestal heb ik een hekel aan de nieuwe hits op de radio. Niet omdat het geen mooie liedjes zijn, maar vaak omdat de radio ze vaak duizend keer op een dag draait. En daar word ik gek van. Of zoals ik het vaak zeg: daar krijg ik het schijt van. Vaak ook gewoon omdat de wilde melodieën, geluiden of de stem van de artiest op mijn systeem werkt. Ik heb absoluut niks tegen mensen die fan zijn van die artiest. Maar geef mij gewoon m’n eigen Spotify afspeellijst en dan ben ik gelukkig.

Ik hou niet zo van podcasts
Aangezien ik blogger ben lees ik ook andere blogs. Ik zit op social media. De nieuwe hype is podcasts en vaak vliegen de aanraders je om de oren. Ik heb het geprobeerd, echt waar. Maar ik heb de concentratie er niet voor. Veel liever luister ik muziek. Veel mensen vinden het fijn om tijdens autorijden of tijdens een busrit een podcast op te zetten. Eerlijk? Ik luister wel muziek tijdens mijn treinritten maar meestal droom ik weg ondertussen. Dus ik zou constant afgeleid zijn. Voor diezelfde reden heb ik ook geen abonnement (na zoveel boeken lezen kan ik dat woord nog altijd niet foutloos schrijven btw) op diensten die luisterboeken aanbieden. Ik zou de clou van een verhaal missen gewoon omdat ik afgeleid ben. Bij muziek vind ik dat niet zo erg, omdat ik meestal het liedje vanbuiten ken. Ik luister dagelijks muziek en veel liedjes staan al jaren in mijn afspeellijst. Dus nee, ik ben niet te winnen voor een podcast. Ik hou wel van inspiratie opdoen en nieuwe inzichten. Maar dat doe ik liever via blogs, tijdschriften en social media.

Je kan mij altijd rustig krijgen met ballads en rustige emotionele muziek
Over het algemeen krijg je mij rustig met muziek. Daarom is mijn koptelefoon mijn beste vriend. De laatste tijd word ik heel rustig van de muziek van Marco Borsato (natuurlijk!), Nick & Simon, Diggy Dex, The Script, Anson Seabra, Niels Destadsbader, Rhys Lewis en veel meer. Ik heb ondertussen een playlist speciaal met de liedjes waar ik kalm van word gemaakt als wapen in de lockdown. Maar als ik die allemaal moet opnoemen zit ik hier morgen nog. Vooral de eerste vier zijn cruciaal. Ik ben echt een persoon die als ze echt een moeilijk momentje heeft rustig kan worden van eens goed meewenen met muziek. Wandelen in de natuur met muziek is de beste combinatie ooit.

Mijn geheugen werkt op de meest dwaze manieren
Ik weet nooit waar ik mijn telefoon, koptelefoon, sleutels, horloge of wat dan ook heb gelegd. De essentials die ik nodig heb als ik ergens naartoe ga. De laatste tijd is dat beter geworden, maar ik kan me soms de dingen die ik een halfuur geleden deed niet meer herinneren. Maar als je mij vraagt wat ik pakweg vijf jaar geleden op m’n examen Godsdienst of mijn examen Nederlands heb geschreven, ik kan het woord voor woord citeren. Dat bedoel ik dus. Ik vind het wel grappig. Ik werk in een supermarkt, het heeft me een jaar gekost om eindelijk te onthouden waar welke wijn stond. Voor mij is dat allemaal een pot nat. Maar oke, het gaat al beter dan mijn eerste weken.

Ik ben mijn achtergrond van mijn telefoon/profielfoto/omslagfoto altijd snel beu
Ik ken mensen die jaren dezelfde profielfoto en omslagfoto hebben op Facebook. Ik ken ook mensen die jaren dezelfde profielfoto hebben op Instagram. Ik ken ook mensen die maanden aan een stuk dezelfde telefoonachtergrond hebben. Hoe doen die dat? Ik ben dat zo snel beu. Ik ben meestal mijn hoofd niet beu, maar gewoon de foto zelf. En dan wil ik weer iets nieuws. Nu heb ik al meer dan een jaar dezelfde profielfoto en omslagfoto. Maar dat is ook alleen maar door die social media detox hoor. Achja, er zijn ergere dingen in het leven zeker?

