Dat trauma recovery zwaar is

Regelmatig wacht er hier een stukje over trauma op je. Of je mijn verhaal nu op de voet volgt bij elke blogpost of je af en toe iets leest, maakt mij niet zoveel uit. Er zijn mensen die dit doormaken en zich misschien helemaal alleen voelen. En precies voor die mensen schrijf ik zo open op mijn blog. En ook een beetje voor mezelf, not gonna lie. Het is een vorm van gratis therapie.

Photo by Bennie Bates on Unsplash

De afgelopen maanden zijn er veel veranderingen plaatsgevonden. Van de zichtbare dingen zoals het aantal bloesjes met printjes die in de kast raakt tot mijn boekenkast die steeds meer gevuld is. Van het aantal boeken dat ik ontleen van de bib en hoe gelukkig ik er weer van word. Tot de dingen die voor anderen niet zichtbaar zijn. De mist die opgeklaard is en ik die weer zuiver kan ademhalen zonder dat iedere gedachte me bommen energie kost. In de mate van het mogelijke dan. Ik ben helaas een spoonie, dus alles kost mij energie en brain fog. En ik ben daar zo dankbaar voor. Sommige dagen springen de tranen in mijn ogen bij de gedachte dat ik mijn trauma aan het overwinnen ben en ik richting een vrijer leven aan het werken ben. Er is niemand die beter dan jijzelf weet hoe hard je hebt moeten vechten voor de moeilijke dingen in je leven. You’re on the other side of the storm now, you should be so proud. En je kan er geld op inzetten dat ik dat zeker ben. Ergens is er ook een jongere versie van mij die nu supportert. Wat er nu gebeurt is iets waar ik jarenlang alleen maar van kon dromen. Mezelf durven en kunnen zijn. Hoe opluchtend. Hoe fijn dat ik alle maskers kan afgooien en mag zijn wie ik echt ben. Met mijn gekke trekken, alle boeken die ik per jaar verslind of mijn humor. Ongelooflijk fijn. En misschien heb ik het niet altijd op mijn blog even hard doen doordrukken, maar afgelopen maanden zijn echt niet simpel geweest. Van huilbuien tot wanhopig afvragen of dit een richting uitgaat. Rouwen om mijn kindertijd die niet meer terugkomt, de pijn voelen voor wat het jongere meisje allemaal heeft doorgemaakt en ze dat helemaal niet verdiend heeft. Ik ben een expert in tonen wat wel goed gaat en dansen in de regen, maar dat betekent niet dat het niet zwaar was. En is trouwens. Ik ben aan de overkant van de storm, maar de storm is nog niet gaan liggen.

Nu ik het trauma uit mijn tienertijd eindelijk een beetje verwerkt heb, komen er andere dingen naar boven drijven. Demonen die ergens diep in me zaten waarvan ik niet wist dat ze er zaten. Tegelijkertijd wist ik dat alles naar de oppervlakte ging komen, maar tegelijkertijd ben ik het moe. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet van plan op te geven. Ik ben vooral strijdlustig. Maar ik ben ook moe. Zoals ik al zei, het zijn zware weken geweest. Te weten dat me nog zo’n tocht te wachten staat, het ontmoedigt me soms. Daar ga ik niet over liegen. Ook mijn kindertijd is niet altijd van een leien dakje gelopen, waarvan ik vermoedelijk ook het een en ander heb opgelopen. Ik weet dat omdat er gewoon gedrag is vanuit trauma waar ik eigenlijk alleen maar linken kan leggen uit mijn kindertijd. Dus de strijd is zeker nog niet gestreden en eigenlijk is ook daar de recovery ook al van begonnen. Er gebeuren sommige dagen echt dingen waar ik het hart van in ben waarvan ik eigenlijk vrij zeker weet dat er in mij ergens een bang meisje zit omdat ze dit al eerder gezien heeft. Maar ik ga eerst proberen tot rust te komen van mijn vorige gevechten voor ik hiermee verder ga. Want hoe ik het ook draai of keer, naast pijn en opluchting voel ik ook heel veel trots. I did it. Ik heb een van de zwaarste periodes uit mijn leven zo goed als verwerkt. Sinds een week of twee merk ik ook echt dat de stemmen van de mensen die mij getraumatiseerd hebben eigenlijk afwezig zijn. Het is weer stil in mijn hoofd. Los van het gedacht aan welk boek ik als volgende ga lezen of Waterval die door mijn hersenpan danst. Uiteraard zijn dat veel aangenamere alternatieven. En voor de mensen die nu K3 in hun hoofd hebben voor de rest van de dag; graag gedaan.

