Geen koopstop meer en nieuwe kledingstijl

Hi allemaal! Normaal schrijf ik hier niet over kleding, ik heb er ook totaal geen verstand van. Ik combineer altijd wat ik leuk vind en doe aan wat ik mooi vind. Dus verwacht er niet te veel van, maar ik wilde er wel iets over schrijven want ik weet uit het verleden dat dit een klein kantelpuntje is.

Photo by Maude Frédérique Lavoie on Unsplash

In een weekoverzichtje (die van de boekenbeurs) schreef ik over een koopstop. Meerdere bloggers hadden mij geïnspireerd, dat was in oktober. Ik heb daar nooit echt een apart stukje over geschreven. Toch heb ik besloten om die stop te zetten. Het was een feestje van korte duur, I know. Ik heb er wel een goeie reden voor. En sowieso betekent dat niet dat ik nu bakken geld ga uitgeven of de hele stad ga leegkopen. Dat laatste gaat sowieso ook niet gebeuren, lees je later wel in dit postje. Maar ik herken dit punt van vroeger. De eerste keer dat ik me een beetje beter in mijn vel begon te voelen (in 2019 was dat) zei mijn toenmalige psycholoog dat ze merkte dat ik andere kleding droeg dan bij mijn eerste sessies. Ik had die dag ook een shirtje aan dat ik nieuw had gekocht inderdaad. En toen ik daarover ging nadenken merk ik inderdaad dat mijn kledingstijl stilletjes aan veranderde. De schattige bloemenprintjes en bloesjes verdwenen stilaan naar de achtergrond en maakten plaats voor andere printjes, strepen, stippen en hoodies. En broeken met scheuren. De broeken met scheuren heb ik onbewust altijd een zwak voor gehad, maar ik zat op een school waar dat tegen het schoolreglement was dus ik zag het nut ook niet echt om er geld aan uit te geven. Nu ben ik volwassen en kan ik dragen wat ik wil. Ik denk dat het een beetje erbij hoort. Je bent meer dan je kleding of hoe je eruit ziet, want -heel cliché maar waar- ik geloof meer in de binnenkant van de mensen. Als ik je niet mag is de kans heel groot dat dat iets is in je karakter dat me niet aanstaat. Iedereen mag natuurlijk zijn wie die wil zijn, maar ook ik heb soorten karakters waar het mee botst. En sowieso, ik ben vrij menslievend en het is bijna een mission impossible om ervoor te zorgen dat ik je niet mag.

Terug naar de kleding, ik was aan het afwijken. Ik weet niet precies wat het deze keer gaat worden, sowieso niet dat ik ineens rokjes en kleedjes ga dragen. Het zal nog steeds een beetje ‘stoerder’ zijn en net als vroeger zullen er waarschijnlijk nog altijd Conversjes aan mijn voeten zitten. Ik heb zelfs mijn hart verloren aan een paar modellen en printjes ondertussen. Jammergenoeg voor mij zijn het ook duurdere modellen dus daarvoor ga ik gewoon eventjes sparen haha. Ik heb wel besloten geen fysieke winkels leeg te roven. Een deel voor het milieu want ik vermoed dat er vrij veel vernieuwd zal worden in de kast. Maar ook voor mijn portemonnee. Door de tijd heen ben ik ook steeds meer op Vinted gaan kopen en ik merk dat de dingen die ik daar koop, ze me meer aanstaan tegenwoordig dan de dingen die in de winkels hangen. Van de week heb ik al een paar keer door de app gescrolled (inmiddels net zo verslavend als Instagram heb ik gemerkt) en hier en daar een paar dingen in mijn favorieten gezet. En ja, ik heb al aankopen gedaan. Maar in een bundel bij een koper waardoor ik een hele mooie korting heb gescoord. Ik ben ook niet van plan heel Vinted leeg te kopen trouwens. Zoals ik al zei, het meeste wat ik daar koop staat me veel meer aan dan de kleding in de winkels.

Je bent meer dan de kleding die je aan hebt, het is een uitspraak die waar ik helemaal achter sta. Ik ben dankbaar dat ik dit kan, zomaar mijn kledingstijl veranderen als ik voel dat dat nodig is. Maar ik denk dat iedereen graag een kast heeft waar kleding in ligt waar ze zich goed in voelen. Zo ook ik. Het is niet dat ik nu helemaal onzeker ben in wat ik nu draag, maar ik merk dat het me minder aanstaat dan vroeger. Er zijn ook echt kledingstukken die al meer dan vijf zes jaar in de kast liggen, dus het mag wel eens. En niet alles gaat weg, want er zijn dingen waar ik nu onmiddellijk aan denk uit mijn kast waarvan ik weet dat ze zullen blijven liggen. Maar er is ook genoeg waarvan ik weet dat het vervangen mag worden. Wat ik met mijn oude kleding ga doen weet ik nog niet. Waarschijnlijk komt er een deel op mijn eigen Vinted en een deel gaat naar de kringloopwinkel. Sowieso ga ik het niet zomaar weggooien. Er zijn mensen in de wereld genoeg die niks hebben. Het beste zou zijn dat ik bij webshops zou kopen die duurzaam zijn, maar ik weet uit ervaringen dat mijn stijl daar te weinig ligt. De wereld is mij belangrijk en het milieu ook, maar kleding waar ik me goed in voel ook. En eigenlijk ben ik al tweedehands bezig. Ik kon ook gewoon de stad gaan leegkopen.

