Week in beeld | 102 |

We hebben weer een week gehad, zo snel gaat de tijd. Van de week speelde de begintoon van werelds favoriete Mariah Carey op de radio op werk (gelukkig bleef het daarbij) en besefte ik dat we alweer oktober zijn sinds zaterdag. Ik kan soms niet geloven dat ik weer voor mijn iPad zit om over mijn week te vertellen. Gestoord gewoon. Het was geen gemakkelijke week. Hij had zeker wel zijn lichtpuntjes en over het algemeen voelde ik me goed. Ook lichamelijk viel het wel mee, maar ik heb aan het begin van de week een grote stap vooruit gezet. En bij mij is dat meestal ‘een stap vooruit’ en ‘twee stappen achteruit’. Zo is het nu eenmaal. Ik ben wel erg trots, want het is een stap die me heel veel moeite heeft gekost. Misschien dat ik er binnenkort nog iets over schrijf, dat weet ik nog niet.

Zoals ik vorige week al zei: ik keek al de hele week uit naar het feit dat ik naar de bibliotheek mocht deze week. Vergis je niet trouwens, de boeken die ik meeneem lees ik zelden op tijd uit. Vroeger deed ik dat met gemak, maar nu heb ik helaas niet meer zoveel vrije tijd. En vroeger was de energie en concentratie ook veel rijkelijker aanwezig. Maar van elk boek en elk woord dat ik lees geniet ik intens en dat is wat telt. Voor de nieuwsgierigen, op de tweede foto zie je welke boeken ik meenam. Er lagen thuis ook nog vier boeken te wachten, dus dit is niet alles. In de namiddag ging ik lekker lezen, want door de sfeer en het dwalen tussen de boekenrekken had ik daar uiteraard heel veel zin in gekregen. Ik stond trouwens echt tien minuten te wachten in de bib tot de regen zou gaan minderen, want het viel echt met bakken uit de hemel. Helaas heb ik hem toch moeten trotseren, want het zag er niet naar uit dat het binnen het halfuur ging minderen. Was wel het perfecte excuus om thuis een comfy outfit aan te doen en te gaan lezen. Verder was het geen hele bijzondere dag.

Dinsdag stond ik een stuk minder goedgezind op. Zoals ik al zei, tis geen gemakkelijke week geweest en maandag werd dat nog een beetje verdoezeld door het enthousiasme en de voorvreugde van de bib, maar dat was dinsdag niet meer zo. Uiteindelijk ben ik wel opgestaan natuurlijk en ging ik boodschappen doen. Ik nam een extra snack mee en er was ondertussen ook Halloween-gerief aanwezig in de winkel. Vooral dat deed me beseffen dat we alweer oktober zijn. Om mezelf toch iets te gunnen heb ik een nieuwe mok gekocht. Ik had ook soep mee dus dat was ook het perfecte uitvlucht om hem te testen. Goedgekeurd! Later die dag begon voor mij ook de werkweek weer, en het was veel drukker dan ik verwacht had voor een dinsdag. Daarmee ging de tijd ook vrij snel voorbij wat ook niet verkeerd is.

Ook woensdag was het vrij druk, niet ‘s morgens maar wel op het werk. Het was ook echt zo’n dag waarop alles verkeerd liep. Mijn trein werd afgeschaft waardoor ik net op tijd op werk kwam, en verder liep het gewoon niet helemaal zoals het zou moeten lopen op werk. Het was druk, ik had pijn en mijn energie gaf er de brui aan om vijf uur dus das ook niet echt ideaal. Een dag om snel te vergeten dus, maar die moeten er ook zijn. Er was wel een lichtpuntje. Mijn vorige koptelefoon is kapot en vandaag werd de nieuwe geleverd. Het is gewoon dezelfde maar in een ander kleurtje. De vorige werkte nog maar een oor werd met plakband bij elkaar gehouden want niet echt ideaal is. Muziek is zo belangrijk voor mij dus dat maakt mij heel erg blij. En ik heb thuis nog goed gelachen met broer en zus.