♥️

Een paar bedenkingen van mij

De laatste tijd is mijn blogroutine echt een zootje. Het hangt met haken en ogen aan elkaar, zoals veel dingen in mijn leven voor de moment. Dat klinkt heel deprimerend, maar zo bedoel ik het totaal niet. Ik ben een trauma aan het doorbreken en de patronen die daarbij komen kijken zijn vermoeiend. Daarmee ook dat er sommige weken doodse stilte is op mijn blog. En niet alleen dat, ik heb een paar bedenkingen in het bloggen. Geen slechte dingen hoor, maar dingen die ik anders wil doen.

Ik denk dat de grootste bedenking mijn weekoverzichtjes zijn. Er komt er sporadisch een keer eentje, maar eigenlijk ben ik aan het zoeken hoe ik ze wil schrijven en publiceren. De manier die ik nu doe (dus elke dag van de week met foto’s) werkt eigenlijk al een tijdje niet meer. Ik heb van die weken dat mijn telefoon aan mijn hand plakt, maar ik heb ook dagen dat ik geen tijd heb om foto’s te maken of geen zin heb. En hetzelfde patroon komt elke week terug. Op mijn vrije dagen maak ik zot veel foto’s, en de rest van de week niet. Ik speel wel met een paar veranderingen en waarschijnlijk zal volgende week maandag er wel iets verschijnen, maar in een nieuw ‘format’. Ik ben vrij gehecht aan die te schrijven en niet omdat ik denk dat ik een interessant leven heb. Maar dezelfde reden als mijn socials: om mensen die in hetzelfde schuitje zitten te steunen. Ik was ooit zo dat ik bang was dat mijn ziekte of mijn mental health me altijd ging tegenhouden, terwijl dat nu wel beter is. En die boodschap wil ik verspreiden, dat er nog steeds hoop is ook na jaren trauma of zelfs als je ziek bent. En voor mezelf ook; ik ben een sucker voor herinneringen en oude weekoverzichtjes teruglezen vind ik heel leuk om te doen.

En verder gaat al mijn energie gewoon naar patronen doorbreken. Dat klinkt nu alsof ik met hele ingewikkelde dingen bezig ben, en dat is ook wel een beetje zo. Ik heb in trauma en in overlevingsdrang heel veel gewoontes/leefwijzen opgepikt die ik graag wil afleren want ze saboteren me. Ik sta mezelf ermee in de weg of ik word er ongelukkig van. En het is normaal dat die ontwikkeld zijn. Voor iedereen. We zoeken een manier om de moeilijke periodes te doorstaan en dat zal niet altijd de beste manier zijn. Ik probeer mezelf daar ook niet te veel voor te straffen. En eigenlijk, nu ik lief ben voor mezelf en geduld heb daarin lukt het wel beter. Maar dit is misschien weer stof voor een nieuw postje binnenkort. Maar daar kruipt veel tijd in en soms herval ik ook in die gewoontes. Daar moet je je niet direct het ergste bij voorstellen maar ik heb een social media verslaving ontwikkeld of een gewoonte om constant aan mijn telefoon geplakt te zitten en die probeer ik nu kwijt te spelen. Op zich lukt het wel hoor, de uren die in mijn vrije dagen naar telefoon gingen gaan tegenwoordig naar lezen of gamen. Of iets anders. En dat zijn twee dingen die ik graag doe en dus wel gelukkig van word. Maar vergis je niet, mijn schermtijd loopt ook sommige dagen uit naar zes of zeven uur. Ik ben net zomin perfect. Ik denk veel na hoe ik dingen in een blogpostje kan gieten maar ik kom er niet altijd op. En los daarvan wil ik ook niet altijd met trauma bezig zijn op mijn blog, dus ik zoek ook nog andere ideetjes. Net zoals ik een ‘under construction’ aan het doorgaan ben, is mijn blog dat ook aan het doen. Maar mijn blog is heel persoonlijk en een mens evolueert en verandert constant. Dus mijn blog zal dat ook doen. That’s how it works. Anyway, het gaat dus zeker niet slecht. Maar het hoofdwerk kost veel energie en is met momenten ook zwaar.

Hoe gaat het met jou?

Een trauma maakt je niet sterker

Hi allemaal! Er moet mij iets van het hart, vooral omdat ik weet dat heel veel mensen in mijn situatie hetzelfde te horen krijgen. Dat wat je hebt meegemaakt je sterker maakt. Ik dacht daar voordien hetzelfde over, maar met de tijd is mijn mening daar toch over veranderd.