Ik word rustig van pendelen met het openbaar vervoer
Veel mensen vinden dit grappig. Omdat bussen en treinen vaak vertraging hebben en het altijd uitdraait op problemen. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar in mijn geval valt dat wel mee. Als ik een keer in de twee drie maanden echt pech heb dan is het ook veel. Ja, mijn trein heeft soms ook eens vijf minuten vertraging. Maar doordat ik altijd ruimschoots reken is dat nooit echt een ramp. Ik vind raamstaren met muziek altijd zalig en vind het altijd jammer als ik op bestemming ben. Hoe graag ik ook mijn werk doe of hoe erg ik ’s avonds ook naar mijn bed verlang. Ik kan daar echt heel kalm van worden. Dat is ook de reden waarom ik vroeger een busrit van anderhalfuur verkoos boven de trein van een kwartier als schoolgaande. Ik werk in de zelfde stad als mijn middelbare school, maar de bus is nu niet meer haalbaar.

Een ongelofelijke obsessie met knuffels
Op dit moment ben ik 23. En toch kan ik er nooit aan weerstaan. Een schattige knuffel en ik ben verkocht. Zo zat ik een maand geleden met een teddybeer van 65 cm op de trein naar huis. We hebben allemaal wel een kinderachtig trekje toch? Ik word er gewoon heel blij van als ik op een bad pain day tussen al m’n knuffeltjes Netflix kan kijken of liggen lezen. Dat maakt mijn plekje heel knus. Ik moet soms een keer een hele dag in bed besteden voor mijn eigen bestwil, dus dan kan ik er maar beter een fijn plekje van maken toch?

Er staat altijd wel ergens een blauwe plek
Ik ben ongelooflijk onhandig. Ik stoot tegen kasten die al jaren op die plek staan, ik loop tegen deuren die er al jaren zijn. Elk meubel hier in huis heeft wel al een keer een stoot van mij gehad. Als ik dan ’s avonds mijn pyjama aandoe vraag ik me soms af waar die plek ook weer vandaan kwam. In de winkel ook, ik werk er al meer dan een jaar maar ik slaag er nog steeds in om tegen het kassameubel te lopen of tegen een rek of het meubel met groenten en fruit. Afgelopen week hebben we verbouwd en staat er veel op een andere plek. Ik acht dat als een geldig excuus voor de komend tijd haha.

Ik betaal bijna nooit meer cash
Die gewoonte had ik al heel lang, gewoon omdat ik betalen met de kaart gemakkelijk vind. Maar die gewoonte is natuurlijk versterkt door corona. Nu vragen ze overal om contactloos te betalen zodat er zo weinig mogelijk contact is. Maar die had ik al en ik denk dat ik na corona zelfs die gewoonte nog zal hebben. Het enige moment dat ik wel echt cash geld op zak heb is als ik een middagje ga shoppen met iemand. Om mijn uitgaven in het oog te houden. Als ik met de kaart betaal dan besef ik niet hoeveel ik uitgeef, cash wel. Ja, ik ben daar heel slecht in.

Ik heb een haat/liefdesverhouding met mijn telefoon
Begrijp me niet verkeerd. Telefoons zijn heel handig en zeker een smartphone. Er zijn heel veel handige snufjes aan. Vooral het feit dat Google Maps me altijd kan redden of de app van het OV. Sinds de nieuwe update van Apple (iOS 14) heb ik ook mijn telefoon een opruiming gegeven en nu staat alles netjes zodat hij overzichtelijk is. Ik kan echt dagen hebben dat ik mijn telefoon het handigste ding op aarde vind. En andere dagen heb ik er genoeg van en moet hij zo ver mogelijk uit mijn buurt liggen. Maar dat hebben we tegenwoordig allemaal wel een beetje. Ik ben er wel meer mee bezig nu ik niet kan afspreken met vrienden door corona. Maar zoals ik al zei, daar ben ik waarschijnlijk niet de enige in.

