Blogreacties, niet mijn sterkste kant

Hoi allemaal! Een van de leukste dingen aan bloggen vind ik dat je in contact komt met anderen. Je leert van elkaar en kan elkaar inspireren. Zowel door ervaringen die je meemaakt, maar ook met lessen en productjes. En winkels. Hoewel we allemaal maar wat doen en ons eigen stukje internet hebben, leren we heel veel van elkaar. Een gedeelte van bloggen waar ik dankbaar voor ben. Ik ben alleen niet zo goed in dat contact onderhouden. Een zwak puntje van me šŸ˜€

Laat het duidelijk zijn: Ik heb de WordPress-app. Telkens als iemand reageert krijg ik daar een melding van en lees ik ook wel de reactie. Vaak zijn jullie zo lief en krijg ik een glimlach van jullie mooie woorden. Of net de steun die ik haal uit de reacties. Waarderingen en reacties zijn echter niet alles voor me, ik blog in de eerste plaats omdat het mij gelukkig maakt. Maar dat ik er zoveel lieve en mooie mensen door leer kennen, vind ik fantastisch. Een hele aangename bijkomstigheid.

Ik ben alleen slecht in terug reageren en ik merkte het vandaag. Ik was fijn aan het bloggen, een paar artikels in reserve aan het zetten. Altijd fijn om die te hebben. En als de inspiratie maar blijft komen, waarom zou ik ‘m dan niet gebruiken? Zou dom zijn om die ideetjes te laten varen. Maar ineens zag ik dat belletje met dat oranje bolletje. En besefte ik hoe lang ik al niet op reacties had gereageerd. Ik heb ze stuk voor stuk wel gelezen toen ze binnenkwamen, dat wel. Maar reageren lijk ik altijd te vergeten. Mijn excuses! Dat betekent niet dat ik geen waarde hecht aan reacties of jullie mooie woorden of verhalen. Of wat je dan ook kwijt wilt onder mijn artikels. Juist wel. Maar ik vergeet het zo makkelijk dat ik ze nog moet beantwoorden. Iets wat je niet persoonlijk moet nemen. Ik ben vaak druk bezig met mijn blog voorzien van mooie content, juist ook voor jullie. Dus ik hecht wel degelijk waarde aan mijn volgers. Ik heb er geen duizend, maar dat maakt me niet zoveel uit. Ik weet dat de mensen die me volgen, me oprecht volgen omdat ze mijn blog leuk vinden. Dat maak ik altijd op uit die prachtige woorden die er vloeien, waar ik heel dankbaar voor ben.

Daarnaast vergeet ik ook heel vaak mijn Bloglovin’ er eens bij te pakken en een rondje te doen. Eigenlijk is dat geen vergeetachtigheidje. Het is een manier van ontspanning die ik mezelf gewoon te weinig gun. Jammer, want ik lees echt wel heel graag jullie blogs! Ik neem er gewoon de tijd niet voor. Tijd om dat wel eens te doen. Natuurlijk ben ik ook maar een beginnende blogger en heb ik ook niet alles perfect op een rijtje. ’t Zijn dingen die ik door de jaren heen wel ga leren. Hoop ik.

Reageer jij vaak op blogs?

Bodyshaming & andere oordelen

Hoi allemaal! Toen ik laatst op facebook scrolde ’s ochtends in mijn bed (ja, ik weet het, slechte gewoonte!) kwam ik een artikel tegen van Het Laatste Nieuws dat me nogal raakte. En het is in het nieuws geweest, ik heb geen idee hoe erg. Het was een van de eerste dingen die ik erover hoorde in elk geval. Maar ik moet toegeven, ik ben geen diehard actualiteit-volger. Maar het artikel raakte me namelijk wel heel erg, vandaar dat ik er nu ook eventjes een blogpost aan wilde besteden. Want het is echt genoeg geweest nu.

white heart shape on human skin

Ik heb het over het artikel over Lize Feryn. Een 25-jarige jongedame die nogal veel negatieve commentaar over haarzelf kreeg toen ze een foto van zichzelf op haar sociale media postte. Ze was net als iedereen aan het genieten van de zomer, het was ook een bikinifoto. Niks mis mee. Alleen, de reacties. Daar was wel iets mis mee. Lize kreeg namelijk allerlei haat over dat ze te lelijk mager was. Dat ze ongezond bezig was en gewoon maar wat dikker moest zijn om mooi te zijn. En ik vind dat echt onzin.

