Hoe is is het om terug online te zijn? En tips om zelf te detoxen

Zoals jullie allemaal wel weten, ik ben terug actief op social media. Een maand eerder dan gepland. Nu zijn we anderhalve week later en ik wilde graag vertellen hoe dat nu voelt en is om terug online te zijn. Ik ben van plan over een maand terug een update te geven, want ik ben best wel benieuwd of mijn gedrag dan anders is of niet. Let’s go!

Het voelde eerst en vooral gek. Ik heb ineens weer de apps van Facebook, Instagram & Snapchat op mijn telefoon staan. Toch ben ik blij dat ik terug actief ben. Ik begon het oprecht te missen. En dan denken mensen van ja, maar had dan toch een maand nog doorgebeten. Ik had geen zin meer. En het was niet uit verslavings-richting of wat dan ook, want dan zou ik dat gevoel gewoon genegeerd hebben. Ik voelde dat het goed was om nu terug te keren. En daar heb ik ook nog steeds geen spijt van. Ik merk wel dat mijn denken en omgang met social media veranderd is. Een stuk relaxter geworden. Dat was een van mijn bedoelingen met deze detox. En daar ben ik heel blij mee.

Ik kan gemakkelijker een halve dag of een hele dag offline zijn als ik daar nood aan heb. Wanneer ik overstuur ben of down dan blijft mijn social media dicht. Helaas voor mij heb ik dat principe al moeten toepassen afgelopen week, maar dat hoort er bij. Vroeger was ik in paniek want ik was bang dat ik belangrijke dingen ging missen. Nu heb ik zoiets van ‘je bent iets van 10 maanden offline geweest, die dag erbij is niet zo erg‘. En ook gewoon, ik heb door die tijd offline te zijn geleerd dat er zoveel meer is dan alleen maar je scherm. Natuurlijk wist ik dat wel al, maar het heeft me dat nog meer duidelijk gemaakt. Daarnaast heb ik geleerd om te posten wat ik wil. Ook als een ander die dingen stom vindt. Door die detox heb ik geleerd echt mezelf te zijn, maar ook geleerd dat het niet nodig is om zoveel te piekeren over of je wel leuk overkomt als je een bepaald iets online zet. Weet je, als jij blij wordt van elke dag op Facebook te slingeren welke serie je aan het kijken bent of welk boek je aan het lezen bent, ga je gang. Niemand heeft gezegd dat dat niet mag.

Ik heb ook voor mezelf een paar ‘richtlijnen’ opgesteld om dat goeie en fijne gedrag rond social media te behouden. Vooral nu ben ik benieuwd of ik dat over een maand nog steeds ga kunnen zeggen. Dat ligt natuurlijk binnen mijn eigen handbereik, maar we zullen zien. Ik geef toe dat ik al best wel vaak ‘regeltjes’ heb opgelegd om mijn gedrag in toom te houden en dat dat dan faalde. Maar misschien heeft die tijd offline wel echt geholpen.

Geen social media tijdens het eten (Youtube mag wel als ik alleen eet)

Geen social media voor negen uur ’s morgens en na tien uur ’s avonds

Social media op mijn treinritten beperken

Geen social media als ik overstuur, down of in paniek ben

Ik heb limieten ingesteld in de apps, eens die bereikt zijn is het gedaan voor de rest van de dag

Tips om zelf een social media pauze te doen?

Begin simpel
Ik ben meteen cold turkey een jaar offline gegaan, voor mij was dat het beste. Je kan echter simpel beginnen. Je kan beginnen met limieten werken. Vandaag mag je twee uur op social media, morgen één uur, de dag erna een halfuurtje. En daarna niet meer voor een tijd. De tijd dat je offline wil blijven kan je zelf kiezen. Een jaar, half jaar, een maand, drie maanden…

Werk met duidelijke regels en doelen
Maak voor jezelf duidelijk wat mag en niet mag. Zo hoef je niet te twijfelen en wordt valsspelen lastiger. Je kan nog steeds Messenger en Whatsapp gebruiken als je dat wilt. Vertel ook aan jezelf hoe lang je offline wil blijven. Dat maakt het makkelijker om vol te houden.

