Voortkabbelen met trauma verwerking

Vaak denk ik na over mijn blog en wat ik erop wil schrijven. Velen vinden dat ik heel dapper ben als ik over dit soort dingen schrijf op mijn blog. Om eerlijk te zijn, het is een uitlaatklep voor mij. En misschien kan ik een duwtje in de rug zijn voor mensen in mijn situatie. Dus bij deze geef ik nog eens een update hoe het gaat met mijn verwerking. Ik ben soms bang dat ik alleen maar ‘zaag’ tegenwoordig op mijn blog, maar het is mijn blog dus ik kan erop schrijven wat ik wil.

Na twee maanden intense emoties begint er schot in de zaak te komen. Echt waar. Mijn weekoverzichtjes worden er saaier op en mijn social media begint steeds meer te veranderen in dat van een 80-jarige huismus. Maar ik denk dat dat juist goed is want ik leef voor een groot deel een leven waar ik me goed bij voel. Ik ben nooit de meest sociale persoon ooit geweest. Nu moet ik zeggen dat ik ook wel een lijf heb dat loskomt uit survival modus en dat kost mij heel veel energie op dit moment. Dus ik heb samen met mijn ziekte gewoon te weinig energie om zottigheden uit te halen. Ik ben in mijn vrije tijd vooral bezig met mijn hobbies en met weinig anders. Al de rest staat op pauze. Net nu is dat zo belangrijk. Het is een heftige tijd en hoewel ik zeg dat het betert, is het nog altijd moeilijk. Ik ben aan het loskomen uit traumabelieven en dat is gewoon een hele zware taak. Het is geen knop die je zomaar in twee seconden omdraait en je bent ‘beter’. Het komt wel goed, daar ben ik zeker van.

En hoe ik weet dat het beter gaat? Stilletjes aan voel ik mezelf weer mezelf worden. Mezelf en toch anders. Je wordt niet meer wie je was voor de storm, daar gaat de storm nu net over. Maar ik merk dat lezen me weer wat makkelijker af gaat, ik kijk weer uit naar de toekomst en ik word vaak overvallen door een ‘ah, ik heb dit zo gemist’-gevoel. En echt, ik kan het romantiseren zoveel ik wil maar het doet de werkelijkheid geen eer aan. Toen ik afgelopen week begon te beseffen dat ik mezelf aan het terugvinden werd, sprongen de tranen spontaan in mijn ogen. Wat een mooi gevoel is dat. Ken je dat gevoel dat je net thuiskomt van je reis van drie weken en je hoofd je eigen hoofdkussen raakt? Dat. Maar nog duizend keer beter. Het is nu niet dat alles ineens magisch op wolkjes loopt, echt niet. Ge gaat het wel merken in het weekoverzichtje komende week dat het geen gemakkelijke week is geweest. Ondanks alle mooie momenten.

Ik ga straks verder op het positieve aspect, eventjes over het loslaten van dingen die je hebt opgepakt in trauma. Ik vind het op dit moment heel moeilijk te geloven dat ik capabel ben om goede dingen te doen. En ergens weet ik het wel hoor, dat ik goeie dingen doe. Ik heb het afgelopen half jaar (tot op een week geleden nog) gehoord dat ik mensen inspireer en aanzet tot goede dingen. Wat ik echt werelds mooiste complimenten vind trouwens, je kan me niet gelukkiger maken. Ik hoor soms mensen aan mij vragen of ik het dan echt zo moeilijk vind om die dingen te geloven. Het antwoord is ja. Ik heb er moeite mee. Het is mij er zo vaak ingeramd dat ik niet goed genoeg ben dat ik het nu niet meer geloof als dat wel zo is. Ben ook bang om dat te geloven want elke keer als ik dat in het verleden geloofde kreeg ik het deksel op mijn neus. Nu, ik heb komende week terug een afspraak bij de psycholoog dus dan gaat er weer een en ander in beweging komen. Al is er ook al heel veel in beweging gezet afgelopen tijd door mezelf. En hoe hard mijn trauma me ook probeert wijs te maken dat ik dat aan anderen te danken heb, dat is niet zo. Ik heb hier hard voor gewerkt. Met de steun van de mensen om mij heen uiteraard.

