Je zult niet altijd vrolijk zijn. En dat is oke

Hi allemaal. De wereld van vandaag. Hij zit vol met mensen die roepen dat je altijd blij en dankbaar moet zijn. Ik besef dat ik er zelf ook zo eentje ben. Wanneer je een tijdschrift openslaat dan vliegen de tips voor body positivity of gewoon voor het zonnetje in je leven je om de oren. Ik hoop dat die zin klopt trouwens. Elke ochtend vol motivatie opstaan en voor je dromen vechten. Geen dagen in bed blijven liggen. Zo werkt het niet. Voor niemand. Niet voor mij, maar ook niet voor jou. Ik dacht als kind of als scholier altijd dat ik later altijd gelukkig en blij zou zijn want dan zou ik alles hebben uitgevogeld. Net zoals heel veel scholiertjes denk ik. Maar je zult niet altijd vrolijk zijn in je leven. En dat is oke.

green flower bouquet on white background
Photo by Alena Koval on Pexels.com

Waarom ik dit ineens schrijf? Ik weet het niet. Het is niet zo dat het bar slecht met me gaat, maar ik heb het wel moeilijk op dit moment. Met het feit dat mijn onderzoek is uitgesteld tot in mei, het feit dat ik misschien echt chronisch ziek ben. Ik probeerde dat vooral weg te duwen want ik moest en zou dankbaar zijn. Dankbaar dat ik nog steeds aan het werk ben, ik mensen om me heen heb die me steunen. En dankbaar dat het niet erger is. Er zijn mensen die maanden in het ziekenhuis liggen door hun toestand. Dat maak ik voorlopig ook niet mee. Maar het is niet omdat iemand het erger heeft, dat verdrietig zijn verboden is. We hebben allemaal onze eigen gevechtjes des levens, en voor iedereen zijn die anders. Maar dat iemand anders een groter gevecht moet strijden, betekent niet dat jij jouw gevecht niet zwaar mag vinden of niet intens verdrietig mag zijn om iets wat je overkomt. We zijn allemaal mensen en verdriet hoort erbij. Dat is heel stom, maar zo werkt het leven wel. Ik denk dat we allemaal de mooie momenten en overwinningen van de daken mogen schreeuwen als we dat willen. Vooral als het iets is waar je maanden of zelfs jaren voor gevochten hebt. Maar je mag ook zeker aangeven dat iets niet lukt of dat je gewoon echt verdrietig bent. Dat hoef je niet van de daken te schreeuwen als je dat niet wilt. Maar het is oke om niet altijd vrolijk te zijn. Als jij in een hele moeilijke periode zit of je voelt je slecht in je vel mag dat. Er is niemand die dat verbiedt. Ook als die wereld doordraait en roept dat je maar wat dankbaarder moet zijn. Want de waarheid is dat dat niet altijd lukt.

Net als ik zijn er nog jongeren die nu denken dat ze later een veel beter leven zullen hebben. Zonder verdriet, met een leuke baan, een gezinnetje (of juist niet) en met hun hobby’s. Natuurlijk zal je leuke momenten hebben. Nu en later. Er zullen dagen zijn dat je de wereld aan kan. Maar het verdriet stopt niet ineens als je volwassen bent en je hebt ook niet ineens alles voor elkaar. Het leven gaat door en soms word je ook als volwassene overstemd door verdriet. Om welke reden dan ook. Hoe mooi zoveel dingen in je leven ook mogen zijn. En dat kan allerlei redenen hebben. Het verlies van een dierbare, corona, een financiële tegenslag, een scheiding bij jou of in de familie. Zelfs als je later groot bent, is het oke om te huilen. Om verdrietig te zijn, om mensen om je heen nodig te hebben. Je kan inderdaad volwassen zijn. Maar dat betekent niet dat je geen mens meer bent. Het leven werkt ook gewoon niet zo, dat je altijd blij bent. Zoals ik al een paar keer zei ik dit artikel. Je zult niet altijd vrolijk zijn, en dat is prima. Let it be. Er komt wel weer een moment dat je wel weer je vrolijke zelf bent.

