Week in beeld | 101 |

We zijn inmiddels bij de herfst aangekomen en dat was deze week heel goed te merken. Het regende enorm veel en het is ineens een pak frisser buiten. Dat betekent standaard iets meer pijn bij mij dan gewoonlijk, maar ondanks dat was het een prima week. Er zijn niet veel gekkigheden gebeurd, behalve ik die aan het eind van de week extreem moe was. En ik las zowaar weer een boek uit. Dat laatste gaat heel vlot de laatste tijd en daar ben ik alleen maar blij mee. Op de dag dat ik dit schrijf ben ik naar de bibliotheek en ik ben de dagen aan het aftellen ernaar. Niet normaal, maar heel blij mee want ik voel me wel steeds meer mezelf elke dag.

Ik ging voor het eerst in tijden nog eens naar de Carrefour omdat mijn koffie in promotie stond. Die ijskoffie van Emmi drink ik heel graag. Normaal ga ik altijd naar den Delhaize maar dat was dus niet zo. Bleek dat ze mijn koffie niet verkochten. Allee jawel, maar het waren de verpakkingen per drie die in korting stonden en die hebben ze dus niet. Helaas. Niet helemaal voor niks, want de Vegetarische Slager stond ook in promo en die vleesvervangers vind ik heel lekker. Ik verschoot er wel van welk prijsverschil het is in vergelijking met Delhaize trouwens. Nu met alle prijsstijgingen probeer ik daar toch wel op te letten. Geen koffie dus, wel vleesvervangers. Verder was het mijnen vrije dag dus ik nestelde me met mijn boek op mijn bed en las een heel groot stuk.

Ik dacht dat Loveless zo goed viel omdat het natuurlijk over aroace zijn gaat en ik dat zelf ben, maar Alice Oseman is gewoon een nieuwe favoriete schrijfster aan het worden. Want Radio Silence vond ik net zo fijn weglezen. Zo van genoten! En uiteraard, Alice Oseman is keihard gehyped door Heartstopper op Netflix en de boeken, maar dat heeft eigenlijk weinig invloed op mij. Integendeel, mijn verwachtingen liggen dan net torenhoog.

Dinsdag ging ik werken, vertrok ik veel te laat naar het station en vreesde ik eigenlijk dat ik mijn trein ging missen. Maar dat viel goed mee. Het universum stond aan mijn kant want ik had alle lichten mee, dus ik kon altijd doorrijden met de step. Het was dinsdag een doodnormale werkdag met weinig zottigheden. Wel eentje, maar privacy dus daar kan ik niet veel over vertellen. Woensdag maakte ik mijn saus klaar voor ‘s avonds want ik wist dat ik daar geen zin meer ging in hebben na het werk. Ik smeet wat groentjes bij elkaar samen met mijn gehakt en had daardoor vrij simpel en snel mijn sausje. Verder maakte ik wat overuren want een collegaatje moest onverwachts eerder weg, dus ik ben dat brandje dan gaan blussen. Woensdag en zaterdag zijn altijd de pittigste en drukste dagen, dus die vloog ook heel snel om. Dankbaar dat ik ‘s morgens al alles had klaargemaakt, dus ik moest eigenlijk enkel pasta koken en mijn saus opwarmen en ik kon aan tafel.

Mijn créme voor mijn haar kwam ook binnen. Hij is duur, maar het doet wel zijn werk. En met de vorige fles heb ik gedaan van april tot nu dus dan is dat zijn geld wel waard. Ik smeer dit eigenlijk in mijn haar na elke wasbeurt en het doet (in combi met de juiste shampoo en zorg) wel zijn werk. Heel blij mee, want ik zit een stuk beter in mijn vel met krullen in mijn haar. Dat de herfst weer in aantocht is (of er eigenlijk al is) betekent ook dat ik vaak met mooie zonsondergangen naar huis kan rijden, wat weer een lichtpuntje is. Woensdag was het twee keer prijs. Donderdag had ik fysio en was ik weer verslaafd aan mijn boek, toen nog steeds bezig in Radio Silence. Ik heb hem echt met pijn in het hart uitgelezen. Ik denk dat ik hem donderdagavond heb uitgelezen. Je hebt van die boeken waarvan je niet wilt dat ze eindigen, en ik prijs me gelukkig want ik heb er op een hele korte tijd zo een paar gelezen.