Mezelf terugvinden is een van de mooiste dingen die ik al heb mogen ervaren. Het doet me verheugen op wat nog komt. Op nog meer mooie momenten in zelfliefde maar ook mezelf durven zijn. Want vooral dat heb ik gemist. Het zolang mezelf niet kunnen zijn. Op de mooie avonturen die daar nog mogen uit volgen. Dit komt van iemand die zeven jaar geleden dacht dat ze dit nooit meer te boven ging komen, en dit komt nu van iemand die terug gelooft in de toekomst. Er is hoop. En ik kijk er naar uit. Naar de blogpost die ik nog ga schrijven (over de leuke en niet leuke dingen des levens), naar de boeken die nog op mijn pad zullen komen en waar ik met veel plezier in ga lezen, de muziek die ik ga ontdekken en de tekenstijl die ik ga ontwikkelen. Naar de momenten dat mijn handen onder strepen in alle kleuren van de regenboog zitten, mijn blad steeds voller wordt en mijn neus gevuld is met de geur van inkt. Heerlijk. Wanneer ik op een rustige middag zit te gamen en er weer leuke dingen gebeuren in mijn sims game. En als we verder kijken; op dagen dat ik weer eens een zotte dag heb en heel huis of appartement wil herdecoreren. Of in de supermarkt mijn kop sta te breken over wat er vanavond op tafel komt. De vele koffies bij Starbucks die ik nog ga drinken.

Ik kijk met hoop naar de toekomst en dat is lang niet zo geweest as you all know. Ook al is het nu niet altijd zoals het zou moeten zijn, maar weet je. Dingen gaan nooit perfect zijn dus je moet het doen met de dingen die je in handen hebt op dat moment. En soms moet je dansen in de regen ♥️

Mijn innerlijke kind helen

Iets wat me de laatste tijd veel bezighoudt is mijn innerlijke kind. We hebben allemaal een innerlijk kind. En heel veel trauma’s en angsten kan je daar ook aan terugkoppelen. Bij mij is dat niet anders. Nu ik bewuster aan het worden ben van mijn trauma besef ik vaak ook waarom mijn trauma door een bepaald iets getriggerd wordt of waarom ik op bepaalde manieren reageer. Ik ben bezig met mijn younger me een handje te helpen. Zowel het hele kleine meisje van vijf of zes jaar, als het meisje uit het middelbaar. Beide hebben nu mijn liefde nodig. En dit kan heel zweverig klinken (en dat mag je gerust ook vinden) maar ik geloof er wel in.

Heel vaak heb ik me in mijn leven niet gehoord gevoeld. Vaak werden mijn gevoelens geminimaliseerd en was het een kwestie van ‘kop omhoog en doorgaan’. Want er was altijd wel iemand die het slechter had. En als ik een liefde had voor iets? Inpakken en wegwezen. Want wie wil er nu bevriend zijn met een meisje dat de hele dag leest of een meisje dat hele dagen gamed? Terwijl de buitenwereld niet weet dat dat voor dat ene meisje juist de reden was dat ze altijd door kon gaan. Ik heb me ook altijd anders gevoeld dan anderen. Vaak werd ik uitgelachen om mijn uitspraken of wie ik was. En op een gegeven moment geef je het dan op. Je draait gewoon mee in de wereld, past je aan. Vinden je klasgenoten een bepaalde broek lelijk? Achterin de kast duwen als hij bij de verse was ligt. Is een bepaalde artiest te raar? Verbannen uit je muzieklijst en de cd’s ver weg steken. En het spijt me zo als je dit herkent. In dat geval geef ik je een dikke knuffel. In welke context dan ook, als je het herkent krijg je een knuffel.