Ik heb een jeugdtrauma waar ik mee bezig ben. De verwerking gaat goed. Maar toch is het niet altijd gemakkelijk geweest en zeker niet toen ik mijn trauma doormaakte. Vaak las en hoorde ik dingen van ‘ja maar, daar word je groot en sterk van’. First of all: ik was een kind/tiener. Ik moest niet sterker gemaakt worden. Ik moest veilig zijn. Want kunnen we daar ook een keer mee stoppen? Duizenden kinderen die later opgroeien met het gedacht dat ze zo sterk zijn geweest dat ze dit allemaal hebben doorstaan. En overleefd hebben. En don’t get me wrong, het is heel krachtig als je na zware gebeurtenissen uit je jeugd of wanneer dan ook nog altijd dapper doorvecht. Tuurlijk wel. Ik geef je alle bemoedigingen, support en ik juich voor je als je dat doet. Maar soms heb ik het idee dat mensen dat laten klinken alsof het daarmee oke is. Dat is niet zo. Dat iets je sterker heeft gemaakt betekent nog altijd niet dat je het moest doormaken en het ineens allemaal koek en ei is. Want zoveel kinderen of later tieners maken zoveel moeilijkheden mee en dat zal nooit oke zijn. Want die komen uiteindelijk terecht in de volwassen wereld, bang en onzeker. Compleet overweldigd en in paniek. Dus nee, dat het iemand sterker heeft gemaakt is geen excuus en praat het ook absoluut niet goed. Dus als jij dit leest en dit vaak te horen krijgt: je trauma is nog steeds valid en er is nog steeds iets ergs gebeurd. Je hoeft het niet weg te schuiven achter: het maakte me sterker.

Ik krijg ook een soort van road rage als ik dat hoor. Voor de mensen die mij persoonlijk kennen; het is waarschijnlijk moeilijk om je mij kwaad voor te stellen. Toch word ik er kwaad van. Niet enkel voor de dingen die ik heb meegemaakt, maar ook weer voor anderen. Voor mij geeft die uitspraak het gevoel alsof ik mijn kracht te danken heb aan de mensen die mij gekwetst hebben en de veroorzaker zijn van mijn trauma. En ik heb nog een lange weg te gaan met vergeven, maar ik wil die ‘eer’ niet aan hen geven. De wereld of mensen of wie dan ook hebben je pijn gedaan en dan bedenken dat je sterker erdoor bent geworden maakt mij kwaad. Die eer gaat namelijk niet naar hen. Die eer gaat naar jouzelf. Jij die dit leest en misschien niet weet of het nog goedkomt. Je trauma en de mensen die je hebben getraumatiseerd hebben je bang en onzeker gemaakt, maakten dat je ging twijfelen aan heel veel dingen en zorgen misschien voor paniekaanvallen en andere mentale problemen. En dit lijstje kan helaas eindeloos doorgaan. Maar ze hebben je niet krachtiger gemaakt. Dat heb je zelf gedaan. Jij bent degene geweest die ondanks alles altijd bent blijven doorgaan. Jij bent degene die misschien gekozen heeft voor therapie, behandeling, opnames, hulp hebt gezocht in welke zin dan ook. Je bent niet sterker door je trauma. Je bent sterker ondanks je trauma. En dat is een groot verschil. Het is iets wat ik nodig had om te horen toen ik twee of drie maanden geleden startte met dieper ingaan op mijn eigen verleden. En ik geef de boodschap graag door.

En misschien kan je nu wel denken van; ja maar, ik heb mensen om me heen gehad die me geholpen hebben. Dat is zo. Maar toch. Je psycholoog, therapeut, psychiater, vrienden, familie, andere dierbaren zullen er hopelijk wel geweest zijn om je te ondersteunen en daar mag je best dankbaar voor zijn. Maar uiteindelijk ben je zelf toch degene die het moet gaan doen. Ze kunnen je de handvaten geven of de richtlijnen, maar je moet ze zelf toepassen. Angsten in de ogen kijken, met bibberende beentjes vooruit dat doe je zelf. Niemand kan dat in jouw plek doen. Dus vaneigens, er zijn mensen die je geholpen hebben. Maar de belangrijkste stap in het hele proces ben je zelf. Vergeet dat niet. Give yourself credit for that. Want als je maar een beetje bent zoals ik, weet ik zeker dat je dat te weinig doet. Het komt goed, echt waar. Blijf ervoor gaan ♥️

Voortkabbelen met trauma verwerking

Vaak denk ik na over mijn blog en wat ik erop wil schrijven. Velen vinden dat ik heel dapper ben als ik over dit soort dingen schrijf op mijn blog. Om eerlijk te zijn, het is een uitlaatklep voor mij. En misschien kan ik een duwtje in de rug zijn voor mensen in mijn situatie. Dus bij deze geef ik nog eens een update hoe het gaat met mijn verwerking. Ik ben soms bang dat ik alleen maar ‘zaag’ tegenwoordig op mijn blog, maar het is mijn blog dus ik kan erop schrijven wat ik wil.