Week in beeld 35 | Slaaponderzoek en veel emoties

Hi allemaal! Afgelopen week was een vrij zware week. Hij zat vol emoties, inzichten en vooral veel huibuien. Mijn week begon met de slaaptest in het ziekenhuis, en dat is ook meteen de reden dat ik het deze week zo moeilijk had. Normaal roep ik altijd dat ik me niet laat neerslaan door mijn onderzoeken of mijn lichaam. Maar iedere vechter heeft zijn moeilijke momentjes, ook ik. Er komen wel weer weken dat het beter gaat. We zijn nu zondagmiddag en het gaat al iets beter, maar ik merk wel dat het nog steeds heel gevoelig ligt. Maar ik kan er alleen maar het beste van maken. Ik kreeg van heel veel mensen in mijn omgeving liefde en mensen die vroegen hoe het was geweest en dat raakte me ook weer. Net zoals in september met de botscan realiseerde ik me hoeveel mensen er achter mij staan, en dat was iets dat wel aankwam. Niet dat ik dat anders niet doorheb, maar het is gewoon waar. Wanneer je door woelige tijden gaat, weet je wie er echt voor je klaarstaat. Let’s go!

Maandagochtend stond ik om 5u op, want ik moest nog de vroege shift werken. Dat heb ik ook bewust zo gelaten, omdat het fijn was om niet de hele ochtend te lopen te stressen tot ik naar het ziekenhuis moest. Op het werk kan ik ook stressen, maar daar heb ik dingen om handen en dat idee vond ik wel fijn. Voor ik vertrok pakte ik nog de laatste dingen in voor mijn slaaponderzoek. En noem me een kind, maar ik slaap dus niet zonder mijn twee knuffeltjes. Dus die mochten ook op reis mee. De ochtendshift verliep wel goed, al liep er wel van alles door elkaar op hetzelfde moment en dat vond ik niet zo leuk. Maar voor ik het wist was het lunchtijd en na de lunch vertrok ik met de bus naar het ziekenhuis. Spannend!

Bij sommige ziekenhuizen moet je je pas ’s avonds aanmelden weet ik, maar dat was niet zo in mijn geval. Om 14u30 werd ik verwacht, maar ik was dus vrij vroeg in het ziekenhuis. En dat was voornamelijk omdat ik weet dat er vaak eerst nog een heleboel dingen gebeuren bij het inschrijven, zeker als je moet overnachten. Ik wilde het niet riskeren om echt te laat te komen, want bij een slaaptest is dat echt een heel groot probleem. Bij geen enkele ziekenhuisafspraak is dat echt handig voor de arts, maar bij een slaaptest moet er echt veel voorbereiding gebeuren met elektroden en kabeltjes, en je bent niet de enige van wie dat moet gebeuren. Dus vandaar is het zo belangrijk om op tijd te zijn. En ik ken mezelf, ik ben een ster in verdwalen in ziekenhuizen. Maar vorige week vrijdag heb ik een covidtest moeten afleggen, standaard. Ik wist wel waar ik moest zijn dus dat probleem had ik deze keer niet. Mijn elektroden werden aangesloten en toen was ik tot ik ging slapen vrij om te gaan waar ik wilde. Wel in het ziekenhuis natuurlijk. Ik heb voornamelijk mijn serie gekeken, want ik was te moe om te lezen. Het was fijn, want ik moest heel veel afleveringen nog inhalen.