Op donderdagochtend had ik een afspraak, en verder was het een hele rustige dag waarop ik een hele middag aan het tekenen was. Wat me heel gelukkig heeft gemaakt. De work in progress daarvan staat op de volgende reeks foto’s. Ik ben nog steeds zo dankbaar voor het feit dat mijn trauma minder wordt en ik daardoor weer in alle rust en plezier kan tekenen. Zoals iedereen heb ik ook mijn hobby’s die ik niet kwijt wil, en het is een opluchting dat ik dat weer naar hartelust kan doen.

Vrijdag was een rustigere werkdag gelukkig, wel eentje die begon met een flare. Ik had doordat ik op donderdag een afspraak had de vrijdag mijn fysio, maar het was ook niet echt aantrekkelijk goed weer dus dat hielp niet mee. Tis helaas wel weer het seizoen van gaan slapen met kersenpitkussentjes en andere warmtebronnen zodat ik niet wakker lig van de pijn. Wat standaard ook begint als de herfst in het land is.

Zaterdag had ik een volledige werkdag voor de boeg, maar het was weekend van de klant en bij ons kreeg je koekjes. Die van Jules Destrooper, die nieuwe met chocolade. Ik heb zelf ook een pakje gekregen en ze zijn zo lekker! Sowieso dat er komende week een doos ervan in mijn winkelkar gaat liggen. Ik vind het weekend van de klant altijd wel leuk om te werken want sommige mensen zijn altijd enorm blij als ze dan iets krijgen.

Ik besloot om het einde van de week tof af te sluiten, maar ‘s morgens was het zo druilerig en grijs dat ik bang was dat mijn plannetje niet ging werken. Gelukkig klaarde het tegen drie uur wel op en kon ik naar buiten. Het schoot ineens in mijn gedachten dat ik nog eens zo graag wilde gaan wandelen en ik had ook ineens geluk met het weer. Echt herfstig was het nog niet, maar het was wel een verademing om weer in de natuur te zijn. Mijn nieuwe koptelefoon doet ook heel goed zijn werk, dus daar ben ik alleen maar blij mee. Ik heb iets van zeven kilometer gewandeld waar ik ook wel van verschoten was na zo’n drukke week. Maar het heeft me alleen maar deugd gedaan. En gelukkig heb ik morgen nog een dag weekend, dus als er morgen pijn is kan ik rusten. Op boodschappen na dan.

Wat was jouw fijnste moment deze week?

Geboren als 90’s-kind

Wanneer ik mij verveel of gewoon iets doelloos om handen wil hebben, zet ik meestal een Youtube video op. Een paar jaar geleden ging Teske terug in de tijd met tekeningen, agenda’s, dagboeken en dergelijke doorheen dozen en daar vertelde ze dan over. Dat soort video’s vind ik sowieso heel erg leuk. Kort daarna vertelde Romy over haar verhalen als kind en de herinneringen daaraan. Die twee inspireerden me om dat ook te doen. Ik was eventjes aan het denken of ik mezelf een ninties-kind mag noemen, maar ik ben in 1997 geboren dus ik vind van wel. En besides, in heel veel verhalen en ‘throwbacks’ herken ik me wel. Dit wordt niet enkel een cliché-postje met de dingen die je kent, maar ook kenmerkende dingen voor mij uit mijn jeugd.

⭐️ Sms’jes kosten veel geld

Dit was dan niet perse in mijn vroege kindertijd, maar iets later. In het middelbaar kreeg ik mijn eigen telefoon (mijn basisschool was vijf minuten wandelen, dus mijn ouders vonden dat niet nodig). Maar nu heb je zoveel abonnementen met ongelimiteerde mobiele data, berichtjes, belminuten. Mijn ouders betaalden vroeger de telefoonrekening in het geheel en dat begon met beltegoed. En als het op was, was het ook op voor een tijdje. Er waren afspraken daarrond. Ook als ik ‘s avonds op zaterdagavond pech had en mijn beltegoed was op, was het gewoon wachten tot maandagavond want dan pas ging mijn moeder naar de supermarkt. Dat ging over naar een abonnement waar je per sms zoveel cent betaalde (denk ik, is te lang geleden). Ik zat toen al in het middelbaar en stuurde er vaak op los met vrienden. Mijn vader heeft vaker met de rekening rond mijn oren gezwaaid. Sms’jes zijn nu ook niet gratis, maar toen werd de rekening wel per berichtje gemaakt.