Welk gek feitje van jezelf heb jij laatst ontdekt?

Kleine mededeling: Ja, hier zou een weekoverzichtje komen. Zelfde probleem als vorige keer, te weinig foto’s. De notities zaten wel goed deze keer. Maar ik heb eens gekeken, ik heb echt te weinig beeldmateriaal om er echt iets deftigs van te maken. Dus een nieuwe poging deze week. Het komt. Ooit haha.

Ik ga het over mijn mental health hebben

Hi allemaal. Ik ben de laatste tijd niet echt actief geweest op mijn blog. Of de storm is overgewaaid kan ik niet zeggen, ik kan niet in de toekomst kijken. Ik keek er tegenop om dit artikel te schrijven en niet omdat het niet goed voelt. Maar omdat dit een zwaar onderwerp is. Ik ga het toch doen, want ik vind het belangrijk om open te zijn. En zeker nu in coronatijd is het fijn om te weten dat je niet de enige bent die struggelt met mental health. Eigenlijk altijd, corona heeft daar eigenlijk niks mee te maken. Maar ja, dit wordt een lang verhaal. Klik vooral weg als je geen goesting hebt in mijn verhaal, dat neem ik niet persoonlijk op. Als je toch blijft lezen, bedankt. Ik waardeer het.

Photo by Nikola Ristivojević on Unsplash

Laten we beginnen bij het begin. Het gaat niet perse slecht met mij. Ik heb nog heel veel goeie momenten en ik denk wel echt nog helder na en zit vaak wel gewoon goed in m’n vel. Maar er zijn ook heel veel dagen en momenten dat dat niet zo is. En dat beangstigt me dan. Ga ik nu lopen zeggen dat ik depressief ben? Nee, zo erg is het gelukkig niet. Maar er zijn wel echt momenten dat ik weet dat er iets niet klopt. Ik ben van plan komende week terug een weekoverzichtje te schrijven en die momenten wil ik daar ook in implementeren. Als ik niet vergeet foto’s te maken en notities te trekken. Het was niet zo dat de afgelopen weken zo’n hel waren dat ik geen overzichtje schreef. Ik vergat gewoon letterlijk foto’s te maken en het bij te houden in notities. En dan zat ik aan het einde van de week zo van; tjah, zo gaat het niet lukken. En elke week houd ik mezelf voor om het wel te doen, maar het gebeurt niet. Goeie uitleg dit. Maar nee, het is dus niet omdat het zo slecht gaat. Meer om mijn geheugen, wat ook niet verrassend is.

Die zware momentjes gaan dan van nadenken over wat m’n diagnose wordt, pijntjes, rouwen om dingen die ik (tijdelijk) niet meer kan. Maar ook corona. Ik ga op beide ingaan, laat ik beginnen met mijn diagnose. Ik weet niet waar ik me aan ga kunnen verwachten, welke diagnose ik ga krijgen. Het besef dat je misschien chronisch ziek bent, dat op je 23ste te horen krijgen is confronterend. Ja, er zijn mensen die op hun 16 al reuma krijgen. Ik ben ook dankbaar dat ik tot mijn 23 jaar gezond ben geweest. Een goeie vriendin van mama en mij zei laatst ‘je hoort op die leeftijd niet bezig te zijn met onderzoeken voor pijn en vermoeidheid. Of je hoort die klachten niet te hebben’. Ze zei dat niet in de offensive manier van ‘ik geloof je niet’. Meer in de bezorgde manier. Maar ik voelde wat ze bedoelde. Het hoort niet. En nee, het leven is niet eerlijk en ik ben niet zielig. Maar vrienden van mij zijn dromen aan het waarmaken, studeren, reizen. Dat zijn dingen die ik ook nog ga kunnen, maar het zal mij veel meer moeite kosten en heel veel rust achteraf. Weet je, dat verschil is er wel en dat doet pijn. En dat is oke. Ik verlies misschien een deel van mijn gezondheid en het is heel normaal dat ik daar verdrietig om ben. Maar het zijn zware momenten. Er zijn ook echt momenten dat het moeilijk is om mezelf uit die dip te krijgen. De dingen die me dan echt enthousiast krijgen zijn dan niet meer dan een sprankeltje. Zelfs dat niet. Soms zijn dagen echt een opgave om dingen te doen en niet een hele dag in m’n bed te blijven liggen slapen of piekeren. Ik weet niet wat het is, maar het is in elk geval niet helemaal juist. Gelukkig heb ik ook heel veel goeie momenten en daar trek ik me aan op. Juist nu.