Gelukkig heb ik wel vrij goed doorgeslapen, ietsje minder goed dan anders maar je slaapt ook niet elke dag met allemaal elektroden aan je lichaam. Thuis word ik ook altijd rustig wakker met mijn wake-up light en die wekt me rustig aan. In het ziekenhuis gaat het grote licht aan en roepen ze je wakker. Toen miste ik mijn eigen lamp dus wel haha. Maar ja, dan ben je ook direct klaarwakker. Ik kreeg mijn ontbijtje wat lekker was, en daarna hoorde ik dat ik nog tot 15u ongeveer moest blijven. Want er zou nog een dutjestest volgen. Vier om precies te zijn. En dat wist ik, ik heb die dag ook gewoon verlof gevraagd op mijn werk. Want nee, ik zag het niet zitten om na het ziekenhuis nog te werken. De dutjestesten houden in dat er een paar elektroden van je lijf gaan, ook de twee banden rond je lichaam gaan weg. Enkel de elektroden rond het hoofd blijven hangen en worden dan terug aangesloten. Het licht gaat weer uit, gordijnen dicht en dan laten ze je een half uur alleen om je te laten slapen. Dat lukte alleen niet meer deze keer. Thuis slaag ik daar wel altijd in. Om de twee uur werd zo’n test afgenomen en om 15u werden alle kabeltjes en elektroden losgemaakt en kon ik naar huis. De thuiskomst was emotioneel. Omdat dit onderzoek me deed realiseren dat ik misschien echt wel voor altijd last zal hebben van die pijn en vermoeidheid en dat sloeg gewoon in. Ook denk ik dat de stress die ik had gevoeld vorige week en in het weekend gewoon loskwam. Het was de ontlading zoals we zeggen. Ik heb vrij veel gehuild deze week, een soort van rouwen was dat denk ik. Ook al heb ik nog geen diagnose en kan het nog de hele andere kant op gaan. Mijn moeder heeft me ’s avonds getroost en dat was wel heel fijn en daar denk ik wel met een glimlach aan terug. Nu ik dit aan het uitschrijven ben heb ik het terug moeilijk trouwens.

Woensdag ging ik met lood in mijn schoenen werken, want ik had het nog steeds moeilijk. Maar toen ik aankwam en mijn collega’s zo lief vroegen het het was geweest en of ik al de uitslag heb (nee, pas volgende maand) voelde ik me op slag beter. Toen later m’n andere collega ook kwam en ik met hem kon lachen en dom doen voelde ik me zeker beter. Zo snel na dat onderzoek weer gaan werken was fijn, want dat brengt mijn routine terug en ik word nu eenmaal blij van mijn werk en ik heb hele fijne collega’s. En juist nu ben ik daar extra dankbaar voor.

Donderdag stond ik op en keek ik in de living door het raam en ik zag dat het sneeuwde! Ik had het nog niet gezien omdat ik mijn rolgordijnen nog niet omhoog had gedaan. Daar werd ik op slag een beetje blijer van en dat gelukje kon ik zeker deze week wel gebruiken! Door de sneeuw voelde ik me ook beter. Helaas was die blijdschap van korte duur. Toen ik terugkwam van boodschappen doen met mama zat er een brief in de bus van het ziekenhuis. En ik dacht dat het gewoon een factuur was, want een van mijn onderzoeken is bijna een maand geleden nu en dat is meestal de tijd dat ik de rekening krijg heb ik het idee. Maar helaas was het dat niet. Ik had achteraf gezien liever een factuur gekregen. Het was een brief om te vertellen dat een van mijn onderzoeken van februari door covid-19 uitgesteld werd. En als het nu een maand was geweest, kon ik er nog mee leven. Maar ze zijn uitgesteld tot begin mei. Drie maanden. Nogmaals, ik heb echt heel veel respect voor alle mensen die lijden door corona. Mensen die op de intensive care liggen, mensen die dierbaren verloren zijn of verliezen. Mensen die hun zaak kwijt zijn of geen inkomsten hebben door corona. Alle respect. Maar dat mijn onderzoek uitgesteld is betekent ook dat ik waarschijnlijk pas in juni mijn diagnose heb. Als het andere onderzoek ook niet wordt uitgesteld. En dat kon er gewoon eventjes niet meer bij. Ik wacht al heel lang op een antwoord en het doet heel veel pijn om nu nog eens uitstel te hebben gekregen. Ik begrijp het echt wel, dat dit noodzaak is. Maar ik was er het hart van in, die brief is heel zwaar aangekomen. Maar oke, ik moet het aanvaarden zoals het is, hoe moeilijk ik dat ook vind. Of ik me er nu kwaad in maak of niet, het zal niks veranderen. Maar ik heb het er moeilijk mee, dat geef ik toe.