In de namiddag (op donderdag) ging ik mee met mama langs de Gamma om een bestelling op te halen, bleek dat het in een andere Gamma was geleverd aan de andere kant van de stad. Helaas. Om daar nog mee naartoe te gaan had ik te weinig energie, dus ik ben thuisgekomen en heb me toen in bed genesteld met mijn boek.

Vrijdag was geen heel speciale dag, ik had op mijn planning staan dat ik ‘s morgens boodschappen ging doen maar toen realiseerde ik me dat ik eigenlijk nog genoeg eten in huis had om het nog zeker tot dinsdag te redden, dus dat heb ik maar gelaten. Goed plan ook, want ik was heel erg moe toen ik opstond en mijn lichaam had eigenlijk al vanaf de eerste seconde dat ik mijn ogen opendeed oorlog verklaard. Ik ben niet pessimistisch, eerder realistisch, maar op zo’n dagen wordt het eigenlijk zelden beter. Lichamelijk gezien dan he, voor de rest zie ik altijd wel wat de dag brengt. Gelukkig was het een rustige werkdag en die vloog ook zeer snel voorbij.

Zaterdag werkte ik een hele dag, het was een lange en drukke dag. Ik was ook nog moeier (ik weet dat dat geen woord is) opgestaan dan vrijdag, want bad pain days kosten mij veel meer energie. Ik was vrijdagavond begonnen in Boyfriend Material van Alexis Hall, die ik helaas perongeluk in het Nederlands heb geleend bij de bib. Dus ik doe het er nu maar mee. Tot nu toe een heel goed boek, ik zit as we speak ergens over de 100 pagina’s. Dus zaterdagochtend las ik nog een stukje voor ik begon met werken, en daarna ging de dag vrij snel om want zaterdag is altijd een drukke dag. Toen ik thuiskwam stond er een beker Bubble Tea in de frigo te wachten op me. Daar heb ik ondertussen ook een lichte verslaving aan, en het helpt niet dat er een zaak in de straat waar ik werk zit. Maar mijn zus had er dus besteld want in de stad waar ik woon is er ook eentje geopend. Dus dat was zeker welkom na zo’n drukke dag! Ik sloot de werkweek ook af met frietjes van de frituur, want daar had ik zoveel zin in.

Zondag had ik afgesproken met mijn collega, we gingen samen iets drinken en verder was het vooral een rustige dag. Het was ook echt een hele dag bijna goed aan het regenen, dus het was binnen fijner vertoeven dan buiten. En toen ik naar huis ging was er een probleempje met de trein, dus ik was bijna een uur onderweg. Verder was het een gezellige dag, dus mij hoor je niet klagen.

Hoe was jouw week?

Een paar bedenkingen van mij

De laatste tijd is mijn blogroutine echt een zootje. Het hangt met haken en ogen aan elkaar, zoals veel dingen in mijn leven voor de moment. Dat klinkt heel deprimerend, maar zo bedoel ik het totaal niet. Ik ben een trauma aan het doorbreken en de patronen die daarbij komen kijken zijn vermoeiend. Daarmee ook dat er sommige weken doodse stilte is op mijn blog. En niet alleen dat, ik heb een paar bedenkingen in het bloggen. Geen slechte dingen hoor, maar dingen die ik anders wil doen.

