Ik ben niet perfect. En dat is prima

Al heel mijn leven vecht ik alles bij elkaar om toch maar perfect te zijn. Mensen vertelden mij dat dat helemaal niet kon. Maar ik bleef ‘dapper’ doorgaan. Vechten voor mijn perfectie. Dat ik geboren ben met een dosis perfectionisme is soms een vloek. Gelukkig zie ik het tegenwoordig meer als een zegen. Maar na al die tijd realiseerde ik me dat ik niet perfect ben. Niemand is dat en dat verwachtte ik nooit van iemand. Alleen van mezelf. Maar ik zal nooit perfect zijn en nu besef ik dat dat oke is. Helemaal prima

Ik ben net als iedereen niet perfect. Ik maak fouten, heb geen al te best geheugen en vergeet snel dingen. Ik maak wel eens typfouten en plan mijn artikels niet altijd netjes in zoals ze moeten. Ik heb goeie kanten en slechte kanten. Ik maak drama’s van dingen die geen drama moeten zijn. Maar dat is wie ik ben. Ik ben snel moe, ik heb snel pijn en kan daar heel lang over doordrammen.

Maar ik heb ook goeie kanten. Ik maak het allerliefst andere mensen gelukkig, ik bekijk het leven liefst al lachend en positief. Ik inspireer graag mensen door middel van verhalen die ik vertel of de blogs die ik schrijf. Ik zie de wereld het allerliefste gelukkig. Ik kan mensen raken met wat ik vertel of schrijf en ik heb een eigen unieke tekenstijl.

Maar ik hoef ook niet perfect te zijn. Dat is onmogelijk want iedereen maakt fouten. Niemand is perfect en perfectie is relatief. Want de een zal je liever in een jurkje zien met hakken en de ander ziet je liever in een jeansbroek met sneakers. Perfectie is relatief en je moet nu eenmaal keuzes maken. En dat zal niet altijd zijn wat iedereen wil. Maar dat hoeft ook niet.

Mijn mindere kanten maken me net als mijn talenten en mijn goede kanten wie ik ben. Iemand die perfect is, is saai. Iemand bij wie alles op rolletjes loopt komt nooit iets tegen en bovendien leer je uit je fouten. You don’t lose if you learn from your mistake.

Weet je, ik ben niet perfect en ik zeg wel een stomme dingen en ik doe soms dingen waarvan ik later wenste dat ik ze nooit had gedaan. Maar we zijn allemaal mensen, en goeie mensen maken soms slechte beslissingen. Dat maakt ze geen slechte mensen. We maken allemaal fouten. En we zijn niet perfect. Ik zie mezelf ook niet als meer of minder dan een ander. Want voor mij is iedereen gelijk. Ik ben niet perfect en ik heb jaren gejaagd op die perfecte versie van mezelf. Uiteindelijk heeft me dat alleen oorlog met mezelf opgeleverd en keer op keer teleurstelling. Want het lukte niet. Ik heb een tijd terug aanvaard dat ik niet perfect ben, maar ik heb dingen waar ik in uitblink net als iedereen. En dat is allemaal prima. Je hoeft niet eerst perfect te zijn om van jezelf te houden. Hou maar gewoon van die imperfecte zelf. Want weet je, die imperfecte jij is nog zoveel leuker dan de persoon die alles weet en altijd perfect op alles inspeelt. Vlucht niet voor wie je bent, maar omarm jezelf. Want het is dik oke.

Het leven is best wel mooi. Ook na veel tegenslagen

Photo by Sonya ICatchTheMoment on Unsplash

Ik ben een mens dat veel nadenkt. Heel veel. Soms een beetje te veel. Tegelijkertijd is dat ook een van de dingen die ik het allerleukste vind aan mezelf. Ik kan aan het wandelen zijn met muziek in en compleet in mijn eigen wereldje zijn. No worries, ik hoor het verkeer wel en als ik moet oversteken ben ik alert. Maar vaak komen daar best wel diepe dingen uit en ik schrik daar zelf ook soms van. Niet op een zorgwekkende manier.