⭐️ Mensen winks en buzzers sturen op MSN

Nu heb je Messenger waar je kan videochatten, bellen, stickers, foto’s en allerlei versturen. Ik stam uit de tijd dat Messenger nog in gebruik was. Dan kon je winks naar elkaar sturen, de zogenaamde bewegende animaties die meestal levensgroot waren. En online kon je nieuwe downloaden om dan cool te zijn bij andere mensen. En mensen irriteren met buzzers die het hele scherm liet trillen en schokken. En met onze lange statussen over beste vriendjes. Ik werd helaas gepest toen dus mijn lijstje was niet heel lang, maar ik ben er wel altijd bij gebleven dat ik niet veel echt dichte vrienden heb, maar degene die ik heb wel geweldig zijn.

⭐️ Buiten lezen met een walkman en oortjes

Vroeger verzamelde ik CD’s van de artiesten die ik toen leuk vond, om vervolgens mijn walkman mee te pakken naar buiten en hem onder beschutting van de zon daar te gebruiken. Ik denk dat er in die tijd wel al Spotify was, maar ik had toen geen smartphone dus dat was geen optie voor mij. Na een kleine research kan ik je vertellen dat Spotify nog niet beschikbaar was in België, dus nevermind. Ik werd er door wiki ook aan herinnerd dat we vroeger muziek luisterden via Windows Media Player, en nu zie ik dat ook weer voor me.

⭐️ Een smartphone-loze jeugd

Ik had zelf pas een smartphone toen ik in 2015 naar een nieuwe school ging. Onder het mom van, je bent toch iets verder weg van huis. Dan is Google Maps en degelijke bij de hand hebben handig. Maar daarvoor had ik dus een hele normale Samsung Star. Een touchscreen toestelletje, maar die kon amper op het internet en maakte hele wazige foto’s. Ik ben best wel blij dat ik zolang geen smartphone had en mijn jeugd zo is geweest. Soms als ik de jeugd nu zie, denk ik daar wel zo over na. Ik ga me echt niet in de opvoeding van andere ouders moeien, maar ik denk dat wij het toch iets minder stressvol hebben gehad zonder smartphone en socials.

⭐️ Reclame doorspoelen werd revolutionair

Ik heb de tijd dat de modems voor de televisie kwamen bewust meegemaakt. Grote reclames van Belgacom die ons vertelden dat we over een tijdje alle reclame konden doorspoelen. Ik weet niet zeker of die twee dingen er op hetzelfde moment zijn gekomen, maar ineens kon je ook dingen opnemen op je digibox. Gedaan met casettes. Terwijl je je dat nu niet meer kan voorstellen dat die tijd er geweest is. Er zijn zelfs zenders waar je niet meer mag doorspoelen. Het wordt je gewoon geweigerd als je het probeert. Er is een zender die dat doet bij ons maar die leven van reclameblokken dus dan moet het wel.

⭐️ Kinderprogramma’s & films

Vroeger werden er heel wat kinderprogramma’s opgenomen omdat sommige gewoon op tijdstippen speelden dat ik op school was. Dora the Explorer was daar eentje van, maar ook Blue’s Clues. Ik weet nog dat ze op een dag me thuisbracht over de middag van school en ze vertelde me dat ze perongeluk de verkeerde cassette had ingestoken en dus over mijn programma had opgenomen. Dus het mijne was weg. Gelukkig was ik een blij kind en er waren nog zoveel afleveringen die ik kon zien. Maar zoals je kan zien: ik heb de tijd met cassettes nog bewust meegemaakt. Je wilt niet weten hoe vaak de cassette van Lady & The Tramp in de speler verdween op regenachtige dagen. Uiteraard in het Nederlands, maar ik prefereer de Engelse naam.