En daarnaast corona. Ik zei al in een van mijn vorige schrijfsels dat ik een risicopatiënt ben door mijn longen. Veel mensen vinden het normaal dat ik zo bezorgd ben dan. Maar eigenlijk is dat bijna het laatste van m’n zorgen. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk kan mijn eigen gezondheid me wel schelen en natuurlijk wil ik geen corona krijgen. Maar ik werk in een winkel. Ik mag ook nog werken want voeding. Maar ik hoor verhalen van mensen. Zoveel mooie mensen verliezen dierbaren, moeten hun zaak sluiten door de tweede lockdown. Zoveel mooie mensen moeten hun plannen opschorten of verplaatsen door corona. En als ik dan zie hoe sommige mensen gewoon die maatregelen negeren. Ik mag me er niet kwaad in maken want dat helpt niet en ik ben ook niet perfect. Maar sommige mensen laat het echt koud. Het doet me pijn dat zoveel mensen dromen kwijtraken, dromen zien kapotvallen of mensen moeten afgeven door corona. Dat raakt me nu meer dan ooit. Meer dan m’n eigen gezondheid. Natuurlijk staan mijn onderzoeken hier ook op het spel. Maar die lopen niet weg. Die komen wel als de situatie ‘beter’ is. Mensen die hun zaak verliezen, dierbaren verliezen. Dat komt nooit meer terug. Sommige mensen hebben jaren keihard gewerkt om een mooie zaak te krijgen en te runnen en moeten die nu afgeven. Het raakt mij keihard. Er is een avond geweest dat ik thuiskwam en begon te huilen. Ik begrijp aan de andere kant de mensen die niet luisteren ook wel. Het duurt al zo lang, we raken het allemaal moe en we willen allemaal terug dat dingen normaal worden. Maar dit is niet de manier. Zo wordt het alleen maar erger. Ik ga geen politieke praatjes slaan want daar ben ik niet slim genoeg voor. Maar dit is wat ik voel en dat is mijn mening. Dus ja, corona raakt me. Ik ben gestopt met luisteren naar de cijfers gewoon omdat het me echt aan het breken was op een gegeven moment. Ik vroeg me dan af of dat betekent dat ik niet meer ‘care’ om wat er aan het gebeuren is. Maar het feit dat ik zo meeleef met die mensen, dat bewijst het tegendeel.

Dit was mijn verhaal voor nu, ik ben blij dat ik het geschreven heb.

Favorieten van dit moment

Hi allemaal! Het is al een lange tijd geleden (of ik heb dit nog nooit gedaan, dat kan ook) dat ik eens een lijstje met favorieten dumpte op mijn blog. De laatste tijd heb ik er wel een paar ontwikkeld en die wil ik graag delen. Sommige zijn heel bekend, sommige ook niet. Er speelt nu ook niet gek veel in mijn leven door corona (suprise!) dus ik weet ook niet altijd goed wat ik kan delen. Maar dit dus wel. Let’s go!$

Photo by Xuan Nguyen on Unsplash

Animal Crossing
Ik heb een tijdje terug een Switch aangeschaft, omdat ik gamen wel leuk vind en een Switch is gemakkelijk op dagen dat ik pijn heb. Ik heb er toen ook meteen Animal Crossing bij gekocht als beginspel omdat ik daar van heel veel mensen al dingen over had gehoord en het mij heel erg leuk leek. Ik was juist, want ik word heel rustig van het spel en soms kan ik echt heel geconcentreerd bezig zijn met m’n eiland. Klinkt heel stom of onzinnig, maar dat is juist goed. Het leidt me meestal af van de crisis en dat heb ik nodig. Heel hard.