Leid jezelf af als je de drang hebt om toch te kijken
Ik heb heel vaak verteld dat het vlotjes ging, dat ik er geen last van had. De drang om toch eventjes je social media te checken. Ik heb er wel vaker last van gehad. En ik ontdekte dat dat vaak gebeurde op momenten van verveling en ik eigenlijk gewoon iets moest zoeken waar ik me mee bezig kon houden. Dat kon bloggen zijn, lezen, tekenen, een serie kijken. In ieder geval alles behalve toch naar mijn social media gaan. Dus als je toch wilt online gaan, is het vaak uit verveling. Zoek een waardevolle hobby die je echt leuk vindt, en dan zal je je social media snel vergeten.

Wees niet boos als het mislukt
Voor mij waren die tien maand een succes. Maar het kan ook zijn dat het bij jou niet zo vlot gaat. Wees niet boos op jezelf. Je hebt het geprobeerd. En wees trots op de tijd dat je wel hebt volgehouden. Ik ben niet boos op mezelf dat ik op de laatste momenten toch heb opgegeven. Ik ben blij met de tien maand die ik heb gedaan. Want dat is meer dan velen zouden volhouden. En de doelen die ik ermee wilde bereiken, zijn bereikt.

Hou je doel of ‘missie’ voor ogen
De meeste mensen gaan in detox voor een reden. Ze willen meer rust, van hun verslaving af, meer in het nu leven. Allemaal heel mooie doelen. Het hielp mij heel vaak om te denken aan die doelen. Ik wilde meer rust en ik wilde minder afhankelijk zijn van social media. Het idee van van meer rust heeft me altijs gemotiveerd en nu ik zo relaxed met social media omga ben ik blij dat ik dit gedaan heb. Je doet die detox waarschijnlijk niet voor niks, dus schrijf op wat je graag wilt bereiken. En als het eens lastig gaat, kijk er dan eens naar.

Heb jij nog tips om goed om te gaan met social media?

Mijn lichaam gaat achteruit. En daar heb ik het lastig mee.

Ik ben niet van plan elke week een artikel over mijn pijn of vermoeidheid te publiceren, wordt geen nieuwe gewoonte. Maar dit is voor mij ook nieuw en mijn blog is mijn uitlaatklep. En dit moest er gewoon eventjes uit. Skip het vooral als je er geen zin in hebt

Ik ben Nikita. Ik ben iemand die graag doorzet, vecht voor dingen en alles uit het leven wil halen. Ik ben ook iemand die graag hard werkt en bezig is. En het liefst van al maak ik anderen gelukkig. Na een jaar beginnen de slechte dagen vol pijn en vermoeidheid steeds sneller te volgen. Ik ging ermee naar de dokter met de verwachting dat ik overspannen was na de lockdown. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik mezelf voorbij loop. En nee, daar ben ik ook niet trots op. Maar niemand is perfect. En toen antwoordde de dokter dat het misschien chronisch is. Bam. Wie dat verhaal gemist heeft, ik link eventjes het artikel. Zo hoef ik dat niet te herhalen.

De laatste weken begin ik nieuwe kwaaltjes te ontdekken. En oude kwaaltjes die erger worden. Vorige week was ik met mijn zusje in de stad om pizza te eten zoals ik vertelde. Na een uurtje rondslenteren in de stad en winkels vroeg ik of we naar huis konden omdat ik wilde rusten. Afgelopen maandag deed ik boodschappen omdat ik vorig zaterdag geen tijd had. Toen ik thuiskwam belde ik naar mama om te vragen of ze wilde komen helpen dragen. Het was best veel en we wonen op het derde. Zonder lift. Vroeger waren die dingen allemaal geen big deal. Kreeg ik die tas wel boven. Kon ik nog drie uur lachen en winkelen met mijn zusje. Ik heb bij het minste geluid hoofdpijn, mijn koptelefoon is mijn beste vriend. Dat was hij al trouwens. Na twee shiften van zes uur werken ben ik kapot. Ik mag het niet vergelijken met vroeger toen alles nog oke was. Maar het is confronterend. Elke nieuwe ontdekking.