Heb jij jouw kleding al lang?

Cozyness voor de herfst en winter

Hi allemaal! Ik ben geen fan van de donkere en koude maanden. Toegeven, de mooie kleurtjes die ik leerde waarderen en de andere charmes van de herfst zijn er wel op vooruit gegaan. Maar ik ben over het algemeen een zomermens. Of lentemens. De truc is dan om het binnen gezellig te maken. Ik ben al een tijdje bezig met kleine dingen om de boel wat leuker te maken. Van de week kregen zowel mijn iPad als e-reader een extraatje. Maakt het net iets leuker. Maar nu maakte ik van het vensterbankje bij mijn bed ook een gezelliger plekje. Lezen in bed bij lichtjes en kaarsjes vind ik geweldig.

Normaal starten mensen met de before, ik vond het net iets leuker om met de after te beginnen. Ik slaap bovenaan in een stapelbed, wat betekent dat ik geen nachtkastje heb. Mijn bed komt wel net onder de vensterbank, aan de andere kant van het raam zit de badkamer. Voor mij was dit ideaal. Vroeger stond hier heel veel rommel op, nu is het terug netjes en geminimaliseerd. Wellicht komen er in de komende tijd nog wat kle inigheidjes bij. Links en rechts staan twee posters van Posterstore. Ik kon mijn hart weer ophalen in de webshop, dus ik koos voor twee nieuwe posters en kaders. Waar ik vorige keer voor zwarte kaders koos, koos ik nu voor witte. Met het hout van de vensterbank was dat net iets mooier. Ik hing ook twee dromenvangers over de hoekjes, want dat maakt het nog net iets meer mezelf. Voor mensen die nog een leeg plekje aan de muur hebben of hun interieur beu zijn. Een nieuwe poster (en liever meerdere!) kan een heleboel verschil maken. Ik kan er volledig nieuwe energie van krijgen als er iets nieuws is bijgekomen. Er zijn zoveel mooie mogelijkheden voor je eigen slaapkamer, maar eigenlijk door het hele huis. Onderschat niet de kracht van nieuwe muurdecoratie.

Ik wilde heel graag iets simpels, maar toch wat kleur hebben. De print van deze poster doet me meteen denken aan creativiteit en dat speelt een hele grote rol in mijn leven. Vandaar de keuze. Het leuke aan Posterstore hun aanbod is dat er voor iedereen een gepast iets zit. Iedere dinsdag komt er ook een nieuwe collectie bij, dus vergeet dat zeker ook niet eens te checken als je op zoek bent naar nieuws voor in huis. Je kan je hart ophalen aan hun mooie designs. Ze zijn op kwalitatief papier gedrukt, wat je meteen merkt als je de posters uitpakt. De posters en lijsten zijn van Scandinavisch design, wat ik persoonlijk een hele mooie stijl vind.

De linkse poster doet mij denken aan mijn liefde voor creativiteit, maar voor creativiteit moet je ook durven falen. Als perfectionist ben ik daar niet altijd fan van. Maar mijn illustraties en het bloggen hebben me geleerd dat juist de foutjes dingen uniek maken. Ik kan dat af en toe wel eens vergeten, dus het is goed dat ik een daily reminder op de vensterbank heb staan vanaf nu.

Er moest gewoon ook een quote bijzitten, dat kon niet anders. Ik zou de volledige groep Teksten en Quotes kunnen ophangen als je mij niet tegenhoudt. Voor mij is deze quote een herinnering aan mijn optimisme en positiviteit. De tijd waarin we nu leven is dat iets wat nodig is. Soms vragen mensen mij hoe ik erin slaag te blijven lachen of lichtjes blijf vinden in de zware periode die we allemaal hebben. Of in mijn eigen persoonlijke gevecht met mijn ziekte. Er is altijd muziek en er zijn altijd lichtjes. Maar je moet ze willen zien. Deze tekst vat dat perfect samen voor mij.

Ik mag ook een kortingscode weggeven voor jullie. Met de code NIKITA55 krijg je 55 procent korting op alle posters. Enkel een kleine opmerking: deze code werkt niet op de Selection collectie. Dus leef je uit zou ik zeggen! De code is geldig tot 25 november 2021.