Ik denk dat de grootste bedenking mijn weekoverzichtjes zijn. Er komt er sporadisch een keer eentje, maar eigenlijk ben ik aan het zoeken hoe ik ze wil schrijven en publiceren. De manier die ik nu doe (dus elke dag van de week met foto’s) werkt eigenlijk al een tijdje niet meer. Ik heb van die weken dat mijn telefoon aan mijn hand plakt, maar ik heb ook dagen dat ik geen tijd heb om foto’s te maken of geen zin heb. En hetzelfde patroon komt elke week terug. Op mijn vrije dagen maak ik zot veel foto’s, en de rest van de week niet. Ik speel wel met een paar veranderingen en waarschijnlijk zal volgende week maandag er wel iets verschijnen, maar in een nieuw ‘format’. Ik ben vrij gehecht aan die te schrijven en niet omdat ik denk dat ik een interessant leven heb. Maar dezelfde reden als mijn socials: om mensen die in hetzelfde schuitje zitten te steunen. Ik was ooit zo dat ik bang was dat mijn ziekte of mijn mental health me altijd ging tegenhouden, terwijl dat nu wel beter is. En die boodschap wil ik verspreiden, dat er nog steeds hoop is ook na jaren trauma of zelfs als je ziek bent. En voor mezelf ook; ik ben een sucker voor herinneringen en oude weekoverzichtjes teruglezen vind ik heel leuk om te doen.

En verder gaat al mijn energie gewoon naar patronen doorbreken. Dat klinkt nu alsof ik met hele ingewikkelde dingen bezig ben, en dat is ook wel een beetje zo. Ik heb in trauma en in overlevingsdrang heel veel gewoontes/leefwijzen opgepikt die ik graag wil afleren want ze saboteren me. Ik sta mezelf ermee in de weg of ik word er ongelukkig van. En het is normaal dat die ontwikkeld zijn. Voor iedereen. We zoeken een manier om de moeilijke periodes te doorstaan en dat zal niet altijd de beste manier zijn. Ik probeer mezelf daar ook niet te veel voor te straffen. En eigenlijk, nu ik lief ben voor mezelf en geduld heb daarin lukt het wel beter. Maar dit is misschien weer stof voor een nieuw postje binnenkort. Maar daar kruipt veel tijd in en soms herval ik ook in die gewoontes. Daar moet je je niet direct het ergste bij voorstellen maar ik heb een social media verslaving ontwikkeld of een gewoonte om constant aan mijn telefoon geplakt te zitten en die probeer ik nu kwijt te spelen. Op zich lukt het wel hoor, de uren die in mijn vrije dagen naar telefoon gingen gaan tegenwoordig naar lezen of gamen. Of iets anders. En dat zijn twee dingen die ik graag doe en dus wel gelukkig van word. Maar vergis je niet, mijn schermtijd loopt ook sommige dagen uit naar zes of zeven uur. Ik ben net zomin perfect. Ik denk veel na hoe ik dingen in een blogpostje kan gieten maar ik kom er niet altijd op. En los daarvan wil ik ook niet altijd met trauma bezig zijn op mijn blog, dus ik zoek ook nog andere ideetjes. Net zoals ik een ‘under construction’ aan het doorgaan ben, is mijn blog dat ook aan het doen. Maar mijn blog is heel persoonlijk en een mens evolueert en verandert constant. Dus mijn blog zal dat ook doen. That’s how it works. Anyway, het gaat dus zeker niet slecht. Maar het hoofdwerk kost veel energie en is met momenten ook zwaar.

Hoe gaat het met jou?

5 niet kloppende gedachten in herstel

Ik ben op een punt in mijn herstel gekomen dat ik een paar van mijn eigen niet-kloppende beweringen kan afstrepen. Waar ik vroeger zo glashard in geloofde. Sommige dingen boycotten mijn herstel echt en daarom deel ik ze vandaag graag. Het zijn namelijk ook weer dingen die ik heb geleerd en mijn eigen herstel wat makkelijker maakten of vooruit hielpen. Betekent trouwens niet dat ik nu alleswetend ben hoor, maar ik geef het graag mee voor mensen in gelijkaardige situatie. En herstel kan zo ruim zijn. Voor mij is het vanuit trauma herstel, maar het valt eigenlijk in zoveel aspecten van het leven toe te passen.