Betekent dat dat ik opgeef? Nee. Ik blijf vechten voor een mooi leven en voor geluk. Maar er zijn ook dagen dat ik mijn tranen moet wegslikken en sterk zijn. Dat ik mezelf moet blijven herinneren dat ik sterk ben en hier wel doorheen kom. En vooral dat dit mij niet minderwaardig maakt. Ik ben nog steeds Nikita zoals ik ben. Alleen met wat dichtere grenzen en wat meer op rekening mee te houden. En daar hangt mijn waarde niet van af.

Ik probeer mezelf ook altijd mee te geven dat het heel normaal is wat ik voel. Het voelt een beetje als rouwen. Bij rouwen om een overledene ben je verdrietig om iemand die heen is gegaan en nooit meer terug komt. Ik ben aan het rouwen om een stukje van mijn gezondheid dat misschien nooit meer terugkomt. Ik mag geen voorbarige conclusies trekken natuurlijk, daar maak ik mezelf alleen maar banger mee. Maar ik heb een hele goeie intuïtie en die vertelt me dat ik maar beter goed voorbereid kan zijn. En helaas heeft die het vaak juist.

Ik ben misschien chronisch ziek

Hoe ga ik hier aan beginnen? Bij het begin denk ik. Jullie hebben allemaal gemerkt dat ik in de weekoverzichtjes sprak over pijn en vermoeidheid. Een week is er zelfs geen overzichtje online gekomen daardoor. Het heeft alsnog een tijdje geduurd voor ik dit begon te typen. Simpele reden, er moesten nog mensen ingelicht worden voor ik het kon vertellen hier. Maar nu kan het.

Photo by Nong Vang on Unsplash

Bijna een maand geleden begon ik steeds meer pijn te ervaren, en vooral ook vermoeidheid. Nu heb ik dat wel vaker, ik heb op het randje van een burn-out gestaan en ik veronderstelde altijd dat het daarvan kwam. Maar waar het ‘vroeger’ een of twee keer in de week was, is het nu bijna dagelijks geworden. Ik ging met een bang hartje naar de dokter begin juli. Zoals jullie wel weten uit mijn overzichtje. Ik had een lijstje opgesteld met klachten over de pijn en vermoeidheid op mijn iPad en die nam ik mee. De eerste woorden van mijn dokter waren ‘dat klinkt een beetje als reuma’. Uiteindelijk hebben we een verder gesprek gehad over de klachten, wat wel en niet helpt.

Mijn dokter wilde dat ik het verder liet onderzoeken in een gespecialiseerd ziekenhuis, om de juiste diagnose te pakken te krijgen. Er zit een kans in dat wat ik de afgelopen weken heb ervaren voor altijd is. Ik was best wel geschrokken van dat nieuws. Natuurlijk ben ik positief ingesteld en ik hou mijn hoofd omhoog. Altijd blijven kijken naar de goeie dingen in mijn dag. Ik wil niet dat de angst mijn plezier of vreugde afpakt, al is dat niet altijd gemakkelijk. Het moment dat ik stuit op dagdagelijkse dingen die niet lukken is soms heel confronterend. ik doe mijn best, maar ook voor mij is dit een zware klap om te verwerken. En ik geef toe, ik ben bang voor de onderzoeken, voor de resultaten. Maar ik probeer mezelf voor te houden dat dat heel normaal is. Zal ik dit op een dag aanvaard hebben? Ja, waarschijnlijk wel. Maar dat zal tijd kosten. Tijd, geduld, tranen, frustratie. En dat is dik oke.