NSG (album)
Nog niet zo lang geleden brachten Nick & Simon hun nieuwe album uit, geinspireerd op hun grote helden. Simon & Garfunkel. Van Simon & Garfunkel ken ik maar een nummer, hun beroemde ‘Sound of Silence’. Maar Nick & Simon luister ik al sinds ik 15-16 jaar was. Heel veel van hun liedjes luister ik al jaren. Toen hun nieuwe album uitkwam keek ik daar enorm naar uit en er zitten echt een paar hele mooie liedjes tussen. Ze zijn allemaal goed, maar ik heb mijn favorietjes. Die ontdek je aan het einde van november zoals altijd. Het is inderdaad wel anders dan hun normale muziek. Maar ik vind het zeker niet verkeerd en geniet er enorm van.

Mijn Wake-Up Light
Ik kocht ook een Wake-Up Light. Dat is een lamp die vlak voor je opstaat (tien minuten tot een halfuur, dat kies je zelf) een zonsopgang nabootst in je kamer. En je wekt met een rustig muziekje. Ik merk zelf dat dat rustige muziekje al veel beter is voor mij om mee op te staan dan de agressieve wekker van mijn iPad. Maar ook de lamp zelf vind ik heel fijn. Heel vaak lig ik ’s avonds een serie te kijken met enkel die lamp aan. Het was als doel om te stoppen met snoozen, dat doel is nog niet geslaagd. Maar daarvoor niet nutteloos. Als ik blijf liggen val ik niet meer in een diepe slaap omdat mijn lamp daarvoor te fel schijnt. Het was zeker geen nutteloze aankoop.

Een Echte Job (op VTM)
Waar bijna heel België verslaafd was aan uitzoeken wie er in de kostuums zat van The Masked Singer, had ik een ander favoriet programma gevonden. Helaas ook al afgelopen. In Een Echte Job gingen vijf BV’s drie weken stagelopen in de zorgsector. Ze kregen wel een spoedcursus en stonden altijd onder begeleiding van een mentor met diploma; Ik heb alle afleveringen gekeken en ik vond het zo mooi. En zoveel respect voor de zorg! Altijd al gehad trouwens, maar nu nog meer. Er zaten hartverwarmende momenten in maar ook hele zware momenten. Niemand z’n leven is altijd een feestje. En het was prachtig om te zien hoe de bekende Vlamingen hun ontpopten tot goeie verpleegkundigen. Ja, ik heb wel genoten van het programma.

M’n brief van het ziekenhuis
Dit is een heel raar iets om aan te kaarten in een favorieten-lijstje. Toch ga ik hem opnoemen. Ik kreeg onlangs de brief van het ziekenhuis met de datums voor verdere onderzoeken en die zijn voor januari en februari. Dat is nog een tijd, maar ik ben blij dat ik weer iets meer weet en iets heb om ‘naar toe te leven’. Ik ben zo weinig mogelijk bezig met die onderzoeken want dat is echt heel zwaar. Maar het is ook vermoeiend zo. Ik ben blij dat er nu datums zijn, dan heb ik iets om naar te streven. Ik kijk er wel naar uit, maar tegelijkertijd vind ik het ook heel eng.

Onze nieuwe combimagnetron
Vroeger hadden we alleen een magnetron. Microgolf zoals we dat in België zeggen. Dat zorgde wel eens voor problemen, want heel veel dingen moeten in de oven. Nu kan dat dus en ik ben er heel blij mee. Elke ochtend bak ik broodjes af als ontbijt en dat is fijn. Een oven in huis hebben is ook gewoon handig. Ik kook ook heel graag, maar vaak als ik dan aan een recept begin dan is het van ‘verwarm de oven voor op…’ en dan denk ik van, nope. Nu niet meer dus. Ben nog aan het wachten op een paar toebehoren (zoals een ovenschotel onder andere) maar we hebben er nu al plezier van. Ik kijk er ook naar uit om dingen klaar te maken die in de oven moeten. Want in koken heb ik wel een hobby gevonden. Ik kan nog wel eens onzeker zijn over wat ik klaarmaak, maar het lukt vaak wel goed.