Wanneer gaan we eens stoppen elkaar te beoordelen op basis van gewicht of uiterlijk? En nee, het is niet omdat iemand extreem mager is dat die persoon meteen een eetstoornis heeft of ongezond is. Sommige mensen zijn gewoon mager van bouw en kunnen zoveel doen om aan te komen. Het lukt gewoon niet. Ik spreek uit ervaring want ik ben net hetzelfde. Naast een paar keer een bezorgde opmerking of ik wel genoeg eet, heb ik nooit echt haat gehad gelukkig. Net als mensen die te dik zijn. Je weet nooit wat die persoon in zijn vrije tijd doet. Misschien doet dat ene meisje wel alles eraan om een kilootje af te vallen maar lukt het gewoon niet. Door de genen, door metabolismen. Door allerlei wetenschappelijke dingen waar ik totaal geen verstand van heb. Maar meteen iemand bestempelen met obesitas? Sorry, dat gaat er echt over voor mij. Ik kan dat niet begrijpen. Net zoals niet meer met iemand omgaan omdat hij of zij lelijk en dik/mager is. Dat gewicht zegt echt niks over die persoon hoor. Een dik persoon is niet gemeen, raar of idioot. We zijn allemaal zoveel meer dan dat getalletje op de weegschaal. En wordt het niet eens stilletjes aan tijd dat we elkaar gaan accepteren zoals we zijn? We leven in 2018, het is daar echt wel eens tijd voor. Er is al zoveel en we hebben al zoveel bereikt met technologie en wetenschap. En begrijp me niet verkeerd, dat vind ik geweldig. Er worden dagelijks ontdekkingen gedaan waar iedereen iets aan heeft. De onderzoeken die worden gedaan om kanker te genezen of mensen te helpen die bijvoorbeeld een ledemaat missen door een ongeluk vind ik fantastisch. De wereld wordt er beter van. Maar ik vind het zo jammer dat we mensen die een ander gewicht hebben gewoon zo raar bestempelen. Nergens voor nodig. Leer elkaar eens accepteren.

Net zoals bodyshaming. Ik vind het zo erg dat er mensen zijn die met dagen zoals afgelopen weken niet naar het strand durven omdat ze zich schamen. En dat allemaal door onze maatschappij. Het zou voor iedereen perfect oke moeten kunnen zijn om naar plekken te gaan waar hij of zij wil en van het leven te genieten. Welk maatje je ook hebt en welke getallen die weegschaal ook aangeeft. Dik of dun, het maakt niet uit. We verdienen het allemaal om te genieten van het leven. Wie je ook bent, welk geslacht, haarkleur, gewicht, huidskleur, geaardheid, en welke andere taboes er heersen op de wereld. We zijn allemaal fantastisch, gewoon zoals we zijn. En ik hoop echt diep in mijn hart dat dat op een dag door iedereen beseft wordt. En we allemaal onszelf kunnen zijn. Zonder pesten, oordelen of te vrezen om in elkaar te worden geslagen of zelfs doodgeschoten. We all deserve love.

Had jij al van bodyshaming gehoord? Wat vind je ervan?

Waarom racisme?

Hoi allemaal! Racisme, het is helaas een woordje dat universeel bekend is en we weten allemaal wat het is. Ik zou zo graag willen dat er geen woord bestaat hiervoor, zodat de betekenis ervan ook niet bestaat. Het is jammer genoeg wel zo. En ik zal nooit snappen waarom. Maar misschien ligt dat aan het feit dat ik altijd iedereen gelukkig wil maken en zal ik dat ook nooit snappen. Ik wil het ook niet snappen. Alleen om er iets aan te doen. Waarom zouden we anderen haten omdat we niet hetzelfde zijn?