Zo nu ook weer. Het was gisteravond en ik was op het pleintje achter onze hoek aan het lezen. Muziek in mijn oren natuurlijk. Maar het was al negen uur en ik kreeg koud. Mijn moeder niet, die is nog een halfuurtje blijven zitten. Ik ben dus eerder naar huis gegaan. Op die kleine wandeling naar huis zag ik de lucht stilletjes aan donker worden, voelde ik de koele zomerlucht op mijn gezicht. Zag ik de bomen afsteken tegen de lucht. En toen besefte ik me dat het leven best wel mooi is. Niet in de dingen die we altijd denken. Niet in alle grote loonbrieven en dure telefoons en chique huizen. Je hebt ze op zich alle drie wel nodig in je leven, maar het is niet de essentie. Toch draait het net om die kleine geluksmomentjes. Want dat was wat ik voelde, geluk. En dankbaarheid, dat ik dat na al die jaren vechten oprecht kan voelen. Ik voelde op dat moment de essentie van het leven tot diep in mijn ziel. En ja, dat klinkt super zweverig. Maar ik kan het niet anders uitleggen.

Ik heb de laatste jaren best wel wat te verduren gekregen en ik ga het lijstje niet weer presenteren. En misschien hangt er binnenkort weer een wolk boven mijn hoofd. Ik ga binnenkort iets delen, maar ik moet nog een paar mensen op de hoogte brengen voor het op mijn blog kan. Ik ga niet zeggen dat ik de afgelopen jaren nooit gelukkig was. Ik heb toen ook geluk gevoeld, maar het was altijd overschaduwd door onzekerheid, zelfhaat of andere kopzorgen. Wil ik daarmee zeggen dat ik die nu niet meer heb? Nee. Ik denk niet dat er een moment gaat komen dat alles ‘at peace’ is. Maar ze overheersen mijn dagen meestal niet. Ik ben dankbaar dat nadat ik de wereld als een boze plek te zien hem weer kan zien zoals hierboven. Dat ik dingen terug kan relativeren en mezelf kan relativeren. Mijn fouten dan bedoel ik. Dat ik mijn verleden kan laten rusten en het mijn toekomst niet meer belemmert. Dat ik gelukkig kan en mag zijn. Want iedereen verdient dat. Ook jij, die dit aan het lezen bent.

Ik ben niet perfect. Ik maak fouten en ik moet nog heel veel leren. Over volwassen zijn en worden, geld beheren, op werkgebied. Er komt nooit een moment dat je klaar bent met leren en dat is goed ook. Hoe saai zou het leven zijn als je alles weet? Ik kan gerust een uurtje vullen met schrijven wat ik nog allemaal moet leren. Maar dat dacht ik als puber ook. En toch is het goedgekomen met mij. En ik vertrouw erop dat dat verdere jaren ook gaat gebeuren. En als dat niet zo is, is dat niet leuk. Maar volwassenen zijn ook maar mensen, die af en toe de pedalen eens kwijtspelen. Dat betekent niet dat het niet meer goed kan komen. En cliché, maar het zijn uit die periodes dat je zoveel leert.

Ik wilde deze gedachtenspinsels delen met jullie. Over het leven, tegenslagen en ultiem geluk. Ik weet ook niet wat me bezielde dat ik dit ineens voelde en schreef. Maar ik hoop dat iedereen in zijn leven veel van die ultieme geluksmomentjes mag hebben, wie je ook bent. Je verdient het. Dus geniet, lach, zing en dans. En geniet van de kleine schoonheden van je dag. Op het einde van de rit zijn die het meest waard.