Door de jaren heen ging ik people pleasen. Wat ik wilde werd onbelangrijk en ik ging strijden voor anderen. Ik vergat wie ik zelf was en leefde om anderen te helpen. Dat is nog steeds niet helemaal weg, want die passie heb ik nog altijd. Door de jaren heen heb ik veel meegemaakt en ben ik op een hele jonge leeftijd volwassen moeten worden. There’s a part of me I can’t get back, a little girl grew up too fast. Ik ben daar heel rouwig om geweest de afgelopen tijd. Twee weken geleden was eigenlijk de eerste keer dat ik langs mijn school kon rijden zonder extreem veel verdriet of woede te voelen. Er liggen nog veel complexere verhalen hieronder, maar die kan ik niet delen. Ik denk het moment dat ik besefte dat mijn jeugd zo vroeg is afgepakt, mijn hart in honderd duizend stukken is gebroken. En stapje voor stapje ben ik het aan het lijmen. Dus nu ben ik vooral kleine dingen aan het doen, in de hoop dat mijn inner child daar zich af en toe gehoord voelt. Eventjes Studio 100 luisteren, uitkijken naar een dagje pretpark. Disneyfilms kijken, gamen. Zij is ook een van de redenen dat ik altijd blijf doorgaan. Er is een jongere versie van mij die een happy end verdient. Ik luister ook heel veel muziek die boodschappen bevatten die mijn inner child nodig heeft en elke keer als ik dat doe voel ik een klein stukje van mezelf helen. Het is een lange weg, maar het komt absoluut goed. I’m sure ♥️

Verstand komt meestal met de jaren

Het verstand komt met de jaren he! Het is een zinnetje dat ik veelal uitspreek en ook in geloof. In de zin van: als je later ouder bent kom je meestal wel te weten hoe dingen in elkaar zitten, word je slimmer en kan je beslissingen meer correct nemen want je hebt ervaringen uit het verleden.

Photo by Hester Qiang on Unsplash

Ik heb een klein verhaaltje die ter inspiratie diende, en ik denk ook dat er ergens een jongere versie van mij is die heel trots zou zijn als ze dit las. Het was namelijk iets waar haar enorm aanbelangde en waar ze toen heel veel mee struggelde. Nu weet ik (doordat het verstand met de jaren komt) dat er zoveel meer in het leven is dan school en hoe goed je scoort. Maar toen was dat voor mij een big deal. Nu belangt het me nog steeds maar het is er niet meer in mijn leven. Ik ga niet meer naar school, ik werk al meer dan drie jaar ondertussen.

Het is eind juni, de tijd dat rapporten, attesten, diploma’s en veel meer worden uitgereikt. Vandaag zijn we donderdag als ik dit schrijf en mocht mijn kleine broer zijn rapport ophalen. Net als mijn zus is hij netjes geslaagd en mag hij naar het volgende jaar. Alleen al daarom ben ik trots op hen allebei. Mijn broer en ik waren wat heen en weer aan het lachen en grappen over bepaalde vakken en daardoor trok ik mijn eigen rapport van destijds uit de kast. Toen ik in het zevende middelbaar zat heb ik ooit eens 98 procent gehaald voor een examen en dat ga ik ook niet meer vergeten. Nieuwsgierig als ik was heb ik alles doorbladerd. Al mijn rapporten van het hele jaar. Ik was in de tijd heel onzeker over mijn schoolresultaten. Het moest altijd maar meer zijn, altijd een beetje hoger. Nog net een puntje extra voor toetsen en taken. Nu weet ik ook wel dat het niet daarrond draait, maar dit was ook de tijd dat mijn trauma is ontwikkeld. Dus mijn zelfwaarde hing enorm af van mijn schoolresultaten toen. Als ik goed scoorde, was ik goed genoeg.