De wereld hoe die vroeger was is er niet meer, dat is wel duidelijk. We leven in Belgiƫ en Nederland met zoveel nationaliteiten en talen samen. Een mengelmoes van culturen. Ik kan dat wel waarderen. Zo kunnen we elkaar dingen leren, maar ook dingen delen met elkaar. Is het niet fantastisch dat we de dag van vandaag kunnen ontdekken wat anderen bezighoudt en al die bijzondere dingen mogen meemaken? We leven in een land waar we onszelf mogen zijn en dat is al een zegen. Er zijn zoveel landen waar dat niet mag. Maar ik zal gewoon nooit snappen waarom iedereen gewenst is, behalve mensen van een andere cultuur, met een ander huidskleur of mensen die gewoon simpelweg van de andere kant van de aardbol komen. We zijn allemaal anders.

Het maakt mij soms zo verdrietig als ik merk hoe racistisch mensen kunnen zijn of hoe makkelijk we andere culturen over een kam scheren. Hoe zou je zelf zijn als je iemand was die van een andere cultuur is en ineens al die oordelen over je krijgt gegooid? Ik krijg het van uitspraken als: ‘Er is gestolen, het zal wel weer een buitenlander zijn’. Mijn hersens kunnen dat niet bevatten. Net als er ‘marginale’ dingen zijn gebeurd op een feestje ’s nachts. Ja, er zaten misschien mensen van het buitenland op die fuif. Maar dat betekent niet dat ze het gedaan hebben. We vergeten gemakkelijk dat we als Belgen of Nederlanders er ook een soepje van kunnen maken. Ik zal dat gewoon nooit accepteren. En waarom zoveel haat? Waarom? Kan er mij dat iemand uitleggen, want ik snap het echt niet hoor. Heeft die mens jou iets misdaan? Nee? Laat hem of haar dan gewoon. Net als alle vooroordelen door de aanslagen. Ik weet dat er op Facebook (niet dat ik ze allemaal lees hoor) bij ieder nieuwsbericht van een aanslag op de volledige geloofsovertuiging wordt gescholden. Met soms gewoon echt hele erge dingen. Dat ik me afvraag hoe je het in godsnaam flikt om dat neer te typen. Schaam je je dan niet? Maar om terug te komen op de aanslagen, ik ben het zo moe dat iedere moslim de schuld krijgt van aanslagen. Ik ken (niet persoonlijk) moslima’s die op school komen en gepest worden omdat ze zogenaamd gevaarlijk zijn. Een geloofsovertuiging maakt je niet gevaarlijk en ook geen terrorist. Enkel een bom, wapens of gewoon de actie om onschuldige mensen omver te rijden. Die maken je terrorist. Niks anders. Dus stop alsjeblieft met onschuldige mensen te verwijten en kleineren. Zij hebben hier niks mee te maken.

Het punt ook met racisme is gewoon dat ik het niet snap. Wat maakt die huidskleur of cultuur nu uit? Kunnen we niet gewoon elkaar accepteren? Want uiteindelijk vloeit er door onze aderen allemaal hetzelfde rode bloed. We hebben dezelfde botten en hebben hetzelfde hart. Het enige wat verschilt is die huidskleur. Maar dat is geen reden om te haten. Haat heeft nooit een reden trouwens. Haat maakt dingen kapot. We leven allemaal onder dezelfde zon, we zijn allemaal kinderen van dezelfde zon. Waarom moeten we elkaar dan behandelen als verschillenden? Bij het ontstaan van de aarde zijn we allemaal op dezelfde manier ‘geboren’ hoor. Dus ik weet echt niet wat het probleem is.

Hoe denk jij over racisme?

Gebroken, boos en gefrustreerd

Hoi allemaal! Ik geef toe, als je deze blogpost ziet aan de titel dan heb je niet de drang om hem aan te klikken. Toch hoort het bij het leven. Ik ben namelijk al een paar dagen enorm gefrustreerd en ik kan het niet loslaten. Misschien ben ik gewoon de hoop in de wereld een beetje kwijt, dat kan ook. Maar dat keert wel terug. Ik stel me gewoon een heleboel vragen en vertel mezelf constant dat ik vrolijk moet zijn en me daar allemaal niet zo druk in moet maken. Helaas is dat niet zo gemakkelijk gedaan zoals je dat zegt.