Persoonlijk | Terug aan de slag & volwassen worden

Hoi allemaal! De afgelopen tijd is mijn leven een wirwar geweest van allerlei gebeurtenissen. Ook eentje van veel uitrusten en terug tot mezelf komen. Jullie weten het, want ik vertelde het allemaal op mijn blog. In april nam ik drie weken voorgeschreven rust en daarna ging ik na een verdere rustperiode voorzichtig terug aan de slag. Dat begon met een dag per week, maar later werden het er meer. Inmiddels ben ik terug vast aan de slag. Iets wat heel gek is na zo’n lange tijd niks doen. Maar het was nodig en gelukkig bevalt het me wel.

white and pink flowerson a book beside eyeglasses
Foto door Burst op Pexels.com

Ik vind het altijd nog wat gek als ik thuis de deur opentrek en roep dat ik naar mijn werk ga. Het feit gewoon dat ik werk heb is al gek. Niet omdat ik niet in mezelf geloof, want ik weet dat ik het kan. Dat ik een goeie werknemer ben en een fijne collega. Maar het is zo snel gegaan. Het voelt alsof gisteren dat ik nog op de schoolbanken zat te luisteren naar de leerkracht die aan het uitleggen was hoe je de dt-regel toepast en hoe het ook alweer zat met werkwoorden in de verleden tijd. Of de leerkracht die vertelt over grammatica en spelling in de Engelse taal. Om van Frans maar te zwijgen. Het voelt echt gek. Een paar jaar geleden was ik nog aan het zwoegen voor examens en goeie punten en nu ineens ben ik aan het werk. Tijd gaat snel, mijn vriend. Geniet.

Nu ben ik ineens zelf verantwoordelijk voor mijn inkomen. En oke, ik woon nog thuis dus niet alles is voor mijn rekening. Toch probeer ik wel de dankbare jongvolwassene te zijn die helpt in het huishouden en niet gewoon op haar ouders hun kosten leeft. Dat vind ik wel zo netjes, mijn ouders hebben jarenlang zoveel voor me gedaan. Daarnaast moet ik ook zelf mijn eigen vleugels uitslaan later en daarvoor heb ik zelf ook een basis nodig. Ook aan die basis ben ik aan het werken. Dat is hoe het leven gaat. Ik ben altijd bang om gezien te worden als de dochter die profiteert van haar ouders, wat niet zo is. Ik leef onder hun dak, maar niet op hun dak. Waarmee ik bedoel dat ik mijn best doe actief te helpen en niet op hun kosten te teren. Want zo ben ik niet. Dit klinkt ook zo allemaal als volwassenpraat. En dat ben ik ook, volwassen. Ik ben een jonge vrouw die haar toekomst aan het opbouwen is. Het klinkt gewoon gek om dat zo te vertellen, want het gaat gewoon zo snel. Zoals ik al zei, het voelt als gisteren dat ik om 6u42 de bus opstapte om richting Brugge te gaan en naar school te gaan. Mooie tijden, dat wel. Maar ze zijn voorbij en nu is het nieuwe hoofdstuk. Stiekem is dat eng, maar ik heb er tegelijkertijd ook heel veel zin in.

Het werkleven bevalt me trouwens wel hoor. Ik ben nog steeds voorzichtig, Ook op dagen dat ik effectief thuis ben plan ik voorlopig nog geen gekkigheden. Die komen wel weer. En misschien klinkt dat overdreven of te voorzichtig. Maar dat is hoe ik ermee omga. Ik wil mijzelf, mijn lichaam en geest de tijd geven om te wennen aan het terug werkzaam zijn, want na vier maanden thuiszitten is dat gewoon de realiteit. Maar het komt wel goed. Zoals ik al zei, het werkleven bevalt me goed en ik heb niet het idee dat het slecht gaat met mij of mijn lichaam. Zolang ik goed op mijn slaap en rust let. En op mijn vrije dagen extra slaap pak. Het komt wel goed. Ik kan dit.

There is no shame in beginning again, for you get a chance to build bigger and better than before. – Leon Brown

Hoe begon jouw volwassen leven?