⭐️ Wachten om iets op Facebook te zetten

Toen ik naar het middelbaar ging, mocht ik ook Facebook van mijn ouders. Er was eigenlijk niemand in ons huis die dat had, maar toen dus wel. Als ik nu iets meemaak dat ik online wil zetten kan ik een story uploaden op Instagram of een statusje schrijven voor Facebook en het staat binnen de minuut online. Dat was vroeger wel anders. Ik had in tegenstelling tot mijn leeftijdsgenoten veel later een smartphone met mobiele data. Dus als ik iets ‘wilds’ had meegemaakt en ik wilde het delen, mocht ik wachten tot ik weer thuis was.

⭐️ Wordart op werkstukken

Ook ik stam uit de tijd dat werkstukken werden gepimpt met een prachtige wordart. Het liefst in regenboogkleuren en een boogje. Apetrots was ik op mijn kunst. Nu zoveel jaar en een heleboel lessen grafisch ontwerp later denk ik daar het mijne van. Ik heb zelfs het paperclipje nog meegemaakt in Windows.

⭐️ Katten en honden op de taakbalk

Op de computer kon je vroeger zoiets downloaden en dan liep er of een hond, of een kat over je taakbalk. Deed verder niks speciaals, het was gewoon een leuk extraartje. Dan gingen ze ook echt eten en drinken en spelen. Soms klom de kat zelfs over je scherm alsof ze in gordijnen klom. Ik kan er ook niks meer online over vinden, maar het bestond ooit. Ik was er dolgelukkig mee als dierenliefhebber.

⭐️ K3 was nog echt K3

Ik ben opgegroeid met Karen, Kathleen en Kristel. Later toen ik naar het middelbaar ging, kwam Josje en zoveel jaar later kwamen Hanne, Klaasje & Marthe. En inmiddels hebben we natuurlijk Julia. Mijn jeugd is ook nog steeds de originele K3 en daar zullen de nieuwe dames nooit iets aan kunnen veranderen. Maar ik haat ze daarvoor niet. Integendeel, ik heb zelfs een boontje voor een van de drie. Leuk feitje: vroeger vond ik het liedje Mama’s en Papa’s een geniaal idee. Het idee was dat de kinderen thuisbleven en de ouders naar school gingen. Als kind vond ik dat idee geweldig, want ik rende elke speeltijd weg van pesters. Nu zijn we meer dan twintig jaar later, ik vind het nog altijd geweldig. Volwassenen terug op de schoolbanken. Iets met school die altijd een plekje in mijn hart zal hebben.

⭐️ Pijnlijke polsen van het schrijven

Schrijven en verhalen bedenken heeft altijd al in mijn bloed gezeten. Al heel jong had ik een rijkelijke fantasie en schreef en tekende ik erop los. Er was wel een computer in huis, maar schrijven in Word vond ik ongemakkelijk want stel dat mijn ouders mijn verhalen vonden. En de computer moest gedeeld worden dus dat kon ook niet altijd zomaar. Nu ratel ik woord na woord uit op mijn blog of in andere schrijfsels. En zelfs niet op een laptop, ik schrijf op een iPad met een keyboard cover. Tijden veranderen, maar de liefde voor schrijven gelukkig en duidelijk niet.

Ik kan hier overigens gemakkelijk een tweede postje van maken, dus voor vandaag laat ik het eventjes.

Welke dingen zijn typisch voor jouw geboortejaren?

Week in beeld | 101 |

We zijn inmiddels bij de herfst aangekomen en dat was deze week heel goed te merken. Het regende enorm veel en het is ineens een pak frisser buiten. Dat betekent standaard iets meer pijn bij mij dan gewoonlijk, maar ondanks dat was het een prima week. Er zijn niet veel gekkigheden gebeurd, behalve ik die aan het eind van de week extreem moe was. En ik las zowaar weer een boek uit. Dat laatste gaat heel vlot de laatste tijd en daar ben ik alleen maar blij mee. Op de dag dat ik dit schrijf ben ik naar de bibliotheek en ik ben de dagen aan het aftellen ernaar. Niet normaal, maar heel blij mee want ik voel me wel steeds meer mezelf elke dag.