Wat zijn jouw favorietjes van de laatste tijd?

Hoe ik deze periode door kom (of toch probeer)

Hi allemaal. Vorige bericht was niet zo vrolijk. Dat weet ik ook maar het is wel de waarheid. En mijn blog is mijn uitlaatklep. Normaal ben ik ook voorstander van positiviteit en de goeie dingen zien. Maar dat lukte eventjes niet en das oke. Dat hoort er gewoon bij voor iedereen. Ik ben ook maar een mens. Maar ik wacht nu al iets meer dan drie maanden op mijn diagnose en het zijn niet altijd makkelijke dagen. Toch heb ik wel een paar dingen verzameld die mij helpen en die wilde ik delen. Misschien haal je er inspiratie of steun uit.

Mijn twee maatjes tijdens bedrust 😉

De standaard zelfzorg

Ik heb net als veel mensen de neiging om slechter voor mezelf te zorgen als ik me slecht in mijn vel voel of mindere dagen heb. Grijpen naar ongezonde snacks, geen puf om iets te doen. Het klinkt je misschien bekend in de oren. Ik zorg ervoor dat ik elke dag minstens drie maaltijden heb gehad (meestal toch, ontbijt is soms een moeilijker puntje) en eventueel een snack tussendoor. Dat laatste is niet perse verplicht voor mij. Maar gewoon, als je je al slechter voelt heeft je lichaam die energie nog meer nodig. Goeie en voedzame maaltijden, genoeg slaap. En natuurlijk mag je je daarnaast wel iets gunnen. ’s Avonds voor het slapengaan een warm bad met een bruisbal. Een outfit waar jij je heel fijn in voelt, een keer niet zelf koken maar op Takeway of Deliveroo iets bestellen. Het mag zeker. Maar blijf op jezelf letten. Je lichaam heeft je nodig.

Luisteren naar mijn lichaam

Ik probeer te luisteren naar mijn lichaam en dat is niet altijd makkelijk. Dat kan ook niet altijd. Soms heb ik pijn en heb ik toch een shift te draaien. Maar op mijn vrije dagen probeer ik dat wel. Ik heb het gelukkig nog niet moeten doen, maar als ik met iemand heb afgesproken en ik ben echt te moe blijf ik thuis. Het is niet altijd leuk en vooral niet als je een dag had gepland om dingen te doen en je lijf dan niet meewerkt. Maar toch is het realiteit en moet je het proberen te aanvaarden. Er zijn ook echt dagen dat ik voel dat ik graag eventjes naar buiten wil ondanks dat ik moe ben. Ook daar probeer ik dan naar te luisteren. Het draait om balans vinden en dat kan ik niet in een tip ‘standaardiseren’ want dat is echt voor iedereen anders.

Mijn koptelefoon is mijn beste vriend

Ik luisterde hiervoor al heel veel muziek, maar meer dan ooit is muziek mijn beste vriend geworden. Elke dag staat Spotify wel een keer aan, en elke dag luister ik gemiddeld een uur naar muziek. En daarnaast ben ik door de onderzoeken en gesprekken die ik al gehad heb altijd gegaan met muziek en mijn koptelefoon. Mijn koptelefoon voelt een beetje als m’n trouwe maatje waar ik daar samen ben doorgegaan. Het is gek om dat te zeggen, maar zo voelt het wel. Daarnaast kalmeert muziek me als ik het moeilijk heb. En weet je, dat muziek pijn kan verlichten of kan opluchten dat weten we allemaal.

Praten met anderen over wat ik voel

Dit is af en toe een tricky puntje. Want ik wil niet diegene zijn die altijd zeurt over haar pijn, vermoeidheid of andere problemen. Maar toch moet het wel. Je kan dingen vaak niet alleen oplossen. En dingen opkroppen heeft 0,0 zin. Uiteindelijk komen ze er toch wel uit. Het is oke om te huilen, het moeilijk te hebben, te praten over wat je dwarszit. En het is knap als je dat kan in een wereld die liever lacht en doet alsof alles perfect is. Ja, ik zei ‘doet alsof’. Want echt niemand op deze wereldbol heeft het elke seconde van zijn leven allemaal op een rij en bij elkaar. Dat bestaat niet. Ook al doen ze nog zo goed geloven dat het wel zo is.