Je weg is niet linear

Er zullen putten en bergen zijn, er zullen hobbels en beren op de weg zijn. Net zoals bijna alles in het leven. Wat ook betekent dat je gewoontes die je hebt ontwikkeld tijdens die moeilijke periode ook niet zomaar ‘cold turkey’ zal afleren. Als dat wel lukt is dat heel sterk, maar gebruikt het niet als meetlat. En het ene moment zal je vol euforie zijn en denken dat iets over is, en het andere moment zal het weer pijn doen. Wat heel normaal is. En helemaal oke.

★ Gewoontes afleren kost tijd

Je ontwikkelt gewoontes door heel je leven, maar ook in moeilijke periodes. In mijn geval heb ik door trauma allerlei overlevingsgewoontes aangeleerd aan mezelf. Het zijn veilige schilden of een warm dekentje waar alles vrede is. Maar die helpen je niet altijd perse verder. En ik ben de afgelopen tijd af en toe heel kwaad geweest als ik verviel in oude patronen. Maar dat is normaal en we vergeten dat wel eens denk ik. Zoals ik bij het vorige sterretje zei: sommige dingen kan je nu eenmaal niet ‘cold turkey’ afleren. En de ene dag zal het vlot gaan, andere dagen zal het vechten zijn.

Na herstel is alles opgelost

Het is nu eenmaal zo dat alles wat je meemaakt, doet, hoort, ziet en ervaart je een stukje maken wie je bent. Herstel geeft hoop op beter, maar het is niet perse allemaal opgelost. Ik dacht vroeger altijd dat als ik klaar was met mijn traject bij de psycholoog, dat ik er dan nooit meer last van zou hebben en het me niet meer zou beïnvloeden. Zeker als je heftige dingen hebt meegemaakt dan zal je dat waarschijnlijk altijd een beetje bij je dragen. Het verschil zal alleen zijn dat het niet meer je dagelijkse leven belemmert of inpalmt. En er zullen ook jaren erna van die dagen zijn dat dat wel zo is. Het valt te vergelijken met een been breken. Na zoveel weken gips (en revalidatie) kan je weer stappen en verder met je leven. Toch zal het altijd gevoelig zijn. Het enige wat je kan doen, is je extra goed voor je been zorgen als het pijn doet of koud is. En dat kan je met jezelf ook. Het zal een deeltje van je worden dat altijd een beetje extra aandacht en liefde nodig heeft.

★ Alles wordt zoals voorheen

Meestal betekent herstel ook dat je stukjes van jezelf terugvindt die je kwijt was. Zeker zoals in mijn situatie, als je jaar en dag je constant aanpaste aan anderen en voor alles en iedereen sprong. En die twee dingen zijn ook niet perse slecht, maar je mag jezelf gewoon niet vergeten. Maar er zullen ook dingen anders zijn. Je zal ontdekken dat je misschien bepaalde hobby’s of interesses niet meer hebt of je kledingstijl compleet verandert. Dat is een goed iets trouwens. Dit kan wel eng zijn, ik heb dat zelf ook ervaren. Maar pin je niet te veel vast aan hoe het vroeger voordien was, want die versie van je leven en jezelf komt waarschijnlijk nooit meer terug. En het staat je herstel vaak ook in de weg.

Dingen loslaten is makkelijk

Het kost veel tijd, energie, emotie om dingen achter je te laten. Herstel is ook afscheid nemen. Van jongere versies van jezelf, rouwen om de dingen die je jongere zelf niet gekregen heeft of weten dat hij/zij/hen eigenlijk veel beter verdiende. Weet je, als je dat al beseft ben je al zo ver. En bizar maar weer: ook afscheid nemen van je trauma of wie je was tijdens je trauma gaat gepaard met veel verdriet. De meeste trauma’s nemen wel een paar jaar in en het was heel lang je realiteit. Ergens is het logisch dat je dat niet kan of wil loslaten. Ik hoor dit van heel veel mensen en ik ervaar het zelf ook. Want trauma is alles was je kende. Dus het kan heel beangstigend zijn te weten dat dingen veranderen. Ook beseffen dat je nu ‘veilig’ bent of uit je toxic omgeving is een hele grote mindfuck.