Na twee maanden intense emoties begint er schot in de zaak te komen. Echt waar. Mijn weekoverzichtjes worden er saaier op en mijn social media begint steeds meer te veranderen in dat van een 80-jarige huismus. Maar ik denk dat dat juist goed is want ik leef voor een groot deel een leven waar ik me goed bij voel. Ik ben nooit de meest sociale persoon ooit geweest. Nu moet ik zeggen dat ik ook wel een lijf heb dat loskomt uit survival modus en dat kost mij heel veel energie op dit moment. Dus ik heb samen met mijn ziekte gewoon te weinig energie om zottigheden uit te halen. Ik ben in mijn vrije tijd vooral bezig met mijn hobbies en met weinig anders. Al de rest staat op pauze. Net nu is dat zo belangrijk. Het is een heftige tijd en hoewel ik zeg dat het betert, is het nog altijd moeilijk. Ik ben aan het loskomen uit traumabelieven en dat is gewoon een hele zware taak. Het is geen knop die je zomaar in twee seconden omdraait en je bent ‘beter’. Het komt wel goed, daar ben ik zeker van.

En hoe ik weet dat het beter gaat? Stilletjes aan voel ik mezelf weer mezelf worden. Mezelf en toch anders. Je wordt niet meer wie je was voor de storm, daar gaat de storm nu net over. Maar ik merk dat lezen me weer wat makkelijker af gaat, ik kijk weer uit naar de toekomst en ik word vaak overvallen door een ‘ah, ik heb dit zo gemist’-gevoel. En echt, ik kan het romantiseren zoveel ik wil maar het doet de werkelijkheid geen eer aan. Toen ik afgelopen week begon te beseffen dat ik mezelf aan het terugvinden werd, sprongen de tranen spontaan in mijn ogen. Wat een mooi gevoel is dat. Ken je dat gevoel dat je net thuiskomt van je reis van drie weken en je hoofd je eigen hoofdkussen raakt? Dat. Maar nog duizend keer beter. Het is nu niet dat alles ineens magisch op wolkjes loopt, echt niet. Ge gaat het wel merken in het weekoverzichtje komende week dat het geen gemakkelijke week is geweest. Ondanks alle mooie momenten.

Ik ga straks verder op het positieve aspect, eventjes over het loslaten van dingen die je hebt opgepakt in trauma. Ik vind het op dit moment heel moeilijk te geloven dat ik capabel ben om goede dingen te doen. En ergens weet ik het wel hoor, dat ik goeie dingen doe. Ik heb het afgelopen half jaar (tot op een week geleden nog) gehoord dat ik mensen inspireer en aanzet tot goede dingen. Wat ik echt werelds mooiste complimenten vind trouwens, je kan me niet gelukkiger maken. Ik hoor soms mensen aan mij vragen of ik het dan echt zo moeilijk vind om die dingen te geloven. Het antwoord is ja. Ik heb er moeite mee. Het is mij er zo vaak ingeramd dat ik niet goed genoeg ben dat ik het nu niet meer geloof als dat wel zo is. Ben ook bang om dat te geloven want elke keer als ik dat in het verleden geloofde kreeg ik het deksel op mijn neus. Nu, ik heb komende week terug een afspraak bij de psycholoog dus dan gaat er weer een en ander in beweging komen. Al is er ook al heel veel in beweging gezet afgelopen tijd door mezelf. En hoe hard mijn trauma me ook probeert wijs te maken dat ik dat aan anderen te danken heb, dat is niet zo. Ik heb hier hard voor gewerkt. Met de steun van de mensen om mij heen uiteraard.