Ik ging voor het eerst in tijden nog eens naar de Carrefour omdat mijn koffie in promotie stond. Die ijskoffie van Emmi drink ik heel graag. Normaal ga ik altijd naar den Delhaize maar dat was dus niet zo. Bleek dat ze mijn koffie niet verkochten. Allee jawel, maar het waren de verpakkingen per drie die in korting stonden en die hebben ze dus niet. Helaas. Niet helemaal voor niks, want de Vegetarische Slager stond ook in promo en die vleesvervangers vind ik heel lekker. Ik verschoot er wel van welk prijsverschil het is in vergelijking met Delhaize trouwens. Nu met alle prijsstijgingen probeer ik daar toch wel op te letten. Geen koffie dus, wel vleesvervangers. Verder was het mijnen vrije dag dus ik nestelde me met mijn boek op mijn bed en las een heel groot stuk.

Ik dacht dat Loveless zo goed viel omdat het natuurlijk over aroace zijn gaat en ik dat zelf ben, maar Alice Oseman is gewoon een nieuwe favoriete schrijfster aan het worden. Want Radio Silence vond ik net zo fijn weglezen. Zo van genoten! En uiteraard, Alice Oseman is keihard gehyped door Heartstopper op Netflix en de boeken, maar dat heeft eigenlijk weinig invloed op mij. Integendeel, mijn verwachtingen liggen dan net torenhoog.

Dinsdag ging ik werken, vertrok ik veel te laat naar het station en vreesde ik eigenlijk dat ik mijn trein ging missen. Maar dat viel goed mee. Het universum stond aan mijn kant want ik had alle lichten mee, dus ik kon altijd doorrijden met de step. Het was dinsdag een doodnormale werkdag met weinig zottigheden. Wel eentje, maar privacy dus daar kan ik niet veel over vertellen. Woensdag maakte ik mijn saus klaar voor ‘s avonds want ik wist dat ik daar geen zin meer ging in hebben na het werk. Ik smeet wat groentjes bij elkaar samen met mijn gehakt en had daardoor vrij simpel en snel mijn sausje. Verder maakte ik wat overuren want een collegaatje moest onverwachts eerder weg, dus ik ben dat brandje dan gaan blussen. Woensdag en zaterdag zijn altijd de pittigste en drukste dagen, dus die vloog ook heel snel om. Dankbaar dat ik ‘s morgens al alles had klaargemaakt, dus ik moest eigenlijk enkel pasta koken en mijn saus opwarmen en ik kon aan tafel.

Mijn créme voor mijn haar kwam ook binnen. Hij is duur, maar het doet wel zijn werk. En met de vorige fles heb ik gedaan van april tot nu dus dan is dat zijn geld wel waard. Ik smeer dit eigenlijk in mijn haar na elke wasbeurt en het doet (in combi met de juiste shampoo en zorg) wel zijn werk. Heel blij mee, want ik zit een stuk beter in mijn vel met krullen in mijn haar. Dat de herfst weer in aantocht is (of er eigenlijk al is) betekent ook dat ik vaak met mooie zonsondergangen naar huis kan rijden, wat weer een lichtpuntje is. Woensdag was het twee keer prijs. Donderdag had ik fysio en was ik weer verslaafd aan mijn boek, toen nog steeds bezig in Radio Silence. Ik heb hem echt met pijn in het hart uitgelezen. Ik denk dat ik hem donderdagavond heb uitgelezen. Je hebt van die boeken waarvan je niet wilt dat ze eindigen, en ik prijs me gelukkig want ik heb er op een hele korte tijd zo een paar gelezen.