Dag verleden, laten we het uitmaken

Hoi allemaal! Heel vaak heb ik al gehamerd op het verleden. Ik denk dat ik voor veel mensen kan spreken dat het een bepaalde invloed op ons heeft en het ons gevormd heeft. Zelf had ik ook vrij veel moeite om het los te laten. Maar ik besef me mede door die artikels en door eigen inzichten dat dat wel nodig is. Er komt ook een dag wanneer je dat kan. Misschien duurt het kort, misschien duurt het lang. Maar er komt wel een dag. En die dag is de dag dat je jezelf terug vrijheid geeft, en tijd geeft om een toekomst te maken. Mijn dag is aangebroken en ik wil graag iets vertellen over dit bijzondere moment.

michael-dziedzic-JmBh0dbii9k-unsplash
Photo by Michael Dziedzic on Unsplash

Misschien lijk ik met al mijn adviezen en mooie verhalen perfect. Echter wie mijn blog goed leest en volgt, weet dat ik dat niet ben. En daar ben ik nooit echt stil over geweest. Omdat ik niet wil dat ik zo overkom op mijn blog. Ik ben ook maar een jonge vrouw die volwassen aan het worden is. En dat voor een groot stuk al is. Ik ben op een leeftijd en in een periode waarin ik mijn weg aan het zoeken ben en dat is prima. Maar wat daar niet bij helpt is die twijfels over het verleden en over mezelf. Dat werkt averechts en zeker als je iets deftigs van je toekomst wil gaan maken.

Ik heb jaren gevochten met mijn verleden, maar ook met mezelf. Dag na dag, nacht na nacht. Er zijn nachten geweest dat ik tot na drie uur ’s nachts lag te piekeren, mezelf dingen te verwijten en opgevreten werd door schuldgevoel. Iets wat ik zelf ook niet leuk vond natuurlijk en helaas is je verleden loslaten niet in een klap gebeurd. Ook bij mij niet. Het is geleidelijk aan gebeurd. Maar ik heb er wel lang tegen gevochten. Nu na al dat vechten, verwijten en mezelf bekritiseren heb ik wel een wijze les geleerd: dat helpt allemaal niet. Ik herhaal: NIET.

Iedereen maakt fouten en we doen allemaal wel eens dingen waar we niet zo trots op zijn. Niet alles in je leven zal je op een presenteerblaadje willen aanreiken aan iedere voorbijganger op straat. Ik was daar beschaamd voor en voelde me een verkeerd en slecht mens daarvoor. Maar een tijdje terug ging bij mij dat lichtje aan. Iedereen heeft dit soort tijden. We hebben allemaal een ‘hoofdstukje’ waar we niet zo trots op zijn. Misschien is dat gewoon het leven. Maar je kan nooit weten wat er in het diepste verleden van een ander schuilt. Dus het is zo gemakkelijk jezelf te verwijten met jouw gebeurtenissen van vroeger, terwijl je de diepte van die van anderen niet kent. Maar je de dag van vandaag daar kwaad over maken, zal niet helpen. Het verleden verandert daardoor niet en het zal altijd zo blijven. Je kan er alleen mee leren omgaan en het uiteindelijk na jaren een plekje geven.

Ik heb uit mijn verleden lessen geleerd die me gemaakt hebben tot de persoon die ik ben. Dingen die ik de dag van vandaag nog gebruik en die me een wijzer mens hebben gemaakt. Ik heb mezelf jaren gehaat om mijn verleden. Maar ook dat helpt niet. Toch ben ik -hoe gek ’t ook mag klinken- dankbaar voor die jaartjes van haat en onzekerheid. Ik heb mezelf inmiddels voor een groot stuk geaccepteerd en ik heb het idee dat de acceptatie voor mezelf zo sterk is dat hij amper kan verbroken worden. Net zoals elke andere relatie in het leven wordt hij meestal alleen maar sterker als je samen ruzies overwint.

Ik voel me terug vrijer. Soms voel je het gewicht van een steen niet tot hij van je afrolt, en dat merk ik nu. Het is een fantastisch gevoel en het is bijna niet in woorden uit te drukken. Ik ben blij dat ik terug kan genieten van wie ik ben en wat ik doe. Dat ik goed genoeg ben voor mezelf. Voor anderen. En dat ik ook een mooie toekomst verdien. Want ik roep altijd uit dat we die allemaal verdienen. Iedereen op de wereld verdient de toekomst van zijn of haar dromen. Een droomjob, een fijn gezinnetje (of net niet, als dat je wens is) en financiële zekerheid. We verdienen het allemaal. Ik denk daarbij altijd aan iedereen om me heen. Maar eigenlijk mag ik mezelf dat evengoed toewensen. Want ook ik heb dat meer dan verdiend. Ik heb al heel vaak verteld over het verleden en dat was voornamelijk naar anderen gericht. Wat ik vandaag heb verteld, is voornamelijk naar mezelf gericht. Ik hoop echter dat jullie er ook iets aan hebben. Dan is dat helemaal mooi. Dan zijn we met twee geholpen. Laat het los, je verleden. En leef in het nu. Dat is echt de beste tijd om je aandacht bij te hebben. Nu, op dit moment ♥

Hoe ga jij met je verleden om?