We zijn nu vier jaar later na mijn afstuderen. Ik ben afgestudeerd op mijn 21ste verjaardag, wat dus vorige zaterdag exact vier jaar geleden was. Mijn leerkrachten hebben me toen heel vaak gezegd dat ik trots mag zijn op wie ik ben, maar ook op mijn rapporten. Dat het altijd prachtige resultaten waren. Ik geloofde dat heel moeilijk. Als ik de tijd terug kon draaien zou ik mezelf het liefst een smack in the face geven want ik kan eigenlijk bijna niet geloven dat ik toen niet tevreden was. Mijn percentages waren altijd torenhoog, zelfs voor vakken waar ik helemaal niet goed in ben. Het zijn punten waar sommige mensen alleen van kunnen dromen. Een slag in het gezicht is misschien een beetje agressief haha. Maar ik zou wel een lieve knuffel willen geven en vertellen dat het allemaal oke is en ik het goed genoeg doe.

En dat ik dat nu vier jaar later besef, is een bewijs dat verstand echt met de jaren komt.

Praten over dagen zoals deze

Het is zondagmiddag en ik weet niet wat ik wilde schrijven, tot dit in me op kwam. Het is zo belangrijk om mentale gezondheid bespreekbaar te maken en ondanks ik dat vaak met twee bibberende handjes doe als ik schrijf, wil ik het wel doen. Want niet elke dag is rozengeur en maneschijn. En hoe vaak het ook gezegd wordt, ze doen er net zo goed toe als de goeie dagen. Maar ze worden wel altijd heel snel weggedrukt. Ik doe het ook hoor, maar meer uit trauma.

Net zoals vele mental health warriors ben ik een held in mijn emoties wegdrukken en naar het goede in mijn dag kijken. En dat is een goed ding. Die kracht en manier van denken gaat me veel verder brengen dan zuur zijn en struikelen over iedere kleine irritatie. Maar ook de slechte dagen mogen er zijn. En getoond worden. Ik heb er door mijn traumaverwerking de laatste tijd een stuk meer en om aan te tonen dat ook de mensen die het zo vaak goed weten te redden het ook lastig hebben, deel ik dit graag. Ik wil trouwens geen arrogantie uitstralen, maar ik heb al vaker de opmerking gekregen dat ik het altijd zo goed voor elkaar lijk te hebben, heel veel wijsheid heb en sowieso wel op mijn pootjes terecht kom. Natuurlijk vind ik dat hele lieve complimenten en koester ik die. Maar ook ik weet het niet altijd.

Ik heb zo van die dagen dat mijn wekker afgaat (of niet, ik slaap ook vaak genoeg uit) en ik geen idee heb wat ik met mijn dag ga aanvangen. Als ik er ook niet iets van maak dan eindigt het in een volledige dag op mijn telefoon scrollen en chatten, maar voel ik me ‘s avonds vaak nog slechter want ik heb ook niks gedaan waar ik echt blij van word. Uiteraard word ik wel blij van mijn vrienden horen of als iemand net een mijlpaal bereikt heeft. Maar dan heb ik niet perse iets gedaan wat ik leuk vind. Hoeft daarvoor geen intense wandeling te zijn, zelfs van Netflix geniet ik al. Maar eigenlijk al voor mijn dag goed en wel begonnen is, zit mijn hoofd al vol met gedachten, bedenkingen en vaak ook druk.

En sommige dagen blijft dat zo. Dan is de algemene stemming ook niet degene waar ik dans door het leven. Dan is de algemene stemming vooral waar ik me afvraag of ik goed genoeg ben, ik ertoe doe en of wat ik wil doen me ook gaat lukken. Zeker als mijn lichaam er ook nog eens bovenop komt, dan is het spel al helemaal compleet. Dan kom ik uit mijn bed en is het gekrijs of de ‘kiekeboe’ van Jacqueline te luid of werkt dat op mijn zenuwen. Dan kan ik huilen als ik merk dat wat ik voor ontbijt wilde pakken net op is of er een rotte aardbei in mijn bak zit. Dan voelt alles zwaar en is het alsof ik drijfzand in mijn brein heb want een beslissing maken of een oplossing zoeken lukt dan niet. In het ergste geval krijg ik dan een mental breakdown.