Maar het belangrijkste van al wil ik hierop aansluiten: wees lief voor jezelf. Herstellen van wat je hebt meegemaakt is niet gemakkelijk. Je zal nog veel vallen en weer opstaan. Ik ook hoor, ik ben dit nu wel aan het schrijven maar ook ik ben niet perfect. Voor mij is dit ook een mooi rijtje reminders. You got this ♥️

Wereld Suïcide Preventie Dag

Vandaag is het zaterdag, voor de meeste mensen een doodnormale weekenddag. Niet voor mij, maar dat terzijde. Ik ben als je dit leest waarschijnlijk druk aan het werk. Vandaag is wel een dag waar ik graag bij stil wil staan. Er sterven zoveel mensen aan suïcide en dat ga ik met mijn blog ook niet zo snel veranderen helaas. Maar op zelfdoding staat nog zoveel taboe, en dat moet anders. As you all know, ik heb er zelf ook mee geworsteld.

Ik ga mijn verhaal niet opnieuw uit de doeken doen, dat heb ik eind juli al gedaan (daar leidt de link in de inleiding ook naar). Wat ik wel graag wil doen vandaag is een paar misvattingen over suïcidaal zijn ontkrachten. Keep in mind dat sommige dingen wel zo kunnen zijn, maar het hoeft niet perse. Er waren namelijk een paar dingen die ik zelf niet wist. Soms worden mensen namelijk heel hard gegaslighted en daardoor besef je niet altijd hoe erg het is. Met gaslighting bedoel ik dat mensen twijfelen aan hun eigen verstand en of wat ze voelen wel echt waar is. In dit geval gaat dat om mental health, maar als we bijvoorbeeld naar medische gaslighting kijken zou dat iets kunnen zijn zoals; de pijn zit in je hoofd of je doet maar alsof. Iets wat heel veel chronisch zieken helaas te horen krijgen. Maar daar gaat het vandaag niet over, het was een kleine uitleg.

⭐️ Schoolresultaten zijn altijd slecht

Ik ben hier zelf denk ik het beste voorbeeld van. Het gebeurt dat mensen minder serieus worden genomen omdat hun cijfers, uitslagen op school nog altijd hoog zijn. Ik heb dit gelukkig nooit meegemaakt, als ik mijn ‘ei’ kwijt wilde was er altijd wel een leerkracht die luisterde. Mijn cijfers waren bijna altijd zevens, achten en negens, met hier en daar een uitzondering. Ik besef dat dit heel opschepperig over kan komen, maar das niet de bedoeling :p Er zijn mensen met wie het niet goed gaat dat de cijfers ook effectief laag zijn. Ook dat kan zeker een alarmsignaal zijn. Sommige mensen (inclusief deze kiddo die dit schrijft) gebruiken hun schoolwerk als afleiding of werken keihard voor school om hun emoties niet te moeten voelen. School was niet alleen mijn afleiding, het was ook mijn redding. Dus nee, goede cijfers betekenen niet automatisch dat alles unicorns en dolfijnen is. Cijfers zeggen uiteraard ook niet alles, maar het kan een alarmsignaal zijn.

⭐️ Hobby’s en passies

Alweer, het kan in twee kanten gaan. Iemand die slecht in zijn/haar/hun vel zit, kan extreem veel of weinig met hobby’s en passies bezig zijn. Ik las de klok rond, bij wijze van spreken. Boeken waren mijn afleiding en lezen is iets wat ik vrijwel altijd graag heb gedaan. Boeken en tekenen gaven mij altijd dat sprankeltje dat ik nodig had om door te gaan. Toch sloeg het ook om want rond de tijd dat ik er niet meer wilde zijn las ik niet meer. Of heel weinig, laat ik het zo zeggen. Niet omdat ik niet wilde, het lukte ook gewoon niet. De letters dansten voor mijn ogen en ik kon me niet concentreren op het verhaal. Het is een goeie ‘meter’ zal ik maar zeggen. Maar als iemand normaal heel enthousiast wordt van bepaalde dingen en dat is een periode niet het geval, kan dat wel een signaal zijn. Ik spreek niet over een dag of week, iedereen heeft al eens een off-week. Daarvoor zijn we mensen.