Ondertussen heb ik al gebeld met het ziekenhuis, die nemen voorlopig helaas geen nieuwe patiënten aan. Toch niet de afdeling die ik nodig heb, pas in september. Waardoor ik nog een tijdje in onzekerheid zit. Zoals ik al zei, ik maak er vooral het beste van. En wat betreft werk, ik blijf zo lang mogelijk nog werken. Ik heb gelukkig hele lieve collega’s en een goeie baas die er rekening mee houden en me steunen en daar kan ik niet dankbaar genoeg voor zijn. Op zoveel andere jobs is het helemaal anders en ik besef dat. Ook naast mijn collega’s en baas heb ik natuurlijk heel veel lieve mensen om me heen die me steunen. Ook daar ben ik heel dankbaar voor. Wanneer je in nood bent, weet je wie er echt voor je is. Iets wat ik alleen maar kan beamen nu,

Ik hou jullie op de hoogte. Ik blijf ook door bloggen, ik weet alleen niet aan welke frequentie dat zal zijn. Zal er van af hangen hoe mijn energie en pijn zit denk ik. Ik ben niet van plan Hoogsensitieve Held op te geven, want dat zou ik veel te hard missen. Dat is geen optie.

Dikke knuffel aan iedereen ❤️

Corona begint lastig te worden

Ik was aan het twijfelen of ik hier iets over ging delen op mijn blog. Omdat ik al weken roep dat we er ons positief moeten doorslaan. Ik was bang dat dat mijn boodschap ontkrachtte. Maar ik denk dat het oke is om dit te delen en voelen. Dus vandaar een stukje op mijn blog hierover.

De crisis, lockdown en alles begint lastig te worden. In de weekoverzichtjes schreef ik het al, maar ik benadruk het meestal niet. Het is niet dat ik hele dagen verdrietig ben want er zijn echt wel heel veel momenten dat ik nog geniet en bezig ben met leuke dingen. Maar het begint moeilijk te worden. In het begin was ik nog gemotiveerd en dat ben ik nog steeds wel. Maar ik mis de dingen die me gelukkig maken. De bibliotheek bijvoorbeeld. Elke keer als ik er maar aan denk of als we er moeten passeren dan gaat er een soort steek door mijn hart. Ik mis ook mijn vrienden, familie. Mensen die ik anders veel regelmatiger zie. Ja, ik skype wel met die mensen. Maar ik zou ze zo graag in het echt terugzien. Knuffelen mag dan nog niet, maar gewoon eens een wandeling doen en eens goed kunnen babbelen zou fijn zijn.

En daarnaast, door alle stress, drukte en alle andere negativiteit rond Corona heeft mijn lichaam er weer een klap bij gekregen. Waarvan ik niet weet of die ook terug recht zal komen. Jullie weten het, ik had het al vrij lastig met aanvaarden dat ik nooit meer de oude zou worden. Maar nog eens kleinere grenzen is nog frustrerender. Ik moet nog veel meer rusten dan vroeger en door de kleinste dingen heb ik al pijn. Heel frustrerend. Ik ga nog steeds wel wandelen, want als ik niet meer buiten mag word ik gewoon zot. Ik woon samen met vijf andere mensen en af en toe moet ik eens in de rust zijn. Dat is hoe ik functioneer. Dat is wie ik ben en wat ik nodig heb.

Ik doe mijn best alles hoog te houden en positief te blijven en meestal lukt dat ook wel. Maar ik ben ook bang om terug in een dip te donderen zoals ik die had in de rouw. Want dat is gewoon heel zwaar en ik wil dat geen tweede keer meer meemaken. Maar het leven is vol hoogtes en dieptes. Ik hoop alleen dat een diepe dip uitblijft. Ik ben daar heel gevoelig voor, dus we zullen het afwachten. Maar ondanks alles ga ik door. Ik ga door zodat de mensen eten blijven hebben, voor mijn collega’s. Om de winkel draaiende te houden. En omdat ik een doorzetter ben. Dus we gaan er voor. Ik moest dit alleen eventjes kwijt.

Ik ben er weer. Denk ik.