ornella-binni-148189-unsplash
Photo by ORNELLA BINNI on Unsplash

Negativiteit. Het is een woordje wat ik het liefst niet op mijn blog zie. Ik wil blij zijn en vrolijk en gewoon tonen dat er zoveel moois is in het leven. Een van mijn favoriete youtubers (Rutger) is mijn inspiratie wat dat betreft. Er gebeurt al zoveel slechts en mensen worden elke dag gebroken en gekwetst. En ik wil zo graag mijn blog als een plekje zien waar het beter is en waar mensen kunnen herstellen of zich herkennen in de dingen die ik schrijf. Het liefst wil ik enkel grappen maken en lachen en vertellen hoe fijn mijn week weer was. Of hoe vaak ik de slappe lach heb gehad. Maar ik kan dat gewoon niet altijd. Het feit dat ik mijn mobieltje gewoon door de bus wilde gooien vorige week zegt al genoeg. Iedereen die mij kent weet dat ik nooit agressief ben. Dat hoort niet bij mij, zit niet in mijn bloed.

Het zit zo, ik vraag me soms af welk nut het soms heeft. Oke, dat klonk echt dramatisch. Zo bedoel ik het helemaal niet. Maar ik hoor en zie op het nieuws zo vaak dat er aanslagen zijn geweest, dat er oorlog is en dat er mensen onschuldig worden vermoord. Terwijl ze niks hebben gedaan en dat maakt mij zo boos. Het is gewoon niet eerlijk. Ik vind dat niet oke. Maar kan ik er iets aan doen? Nee, helaas niet. Weet je, al die ruzies en oorlogen. Mensen die worden neergestoken om een smartphone of een sigaret. Het maakt mij boos. Want het zijn mensen die stuk voor stuk niks verkeerd hebben gedaan. Toch eindigt hun verhaal hier. Normaal ben ik iemand die oprecht blij is en altijd het goede in dingen ziet. En die ondanks alles toch het probeert, die wereld toch een beetje beter maken. En meestal voelt het ook alsof ik iets goeds aanricht. Maar ik ben nogal van slag door nieuws dat ik kreeg (wat ik wegens privacyredenen van het slachtoffer en familie niet online ga zetten) en het schockeerde me. Maar dat niet alleen. Ik was ineens mijn motivatie voor alles kwijt. Voor mijn eindwerk, examens. Maar dat keert stilletjes aan terug, maar ik heb het gevoel dat het niet uitmaakt. Of ik nu een klasgenoot gelukkig maak of mijn familie blij probeer te maken. Of ik nu mensen inspireer op mijn blog of probeer mensen uit de nood te helpen. Wat heeft het voor zin als er aan de andere kant van de aardbol mensen worden doodgeschoten en in armoede honger lijden? Is mijn goedheid eigenlijk wel nuttig als er zoveel mensen oneerlijk gedood worden. Als mensen wachten in hun cel tot hun doodstraf eraan komt. Of mensen die onschuldige kinderen doodschieten tijdens een schietpartij op een schooltje. Die kinderen kan ik niet redden of die mensen die in oorlog leven en doodgaan daardoor. Dan voel ik me zo slecht. Omdat ik wil dat niemand problemen heeft en we allemaal gelukkig zijn.

Normaal ben ik niet zo wanhopig of negatief of hoe je het ook wil noemen. Maar na anderhalve dag erover nadenken heb ik denk ik eindelijk mijn gevoel in woorden weten te vatten. En ik moest het gewoon eventjes van me afschrijven. Ik kan niet die blije en gelukkige Nikita uithangen met dit gevoel. Dat voelt niet juist, maar dat voelt ook niet als mezelf. En weet je, ergens is dat normaal. Niemand is zijn hele leven gelukkig en happy. We hebben allemaal periodes en dagen zoals deze. Ik ook. En dat moet ik accepteren.

Hou het maar lekker normaal!

Hoi allemaal! Toen Romy haar blogpost online kwam de dag na Kerst, werd ik geinspireerd daardoor. Zij schreef over hoe het voor haar niet allemaal zo overdreven hoefde. En ik kan me daar wel in vinden eerlijk gezegd. Vooral toen ik een reactie achterliet, voelde ik mijn vingers tintelen om er een post over te schrijven. Met vele dank aan Romy voor de inspiratie! Al ga ik mijn visie helemaal op iets anders richten, maar de inspiratie kwam toch echt wel nadat ik haar blog had gelezen, dus de inspiratie-credits zijn dan ook voor haar!