⭐️ Er is sprake van zelfbeschadiging

Niet altijd. Sommige mensen zijn te bang om het te doen of bang voor de gevolgen of reacties van de omgeving. En sommige doen het wel, maar niet op de meest ‘gekende’ manier. Ik wist zelfs tot heel kort geleden niet dat wat ik deed daar ook onder viel. Als ik stress had of er iets gebeurd was, krabde ik mijn vel open. Niet tot bloedens, maar wel genoeg om echt een wond te hebben. Ik heb daar nog hele lichte littekens van op mijn handen en heel licht zichtbaar op mijn pols. Maar soms is het niet zichtbaar. En vaak als het zichtbaar is, wordt het verstopt.

⭐️ Actief en passief

Je kan een onderscheid maken tussen passief en actief. Iemand die actief suïcidaal is, gaat er ook naar handelen. Passief betekent (zoals bij mij dus) dat je gedachten hebt aan zelfdoding maar er niet naar handelt. Dit kan verschillende redenen hebben. Bij mij was de reden dat het zover niet gekomen is dat ik gekalmeerd werd. Dus of ik ooit het lef zou gehad hebben, dat ga ik gelukkig nooit weten. Scheelt mij weer denkstof. Maar pas op: passief kan wel actief worden. Dus als iemand passief suïcidaal is, wilt dat niet zeggen dat je kan achterover leunen zonder zorgen. Het kan wel naar actief gaan.

Er zijn nog heel veel misvattingen in de wereld en als ik ze allemaal moet oplijsten, dan zit ik hier volgend jaar nog. De bovenstaande zijn dingen die ik vooral getrokken heb uit mijn eigen ervaring. Hou ook in gedachten dat iedereen een eigen persoon is en wat bij mij een alarmsignaal was, hoeft dat niet perse bij een ander te zijn. Zelfdodingsgedachten zijn vaak een stille demoon die je niet tevoorschijn ziet komen bij anderen. Ik ga hieronder nog twee dingen aankaarten die ik nog wil meegeven vanuit mijn ervaringen.

⭐️ Volg je gevoel

Zoals ik al zei, we zijn allemaal ons eigen persoon en iedereens alarmsignalen zijn anders. Maar zeker als het gaat om mensen dichtbij zou ik zeggen; als je voelt dat er iets niet klopt, luister ernaar. Ik heb in mijn eigen omgeving zelf ook mensen gehad die ermee kampen en als mijn gevoel tilt sloeg zat het ook vaak juist. Dus als je het gevoel hebt dat er iets niet klopt, probeer er voor iemand te zijn. Probeer een extra berichtje te sturen of gewoon simpelweg rustig te zeggen dat de persoon in kwestie altijd met je kan praten als er iets is. Soms komen mensen dan zelf op de proppen ermee. Maar dwing ook niemand om te praten, want dat werkt averechts.

⭐️ Je hoeft de wereld niet te redden om een lichtje voor iemand te zijn

Vaak wil je de problemen van een ander oplossen, maar dat kan je meestal niet. Iemand die suïcidaal is heeft meestal een professional nodig. Maar je kan er wel voor iemand zijn. En onderschat alsjeblieft de kracht van kleine gebaren niet, het kan een wereld van verschil maken. In mijn geval, toen ik me zo slecht voelde was er eigenlijk een heel simpel dingetje dat me gekalmeerd heeft. Ik was radeloos en hoorde echt constant dat mijn problemen niet zo erg waren en dat ik me moest vermannen. Uiteindelijk ben ik gekalmeerd omdat ik me gehoord voelde. Dat was al wat ik nodig had. Een van mijn oud-leerkrachten destijds had een mailtje van me beantwoord en het antwoord in een notendop was: ik snap dat je het moeilijk hebt. De mail werd door hem afgesloten met: ik weet het, het is zwaar. Tis nu niet dat alles zoals sneeuw voor de zon verdween, maar er rolde wel een serieuze steen van me af. Dus nee, je hoeft absoluut de wereld niet te redden om een lichtje voor iemand te zijn. Er gewoon zijn, maakt vaak al een wereld van verschil.

