Vegetarisch of toch niet? | Mijn verhaal

Hoi allemaal! Tegenwoordig hoor je niks anders meer dan vegetarisch en voor de echte volhouders, veganistisch. Allemaal voor het dierenwelzijn en natuurlijk voor het milieu. Die dingen laten mij ook niet koud. Ik werd door verschillende bloggers geïnspireerd om zelf ook te letten op mijn vleesgebruik. Voornamelijk omdat ik natuurlijk een heel groot hart voor dieren heb en ik geniet van de natuur. Maar ik heb daar wel een keuze in gemaakt, en vandaag wil ik graag mijn verhaal vertellen

nadine-primeau-LVbK9CdrRbM-unsplash
Photo by Nadine Primeau on Unsplash

Ik zal acties om voor het milieu te zorgen en voor ons dierenwelzijn altijd toejuichen. Beide zorgen voor een mooie wereld. En zonder milieu en alles wat erbij komt is er geen leven. Wanneer de natuur kapot is hebben we geen zuurstof meer. En tegenwoordig kan je al veel kopen voor een gezond lichaam, maar pakketjes gezonde zuurstof is niet te koop. Dit houdt mij dus wel bezig en ik denk dat het nu al bijna een half jaar is dat ik daar actiever mee bezig ben. Misschien zelfs langer. Ik eet sindsdien weinig tot geen vlees. Toch noem ik mezelf geen vegetariër en dit is waarom.

Simpele reden; ik eet af en toe nog vlees. Ik heb het een tijd geprobeerd, alles wat vlees bevatte afzweren en enkel op vleesvervangers en bijhorende ’teren’. Maar ik merkte dat ik daar heel ongelukkig van werkt. We leven in 2020 en ondertussen zijn er voor veel van mijn favoriete vleesjes een vervanger. Yay voor vega vleeskroketten en bitterballen 😅 Maar er zijn ook heel veel vleesjes waar nog geen vervanger voor is. En in het begin was ik heel blij met mijn beslissing en had ik alle moed en motivatie van de wereld. Maar het begin van een nieuwe ‘uitdaging’ is vaak niet realistisch want dan is alles nieuw en fris. De echte uitdaging komt vaak als je al een tijd bezig bent. Wanneer de nieuwigheid eraf is weet je meestal of iets wel of niet voor jou weggelegd is. En dit is een advies dat je op zoveel situaties kan toepassen, niet alleen op mijn verhaal met vegetariër zijn. Ik voelde me ook trots want ik ging met een kleine moeite toch de wereld weer een beetje helpen. Maar het bleef niet duren. Ik ging veel dingen missen en ik werd er oprecht ongelukkig van. Ik ben ook de enige in de familie die vegetarisch eet en daardoor eten de mensen om mij heen gewoon vlees. Sommige momenten heb ik dan zoveel zin in iets, maar kan het niet want ik ben vegetarisch. En weetje, de wereld een handje willen helpen op welke manier dan ook is mooi. Maar het moet jou ook gelukkig maken. Anders is het zinloos.

Ik heb mezelf een tijd geleden omgedoopt tot flexitarïer. Ook deze term is vaker te horen in de media. In het begin dacht ik dat dat de opgevers waren. Of toch over mezelf, over anderen iets minder. Maar ik hoor van steeds meer mensen dat ik door al een beetje op te letten met wat ik wel en niet eet, ook al een verschil maak. Een kleintje weliswaar. Maar ieder druppeltje vormt uiteindelijk ook de zee. Dus als we allemaal een beetje meer op ons vleesgebruik letten, zou de wereld daar al enorm mee geholpen zijn. Wat flexitarïer zijn inhoudt vullen de meesten op hun eigen manier in denk ik. Eigenlijk is dat iemand die zowel vlees eet maar ook vegetarisch eet. Dus die er wel bewust mee bezig is. Zoals ik dus.

Ik kies er zelf voor om vlees te eten als er geen andere optie is of als er geen vleesvervanger bestaat. Verder eet ik bijna altijd vegetarisch. Ik denk toch dat 85 procent van mijn week uit vleesvervangers of vleesloze maaltijden bestaat en dat is echt meer dan de helft. De ene week is dat eens minder dan de andere. Maar het is een begin. En wie weet ooit later? Als ik op mezelf woon? De toekomst blijft geheim en ik sluit ook helemaal niet uit dat ik ooit vegetarisch wordt. Ik sluit ook niet uit dat ik later nog steeds flexitaiër ben. Voor nu is dit mijn keuze en het is de keuze die mij het gelukkigst maakt. En later? Dat komt nog wel.

Let jij bewust op je vleesgebruik? 