Ik denk dat dit met de jaren wel beter zal worden, maar ook niet. Ik heb als kind en tiener redelijk wat op mijn bord gekregen en dat laat nu eenmaal zijn sporen achter. Het laat mentale littekens achter. Dat die dagen nu sterker zijn is omdat ik bezig ben met mijn jeugdtrauma’s te verwerken. Er is elke week wel iets nieuws wat ik ontdek over mijn jongere zelf wat ik dan weer moet zien te verwerken op some way. En volgens mij zijn alle emoties die ik toen heb moeten voelen me gewoon aan het bereiken nu. Hoe hard je het ook wegduwt, als je het niet uitspreekt dan blijft het je achtervolgen. Het is absoluut geen gemakkelijke tijd nu, maar het lukt. Ondanks de moeilijke dagen ben ik nog steeds hier. Soms met moed, soms zonder moed. Maar ik geef niet op. Mijn jongere zelf (en ik ook trouwens) verdient het om gehoord te worden. Dat ik hierover schrijf is best wel een stap vooruit want de eerste week van therapie staarde ik gewoon een kwartier naar het lege witte scherm van mijn iPad en gebeurde er niks. Medebloggers weten dat er uit die momenten nog nooit iets goeds is verschenen, maar oke. Maar stilletjes aan vind ik de woorden om mijn verhalen te vertellen en hopelijk ook mensen te inspireren. Ik was heel erg bang dat dat een pure trauma reactie was, dat ik er altijd wil zijn voor mensen. Maar dat is niet zo. Het is iets waar mijn hart naar verlangt, mensen inspireren, mensen helpen. Mensen lichtpuntjes bezorgen.

Maar het allerbelangrijkste wat ik steeds meer durf te geloven (met kleine stapjes): ik ben oke zoals ik ben. Er is nog een lange weg te gaan en ik moet nog veel onderscheid maken uit wat ik doe vanuit trauma en wat ik doe omdat ik het zelf wil, maar het komt. Het komt echt. Elke emotie die ik gevoeld heb is een steen van de muur die naar beneden komt. Elke overwinning is er eentje om trots op te zijn. Elke stap is eentje vooruit, en soms zijn het er twee achteruit. Maar das oke ♥️

Gedachten over mijn jongere zelf

Hier zit ik dan. Met mijn iPad op mijn schoot, tussen al mijn knuffels op mijn bed. Naast me ligt mijn blauw konijn, mijn steun en toeverlaat tijdens de meest moeilijke momenten. Aan mijn voeteinde liggen drie minions naar alle kanten gedraaid (want ik heb vanmorgen mijn bed niet opgemaakt). Het zijn dingen die mij kenmerken en het zijn dingen die me maken wie ik ben. Ik ben bezig met het trauma dat is ontstaan uit mijn jeugd te verwerken. Vaak vraag ik me af wat mijn jongere zelf zou vinden van wie ik nu ben. Want ik ken haar waarden en normen van toen. De dingen die ze zo belangrijk vond. En de meeste zijn eigenlijk nog niet echt veranderd. Ik ben wel veranderd, dat is wat trauma (maar ook healen van trauma) met je doet. Net als iedere goeie of slechte ervaring schept het een beetje wie je bent. Dat andere deel? Dat heb je elke dag zelf in de hand.