Naast de nieuwe decoratie staan nog mijn wake-up light die voor mij helpt in ontspanning. Ik vind het zachte licht van die lamp veel fijner dan het grote licht aansteken. En daarnaast mijn waxmelter (noemt dat zo?) die ik van mijn beste maat kreeg voor Kerst vorig jaar. Dan kan ik hem ook wat vaker gebruiken. Besides als ik op een niet zo’n leuke dag wakker word, is dat ook weer een herinnering dat ik niet alleen ben.

Ik heb nu alles zo mooi getoond en verteld, maar er was natuurlijk ook een before. Die niet zo netjes en proper was als hierboven. Ik was nog aan het twijfelen of ik wat rommel ging wegmoffelen voor de foto, maar dat heb ik niet gedaan. Mijn blog is eentje waar ik graag toon hoe het is, en daar hoort dit ook bij. De reden dat ik nooit echt ruime foto’s in huis maak, is omdat ik het huis deel met andere gezinsleden. En ik ben graag open, maar respect voor anderen staat ook hoog op mijn lijstje. Dus voor de mensen die denken dat ik altijd gestructureerd en netjes ben, vergeet het. Het bewijs vind je hieronder.

Wat doe jij om de herfst en winter beter te maken?

Dingen die ik moeilijk vind in het leven

Hi allemaal! Bij meerdere blogcollega’s zag ik al een mooi en kwetsbaar lijstje met dingen die ze lastig vind. Het zijn dat soort dingen die mij altijd leren dat ik niet de enige ben die af en toe ‘sukkelt’ int leven of dat we allemaal wel iets hebben. Het geeft geruststelling. Dat zijn dingen waar ik graag voor open sta op mijn eigen blog. Dat en tonen dat kwetsbaarheid oke is. Dus vandaar, ik presenteer mijn lijstje aan jullie. Betekent ook niet dat ik dit niet spannend vind.

⭐️ Veranderingen (aanvaarden)

Ik ben iemand die heel graag in haar comfortzone en routine leeft. En op zich heb ik daar ook niet zoveel last van, want ik ben daar gelukkig. Een leven vol zotte avonturen zal ik nooit hebben, want na een zo’n week ben ik al uitgeput. Ik hou ook niet echt van drastische veranderingen. Het kan gaan over een nieuwe job, verhuizen, nieuwe collega’s etc… ik denk dat er wel meer mensen daarmee strugglen, maar ik heb er langer last van. Zelfs vroeger al, een nieuw schooljaar en nieuw rooster en nieuwe leerkrachten. Ik had altijd minstens tot half oktober – begin november nodig voor ik mijn ‘draai’ had gevonden. Dat betekent niet dat ik geen veranderingen aan ga, als ik merk dat het nodig is ga ik het ook doen. En op gevoel. Maar ik kan heel lang blijven hangen in ‘vroeger was het beter’. Al vaker gehoord van mensen dat ik moet leven in het nu, en ik doe zeker mijn best. Maar het is lastig. Veranderingen brengen me altijd van mijn melk, zelfs als ik weet dat het allemaal op zijn pootjes terecht zal komen.

⭐️ Eerst aan mezelf denken

Ik ben iemand die leeft met haar hart open voor anderen. Ik doe niks liever dan de mensen die ik graag zie helpen, hun gelukkig maken. Als ik in de stad ben en ik heb een cadeautje mee voor iemand thuis kan ik niet wachten om hun reactie te zien als ik het geef omdat mijn hart altijd een vreugdesprong maakt dat ik hun zo blij heb gemaakt. De dag van vandaag is dat een supermooie eigenschap, dat besef ik ook wel. Maar ik ben ook een people pleaser. Ik kan soms pas voor mezelf ‘kijken’ als ik weet dat iedereen in mijn omgeving oke is. Op zich is dat soms nodig, maar ge kunt niet gieten uit een leeg glas. En bovendien is dat iets wat ik echt ga moeten afleren met mijn gezondheid. Ik help mensen vaak terwijl ik teer op energie die er niet is. Maar ik kan er ook niet tegen als ik weet dat mijn zus of beste vrienden verdriet hebben en ik er niet ben voor ze. Het is een dingetje soms.

⭐️ Rust op mijn vrije dagen

Na een paar dagen werken of een week werken (meestal zit mijn rooster niet zo in elkaar maar kom) ben ik net als iedereen heel blij met mijn vrije dag. Maar ik vind de balans tussen rust en actief zijn dan altijd lastig. Want ik moet die rust wel nemen voor mijn lijf, anders valt het vanzelf wel uit. Maar tegelijkertijd wil ik op mijn vrije dagen zoveel mogelijk doen en ik merk dat ik vaak een vorm van ‘productiviteit’ in mijn vrije tijd steek. Omdat ik er alles uit wil halen. Maar des te meer ik dat doe, des te meer ik me opjaag en hoe minder genot ik er uit haal. Het is een balans die je ergens moet vinden, maar ik heb hem nog altijd niet gevonden. Toen ik pas begon met werken was die balans wel aanwezig, maar die ben ik ergens in de drukte van de pandemie kwijtgeraakt denk ik.