Persoonlijk | Terug aan de slag & volwassen worden

Hoi allemaal! De afgelopen tijd is mijn leven een wirwar geweest van allerlei gebeurtenissen. Ook eentje van veel uitrusten en terug tot mezelf komen. Jullie weten het, want ik vertelde het allemaal op mijn blog. In april nam ik drie weken voorgeschreven rust en daarna ging ik na een verdere rustperiode voorzichtig terug aan de slag. Dat begon met een dag per week, maar later werden het er meer. Inmiddels ben ik terug vast aan de slag. Iets wat heel gek is na zo’n lange tijd niks doen. Maar het was nodig en gelukkig bevalt het me wel.

white and pink flowerson a book beside eyeglasses
Foto door Burst op Pexels.com

Ik vind het altijd nog wat gek als ik thuis de deur opentrek en roep dat ik naar mijn werk ga. Het feit gewoon dat ik werk heb is al gek. Niet omdat ik niet in mezelf geloof, want ik weet dat ik het kan. Dat ik een goeie werknemer ben en een fijne collega. Maar het is zo snel gegaan. Het voelt alsof gisteren dat ik nog op de schoolbanken zat te luisteren naar de leerkracht die aan het uitleggen was hoe je de dt-regel toepast en hoe het ook alweer zat met werkwoorden in de verleden tijd. Of de leerkracht die vertelt over grammatica en spelling in de Engelse taal. Om van Frans maar te zwijgen. Het voelt echt gek. Een paar jaar geleden was ik nog aan het zwoegen voor examens en goeie punten en nu ineens ben ik aan het werk. Tijd gaat snel, mijn vriend. Geniet.

Nu ben ik ineens zelf verantwoordelijk voor mijn inkomen. En oke, ik woon nog thuis dus niet alles is voor mijn rekening. Toch probeer ik wel de dankbare jongvolwassene te zijn die helpt in het huishouden en niet gewoon op haar ouders hun kosten leeft. Dat vind ik wel zo netjes, mijn ouders hebben jarenlang zoveel voor me gedaan. Daarnaast moet ik ook zelf mijn eigen vleugels uitslaan later en daarvoor heb ik zelf ook een basis nodig. Ook aan die basis ben ik aan het werken. Dat is hoe het leven gaat. Ik ben altijd bang om gezien te worden als de dochter die profiteert van haar ouders, wat niet zo is. Ik leef onder hun dak, maar niet op hun dak. Waarmee ik bedoel dat ik mijn best doe actief te helpen en niet op hun kosten te teren. Want zo ben ik niet. Dit klinkt ook zo allemaal als volwassenpraat. En dat ben ik ook, volwassen. Ik ben een jonge vrouw die haar toekomst aan het opbouwen is. Het klinkt gewoon gek om dat zo te vertellen, want het gaat gewoon zo snel. Zoals ik al zei, het voelt als gisteren dat ik om 6u42 de bus opstapte om richting Brugge te gaan en naar school te gaan. Mooie tijden, dat wel. Maar ze zijn voorbij en nu is het nieuwe hoofdstuk. Stiekem is dat eng, maar ik heb er tegelijkertijd ook heel veel zin in.

Het werkleven bevalt me trouwens wel hoor. Ik ben nog steeds voorzichtig, Ook op dagen dat ik effectief thuis ben plan ik voorlopig nog geen gekkigheden. Die komen wel weer. En misschien klinkt dat overdreven of te voorzichtig. Maar dat is hoe ik ermee omga. Ik wil mijzelf, mijn lichaam en geest de tijd geven om te wennen aan het terug werkzaam zijn, want na vier maanden thuiszitten is dat gewoon de realiteit. Maar het komt wel goed. Zoals ik al zei, het werkleven bevalt me goed en ik heb niet het idee dat het slecht gaat met mij of mijn lichaam. Zolang ik goed op mijn slaap en rust let. En op mijn vrije dagen extra slaap pak. Het komt wel goed. Ik kan dit.

There is no shame in beginning again, for you get a chance to build bigger and better than before. – Leon Brown

Hoe begon jouw volwassen leven?

Frustraties over mezelf tijd geven | De realiteit

Hoi allemaal! Wat ik vandaag vertel ik vrij persoonlijk, maar daarom wil ik het niet weghouden van m’n blog. Ik heb ook het idee dat ik er deugd van zal hebben het uit mijn vinger te schrijven, want dat lucht nu eenmaal op. Leven is niet altijd simpel en het is zeker niet altijd rozengeur en manenschijn. Iedereen heeft wel eens tegenslag en we hebben allemaal moeilijke periodes. Het beste wat je dan kan doen, is jezelf tijd geven. Laat dat nu net geen talent van mij zijn. Mezelf opjagen en over mijn eigen grenzen heen duwen daarintegen wel. Gelukkig ben ik het stap voor stap toch aan het leren. Voor het misgaat.