Processed with VSCO with hb2 preset

Het is een tijd stil geweest hier. Ik heb ook uitgelegd dat dat was omdat ik het offline leven fijn vind. Maar na een tijd begon ik het bloggen te missen, het onderlinge contact onder bloggers. Het gaat best wel goed met me, ik merk dat mijn gemoed een stuk beter zit dan aan het begin van de crisis. Misschien is dat ook wel omdat de regels langzaam aan versoepeld worden, dat ga ik niet tegenspreken. Maar in elk geval is dat wel fijn. We zullen zien hoe het loopt.

Dat verklaart ook direct mijn niet zo duidelijke titel. Ik had zin om terug te bloggen maar ik weet niet of dat zal blijven. Mijn liefde met offline leven heeft de laatste tijd een haat-liefdesverhouding. En aan de andere kant merkte ik ook dat ik veel minder vergelijkingsmateriaal had en dus automatisch gelukkiger was. En ben trouwens. Mensen zeggen altijd dat vergelijken voornamelijk voorkomt op social media. Nope, dat gebeurt ook onder bloggers. Onbewust. Mijn traject bij de psycholoog is afgelopen en ik zit een stuk beter in mijn vel. Maar er zijn dingen die nog moeten groeien en daar ben ik helemaal oke mee. We groeien trouwens ons hele leven. Allee, in mentaal en leren en ontwikkeling dan. Je lijf groeit niet meer, anders zijn we straks allemaal reuzen. Dat komt wel op zijn pootjes terecht.

Op zich ging het van de week wel goed en ik had een goeie week. Vrijdag gebeurde alleen iets wat mijn hoofd een beetje op zijn kop zette. Ik moest voor mijn pols naar verdere onderzoeken naar het ziekenhuis. Doordat ik al naar de oogarts was geweest had ik het idee dat het wel makkelijker zou gaan. En dat was, het was niet dat ik nu ineens een feestje zou bouwen in het ziekenhuis van blijdschap (ik denk niemand trouwens, of er moet goed nieuws zijn geweest) maar het ging. Het wachten in de wachtzaal ging goed. De specialist wilde dat er foto’s werden gemaakt van mijn pols en dat vond ik prima. Het hoort bij het onderzoek. Tot ik beneden vroeg waar de medische beeldvorming ligt. Die vrouw zei langs de oranje muur, langs de liften om de hoek. Toen ik haar zag wijzen, voelde ik me ineens een stuk minder dapper. Toeval of niet, maar de medische beeldvorming ligt op dezelfde gang die we moesten nemen om naar opa te gaan, naar zijn ziekenhuiskamer. Onderweg naar die gang voelde het al pijnlijk, maar toen ik de liften en alles zag en de borden. Ik zweer het je, ik voelde mijn hart in tienduizend stukken breken. Ik denk meestal aan de goeie dingen terug en de goeie momenten en dan lach ik wel eens of voel ik zoveel liefde en warmte en dat helpt me. Maar die liften, gangen terugzien. Ik zag alles weer voor me, flashbacks van hoe hij daar lag en hoe hij op het einde aan alle infusen, draadjes en buisjes lag. Het was hartbrekend. Uiteindelijk heb ik mezelf bij elkaar geraapt, want ik moest werken in de middag. De goeie sfeer tussen collega’s en dat ik kon lachen heeft me wel geholpen en zo heb ik mezelf erdoor geslagen. Ik heb trouwens gewoon gevoelige pezen in mijn pols, waardoor die vatbaarder zijn voor ontstekingen. Daar valt niet echt iets aan te doen, alleen het belasten beperken als ik pijn heb.

Voor de rest had ik goeie vibes te pakken afgelopen week, je zal het maandag ook wel zien in mijn fotoverhalen. Maar gewoon alle emoties en shizzle uit het ziekenhuis hebben eventjes een grote indruk op me achtergelaten, en dat is oke. Het gaat wel weer beter worden.

Hoe gaat het met jullie?  ♥