Mezelf terugvinden is een van de mooiste dingen die ik al heb mogen ervaren. Het doet me verheugen op wat nog komt. Op nog meer mooie momenten in zelfliefde maar ook mezelf durven zijn. Want vooral dat heb ik gemist. Het zolang mezelf niet kunnen zijn. Op de mooie avonturen die daar nog mogen uit volgen. Dit komt van iemand die zeven jaar geleden dacht dat ze dit nooit meer te boven ging komen, en dit komt nu van iemand die terug gelooft in de toekomst. Er is hoop. En ik kijk er naar uit. Naar de blogpost die ik nog ga schrijven (over de leuke en niet leuke dingen des levens), naar de boeken die nog op mijn pad zullen komen en waar ik met veel plezier in ga lezen, de muziek die ik ga ontdekken en de tekenstijl die ik ga ontwikkelen. Naar de momenten dat mijn handen onder strepen in alle kleuren van de regenboog zitten, mijn blad steeds voller wordt en mijn neus gevuld is met de geur van inkt. Heerlijk. Wanneer ik op een rustige middag zit te gamen en er weer leuke dingen gebeuren in mijn sims game. En als we verder kijken; op dagen dat ik weer eens een zotte dag heb en heel huis of appartement wil herdecoreren. Of in de supermarkt mijn kop sta te breken over wat er vanavond op tafel komt. De vele koffies bij Starbucks die ik nog ga drinken.

Ik kijk met hoop naar de toekomst en dat is lang niet zo geweest as you all know. Ook al is het nu niet altijd zoals het zou moeten zijn, maar weet je. Dingen gaan nooit perfect zijn dus je moet het doen met de dingen die je in handen hebt op dat moment. En soms moet je dansen in de regen ♥️

Mijn innerlijke kind helen

Iets wat me de laatste tijd veel bezighoudt is mijn innerlijke kind. We hebben allemaal een innerlijk kind. En heel veel trauma’s en angsten kan je daar ook aan terugkoppelen. Bij mij is dat niet anders. Nu ik bewuster aan het worden ben van mijn trauma besef ik vaak ook waarom mijn trauma door een bepaald iets getriggerd wordt of waarom ik op bepaalde manieren reageer. Ik ben bezig met mijn younger me een handje te helpen. Zowel het hele kleine meisje van vijf of zes jaar, als het meisje uit het middelbaar. Beide hebben nu mijn liefde nodig. En dit kan heel zweverig klinken (en dat mag je gerust ook vinden) maar ik geloof er wel in.

Heel vaak heb ik me in mijn leven niet gehoord gevoeld. Vaak werden mijn gevoelens geminimaliseerd en was het een kwestie van ‘kop omhoog en doorgaan’. Want er was altijd wel iemand die het slechter had. En als ik een liefde had voor iets? Inpakken en wegwezen. Want wie wil er nu bevriend zijn met een meisje dat de hele dag leest of een meisje dat hele dagen gamed? Terwijl de buitenwereld niet weet dat dat voor dat ene meisje juist de reden was dat ze altijd door kon gaan. Ik heb me ook altijd anders gevoeld dan anderen. Vaak werd ik uitgelachen om mijn uitspraken of wie ik was. En op een gegeven moment geef je het dan op. Je draait gewoon mee in de wereld, past je aan. Vinden je klasgenoten een bepaalde broek lelijk? Achterin de kast duwen als hij bij de verse was ligt. Is een bepaalde artiest te raar? Verbannen uit je muzieklijst en de cd’s ver weg steken. En het spijt me zo als je dit herkent. In dat geval geef ik je een dikke knuffel. In welke context dan ook, als je het herkent krijg je een knuffel.

Door de jaren heen ging ik people pleasen. Wat ik wilde werd onbelangrijk en ik ging strijden voor anderen. Ik vergat wie ik zelf was en leefde om anderen te helpen. Dat is nog steeds niet helemaal weg, want die passie heb ik nog altijd. Door de jaren heen heb ik veel meegemaakt en ben ik op een hele jonge leeftijd volwassen moeten worden. There’s a part of me I can’t get back, a little girl grew up too fast. Ik ben daar heel rouwig om geweest de afgelopen tijd. Twee weken geleden was eigenlijk de eerste keer dat ik langs mijn school kon rijden zonder extreem veel verdriet of woede te voelen. Er liggen nog veel complexere verhalen hieronder, maar die kan ik niet delen. Ik denk het moment dat ik besefte dat mijn jeugd zo vroeg is afgepakt, mijn hart in honderd duizend stukken is gebroken. En stapje voor stapje ben ik het aan het lijmen. Dus nu ben ik vooral kleine dingen aan het doen, in de hoop dat mijn inner child daar zich af en toe gehoord voelt. Eventjes Studio 100 luisteren, uitkijken naar een dagje pretpark. Disneyfilms kijken, gamen. Zij is ook een van de redenen dat ik altijd blijf doorgaan. Er is een jongere versie van mij die een happy end verdient. Ik luister ook heel veel muziek die boodschappen bevatten die mijn inner child nodig heeft en elke keer als ik dat doe voel ik een klein stukje van mezelf helen. Het is een lange weg, maar het komt absoluut goed. I’m sure ♥️