In de namiddag (op donderdag) ging ik mee met mama langs de Gamma om een bestelling op te halen, bleek dat het in een andere Gamma was geleverd aan de andere kant van de stad. Helaas. Om daar nog mee naartoe te gaan had ik te weinig energie, dus ik ben thuisgekomen en heb me toen in bed genesteld met mijn boek.

Vrijdag was geen heel speciale dag, ik had op mijn planning staan dat ik ‘s morgens boodschappen ging doen maar toen realiseerde ik me dat ik eigenlijk nog genoeg eten in huis had om het nog zeker tot dinsdag te redden, dus dat heb ik maar gelaten. Goed plan ook, want ik was heel erg moe toen ik opstond en mijn lichaam had eigenlijk al vanaf de eerste seconde dat ik mijn ogen opendeed oorlog verklaard. Ik ben niet pessimistisch, eerder realistisch, maar op zo’n dagen wordt het eigenlijk zelden beter. Lichamelijk gezien dan he, voor de rest zie ik altijd wel wat de dag brengt. Gelukkig was het een rustige werkdag en die vloog ook zeer snel voorbij.

Zaterdag werkte ik een hele dag, het was een lange en drukke dag. Ik was ook nog moeier (ik weet dat dat geen woord is) opgestaan dan vrijdag, want bad pain days kosten mij veel meer energie. Ik was vrijdagavond begonnen in Boyfriend Material van Alexis Hall, die ik helaas perongeluk in het Nederlands heb geleend bij de bib. Dus ik doe het er nu maar mee. Tot nu toe een heel goed boek, ik zit as we speak ergens over de 100 pagina’s. Dus zaterdagochtend las ik nog een stukje voor ik begon met werken, en daarna ging de dag vrij snel om want zaterdag is altijd een drukke dag. Toen ik thuiskwam stond er een beker Bubble Tea in de frigo te wachten op me. Daar heb ik ondertussen ook een lichte verslaving aan, en het helpt niet dat er een zaak in de straat waar ik werk zit. Maar mijn zus had er dus besteld want in de stad waar ik woon is er ook eentje geopend. Dus dat was zeker welkom na zo’n drukke dag! Ik sloot de werkweek ook af met frietjes van de frituur, want daar had ik zoveel zin in.

Zondag had ik afgesproken met mijn collega, we gingen samen iets drinken en verder was het vooral een rustige dag. Het was ook echt een hele dag bijna goed aan het regenen, dus het was binnen fijner vertoeven dan buiten. En toen ik naar huis ging was er een probleempje met de trein, dus ik was bijna een uur onderweg. Verder was het een gezellige dag, dus mij hoor je niet klagen.

Hoe was jouw week?

Een paar bedenkingen van mij

De laatste tijd is mijn blogroutine echt een zootje. Het hangt met haken en ogen aan elkaar, zoals veel dingen in mijn leven voor de moment. Dat klinkt heel deprimerend, maar zo bedoel ik het totaal niet. Ik ben een trauma aan het doorbreken en de patronen die daarbij komen kijken zijn vermoeiend. Daarmee ook dat er sommige weken doodse stilte is op mijn blog. En niet alleen dat, ik heb een paar bedenkingen in het bloggen. Geen slechte dingen hoor, maar dingen die ik anders wil doen.

Ik denk dat de grootste bedenking mijn weekoverzichtjes zijn. Er komt er sporadisch een keer eentje, maar eigenlijk ben ik aan het zoeken hoe ik ze wil schrijven en publiceren. De manier die ik nu doe (dus elke dag van de week met foto’s) werkt eigenlijk al een tijdje niet meer. Ik heb van die weken dat mijn telefoon aan mijn hand plakt, maar ik heb ook dagen dat ik geen tijd heb om foto’s te maken of geen zin heb. En hetzelfde patroon komt elke week terug. Op mijn vrije dagen maak ik zot veel foto’s, en de rest van de week niet. Ik speel wel met een paar veranderingen en waarschijnlijk zal volgende week maandag er wel iets verschijnen, maar in een nieuw ‘format’. Ik ben vrij gehecht aan die te schrijven en niet omdat ik denk dat ik een interessant leven heb. Maar dezelfde reden als mijn socials: om mensen die in hetzelfde schuitje zitten te steunen. Ik was ooit zo dat ik bang was dat mijn ziekte of mijn mental health me altijd ging tegenhouden, terwijl dat nu wel beter is. En die boodschap wil ik verspreiden, dat er nog steeds hoop is ook na jaren trauma of zelfs als je ziek bent. En voor mezelf ook; ik ben een sucker voor herinneringen en oude weekoverzichtjes teruglezen vind ik heel leuk om te doen.

