Hoi allemaal! Juni 2017, ik besefte me ineens dat ik 20 werd. En tegelijk was dat ook een shock. Alweer twintig? Ik kan me de dag dat ik 17 werd nog perfect herinneren. Het besef drong tot me door dat ik niet meer die onstabiele puber ben die net het middelbaar komt binnenwandelen. Nee. Ik ben alweer 20. Een meisje dat volwassen aan het worden is en dit jaar waarschijnlijk afstudeert. Hoe eng dat ook klinkt. En ik realiseerde me dat ik als kind altijd groot en volwassen wou zijn omdat ik dacht dat ik dan van mijn problemen zou af zijn. Het tegendeel is waar. Ik ben twintig, en soms zou ik willen dat ik de tijd kon bevriezen op zeventien. Het bijhorende liedje van Alessia Cara is een feit. Ik wil je dan ook vragen dat als jij mijn blog als 16-17 jarige leest, dat je van die leeftijd geniet. Want die komt echt geen tweede keer meer om de hoek.
Nu zou je denken dat ik helemaal niet geniet van een twintiger zijn. Dat zou een leugen zijn. Het is alleen een beetje eng. Toen ik pas de brugklas inkwam werd het meeste voor mij beslist en was het zorgeloos. Meestal toch. En nu ben ik twintig en komen al die verantwoordelijkheden op mij af. En hoewel ik ook wel zin heb om mijn dromen waar te maken en te leven, maakt het mij diep vanbinnen ook wel een beetje bang. Volwassen worden. En vertellen dat ik nu al volwassen ben en het allemaal uitgestippeld heb zoals ik vroeger dacht, zou een leugen zijn. Ik weet amper wat ik wil doen na school. En hopelijk lees ik dit na jaren terug en weet ik perfect wat ik wil en is het allemaal goedgekomen. En diep vanbinnen weet ik ook wel dat ook mijn pad wel goedkomt. En dat ik die toekomst gewoon een beetje moet loslaten en genieten van het nu. Maar soms wou ik gewoon dat ik weer een kind was. Op een speelplein van de glijbaan glijden of in een speeldorp door het springkasteel springen en dansen. Dat innerlijke kindje is mij is absoluut nog niet weg, en ik betwijfel of dat ook ooit zo zal zijn. Prima. Want ik zou het ook niet willen. Dat kindje in mij is namelijk hetgene wat mij doet leven soms.
Ik wilde dit gewoon schrijven omdat ik weet dat je als tiener zo graag volwassen wil zijn en verantwoordelijkheid wilt. Ik heb dat gevoel ook gehad. Maar weet dat je als twintiger toch wel eens terugverlangt naar je tienerjaren. Mijn advies is dan ook om ervan te genieten want het zal zo snel gaan. Voor je het weet ben je twintig, vijfentwintig en een werkend persoon. Ook al zit je niet zo graag op school. Ik hoor altijd van volwassenen dat ze wilden dat ze nog een keer achter die schoolbanken konden kruipen. En ik weet zonder twijfel dat ik dat ook ga zeggen. Want ik wil totaal geen afscheid nemen van school eind dit jaar, al heb ik helaas geen andere keuze. Dus de boodschap is ook wel aan mij gericht, dat ik moet genieten van dat allerlaatste jaartje op school.
Dus: geniet. Het gaat allemaal al zo snel. Vloek een keer goed op een huistaak als je dat wil en klaag eens goed als je een rottige dag hebt. Maar geniet vooral. Want voor je het weet sta je je afstudeerspeech te geven op je diplomauitreiking. En dan word je emotioneel en zou je terug willen keren naar de tijd waar het allemaal begon om het nog een keer te beleven. Enjoy!
Wil jij wel eens terug in de tijd?