Zaterdag moest ik een collega vervangen, en toen ik buiten kwam was de lucht echt magisch mooi! Alle sneeuw was weg en het was ook nog niet herbegonnen met sneeuwen. Van dit soort spektakels in de lucht word ik altijd blij en dat maakt vroeg opstaan toch iets minder pijnlijk. Cliché, maar het is zo. Zo zie je maar dat er in elke zware week lichtpuntjes zijn, al zijn ze zo vlug of klein. Ze zijn er en het is de kunst om ze te zien. Dus ik genoot van deze mooie lucht onderweg naar mijn werk. Yes!

En terwijl bijna iedereen genoot van sneeuwwandelingen en foto’s maken in de sneeuw was ik aan het werk. De stoep voor de winkel moest wel sneeuwvrij blijven en niet glad. Dus we hebben meerdere keren sneeuw weggeveegd en gestrooid. Het had wel iets en zo heb ik toch een beetje mijn sneeuw gehad. Alleen vond ik het minder grappig toen ik voor de laatste keer sneeuw weghaalde en ik daarbij perongeluk mijn schoenen en broek onder de sneeuw schraapte. Ik had Converse aan, dus natte voetjes tot ik thuiskwam. Maar oke, buiten dat viel het prima mee. Toen we klaar waren met werken en de achterdeur dicht was, was de lucht zo mooi oranje en met die sneeuw erbij was het echt zo mooi! Dus ik moest wel een foto maken. Zo heb ik toch een beetje genoten van de schoonheid van de sneeuw.

Vind jij het leuk als het sneeuwt of wil je het zo snel mogelijk weg?

Niet altijd dapper en sterk (en dat is oke!)

Hi allemaal. Ik wilde graag mijn verhaal kwijt, maar ik wist dus niet welke titel ik er moest op kleven. Maar ik wilde er wel iets over schrijven. Voor mij is schrijven een fijne uitlaatklep en iets wat ik heel graag doe. De magie van woorden. Ik roep altijd dat ik dapper en sterk wil zijn, maar dat is niemand zijn hele leven lang. Toch probeer ik het -net als velen waarschijnlijk- elke keer weer. Ik heb binnenkort verdere onderzoeken, als corona daar geen stokje voor steekt. Daar kijk ik enorm naar uit, maar daar komen ook veel angsten bij kijken. Ik vertel er een beetje meer over. Al is het maar om aan te tonen dat bang zijn en angsten hebben helemaal menselijk is. En niks om je voor te schamen. Let’s go!

lemon photo on person s thigh
Photo by Lisa Fotios on Pexels.com

Maandenlang keek ik er naar uit om eindelijk de datums te krijgen waarop ik mijn onderzoeken zou hebben. Elke avond hoopte ik dat als ik thuiskwam de brief van het ziekenhuis in de bus zou zitten. Dat is ondertussen gebeurd want het eerste onderzoek is al achter de rug. Ik heb er al 1 van de 4 gehad en dat is al een stap vooruit. Daarmee heb ik voorlopig ook geen verdere informatie, die zal ik pas echt hebben op het eindgesprek. En dat hoop ik ergens in maart te hebben. Maar dat hangt er dus van af hoe corona evolueert, of er weer een lockdown komt. Mijn onderzoeken zijn geen prioriteit dus zullen als eerste geschrapt worden. En ja, daar heb ik alle begrip voor. Ik heb respect voor alle mensen die vechten voor hun leven aan allerlei kabels en machines omdat ze besmet zijn geraakt met dit virus. Ik heb respect voor de zorg, voor de mensen die in heel veel angst moeten leven omdat ze niet weten of hun dierbare het haalt. Of jammer genoeg mensen die een telefoontje krijgen dat hun dierbare het niet gehaald heeft. Natuurlijk heb ik daar alle respect voor. Maar als ik het ziekenhuis aan de lijn krijg om mijn onderzoeken uit te stellen, zal mij dat ook pijn doen. Ik wacht al een half jaar op mijn diagnose. En nee, ik ga er niet aan dood gaan. Maar het is frustrerend. Ik wil gewoon weten wat het probleem is. Dan kan ik er een behandeling voor krijgen, begeleiding. De vermoedelijke diagnoses zijn niet te behandelen, maar dan kan ik ermee leren omgaan. Voor hoeverre dat kan, want ik weet dat ik het net als alle andere mensen met een chronische ziekte er het af en toe heel moeilijk mee zal hebben. En that’s okay. Inmiddels heb ik dat wel al geleerd. Als ik mijn diagnose heb, stopt het vragenvuur in mijn hoofd en krijg ik misschien rust. Nu kan ik alleen maar gissen naar wat het is. En eerst vond ik mezelf daar heel ondankbaar voor of egoïstisch, maar ik denk dat het ergens ook wel normaal is. Mijn hele leven kan misschien op zijn kop staan, en dat ik wil weten of dat wel of niet het geval is is een hele menselijke reactie denk ik. Maar dat neemt niet weg dat ik ongelooflijk hard meeleef met de mensen die dingen voorgoed kwijt zijn door corona. Al is het een stukje van je gezondheid, een zaak, bedrijf, job of dierbare. Mijn hart is bij die mensen.