En verder gaat al mijn energie gewoon naar patronen doorbreken. Dat klinkt nu alsof ik met hele ingewikkelde dingen bezig ben, en dat is ook wel een beetje zo. Ik heb in trauma en in overlevingsdrang heel veel gewoontes/leefwijzen opgepikt die ik graag wil afleren want ze saboteren me. Ik sta mezelf ermee in de weg of ik word er ongelukkig van. En het is normaal dat die ontwikkeld zijn. Voor iedereen. We zoeken een manier om de moeilijke periodes te doorstaan en dat zal niet altijd de beste manier zijn. Ik probeer mezelf daar ook niet te veel voor te straffen. En eigenlijk, nu ik lief ben voor mezelf en geduld heb daarin lukt het wel beter. Maar dit is misschien weer stof voor een nieuw postje binnenkort. Maar daar kruipt veel tijd in en soms herval ik ook in die gewoontes. Daar moet je je niet direct het ergste bij voorstellen maar ik heb een social media verslaving ontwikkeld of een gewoonte om constant aan mijn telefoon geplakt te zitten en die probeer ik nu kwijt te spelen. Op zich lukt het wel hoor, de uren die in mijn vrije dagen naar telefoon gingen gaan tegenwoordig naar lezen of gamen. Of iets anders. En dat zijn twee dingen die ik graag doe en dus wel gelukkig van word. Maar vergis je niet, mijn schermtijd loopt ook sommige dagen uit naar zes of zeven uur. Ik ben net zomin perfect. Ik denk veel na hoe ik dingen in een blogpostje kan gieten maar ik kom er niet altijd op. En los daarvan wil ik ook niet altijd met trauma bezig zijn op mijn blog, dus ik zoek ook nog andere ideetjes. Net zoals ik een ‘under construction’ aan het doorgaan ben, is mijn blog dat ook aan het doen. Maar mijn blog is heel persoonlijk en een mens evolueert en verandert constant. Dus mijn blog zal dat ook doen. That’s how it works. Anyway, het gaat dus zeker niet slecht. Maar het hoofdwerk kost veel energie en is met momenten ook zwaar.

Hoe gaat het met jou?

5 niet kloppende gedachten in herstel

Ik ben op een punt in mijn herstel gekomen dat ik een paar van mijn eigen niet-kloppende beweringen kan afstrepen. Waar ik vroeger zo glashard in geloofde. Sommige dingen boycotten mijn herstel echt en daarom deel ik ze vandaag graag. Het zijn namelijk ook weer dingen die ik heb geleerd en mijn eigen herstel wat makkelijker maakten of vooruit hielpen. Betekent trouwens niet dat ik nu alleswetend ben hoor, maar ik geef het graag mee voor mensen in gelijkaardige situatie. En herstel kan zo ruim zijn. Voor mij is het vanuit trauma herstel, maar het valt eigenlijk in zoveel aspecten van het leven toe te passen.

Je weg is niet linear

Er zullen putten en bergen zijn, er zullen hobbels en beren op de weg zijn. Net zoals bijna alles in het leven. Wat ook betekent dat je gewoontes die je hebt ontwikkeld tijdens die moeilijke periode ook niet zomaar ‘cold turkey’ zal afleren. Als dat wel lukt is dat heel sterk, maar gebruikt het niet als meetlat. En het ene moment zal je vol euforie zijn en denken dat iets over is, en het andere moment zal het weer pijn doen. Wat heel normaal is. En helemaal oke.