Bronnen/hulp bij zelfmoordgedachten

Belgie:

Zelfmoordlijn: 1813 (zelfmoordlijn1813.be)
Tele-Onthaal: 106 (Tele-onthaal.be)
Awel: 102 (Awel.be) (Awel is richting jongeren)

Nederland:

Zelfmoord preventie: 133 (133.nl)
De Luisterlijn: 088 0767 000 (Luisterlijn.nl)
Kindertelefoon: 0800-0432 (Kindertelefoon.nl)

Week in beeld | 100

Hehe, jullie kunnen eindelijk nog eens een weekoverzichtje lezen. It’s been a while. Ik weet nog dat ik in het begin van het jaar een ongeschreven voornemen had om elke week eek overzichtje te schrijven maar das dus mislukt. Oh well. Ik ben blij voor alle weken dat het wel lukt. Het was een hele rustige week, maar wel een blije week! Ik voelde me algemeen goed in mijn vel en ik had veel mini gelukjes. Dus dat maakt het ook meteen leuker om te schrijven.

MAANDAG 29 AUGUSTUS 2022

Ik sliep iets langer uit en ging daarna naar de Delhaize om boodschappen. In het weekend heb ik Pokemon Go terug op mijn telefoon gezet omdat ik soms een duwtje in de rug nodig heb om zelf te wandelen. En een game werkt dan heel goed voor mij. En zowel collega als oud-collega spelen het ook heel intensief dus dat geeft ook weer gespreksstof haha. Onderweg vind ik echt een stuk of zeven beesten, maar toen was het ook genoeg geweest en ging ik netjes doorwandelen. De promo’s waren een paar dingen die ik nodig had en goed kon gebruiken dus ik spaarde bijna tien euro uit. Ik ben er altijd trots op als dat lukt. Hoe hoger, hoe beter haha. Na het boodschappen doen was het lunchtijd en daarna ruimde ik mijn propere was op. Voor de mensen die denken dat alles altijd perfect is: nope. Ik ben (door mijn mental health) een stuk slordiger en rommeliger geworden. Heel veel van mijn energie gaat naar recovery en bovendien is mijn lijf uit ‘overlevingsmodus’ aan het komen, wat ook meestal heel wat impact heeft op je energie; Hier ga ik ooit nog iets over schrijven trouwens. Ik las mijn boek verder, die ik ondertussen helaas uit heb. Verder waste ik mijn haar zodat ik weer een weekje er tegenaan kon en de dag nadien zijn mijn krullen altijd op hun best.

DINSDAG 30 AUGUSTUS 2022

Zoals ik al zei, krullen! Ik was er extreem blij mee. Ik ben natuurlijk meer dan mijn krullen maar ze geven me toch een extra ‘badass’ gevoel. Het was dinsdag geen echt speciale dag. In tegenstelling tot maandag had ik echt wat opstartproblemen dus ik bleef bijna tot een uur of tien in mijn bed liggen. Die dagen moeten er ook zijn. Uiteindelijk kleedde ik me aan en ging ik eten en werken. Het was geen al te speciale dag, een doorsnee dinsdag zoals ik die ken. Dus er valt ook niet zoveel meer te vertellen over vandaag.