Aan de ene kant wil ik het zo graag weten, maar aan de andere kant ben ik ook heel bang. Bang voor het antwoord, bang dat heel m’n leven op zijn kop gaat staan. En ik was daar in het begin mee bezig van; Nikita, stel je niet zo aan. Maar dat is nogal een harde reactie naar mezelf toe. Ik ben nu 23 jaar. Veel mensen worden op een jongere leeftijd ziek of sterven zelfs. Dus ik heb het geluk dat ik zeker 23 jaar van mijn gezondheid mocht genieten en daar ben ik ook dankbaar voor. Ik heb mijn school zonder problemen kunnen afmaken, heb een fijne jeugd gehad zonder aandoeningen of ziektes. Voor veel jongeren of kinderen is het helemaal anders. Sommige jongeren wisten tot voor kort niet of ze Kerstmis zouden halen. Dus ja, ik ben dankbaar voor de fijne jaren die ik had. Maar ik ben misschien een groot stuk van mijn gezondheid kwijt, een stukje dat misschien nooit meer terugkomt. En dat me dat beangstigt is heel normaal. En dat ik daar heel verdrietig om ben, is ook heel normaal. Natuurlijk ga ik mijn dromen niet opgeven en blijven vechten daarvoor. Ik ben een vechter, en niemand gaat me dat afpakken. Ook mijn eigen lichaam niet. Maar het zal anders zijn. Waar mijn vrienden gemakkelijk een dagje pretpark kunnen inplannen en de dag daarna gewoon weer iets anders kunnen doen, zal ik moeten rusten achteraf. Misschien ook hele leuke dingen waar ik naar uitkijk gewoon moeten afzeggen. Het zijn dingen die pijn doen. En het is niet omdat ik het minder erg heb dan sommige mensen, dat ik daar niet verdrietig om mag zijn. Verdriet hoeft niet vergeleken te worden met verdriet. En ook ik ben niet altijd dapper en sterk. Ik heb ook angsten, verdriet. Maar dat is oke. We zijn allemaal mensen, en het enige wat we kunnen doen in dit leven is ons best doen. Met welke riemen je ook moet roeien.

Week in beeld 34 | Hele gekke jaarwisseling

Hi allemaal! Ik wil dus heel graag terug weekoverzichtjes maken zoals ik eerst deed. Het probleem is dat ik vaak heel weinig foto’s maak. Dus voorlopig pak ik het anders aan. De foto’s die ik heb gemaakt ga ik gebruiken en daarbij vertel ik dan hoe mijn week is geweest. In de hoop ooit weer een dagelijks overzichtje foto’s te hebben zoals eerst. Of misschien ook niet, misschien vind ik deze manier toch leuker. We will see.