⭐️ De boel ‘de boel laten’

Ik kon ook gewoon zeggen ‘controle loslaten’, maar dit klonk iets leuker vond ik. Thangt een beetje samen met wat ik daarnet zei. Vaak heb ik mijn vrije dagen al gepland en wil ik ook dat het in die lijnen loopt. Terwijl de meest toffe dagen degene zijn waarbij mijn zus zegt: hey, ga je mee de stad in of een ijsje gaan halen op de dijk. Zij is soms echt een krak in mijn plannen doorboren, maar het eindigt altijd in een ongelofelijk leuke tijd. Ik ben een enorme controlfreak. Tprobleem is dat het leven zich niet in een kotje of planning laat duwen. Dingen gebeuren wanneer ze moeten gebeuren en soms moet je dat aanvaarden. Ben ook een enorme perfectionist en dat helpt vaak ook niet mee.

⭐️ Niet altijd de sterkste zijn of niet alles op orde hebben

Ik denk dat dit de grootste tegenstelling ooit is als je mijn hele blog leest, want ik doe niet anders dan over mijn leven schrijven of mijn blog als uitlaatklep gebruiken. Toch is het zo. Ik brul (allee ja, met een korreltje zout) altijd tegen alles en iedereen dat het oke is om verdrietig te zijn en de zon ook niet het hele jaar door schijnt. Maar bij mezelf ligt dat iets lastiger. Ik blog er wel zo mooi over altijd, maar stiekem vind ik het best lastig. Ik merk dat ik soms mijn verdrietige momenten probeer weg te moffelen door aan kleine gelukjes te denken of mezelf te verwennen. Op zich goed, want te lang in emoties hangen is ook niet altijd goed. Maar soms moet ik eens leren dat het oke is om eens goed te bleiten of je een week of zelfs maand kut te voelen. Het overkomt ons allemaal en we zijn allemaal wel eens een menselijk rommeltje. Net dat maakt je een mens.

⭐️ Geloven dat mijn ‘acts’ een verschil maken

Mocht ik kunnen, ik zou de hele wereld redden. Ik denk dat iedereen die mij een beetje kent dat wel weet. Ik twijfel dan wel meer of eens of mijn woorden, adviezen, steun iets uitmaken. Meestal weet ik wel dat dat zo is. Afgelopen tijd stierven er twee dierbaren van mensen waar ik om geef en ik heb ze toen een kaartje getekend en gestuurd. Achteraf kreeg ik zulke mooie reacties van iedereen. Om echt het verschil te maken in de derde wereld landen ben ik mentaal niet sterk genoeg denk ik, dus ik probeer het maar in het dagelijkse leven. Iemand helpen, de deur openhouden voor een persoon die achter me komt of een cadeautje meebrengen als iemand een moeilijke dag heeft. Het zijn mijn kleine ‘random acts of kindness’ en ik hoop dat ze een verschil maken. Maar soms twijfel ik daar aan.

⭐️ Onbekende of grote sociale situaties

Net als vele bloggers ben ik een introvertje (niet alle bloggers heb ik ondertussen geleerd wel!) en ik kan echt wel sociaal doen. Maar bij de juiste mensen. De vibe moet juist zitten. Ik moet zeggen dat ik door mijn kassawerk door de jaren heen wel opener ben geworden, maar ik kan je verzekeren als ik een babbeltje deed met een klant dat het negen op de tien keer een vaste klant was. Betekent ook dat als ik je nog maar pas ken en ik de oren van je kop babbel, je je heel gelukkig mag prijzen. Er zijn maag weinig mensen bij wie ik dat snel doe. Dees klinkt zo arrogant, maar dat is totaal niet zo bedoeld. Ik ben beter in open zijn en small talk dan vroeger, maar het meest comfortabel ben ik toch bij de mensen die ik al jaren ken. Of die me dat gevoel geven.

⭐️ Toegeven dat ik een flare-up heb

Nee, dit lijstje ging niet eindigen zonder een puntje rond chronisch ziek zijn. Veel dingen zijn eigenlijk al op hun pootjes terecht gekomen. Maar toegeven dat ik veel pijn heb of moe ben of me echt niet goed voel is lastig. Zeker als het zo een week aan een stuk is. Ik weet ook wel dat ik niet ‘zaag’ want de mensen om me heen hebben me dat al meer dan eens duidelijk gemaakt. Maar zoals ik al zei hierboven, toegeven dat ik niet de sterkte ben is soms lastig. Ik wil altijd lachen en vechten, maar soms vergeet ik dat een positief persoon niet betekent dat je altijd lacht. Dat dat niet betekent dat je nooit verdrietig bent. Het betekent dat je weet dat het kut is, maar de lichtjes in de verte op je wachten. En ik moet ook leren beseffen dat toegeven aan een flare-up (een aanval bedoel ik daarmee) geen teken van zwakte is. Dat mijn flare-ups mij ook niet zwak maken. Tis lastig. Net zoals alles in dit lijstje.