Dingen doen waar je blij van wordt / dingen waar je naar uitkijkt

Dit is een weggevertje. Maar toch is het zo belangrijk. Blijven dingen inplannen waar je normaal gezien blij van wordt. Ook al heb je daar geen zin in. Het zal je goed doen. Het heeft geen zin om de hele dag weg te kruipen onder de dekens of lakens van je bed. Dat instinct is wel menselijk en het is helemaal niet erg als je toch zo’n dag hebt. Maar probeer ze te beperken. Het heeft geen zin. En je kan denken dat ik makkelijk spreken heb. Maar ik weet wel hoe het is. Ik ben gelukkig nooit depressief geweest en ik ben het ook niet. Maar ik weet wel hoe moeilijk het soms kan zijn om die lakens van je af te slaan en aan de dag te beginnen. Dus kom uit bed, doe iets leuks. Plan iets in met een vriendin. Meestal zal het wel een effect op je humeur hebben. Het zal je problemen niet oplossen, maar het zal je meestal wel deugd doen.

Toon een beetje zelfliefde

Ik heb snel last van dat innerlijke stemmetje. Die criticus die fluistert dat dingen beter kunnen of je helemaal niet in de zetel mag liggen Netflix te kijken? Hij is bij iedereen aanwezig denk ik. Maar je hoeft er niet altijd naar te luisteren. Sommige dagen is het oke om te zeggen dat je een hele dag in e zetel gaat hangen om series te kijken. Of je doet een keer niks voor je blog. Juist nu heb je die zelfliefde nodig en probeer niet te hard voor jezelf te zijn. Als jij het hele huis wilde poetsen en dat niet lukt. Wees lief voor jezelf en vergeef het je. Morgen weer een dag. En als het dan niet lukt, er komen nog dagen, weken en maanden. Er komt wel een dag dat dat huis gepoetst raakt.

Wees trots op jezelf

Sommige dagen zijn moeilijk. Je kan je dan zoals ik al zei gaan bekritiseren op alles wat niet goed gaat of in het honderd loopt. Maar he, je gaat door een moeilijke periode. En het feit dat je nog niet hebt opgegeven en probeert er iets van te maken is al meer dan genoeg. Wees trots op jezelf daarvoor. Give yourself some credit zoals ze in Amerika (?) zouden zeggen. Gun jezelf een beetje eer, trots. Je verdient het. Het is niet gemakkelijk en juist dat je blijft doorgaan en proberen is een hele dikke pluim waard. Gun jezelf die ook.

Wat doe jij als je een lastige periode hebt?

Eventjes mijn hart luchten.

Hi allemaal! Ik waarschuw je alvast. Dit gaat geen tof verhaaltje worden. Maar ik mis het bloggen wel en er is maar een manier om terug actief blogger te worden. En dat is het obstakel dat me nu tegenhoudt om te schrijven te luchten. Ik weet niet of dit een lange of korte post gaat worden, want er zit ook geen planning in qua verhaal of lengte. Ik ga gewoon mijn vingers hun gang laten gaan. Dus ik lucht eventjes mijn hart bij jullie.

Een tijdje terug kreeg ik te horen dat ik misschien chronisch ziek ben en dat sloopt me wel. Ik probeer er niet 24/7 mee bezig te zijn want daar wordt niemand beter van. Ik ook niet. Maar het geeft wel een extra stress. Ik ben nu aan het wachten op mijn brief van het ziekenhuis voor de datums van de verdere onderzoeken, en ik hoop dat hij snel komt. Dan heb ik ‘iets om naar uit te kijken’ en kan ik verder. En ook gewoon, pijn hebben of moe zijn zonder diagnose is klote. Excuse my French. Het is misschien nog wel dat wat het zwaarste weegt, niet weten wat het is. De vraag of het voor altijd is of de vraag of het voor altijd is. Dat weegt enorm op je. Gelukkig begin ik een balans te vinden tussen rusten en dingen doen, dat maakt het makkelijker. Ik heb ook ontdekt dat ik wandelen heerlijk vind, dus dat ga ik zeker meer doen.