Het was tijd voor de jaarwisseling. We zwaaiden 2020 uit, een heel gek jaar. Dat nu alles ineens anders is, is een beetje te optimistisch. Maar we hebben het jaar overleefd en hopelijk wordt het gewoon beter nu. Ik heb bewust ook geen postje met goede voornemens of doelen, omdat ik denk dat dit door al die onderzoeken al een zwaar jaar gaat worden. En ik moet er rekening mee houden dat de uitslag ook iets kan zijn wat ik moet leren accepteren, en dat zal het jaar al uitdagend genoeg maken. Wel wil ik in 2021 terug leren positiever in het leven te staan en 60 boeken lezen. Dat eerste is niet echt iets waar ik echt puntjes kan voor bedenken, maar iets wat gewoon weer in m’n mindset moet raken. Dat komt wel goed, ik ben van goeie wil. Natuurlijk zal dat niet vanzelf gaan, en als 2021 nu een jaar wordt waarin dat helemaal niet lukt omdat mijn diagnose tegenvalt of andere tegenslagen, dan is dat oke. Maar ik ga mijn best doen. En de 60 boeken, ik leg mezelf ook geen verplichting op. Maar ik heb zeker tegen het einde van 2020 gemerkt hoe hard ik geniet van lezen met een muziekje op. Ik wil dat vaker terug implementeren in mijn weken. En ik ben vrij perfectionistisch als het gaat om mijn leesdoel halen, dus die twee samen vormt een mooie balans. Als ik het niet haal ben ik alsnog trots op het aantal dat ik heb gelezen. Maar over naar het weekoverzichtje want ik ben veel te veel aan het kwebbelen. Let’s go!

Maandagochtend koos ik mijn nieuwe trui en ik ben er heel blij mee. Was ook wel een verhaal, ik had hem gezien op de site van JBC en wilde hem. Dus ik had hem laten leveren in de winkel in de buurt. Toen ik daar aankwam was mijn pakketje opeens vermist terwijl ik hem niet had opgehaald, niemand. Dus dat was heel gek. Maar dat kan gebeuren, dat er een pakje verloren gaat. De mevrouw achter de kassa was gelukkig heel behulpzaam en vriendelijk en ik heb alsnog mijn trui (en mondmaskers) meegekregen. In de week van Kerst hebben we ook Mc Donalds gegeten en er zaten voor iedereen ook een paar kousen in van de Mc Donalds. Ik vond het wel grappig en had ze dus aan die dag. Het zijn lange kousen, dus ook wel veel warmer dan mijn sneakersokjes.

Op Instagram publiceerde ik ook mijn top nine. Ik geef niet zoveel om likes maar ik ben aan het eind van het jaar toch altijd benieuwd welke foto’s het het beste hebben gedaan. Van veel foto’s had ik het wel verwacht. En natuurlijk zijn er heel weinig foto’s online gekomen want ik was tot augustus 2020 in social media pauze. En ja, de regenboog was wel eentje waarvan ik wist dat hij minstens in de top drie zou staan. Ik weet die dag nog heel goed want de zon scheen maar het was tegelijkertijd ook echt ferm aan het regenen. Ik was klaar met werken, met de late shift. En ik zat echt klets en kletsnat op de trein. Toen realiseerde ik me ook dat ik de combinatie bril en regen nog prima vind, want bril, regen en mondmasker is echt nog een veel slechtere combinatie haha. Ik vind de top nine ook altijd een leuke manier om een klein terugblik te hebben op het jaar, nostalgisch als ik ben altijd.

We vierden ook de dertiende verjaardag van mijn kleine broer. Dat doen we altijd met een fruittaart van de bakker zoals hij het altijd zo lief vraagt. Deed me ook realiseren dat mijn kleine broer groter wordt en dat is als zus toch wel een gek gevoel. Waar is de tijd dat hij een kleutertje was? En nu zit hij in het eerste middelbaar. Ik denk dat ik maar ga stoppen met hierover nadenken, want hoe moeten mijn ouders zich wel niet voelen dan :p

Donderdag was er een collega die moest vervangen worden dus dat heb ik gedaan. Het was wel speciaal, werken op de laatste dag van het jaar. Onze winkel was ook gewoon echt open tot 19u. Speciale, maar wel drukke ervaring. Het zijn ook in dit soort drukke shifts dat er altijd van alles lijkt te gebeuren. Ik had dagshift waardoor ik ook vroeger de deur uit moest en daardoor had ik wel een mooie lucht als cadeau. Zo vlak voor het nieuwe jaar. Ik moet zeggen dat ik wel blij was toen ik thuis was want het was echt een hele drukke dag. Normaal blijf ik ook op voor het vuurwerk, maar dat was er dus niet dit jaar. Ik heb zelfs de jaarwisseling niet bewust meegemaakt want ik lag al te slapen. Zo moe was ik. Normaal ben ik de meest enthousiaste persoon met de jaarwisseling, want ik hou van die magie. Maar niet dit jaar dus haha. Ik vond ook niet echt dat we konden vieren dat er een geweldig jaar klaar was. Ja oke, 2020 had ook zijn eigen gelukjes en charmes. Maar al bij al is het gewoon echt een zwaar jaar geweest. Hoop voor 2021.