Aan mijn jongere ik die gepest werd

Hi allemaal! Ik wilde al een tijdje een soort van brief naar mijn jongere zelf schrijven, vooral naar de tijden van mijn leven dat ik gepest werd. Die hebben namelijk vrij veel invloed op mij achtergelaten. We zijn meer dan tien jaar later sinds de ergste gevalletjes, ik ben veranderd. Het is deze week de week tegen pesten en ik vond dat een mooie gelegenheid om dit te schrijven. Er zijn een paar redenen die ik niet ga benoemen omdat ze te persoonlijk zijn, maar de meeste pesters mikten op de ‘klassiekers’.

Lieve Nikita

Al sinds de kleuterklas werd je gepest. Het begon met onschuldig ‘ik wil je vriendje niet meer zijn’ tot buitengesloten worden. Ineens mocht je niet meer mee in het treintje spelen van de kinderen. Uiteindelijk veranderde het in jij mag niet met het poppenhuis spelen want je bent raar. Toch trok je je daar in de kleuterklas niet veel van aan, want er was altijd wel iemand die wel met je wilde spelen. De kleuterklas ging vlot, en zonder twijfel mocht je naar het eerste leerjaar. Bij de grote kinderen. Niet meer spelen, maar leren rekenen en schrijven. Schrijven en lezen ging snel, rekenen daarentegen vond je wel wat ingewikkelder. Klasgenootjes lachten je uit omdat je je niet meer kon herinneren hoeveel 2 plus 2 was. Het was niet je grootste talent, en dat is het nog steeds niet. Maar dat is oke, je kan niet alles goed kunnen. Het eerste leerjaar betekende ook dat er grotere kinderen achter je konden rennen en dat de jongens uit de klas er ook hun vrienden bijhaalden. Zoveel speeltijden heb je weggerend voor anderen. Bang om in elkaar geslagen te worden, bang dat er iets zou gebeuren. Het plezier dat je had in naar school gaan vroeger, slinkt weg. Maar het ergste moest nog komen, al wist je dat toen nog niet.

De jaren gingen voorbij. Zonder vrienden, sporadisch eens iemand die tikkertje kwam spelen. Maar door de jaren heen werd je banger om op mensen af te stappen. Bij groepswerk was het wachten tot iemand naar je toekwam. Want de afwijzing van ‘nee, je mag niet in ons groepje’ deed steeds meer pijn. Elke keer het deksel op de neus krijgen van je klasgenoten. Het went, maar het doet nog steeds pijn. In het vijfde leerjaar ging het helemaal fout. Het was genoeg geweest. De liefde voor de dingen die je normaal geweldig vond, slonk weg. De liefde voor tekenen en kleuren, de liefde voor alles wat maar een beejte creatief was. Gelukkig kwam daar in het vijfde een andere liefde. Van je ouders mocht je eindelijk The Sims hebben. Het werd je ontsnapping aan de werkelijkheid. Als je Sims speelde, hoefde je niet te denken aan wegrennen op de speelplaats of de ballen die ‘per ongeluk’ in je maag of tegen je hoofd werden gegooid. Hoefde je ook niet te denken aan alle keren dat die ene kerel aan de overkant van de straat meeliep en je uitschold voor de hele straat. Waar iedereen het kon horen. Elke dag werd je onzekerder. Wat kan ik goed? En waarom reageer ik overal zo gevoelig op? Wat is er mis met mij? Avonden gehad dat je met je gezicht huilend in je kussen lag omdat je zo graag erbij wilde horen. Lieve schat, er was niks mis met jou. Als je ziet wat ik nu zie, zou je zoveel anders kijken naar de dingen. De manier waarop je anderen altijd wilde helpen. De fantasie en schrijfstijl die je al had toen je tien was. Ik zou zo graag teruggaan in de tijd en vertellen hoe trots je daarop mag zijn.

Tijd voor het middelbaar! Een frisse start, geen mensen die je kenden. Een nieuwe klas. Maar het eerste middelbaar was geen evident jaar. In het begin klikte alles tussen jou en je klasgenoten. Later in het jaar niet meer. In een klas vol merkkleding en make-up, hoorde jij niet thuis. Want jij was niet zo. Broeken die jij mooi vond en zij lelijk, verdwenen achteraan op de plank in de kleerkast. Je favoriete truien kwamen niet meer buiten. In de turnles werd je als laatste gekozen want jij gooide toch altijd naast het net. De meisjes van je klas omcirkelden je vaak tussen de lessen door om beledigingen te roepen, want samen waren ze sterk. Toch was er in het eerste jaar een lichtpuntje. Je leerde F. kennen. Het meisje waar je toen bevriend mee raakte, en meer dan tien jaar later nog steeds bevriend mee bent. Jullie steunen elkaar nog steeds door dik en dun. Samen kunnen jullie de wereld aan en dankzij elkaar komt het met elke moeilijke periode wel goed.