En wat er nog speelt. Tjah, daar is heel de wereld nu door ingepakt. Corona. Cijfers in België gaan weer omhoog en ik heb het er moeilijk mee. Een paar weken terug schoot de piek weer de lucht in, en toen besloot onze veiligheidsraad te versoepelen. Ik was op het moment dat ik dat hoorde aan het werk. En mijn collega en ik hoorden dat en we waren voor de rest van de dag van slag. Ik denk dat ik toen zelfs tijdens mijn pauze van tien minuutjes (die krijgen wij altijd tijdens de late shift) zelf heel snel een traantje heb gelaten. Sindsdien ben ik al niet helemaal mezelf meer, en raast de corona-stress door m’n lijf. Naast mijn eigen situatie. We zijn een paar weken later en de cijfers zijn nog niet verbeterd. En toen hoorde ik op het nieuws dat er in Sint-Niklaas een covid-uitbraak was op een afdeling oncologie. Mijn hart brak toen ik dat hoorde want die mensen hadden al zoveel zorgen, sommige zijn misschien ongeneeslijk ziek. En daar komt dan nog eens covid om de hoek kijken. Ik kan me niet inbeelden hoe slecht die mensen zich nu moeten voelen. Ik kaart dit niet aan omdat ik denk dat de zorgmedewerkers daar zich niet aan de maatregelen houden, want op de zorg heb ik echt niks aan te merken. Die zijn de helden in dit verhaal, al de hele crisis lang. Maar het raakt me wel. Er gebeuren verschrikkelijke dingen en dan hoor ik van mensen dat ‘covid maar een griepje is’ of ‘covid een grap is’. Dan denk ik gewoon van, hoe kun je daar zo losjes overheen gaan als dit soort dingen gebeuren. Duizenden mensen sterven aan dit virus en het werd niet beter toen ik afgelopen weekend te horen kreeg dat een dierbare van mij besmet raakte. Ik ga niet ingaan op details en gelukkig gaat het goed met die persoon. Maar het raakt mij. Om jullie gerust te stellen, ik heb die dierbare al echt maanden niet meer gezien en de mensen waar hij/zij mee in contact is gekomen ook niet. Maar het raakt me. Het is ook echt de eerste keer dat er iemand in mijn echt naaste omgeving besmet raakte. Ik kon me boos maken in mezelf dat ik me door alles liet raken en waarom ik dat niet kan loslaten. Maar weet je, het vertelt alleen maar dat ik een mens ben. Dat dingen mij raken. En als ik hoor hoe sommige mensen zo soepel en nonchalant omgaan met alles, dan ben ik blij dat dit mij raakt. Ik kan dit virus niet oplossen. En volgens mij is het heel normaal dat ik bang ben. Vorige week was ik bij mijn psycholoog en toen werd er ook iets bevestigd. In 2015 lag ik met een longontsteking in het ziekenhuis, ik ben toen met spoed geopereerd. Ik had vocht en etter in mijn longen. Het is me bijna fataal geworden. Door die intense ontsteking werken mijn longen niet meer voor 100 procent. Als ik covid-19 krijg en het slaat op mijn longen… Tjah… Ik moet het niet afmaken denk ik. Toen ik dat vertelde zei mijn psycholoog dat het heel normaal is dat ik bang ben, want ik ben een risicopatiënt.

Daarnaast zijn de besmettingen zo erg dat we misschien binnenkort in tweede lockdown gaan. Alles dicht. Horeca, niet essentiële winkels, bioscopen, zwembaden…
Ik weet niet of ik een tweede lockdown aan kan en volgens mij ben ik daar ook echt niet de enige in. Dit soort dingen houden mij dan bezig. En ik kan me daar boos in maken, maar dat helpt niet. En me boos maken op mezelf ook niet. Het is voor niemand een evidente periode en die gevoelens van boosheid, verdriet en angst zijn heel normaal en mogen er ook zijn. Ook bij jou, bij wie dan ook. Praat er vooral over.