De eerste dag van het nieuwe jaar was het vooral chillen, ik heb rust genomen na die drukke shift. Daar was ik aan toe en ik heb ook heel veel gelezen. Ik heb het eerste boek van het jaar gekozen en dat is ‘Zondagskind’ van Judith Visser. Ik heb het boek in 2020 al eens gelezen, maar ondertussen is het vervolg uit en ik wil daar met een frisse blik in kunnen gaan. Bovendien is het geen straf om hem te herlezen want dit boek is zo mooi. Het is absoluut mijn favoriet van 2020 en ik denk dat hij zelfs mijn favoriete boeken van de troon heeft gestoten. Sorry Ransom Riggs. Still love you and your books! ’s Avonds had ik beloofd dat ik met mijn broertje een spelletje Mario Party ging spelen op de Switch. Samen met mama. Het was heel gezellig en we hebben echt heel veel gelachen. En ik heb mijn kleine broer ook keihard ingemaakt en dus gewonnen. Dat vond ie minder leuk haha. Maar nee, ik heb er wel van genoten en dat de eerste dag van het nieuwe jaar zo leuk mocht zijn ben ik heel dankbaar voor.

Bij ons is het met het nieuwe jaar ook nooit echt een fancy diner, dat is gewoon zo bij ons. We hebben wel frietjes van de frituur laten thuisbezorgen en dat is dan wel weer onze manier. Ik had frietjes met mozzarella sticks en een vleesje waarvan ik de naam kwijt ben. Maar dat was dus wel lekker en dat eten we vanzelfsprekend niet elke dag. Iedereen kan frietjes bakken, maar de frietjes van de frituur zijn toch altijd iets speciaals. En gemakkelijk want niemand moet in de keuken staan. Enkel de fles ketchup & mayonaise uit de keuken halen en tafelen maar.

Helaas was dit mijn uitzicht voor bijna mijn hele zaterdag. Ik stond op met weinig pijn, maar wel met barstende hoofdpijn. En mijn lijf had er ook niet zoveel zin in. Tegen hoofdpijn werkt bij mij meestal slapen, maar als ik dat een hele dag zou doen zou ik in de problemen komen want dan ben ik klaarwakker wanneer ik effectief moet slapen. En dat willen we niet. Dus ik heb echt wel een paar uur Familie liggen kijken in mijn bed. Ja oke, een fel scherm is ook niet zo’n goed idee als je echt pijn hebt. Maar mijn ervaring leert me dat als ik afgeleid word, de hoofdpijn ook wel vermindert of zelfs verdwijnt. Bovendien als ik niks doe dan word ik gewoon echt gek. En dat willen we niet. Ik heb wel een ovenschotel gemaakt ’s avonds omdat ik toch iets wilde gedaan hebben vandaag en ik ging ook boodschappen doen. Helaas is dit ook realiteit, en dat moet ik zoveel mogelijk accepteren.

Hoe was jouw jaarwisseling?

Misschien ben ik nu wel al goed genoeg.

Hi allemaal. Wie mijn blog al lang volgt of mij een beetje kent weet dat ik nog wel eens durf te twijfelen aan wie ik ben, aan wat ik doe. Of ik wel genoeg ben. En volgens mij is dat menselijk, hoort dat bij het leven en is dat onvermijdelijk. Maar van de week kreeg ik ineens een inzicht dat binnenkwam. Het raakte me keihard en ik was trots dat ik het me realiseerde. Want ik heb heel lang gevochten om op dit punt te komen. Ik wil graag het verhaal vertellen en misschien jullie inspireren. Let’s go.