In het eerste middelbaar ging het bergaf. Je was toen ook al een fervent lezer, want lezen was je ontsnapping van de wereld. Tot een paar meisjes van de oudere klassen je ontdekten al lezen op de speelplaats. Terwijl je wachtte op je vriendinnen tot ze op school kwamen. Toen aan het licht was dat je ook een gamer was, kwam het volgende scheldwoord. Nerd. Verdrietig stak je je boek weg en verborg je dat je graag Sims speelde. Thuis las je nog steeds heel veel. Maar als je wist wat mensen daar eigenlijk van vonden, verdween ook het lezen naar de achtergrond. Samen met mama en zus ging je nog steeds regelmatig naar de bibliotheek. Maar het lezen slonk weg. Boeken bleven steeds vaker ongelezen in de kast staan. De CD van The Sims bleef in zijn doosje zitten en de hoes van het doosje begon stof te vangen. Je hart brak want elke dag werd je uitgescholden. Er waren dan wel geen pesters meer die je achterna zaten. Maar woorden snijden nog het meest van al. Je vermande je elke keer als iets je kwetste, want huilen is voor watjes. Als leerkrachten vroegen of alles goed ging, glimlachte je en loog je. Want klagen is voor losers. Wat wilde je er graag bij horen. Veel vrienden om je heen hebben, elk weekend mee gaan shoppen. De waarheid was dat niemand dat deed. De vrolijke goedlachse Nikita verdween naar de achtergrond. Mee met de leesboeken, mee met het tekenen en mee met het gamen. School werd een gevangenis waar je elke dag 7 uur moest doorbrengen. Elke dag vrat de onzekerheid aan je. Mensen om je heen zeiden dat je je maar moest vermannen, een beetje sterker worden. Een dikkere huid kweken en die gevoeligheid afleren. Maar lieve schat, gevoeligheid is niet iets wat je kan afleren. Je bent wie je bent. Een paar jaar later ontdekte je dat je hoogsensitief bent en word je trots op die eigenschap. De dag van vandaag nog steeds. Gelukkig heb je die gevoeligheid nooit echt opgegeven (wat niet mogelijk is) want nu is het je grootste kracht en je leider in het leven. Maar wat zou ik je graag vertellen hoe mooi het is om zo mee te leven met de wereld, om alles zo diep te voelen. Dat is geen schaamte, dat is een kracht. Tegen het einde van het eerste middelbaar ging het beter, je kreeg vrienden in de andere klassen. Mensen die je accepteerden. Sommige van die mensen spreek je nog steeds heel regelmatig. Je twee beste vrienden heb je toen leren kennen. Ze zijn nog steeds je beste vrienden.

De jaren erna verliepen iets beter. Dankzij een goeie leerkracht kwam F. bij je in de klas, waardoor je iemand had om op te rekenen. Je had een klas die je iets beter accepteerde en het leven werd beter. In het scheldwoord ‘nerd’ ging je een soort trots vinden. Nog steeds. De dag van vandaag ben je nog steeds een nerd, maar wel een trotse. De jaren erna ging je terug meer lezen, schreef je verhalen en ontwikkelde je eigen kledingstijl. Die eigenlijk niet zo heel veel afwijkt. De liefde voor creativiteit ontwikkelde zich steeds meer, en je wist dat dat een van je grootste passies ging worden. Fast forward naar later, het komt echt goed. Na het vijfde middelbaar in verzorging besloot je van school te veranderen vanwege je opleiding. Een nieuwe school in een andere stad. Spannend. Maar het voelde juist.

Toen je daar in het vijfde kwam, was je bang en onzeker. Maar de klas die je daar kreeg was fantastisch. Ineens was je niet meer de nerd van de klas, maar de slimste van de klas. Klasgenoten vonden het cool dat je per jaar meer dan 75 boeken verslond. Ze betrokken je in hun grapjes, en je ontdekte wat je het aller gelukkigst maakt in de wereld. Illustratief tekenen. Het waren drie geweldige jaren die voorbij zijn gevolgen. Aan die klasgenoten, bedankt. Jullie waren mijn reddende engelen. Ineens was ik niet meer raar maar gewoon Nikita. Met haar eigen karaktertrekken, gekkigheden en imperfecties. In 2017 start je je blog op (toen nog met een andere naam) en door de jaren heen leer je de community mensen kennen daar. Stuk voor stuk lieve mensen die je waarderen om wie je bent.