DSC_0151.JPG

Ik vroeg me namelijk af over hoeverre ik mezelf zou kunnen zijn in die chique wereld. Waar alles zo ‘over the top’ en vol allerlei regeltjes en manieren is. En ja, je hebt sowieso wel een klein beetje een degelijkheid in je omgang nodig. Maar er zijn gezinnen of mensen waarbij je echt ettiquette-regels moet volgen en zo stijf moet zijn. Ik zou er zenuwachtig van worden. Natuurlijk is een goede portie tafelmanieren belangrijk om het voor iedereen appetijtelijk te houden. Daar ben ik het absoluut mee eens. Maar die stijfheid die je bijvoorbeeld in koningshuizen ziet? Nee bedankt. Het zou echt niks voor mij zijn. Ik kan beleefd en vriendelijk zijn, dat ben ik haast 24/7 (met hier en daar een uitglijder, maar die hebben we allemaal). En het is eigenlijk grappig dat de inspiratie voor deze blogpost nu komt, want ik ben een boek aan het lezen waar de hoofdpersonage net zo is. Hoewel het wel meevalt. Ze is gewoon een beetje gek op merken, shoppen en vooral chique gelegenheden. Het is een chicklit, dus er zit humor in. Dat houdt het boek wel echt op stand. Anders zou ik het denk ik ook niet uitlezen.

Je hebt echt mensen die in kasten van huizen wonen met voor ieder soort gelegenheid bijna een servies. Ik zou me er totaal niet thuisvoelen. Ik denk dat dat ook wel is omdat ik daar niet in ben opgegroeid. Dan zou ik ook wel anders schrijven denk ik. Maar ik heb het soms nogal moeilijk met de visie van sommige mensen. Pas op, ik scheer ze nooit over een kam. Maar ik weet dat er echt arrogante mensen zijn die een kast van een huis hebben, alles wat hun hart begeert en nog zoveel duizenden dingen kunnen bedenken die ze willen of over alles nog gaan zeuren. Hun gebrek aan dankbaarheid, daar heb ik het wat moeilijk mee. Ik bedoel, niet tevreden? Met die gigantische kamer vol dure meubels? Er zijn mensen op de wereld die met minder tevreden zijn. Er zijn mensen die niet eens een degelijk matras hebben om op te slapen. En dan durf jij te klagen omdat er een krasje in het hout van je bed zit? Doe eens normaal. Daar kan ik me soms echt druk in maken, hoewel dat het allemaal niet zal oplossen. Zoals ik al zei, ik heb het soms lastig met die visie.

Maar waar ik het nog meer lastig mee zou hebben is ten eerste die chique regels. Ik weet dat er bijvoorbeeld regels zijn over het bestek en dat er drie soorten bestek op tafel liggen en dat het brood langs een bepaalde kant moet worden doorgegeven. Al die regels? Eerlijk, ik zou ze niet eens kunnen onthouden denk ik. Maar er zijn werkelijk kinderen die zo opgevoed worden dat er niet mag gelachen worden en er stilte moet heersen aan tafel. Ik zou mezelf niet kunnen zijn, en dat is denk ik de nummer een reden waarom ik blij ben dat ik opgegroeid ben zoals ik opgegroeid ben. Het zou gewoon niks voor mij zijn. En 100 euro aan een trui uitgeven? Ik zou het niet kunnen. Geef mij maar mijn kledingstijl. Die is vrolijk, die straalt ‘Nikita’ uit. En daar ben ik blij mee. En nee, ik wil met deze blogpost geen stenen gooien naar mensen. Iedereen leeft zoals hij of zij wil. En als jij perfect gelukkig bent met die levensstijl, dan hou ik je niet tegen om die voort te zetten. Ik roep altijd dat je moet doen wat jou gelukkig maakt en hoe jij wil leven, dat je dat moet doen. Ik zou het gewoon zelf niet kunnen. Ieder zijn mening toch?

Zou jij tussen allerlei etiquette kunnen leven?