Photo by Tyler Nix on Unsplash

Het is eind december en dat betekent dat ik mijn eerste onderzoek had in verband met mijn gezondheid. En het eerste dat op de planning stond was een gesprek met de klinisch psycholoog. Omdat mentaal een grote invloed kan hebben op fysiek en omgekeerd. Dat is vaak een geheel en het speelt op elkaar in. Ik heb ook wel het een en ander meegemaakt de afgelopen jaren, het meeste heb ik ook wel verteld op mijn blog. Sommige dingen ook gewoon niet omdat ik dat niet wilde. Mijn blog, dus mijn beslissingen. Ik weet niet wat er precies voor heeft gezorgd of welke woorden, maar ik kreeg een inzicht. De klinisch psycholoog vroeg op een gegeven moment of ik wat tekenwerk had om te laten zien. Gelukkig had ik mijn iPad mee, dus ik kon wat digitaal werk laten zien. Hij was onder de indruk. En hij zei dat ik daar zeker ooit iets mee moest doen en dat ben ik ook wel van plan. Verder vertelde hij ook dat ik een heel wijs en intelligent persoon ben voor mijn leeftijd. Dat zijn hele mooie uitspraken en dat ze voor mij zijn vind ik ongelooflijk. Maar stukje voor stukje begon ik me dingen te realiseren.

Altijd ben ik (zoals velen) bezig van ‘als ik dit doe’ of ‘als ik dat bereik’ ben ik goed genoeg. Als mijn Instagram er zo uitziet of ik zo ben, dan ben ik genoeg. Maar gisteren sijpelde er stukje voor stukje een gedachte binnen. Misschien ben ik wel nu al goed genoeg, precies zoals ik ben. Ik roep altijd dat grote gebeurtenissen zoals diploma’s, lonen, werkfuncties, promoties, trouwen, samenwonen, dat al die dingen niet bepalen wie jij bent. Dat je karakter dat doet. Wel een beetje jammer als ik daar mezelf niet in meetel, in die adviezen. Net zoals dat ik misschien chronisch ziek ben, dat bepaalt niet wie ik ben. Ja, ik ben misschien ziek. Maar ik ben niet mijn ziekte. Net zoals fouten. Je maakt fouten, maar je bent niet je fouten. Je bent nog steeds een mens dat iets niet zo handig heeft aangepakt. En er is geen enkel persoon die dat nooit voorheeft. In het woud van alle fouten lieverd, sta je nooit alleen. Wie zonder zonder is, werpe de eerste steen. Het voelt heel gek om dit gevoel door me heen te voelen gaan. Zoals ik al zei, ik heb jaren gevochten om dit te bereiken. Ik ben goed genoeg, precies zoals ik ben. En dat ik dat vlak voor Kerstmis heb gerealiseerd en kan vasthouden, is echt het beste kerstcadeau dat ik maar kon krijgen van het universum. Ook ik verdien het om gelukkig te zijn met wie ik ben of met de dingen in mijn leven. Niet alleen ik, we verdienen dat allemaal. Wie je ook bent.

Bij deze wil ik jullie ook terwijl fijne feestdagen wensen. Ik weet dat het waarschijnlijk niet de Kerstmis was waar je op gehoopt had, met de hele familie en toeters en bellen. Voor mij ook, onze traditie is zo’n beetje dat we naar de kerstmarkt gaan, oliebollen eten, schaatsen, shoppen. Wij vieren nooit echt kerst maar dit is dan onze manier. Maar dat kan dus niet dit jaar. Voor iedereen vallen er helaas mooie dingen weg, en gelukkig is er heel veel mogelijk dankzij de creativiteit van de mensen en de technologie. Maar als je je verdrietig voelt omdat je dierbaren moet missen dankzij corona, al dan niet voor altijd, vergeet niet dat dat mag. Kerstmis is vaak een tijd waarin we blij moeten zijn en genieten en vieren. Maar als dat voor jou anders is, dan is dat zo. Het komt wel weer terug. In elk geval hoop ik wel dat het toch een mooie tijd mag zijn. Gelukkige feestdagen allemaal ♥