Als ik mezelf een paar adviezen zou kunnen geven doorheen mijn hele schoolcarrière. Wees trots op wie je bent. Omarm die gevoeligheid, omarm die nerderige kant. We zijn nu 2021 en het zijn juist die dingen die jou nu zo trots maken. Je liefde voor lezen, het feit dat je je helemaal kan verliezen in het proces van schrijven. Dat je je zo boos kan maken als Mario Bros weer eens naast het platform springt. Wat mensen ook zeggen. Hun mening doet er niet toe. Of ja, eigenlijk wel. De mening van de mensen heel dicht bij je doet er toe. Maar op het eind van de dag moet je het met jou doen. Voor je hele leven. Zorg dat het iemand is waar jij blij mee bent. Dat je de dingen doet die je gelukkig maken, die de magie in je hart elke dag aanwakkeren. En als jij net als ik zoveel gepest meegemaakt hebt of meemaakt, geef ik je een dikke knuffel. Je bent niet alleen, ook al voelt dat wel zo. Maar geloof me, op een dag ontmoet je ‘jouw mensen’.

Aan alle kiddo’s die mij ooit hebben uitgescholden, beledigd of vernerderd hebben; bedankt. Dankzij jullie ben ik geworden wie ik ben. Ik heb jullie vergeven, maar ik kan jullie niet het ergste toewensen. Zo ben ik niet. Ik wens jullie het beste toe in jullie leven.

Heb jij ooit met pesten te maken gekregen?

Normaal doe ik niet aan PS of notities. Maar wat ben ik ongelooflijk trots geworden op mijn groei. Zoveel warmte in mijn hart na dit te schrijven. Ik denk dat dit een van de bijzonderste dingen is die ik al heb geschreven ♥

Een rustplek met chronische pijn

Hi allemaal! Zoals ik al vaker heb benoemd, ik heb vaak last van chronische pijn. De ene dag al erger dan de andere. De boodschap is vaak doorbijten en toch iets van je dag maken, maar dat is niet mogelijk. Soms moet je rusten. Iedereen, ook mensen die perfect gezond zijn. Een plek om tot rust te komen, om je lijf tijd te geven om op te laden is belangrijk. En dat dat een plek is waar je je comfortabel voelt is ook belangrijk. Ik werk zelf al meer dan een jaar aan die fijne plek, maar er is altijd ruimte voor verbetering. Let’s go!

Muurdecoratie

Wij wonen in een appartement waar de muren helaas geen toffe kleurtjes mogen krijgen. Maar dat betekent niet dat ik er geen toffe plek van kan maken natuurlijk. Ik had geluk en mocht van Posterstore.be een paar posters uitkiezen. Het was vooral een moeilijke knoop om door te hakken want er waren heel veel posters die me enorm aanspraken. En aangezien ik een perfectionist ben, wilde ik er de mooiste uitkiezen voor mezelf. Al wist ik al vrij snel uit welke categorie er een print ging meekomen. Wie mijn blog al langer volgt weet dat ik een zwak heb voor mooie quotes. Laten ze nu net een volledige categorie aan Teksten en Quotes hebben. Dus ik kon meteen mijn hart ophalen in alle mooie teksten. Ik koos voor de boodschap die ik nu het best kan gebruiken en dat is ‘I am still learning’. Op veel gebieden moet ik nog veel leren en dat is dik oke! Maar af en toe kan ik de reminder wel gebruiken dat ik op mijn 24 jaar nog helemaal niet perfect hoef te zijn. Elke ochtend mijn ogen opendoen en dat zien is een goeie tactiek denk ik dan.

Bij Posterstore kan je -ofcourse- je hart ophalen aan de meest mooie posters en lijsten in Scandinavisch design. Iets wat mij heel enthousiast maakt en zeker toen ik het geheel zag in het echt toen de postbode was geweest. Voor iedereen is er wel wat wils, ze hebben zoveel mooie prints en elke dinsdag komt er een nieuwe collectie online. Wat betekent dat je elke dinsdag weer kan zwijmelen over nieuwe posters. Zo krijgt je huis of jouw plekje nog net wat meer persoonlijkheid. Al is het voor een nieuwe wind in huis of gewoon omdat je je nieuwe stekje wil personaliseren. Sowieso vind je wel iets. Wat ik zelf ook mooi meegenomen vind is dat de posters op duurzaam papier geprint worden en van hoge kwaliteit. Zo gaat het allemaal lang mee en is Moeder Natuur ook weer blij.

Niet alleen ik mocht mijn slaapkamer opvrolijken met nieuw materiaal, ook jij kan dat doen. Ik heb namelijk voor jou een kortingscode die je 50% procent korting geeft op je bestelling. De code geldt op alle categorieën, met uitzondering van de Selection posters. Met de code nikita50 krijg je tot 22 augustus korting op jouw bestelling van Posterstore.