Ik denk dat ze wel trots zou zijn. Ooit heb ik in het middelbaar gezworen toen ik hoorde hoe bitter de wereld kon zijn (die grote wereld ver achter de schoolpoort). Hoe snel mensen op hun tenen getrapt zijn en hoe snel er drama wordt gemaakt van iets wat eigenlijk geen drama moet zijn. En ik heb mezelf beloofd dat als ik tegenslagen had dat ik altijd zou blijven lachen en er het beste van maken. Ik denk dat beide geslaagd zijn. Niet iedere tegenslag is er eentje om mee te lachen, er zijn veel tegenslagen die je hart in honderdduizend stukken gaan breken. En das oke. Maar ik hoopte dat ik despite dat wel mijn positiviteit en mijn kracht om de mooie dingen te zien niet zou verliezen. Die heb ik niet. Afgelopen week was niet gemakkelijk. Er was vooral veel fysieke pijn aanwezig. En toen kan ik zonder moeite opsommen wat wel leuk was. Die kracht hoop ik ook nooit te verliezen. Ik hoop dat ik ooit als ik later oud en grijs ben dit teruglees en moet glimlachen. Of daarvoor niet zo ver weg van nu, maar misschien over een paar jaar. Nostalgische sucker die ik ben, weet ik dat dat gaat gebeuren. Momenteel hang ik heel veel in het verleden en dat is normaal. Want om mijn traumareacties te doorbreken of gedrag dat daaruit voorkomt te doorbreken moet ik weten waar het vandaan komt. Want dan pas kan ik het aanpakken. Het is simpelweg dweilen met de kraan open. En je kan zoveel handdoeken en keukenpapier uit de kast halen, je keuken wordt niet droog. Zo werkt het bij mij ook. Van zolang ik niet weet waar een reactie vandaan komt, kan ik er ook niet tegenin gaan. Negen op tien kansen weet ik het wel, dus das wel een teken dat ik goed bezig ben. Wil ik daarmee niet zeggen dat als jou dat nog niet lukt, je slecht bezig bent natuurlijk. Alleen al het feit dat je bezig bent is een overwinning op zich.

Soms kijk ik in mijn kamer en zie ik van alles. Mijn schilderijen (er hangt een gigantisch schilderwerk met drie eclairs op bijvoorbeeld), illustraties van door de jaren heen. Handletterwerk. Een rek vol boeken en daaronder allerlei tekenblokken. Stiften in alle kleuren van de regenboog (I wish). Het zijn dingen die eigenlijk altijd al een plekje in mijn leven gehad hebben. Al bijna sinds ik kind was. Er zijn vijf nieuwe boeken bijgekomen sinds deze week. In pastelkleurtjes. Ik moet elke keer glimlachen als ik ze zie staan want dan denk ik aan hoe blij jongere ik daarmee zou geweest zijn. De vreugde die ik altijd voelde als ik een nieuw boek in de kast schoof of hoe blij ik was elke keer dat er een boek wat ik al lang wou lezen in de rekken van de bibliotheek stond of op me lag te wachten achter de reservatie balie. Hoe ik als student intens gelukkig kon worden als mijn markers op mijn tafel lag en ik omringd werd door de geuren van mijn stiften. Wanneer mijn handen alle kleuren van de regenboog hadden na de les illustratie op school. Hoe blij ik als kind en later ook werd als de leerkracht zei dat we een schrijfopdracht kregen als huiswerk. Het zijn een paar kleine dingen die altijd in mijn leven aanwezig geweest zijn en die ik graag deed. Nog steeds. Ik ben nu aan het vechten voor mijn jongere zelf. Ze heeft veel meegemaakt en ze was vaak veel te hard voor zichzelf. Altijd als ik me afvraag waarom ik ook alweer bezig ben denk ik aan haar terug. Dan is het antwoord daar heel snel: zodat ze niet voor niks daar allemaal doorheen is gegaan. Ze zeggen wel eens dat je moet worden wie je jongere zelf nodig had of iemand waar je jongere zelf trots op zou kunnen zijn. Ik denk dat dat in mijn geval wel goed zit. Ik ben nu aan het herstellen van wonden en dingen aan het doen waar zij niet van durfde te dromen. Mezelf zijn, plannen maken voor de toekomst, mezelf durven accepteren. Durven dromen en geloven dat ik die dromen kan waarmaken ook. Dus ja, als jongere ik mij nu zou bezig zien of horen, denk ik dat ze heel trots op me zou zijn ♥️