★ Gewoontes afleren kost tijd

Je ontwikkelt gewoontes door heel je leven, maar ook in moeilijke periodes. In mijn geval heb ik door trauma allerlei overlevingsgewoontes aangeleerd aan mezelf. Het zijn veilige schilden of een warm dekentje waar alles vrede is. Maar die helpen je niet altijd perse verder. En ik ben de afgelopen tijd af en toe heel kwaad geweest als ik verviel in oude patronen. Maar dat is normaal en we vergeten dat wel eens denk ik. Zoals ik bij het vorige sterretje zei: sommige dingen kan je nu eenmaal niet ‘cold turkey’ afleren. En de ene dag zal het vlot gaan, andere dagen zal het vechten zijn.

Na herstel is alles opgelost

Het is nu eenmaal zo dat alles wat je meemaakt, doet, hoort, ziet en ervaart je een stukje maken wie je bent. Herstel geeft hoop op beter, maar het is niet perse allemaal opgelost. Ik dacht vroeger altijd dat als ik klaar was met mijn traject bij de psycholoog, dat ik er dan nooit meer last van zou hebben en het me niet meer zou beïnvloeden. Zeker als je heftige dingen hebt meegemaakt dan zal je dat waarschijnlijk altijd een beetje bij je dragen. Het verschil zal alleen zijn dat het niet meer je dagelijkse leven belemmert of inpalmt. En er zullen ook jaren erna van die dagen zijn dat dat wel zo is. Het valt te vergelijken met een been breken. Na zoveel weken gips (en revalidatie) kan je weer stappen en verder met je leven. Toch zal het altijd gevoelig zijn. Het enige wat je kan doen, is je extra goed voor je been zorgen als het pijn doet of koud is. En dat kan je met jezelf ook. Het zal een deeltje van je worden dat altijd een beetje extra aandacht en liefde nodig heeft.

★ Alles wordt zoals voorheen

Meestal betekent herstel ook dat je stukjes van jezelf terugvindt die je kwijt was. Zeker zoals in mijn situatie, als je jaar en dag je constant aanpaste aan anderen en voor alles en iedereen sprong. En die twee dingen zijn ook niet perse slecht, maar je mag jezelf gewoon niet vergeten. Maar er zullen ook dingen anders zijn. Je zal ontdekken dat je misschien bepaalde hobby’s of interesses niet meer hebt of je kledingstijl compleet verandert. Dat is een goed iets trouwens. Dit kan wel eng zijn, ik heb dat zelf ook ervaren. Maar pin je niet te veel vast aan hoe het vroeger voordien was, want die versie van je leven en jezelf komt waarschijnlijk nooit meer terug. En het staat je herstel vaak ook in de weg.

Dingen loslaten is makkelijk

Het kost veel tijd, energie, emotie om dingen achter je te laten. Herstel is ook afscheid nemen. Van jongere versies van jezelf, rouwen om de dingen die je jongere zelf niet gekregen heeft of weten dat hij/zij/hen eigenlijk veel beter verdiende. Weet je, als je dat al beseft ben je al zo ver. En bizar maar weer: ook afscheid nemen van je trauma of wie je was tijdens je trauma gaat gepaard met veel verdriet. De meeste trauma’s nemen wel een paar jaar in en het was heel lang je realiteit. Ergens is het logisch dat je dat niet kan of wil loslaten. Ik hoor dit van heel veel mensen en ik ervaar het zelf ook. Want trauma is alles was je kende. Dus het kan heel beangstigend zijn te weten dat dingen veranderen. Ook beseffen dat je nu ‘veilig’ bent of uit je toxic omgeving is een hele grote mindfuck.

Maar het belangrijkste van al wil ik hierop aansluiten: wees lief voor jezelf. Herstellen van wat je hebt meegemaakt is niet gemakkelijk. Je zal nog veel vallen en weer opstaan. Ik ook hoor, ik ben dit nu wel aan het schrijven maar ook ik ben niet perfect. Voor mij is dit ook een mooi rijtje reminders. You got this ♥️