WOENSDAG 31 AUGUSTUS 2022

Ook woensdag was een hele normale dag, ik heb ook echt weinig opgeschreven vandaar. Ik weet zelfs niet meer wat ik ‘s morgen voor werk heb gedaan. Ik las wel op de trein en ‘s avonds moet ik altijd langs een heel mooi stuk aan het water rijden als ik naar het station ga, en soms geeft dat hele mooie beelden als de zon reflecteert op het water

DONDERDAG 1 SEPTEMBER 2022

De eerste schooldag voor velen! Ik vreesde er een beetje voor vandaag want ik had het er vorige week heel moeilijk mee dat de eerste september zou aanbreken. Door trauma. Het viel gelukkig nog vrij goed mee. In de ochtend deed ik eerst boodschappekes, want dat moet nu eenmaal ook gebeuren. En in de late namiddag parkeerde ik me buiten op een bankje om nog eventjes in het zonnetje te lezen. Ik probeer van elke zonnestraaltje te genieten nu, want tis binnenkort gedaan met de zomer. Het boek dat ik toen las is echt zo sterk neergezet! Ik voelde pijn in mijn hart toen het uit was, wat wel een teken van een goed boek is uiteraard. Het hoofdthema is fysieke en emotionele mishandeling, dus let op als je daar gevoelig voor bent of als dat triggerend is voor je. Het is heel sterk neergezet en ik hield van de hoofdpersonages. Ik ben zelf nooit mishandeld gelukkig, maar er zijn wel stukken uit het boek die mij ook een klein beetje geheeld hebben. Ik heb het einde tot zaterdagavond uitgesteld trouwens, dus kun je nagaan. Als avondeten werd het een pizza van Garden Gourmet, die vind ik heel erg lekker. Er ligt een kilo groenten op en normaal loopt dat niet goed af (niet ik die geen groenten wil) want dan zijn ze flets of te doorkookt, terwijl dat hier zeker niet het geval is.

VRIJDAG 2 SEPTEMBER 2022

Een vriendin van me deed wat kleding weg, waaronder een broek met echt hele grote gaten en scheuren in. Ik was onmiddellijk verliefd erop en hij kwam mijn kant op! Daardoor voelde ik me al heel goed vrijdag, en het was ook een prima werkdag.

DINSDAG 3 SEPTEMBER 2022

De laatste loodjes deze week. Bij ons is er altijd iets te doen het eerste weekend in september, dus ik moest omrijden want er was een groot deel van mijn normale weg afgezet. Aangezien het nog vroeg was, kon ik gewoon over de zeedijk rijden want die was toch helemaal leeg. Ook geen straf om de dag zo te starten. Het was een hele drukke dag, want er was zoals altijd levering en ook qua klanten was het heel druk. Daardoor vliegt de dag wel altijd heel snel voorbij. Ik had ook echt drie of vier klanten die met frietjes in de winkel kwamen, en bij de laatste had ik het gehad en toen wilde ik ook frietjes. Dus ik trok Deliveroo open en een half uurtje later genoot ik van frietkotfrietjes. Elk excuus is goed toch? :p

ZONDAG 4 SEPTEMBER 2022

De week en meteen ook zomer werd fijn afgesloten. In de ochtend maakte ik een rondje over de rommelmarkt en braderie, waar ik twee snoepjes vond die ik nog nooit had gegeten. Mijn zus en ik proeven heel graag onbekend snoep dus deze kon erbij voor de volgende keer. Op de rommelmarkt heb ik niet echt iets gevonden, maar het was wel fijne me-time. Ik ben alleen gegaan namelijk. In de middag ging ik met mama, zus, broer en een vriend van haar voor de laatste keer iets drinken om de zomer af te sluiten, en dat deden we ook met hapjes. Het was heel gezellig! Ik heb wel voordien een koffietje gedronken want mijn energie zat echt onder het nulpunt. Het was een hele gezellige dag en we hebben enorm veel gelachen. Nadien maakte ik met zus, broer en zus en vriend nog een laatste wandeling over de rommelmarkt en braderie, waar we een derde doosje snoep kochten, kleine broer een knuffel kreeg van Pokemon en ze allebei zo’n airbrush tattoo wilden. Alles om hen gelukkig te zien 🙂

Hoe was jouw week?