2019-08-29-07.41.30-1-1.jpg

Ik kom uit een moeilijke periode, een heel stressvolle. Hier en daar zijn er ook nog wel stressvolle dingen bezig in mijn leven. Er ligt een dierbare van mij in het ziekenhuis, gelukkig aan de betere hand. De dingen waar ik zoveel problemen mee had de afgelopen jaren zijn langzaam aan aan het zakken. Ik heb het idee dat de dingen eindelijk op hun plek aan het vallen zijn. Ook met mijzelf, ik begin mezelf te aanvaarden voor wie ik ben en dat is al een tijd zo. Ik heb ook het idee dat wat ik doe eindelijk goed genoeg is voor mezelf. Tot op een punt; mijn energie. Daar loopt het altijd mis.

Ik ben geen held in mezelf tijd geven, nooit geweest. Het is niet dat ik ongeduldig ben, ergens wel. Maar het ligt aan iets anders. Ik heb ambities, dromen en vooral een grote vechterslust. En ik ben iemand die graag verder gaat met haar leven en dingen bereikt. Zoals ik al zei, ik heb ambities. Dat ik daar geen energie voor heb, frustreert me dan. Maar het is wel de realiteit. Het gaat gelukkig al beter, anders was ik niet begonnen met werk zoeken en terug mijn leven oppakken. Op dat gebied gebruik ik makkelijk mijn verstand. Gelukkig. Mijn werk bevalt me ook en het gaat goed. Ik moet me gewoon aanpassen aan het terug fulltime werken. Maar dat komt wel goed. Mijn probleem is dat ik mezelf in mijn vrije tijd weinig rust gun. Omdat het me frustreert dat ik op mijn vrije dagen zo weinig fut heb om dingen te doen. Ik wil toffe dingen doen, plezier maken en genieten van mijn leven. En ik mis dat ook wel, de dagen waarin ik eindeloos veel energie leek te hebben. Maar de realiteit is ook dat ik zal moeten aanvaarden dat het nog een tijdje zal duren voor ik volledig terug de oude ben. Het komt heus wel terug, daar ben ik zelf ook van overtuigd. Maar het zal gewoon heel veel tijd vragen. En rustige opbouw. En daar zal ik me moeten bij neerleggen. Willen of niet. De frustratie die ik daarbij voel vind ik heel lastig om onder woorden te brengen, dus misschien is dit een heel onsamenhangende brij tekst. Maar dat is niet erg. Ik heb de afgelopen tijd gestreefd naar echtheid, en niet naar perfectie. Dat is een denkwijze en levenswijze waar ik mezelf naar toe leef. Want zo ben ik veel gelukkiger en vrijer.

Vind jij het lastig jezelf tijd te geven?

Zelfacceptatie | Over moed, doorzetten en zelfvertrouwen hebben

Hoi allemaal! Een toch die ik doormaak momenteel is die van de weg naar zelfacceptatie. Ook de weg van zelfvertrouwen. Geen gemakkelijke weg. Dat zeg ik niet omdat ik ‘m zelf doormaak. Maar gewoon omdat dat zo is. Jezelf accepteren en liefhebben om de persoon die je bent is niet altijd makkelijk. Toch verdienen we het allemaal. Dus ja, ook jij. Ook jij, die misschien zwaar onzeker bent en dat betwijfelt. We verdienen het allemaal. Zowel jij als ik. Het is geen gemakkelijke tocht en ik wilde er op mijn manier eventjes over vertellen. Het is mijn eigen visie erop, dus ik hoop dat je het mooi vindt. Ik heb geen idee wat ik er anders over moet zeggen eigenlijk haha.