 

Frustraties over mezelf tijd geven | De realiteit

Hoi allemaal! Wat ik vandaag vertel ik vrij persoonlijk, maar daarom wil ik het niet weghouden van m’n blog. Ik heb ook het idee dat ik er deugd van zal hebben het uit mijn vinger te schrijven, want dat lucht nu eenmaal op. Leven is niet altijd simpel en het is zeker niet altijd rozengeur en manenschijn. Iedereen heeft wel eens tegenslag en we hebben allemaal moeilijke periodes. Het beste wat je dan kan doen, is jezelf tijd geven. Laat dat nu net geen talent van mij zijn. Mezelf opjagen en over mijn eigen grenzen heen duwen daarintegen wel. Gelukkig ben ik het stap voor stap toch aan het leren. Voor het misgaat.

2019-08-29-07.41.30-1-1.jpg

Ik kom uit een moeilijke periode, een heel stressvolle. Hier en daar zijn er ook nog wel stressvolle dingen bezig in mijn leven. Er ligt een dierbare van mij in het ziekenhuis, gelukkig aan de betere hand. De dingen waar ik zoveel problemen mee had de afgelopen jaren zijn langzaam aan aan het zakken. Ik heb het idee dat de dingen eindelijk op hun plek aan het vallen zijn. Ook met mijzelf, ik begin mezelf te aanvaarden voor wie ik ben en dat is al een tijd zo. Ik heb ook het idee dat wat ik doe eindelijk goed genoeg is voor mezelf. Tot op een punt; mijn energie. Daar loopt het altijd mis.

Ik ben geen held in mezelf tijd geven, nooit geweest. Het is niet dat ik ongeduldig ben, ergens wel. Maar het ligt aan iets anders. Ik heb ambities, dromen en vooral een grote vechterslust. En ik ben iemand die graag verder gaat met haar leven en dingen bereikt. Zoals ik al zei, ik heb ambities. Dat ik daar geen energie voor heb, frustreert me dan. Maar het is wel de realiteit. Het gaat gelukkig al beter, anders was ik niet begonnen met werk zoeken en terug mijn leven oppakken. Op dat gebied gebruik ik makkelijk mijn verstand. Gelukkig. Mijn werk bevalt me ook en het gaat goed. Ik moet me gewoon aanpassen aan het terug fulltime werken. Maar dat komt wel goed. Mijn probleem is dat ik mezelf in mijn vrije tijd weinig rust gun. Omdat het me frustreert dat ik op mijn vrije dagen zo weinig fut heb om dingen te doen. Ik wil toffe dingen doen, plezier maken en genieten van mijn leven. En ik mis dat ook wel, de dagen waarin ik eindeloos veel energie leek te hebben. Maar de realiteit is ook dat ik zal moeten aanvaarden dat het nog een tijdje zal duren voor ik volledig terug de oude ben. Het komt heus wel terug, daar ben ik zelf ook van overtuigd. Maar het zal gewoon heel veel tijd vragen. En rustige opbouw. En daar zal ik me moeten bij neerleggen. Willen of niet. De frustratie die ik daarbij voel vind ik heel lastig om onder woorden te brengen, dus misschien is dit een heel onsamenhangende brij tekst. Maar dat is niet erg. Ik heb de afgelopen tijd gestreefd naar echtheid, en niet naar perfectie. Dat is een denkwijze en levenswijze waar ik mezelf naar toe leef. Want zo ben ik veel gelukkiger en vrijer.

Vind jij het lastig jezelf tijd te geven?