Mijn collectie aan knuffels

Ik ben 24 maar nog steeds een sucker voor schattige knuffels. Sluit mij op in een speelgoedwinkel en ik ga met alles wat mijn hart steelt naar huis. Ondertussen liggen er ook genoeg hamsters van de Albert Heijn tussen, en mijn minions omdat ik ooit een hele grote liefde voor ze had. Die is minder geworden, maar ik kan het niet laten ze weg te doen. De twee belangrijkste knuffels zijn mijn blauw konijn omdat die een speciale betekenis voor mij heeft en mijn knuffeltje van Lady & The Tramp omdat ik die al van klein meisje heb. Mijn blauw konijn heb ik gekocht toen ik pas begonnen was met alle onderzoeken rond chronische pijn en vermoeidheid, dat is een beetje mijn buddy daarin geworden. Hij is mijn medestrijder als ik het eventjes niet meer zie zitten en huilend van de pijn of soms wanhoop op mijn bed lig of zit. En samen hebben we al heel wat series op Netflix verslonden en films gezien. Het klinkt heel raar voor iemand van mijn leeftijd, maar voor mij werkt het. Ik heb hem ook stiekem meegesmokkeld in mijn tas toen ik moest langsgaan voor mijn eindgesprek in het ziekenhuis.

Fleecedekens & mijn verzwaringsdeken

Ik heb sinds een paar maand een verzwaringsdeken. Voor het moment gebruik ik hem niet omdat het veel te warm is om hem te gebruiken. Maar op echt slechte dagen vind ik het heel fijn om hem te gebruiken. Het gewicht is verdeeld en drukt soms echt op de plekken waar het moet drukken. Als ik niet onder mijn verzwaringsdeken lig, is het wel een zachte fleece. Ik heb er een paar liggen op mijn kamer, maar ik hou van fleecedekens. Ze zijn zacht, ze zijn comfortabel en vaak ook nog eens een leuk kleurtje of schattig printje. Tegen de wintermaanden moet ik me altijd inhouden om geen nieuwe schattige dekens te kopen, want je kan maar een deken tegelijk gebruiken natuurlijk.

Mijn e-reader & iPad

Deze twee vrienden liggen ook altijd in mijn buurt. Vroeger las ik op mijn iPad maar sinds een maand lees ik op mijn e-reader. Het ding is, ik heb zo van die dagen dat mijn lichaam beveelt om rust. Om dan een hele dag naar het plafond te staren is ook een beetje saai. Op mijn iPad heb ik spelletjes, heb ik mijn social media, heb ik Netflix, Disney+ en Youtube. Die drie zijn vaak al genoeg om me bezig te houden. Maar ik ben een lezer en lezen in mijn bed is iets wat ik heel graag doe. Dus mijn e-reader ligt vaak onder mijn kussen om me gezelschap te houden als het niet gaat.

Warmtekussens

Er ligt wel altijd ergens een warmtekussen, ik heb er twee en vaak liggen ze beide ergens in een hoek of naast me. De reden dat ze in bed liggen is omdat ik ze relatief gemakkelijk terugvind dan. Het is al vaker gebeurd dat ik midden in de nacht wakker werd door een pijnaanval, en dan is het fijn als ik mijn warmtekussen snel vind en in de microgolf kan gooien om hem op te warmen. De pijn kost mij vaak al genoeg slaap en als ik allerlei toeren moet uihalen om mijn kussens terug te vinden dan is dat niet fijn. Ik ga nooit slapen met mijn kussen op zijn warmst, meestal val ik ook pas in slaap als de pijn een beetje is afgenomen door de warmte. En sowieso zorg ik ook dat hij veilig ligt en als ik slaperig begin te worden duw ik hem meestal van me af. No worries, ik weet wat ik doe.

Koptelefoon of draadloze oortjes

Het hangt er van af welke van de twee het meeste is opgeladen, maar ik heb altijd wel een van de twee mee. Als ik niet kan slapen door pijn of andere redenen begin ik vrij snel in paniek te schieten. Want meestal komen dit soort nachten op momenten dat het niet uitkomt. De nacht voor een lange werkdag, een uitstap. Het ding is, die paniek jaagt slaap alleen maar meer weg. Muziek is al bijna mijn hele leven het ding dat mij rustig houdt en ook ’s nachts. Ik heb een playlist waar ik enkel kalme liedjes heb gestoken of artiesten waarvan hun stem me kalmeert en die zet ik meestal op. Met een timer wel, meestal ben ik terug in dromenland voor de muziek gestopt is. Er zijn ook helaas nachten dat dat niet zo is. Overdag ook trouwens. Ik ben iemand die bijna opstaat met muziek en ermee gaat slapen.

Heb jij een rustplek als je je niet goed voelt? Ongeacht of je chronische pijn hebt of niet.