matt-flores-t3ju4zsixFA-unsplash.jpgPhoto by Matt Flores on Unsplash

Een weg naar zelfvertrouwen is niet gemakkelijk. Zeker het begin niet. Als je geen begin hebt om op te bouwen is dat absoluut niet evident. Maar niet onmogelijk. Daarnaast worden we omringd door allerlei mensen. Mensen met meningen, maar ook mensen met talenten. Het is zo gemakkelijk om je te vergelijken met de modellen in een tijdschrift of met die bijna perfecte meiden op Instagram. Om jaloers op te worden hoe mooi ze zijn. Ik geef toe, ik heb het ook wel eens lastig daarmee. En nee, ik ga niet het cliché-verhaal ophangen dat daar een heleboel Photoshop op gegooid is en waarschijnlijk  heel veel make-up en allerlei trucjes waar ik geen verstand van heb. Al ga ik het niet wegpraten, wat het is zo. Het is oke om die foto’s te bekijken en die meisjes mooi te vinden. Dat mag je. Dat is je recht en elkaar accepteren is een heel mooi begin voor een betere wereld. Maar vergelijk je niet en ga je niet lelijk voelen bij die mensen. Want je bent niet lelijk. We zijn allemaal anders. Dus wie is er normaal in een wereld waar we allemaal iemand anders zijn? In een wereld waar de ene krulletjes heeft en de ander stijl haar. Waar de ene littekens heeft en de ander een gladde huid. Waar dat meisje net een bruinere huid heeft en die jongen een blanke huid. Ik zeg niet dat er iemand mooier is dan een ander. We zijn allemaal gelijk. Maar we zijn allemaal anders. Vergeet niet in al je enthousiasme waarin je anderen mooi vindt, jezelf ook mooi te vinden. Want dat ben je oprecht. Ik heb geen foto van mijn lezers en ik weet ook niet hoe je eruit ziet. Maar ik weet met heel mijn hart dat je een prachtig mens bent. Iedereen is dat. Je hoeft je niet lelijk te voelen vanwege rimpels of gekke sproetjes. Ze maken je tot de persoon die je bent. Omarm het. Accepteer het. Want je kan zoveel aan jezelf proberen te veranderen en duizend lagen make-up aanbrengen om het te verbergen. Maar die strijd win je nooit. Dus neem jezelf zoals je bent. Met je goeie en slechte kanten. We zijn allemaal mensen en niemand is perfect. Maar ’t betekent niet dat je daarvoor jezelf moet veroordelen. Je mag jezelf best liefhebben om de persoon die je bent. ♥

Jezelf accepteren en leren kennen vergt moed. Weten wie je bent of ontdekken wie je bent is soms vrij confronterend. Vooral als je daarbij ontdekt wat je minder leuke kantjes zijn. Maar we hebben ze allemaal. Ook die perfecte persoon waar je zo naar opkijkt. Ook alle celebrities in de hele wereld. We hebben ze allemaal. Je hoeft er alleen je zelfvertrouwen niet van af te laten hangen. Zoals ik al zei, omarm ze. Ik weet dat dat niet gemakkelijk is. Maar iedereen verdient een goed zelfbeeld en liefde voor zichzelf. Jezelf leren accepteren is ook een kwestie van doorzetten. Dat zal niet in een keer gaan. Je zal het ook met vallen en opstaan leren. En dat is niet erg, dat hoort erbij. De ene dag zal je jezelf graag zien en zal alles vlekkeloos lijken te gaan. En de andere dag zal je jezelf bij elkaar moeten rapen na een huilbui omdat je je slecht in je vel voelt. Het hoort erbij. Er zijn mensen die elkaar wijsmaken dat het in een stijgende lijn naar boven zal gaan. Maar dat is niet waar. Het pad van een overwinnaar loopt in pieken en dalen. Net zoals je hartslag in een lijn wordt weergegeven. Zie het zo, als daar geen dalen en pieken op het scherm staat ben je dood. Want dan is er geen sprake van een kloppend hart. Dus die dalen en pieken horen echt wel bij het leven. Ook in dit verhaal.

Ik inspireer heel graag mensen, het is een van de redenen dat ik mijn blog startte. Vandaar ook mijn verhaal. Ik heb een paar jaar in vrij hevige zelfhaat geleefd. Niks was goed genoeg, ik haatte mezelf. Keihard. Elke ochtend moest ik mezelf bij elkaar rapen om iets van m’n dag te maken. En als er dan toch iets goeds gebeurde vond ik dat ik het niet verdiende. Geen gemakkelijke tijd geweest. Ik vocht me er dag na dag doorheen, tot ik de strijd opgaf. Ik ging van zelfhaat naar zware onzekerheid. Maar ik deed mijn best om er iets van te maken. Het lukte maar niet. Ook kwam daarbij een zware portie perfectionisme op mijn kap gesprongen. Ook die heeft me heel vaak knock-out geslagen. Maar ik ben niet iemand die zich laat tegenhouden door beren op de weg. Opgeven staat niet in mijn woordenboek. Dus ik ging verder in mijn tocht om mezelf te leren accepteren. En na jaren alleen vechten, besloot ik er hulp bij te betrekken. De hulp die ik nog steeds heb. Ik ben bezig met een traject bij een psycholoog en die slaat aan. Voor het eerst in jaren voel ik liefde voor de persoon die ik ben. Voor wat ik doe en dat het ’t goed genoeg is. Het voelt heel gek na al die jaren vechten tegen mezelf. Maar het voelt goed. Stapje voor stapje. Ik maak ook fouten, ik zeg soms stomme dingen. Ik ben niet perfect. Ik ben een mens. Maar dat hoeft niet te betekenen dat ik mezelf daarvoor moet haten en tot de grond afbreken. Ook het feit dat ik anders ben hoeft niet te betekenen dat ik raar ben of gek. Het maakt me tot wie ik ben. What makes you different, makes you beautiful ♥

Bij deze, dit wou ik eventjes kwijt
Knuffel, Nikita