Week in beeld 75 | Frustratie, rouw en nieuw leven

Hi allemaal! Wat kunnen we zeggen over afgelopen week. Dat het een week van ups en downs was. Dat. Het was een frustrerende werkweek, ik had het zelf ook moeilijk met rouwen om mijn gezondheid en er kwam nieuw leven in huis. En nee, er zijn geen baby’s geboren. Althans, geen mensen. Compleet onverwachts maar wel een mooi puntje om het nieuwe jaar mee te starten. Het was mentaal niet de beste week, maar ik ben voorstander van eerlijk bloggen (voor zover dat kan met privacy) en dit hoort er ook bij. Je weet dat als je mijn blog al langer volgt niet alleen de zonneschijn op je af komt, maar ook wanneer het regent.

Zondagmiddag was ik met mijn moeder en vriend gaan lunchen in de stad. We gingen eten in een Chinees restaurant waar mijn vriend en ik al vaker hebben gegeten. Heel lekker! Alleen door de drukte van de feestdagen in de winkel waren we allebei heel erg moe dus dat viel wel tegen. Ik had ook echt moeite om de dag door te komen. Achteraf gezien vraag ik me soms af hoe ik het overleefd heb, maar het is gelukt. Het was wel heel lekker trouwens! Los van het moe zijn was het een fijne dag.

Maandagavond kwam ik thuis van bij mijn vriend en was mijn pakketje van Vinted gearriveerd thuis. Het is een wollen trui in regenboogkleurtjes die al een tijdje tussen mijn favorieten stond. Eigenlijk wist ik al van het moment dat ik hem zag dat hij ooit in huis ging komen. Achteraf gezien vind ik het nog dapper dat ik zolang gewacht heb want volgens mij waren er best wel veel mensen die hem een hartje hadden gegeven. Absoluut een van mijn favoriete aankopen tot nu toe! Ik had ‘m van de week ook aan om te werken en ik heb van een paar mensen complimentjes gekregen. Dat gebeurt heel weinig

Omdat ik een sucker ben die voornemens heel graag wil volbrengen ging ik deze week ook weer eens aan de slag met mijn iPad en pencil. Grapje, ook omdat ik het mis natuurlijk. Het is al een tijdje geleden dat ik tekende dus om op te warmen heb ik een bestaand figuur gebruikt. En bovendien leer je daar ook van trouwens. Voor de Animal Crossing fans, dit is inderdaad Celeste. De zus (?) van Blathers, maar dat weet ik eventjes niet zeker. Het voorbeeldje staat er trouwens twee keer op, ik heb een foutje gemaakt in de lagen en het aanpassen zou me echt heel veel tijd kosten terwijl ik gewoon wilde tekenen. In het eindresultaat gebruik ik die schets toch niet dus op zich is het niet zo’n ramp.

Net als mijn andere voornemen! Ik ben ondertussen al over de helft van mijn boek. Doordat ik mijn doel dit jaar op 12 heb gezet merk ik dat er minder rush achter zit, en dat was volgens mij exact wat ik nodig had. Het tempo is heel laag, maar misschien moet ik aanvaarden dat dat is wat het is. Als het ooit betert ben ik blij. Maar ik geniet er wel enorm van, dus dat is zeker fijn om te merken. Ondanks het vele verdriet van vorig jaar en dit jaar ook wel een beetje merk ik wel dat de dingen die me vroeger heel blij maakten dat nu nog steeds doen en dat is een opluchting. Onder al het stof en verwerken van chronisch ziek zijn, zit mijn persoonlijkheid en mijn ziel nog ergens verstopt/.

Dinsdag was het ook een jaar geleden dat ik mijn slaaponderzoek had in het ziekenhuis. Eerst eventjes: what!!??? Het lijkt alsof dat gisteren was. Ik denk dat dat ook een beetje het verdriet heeft opgewekt, want dat was een van de moeilijkste weken van 2021. Het jaar begon direct pittig. Deze week was niet alleen eentje van frustratie, maar ook eentje van verdriet en rouw. Afgelopen tijd is mijn lichaam enorm achteruit gegaan. De pijn die vroeger op mijn gewrichten zat, zit nu op mijn spieren. Soms ook nog op mijn gewrichten hoor, maar grotendeels op mijn spieren. Een verkeerde beweging veroorzaakt vaak een pijnscheut, ik heb veel sneller pijn. Maar naast dat ben ik mentaal sterker geworden en heb ik meer wilskracht en doorzettingsvermogen om door te bijten als dat moet. Natuurlijk probeer ik ook mijn grenzen te respecteren. Ik zit een beetje tussen ‘ik kan dit, ik ben een vechter’ en ‘ik mis mijn oude leven’. Beide is normaal denk ik. Maar zoals ik al op Instagram zei, ik heb een jaar geleden overleefd met nog minder kennis dan nu, en ik ben er geraakt. Als het afgelopen jaar me een ding heeft geleerd, is dat het wel allemaal goed komt.

Toen ik hiermee bezig was kreeg ik ineens een enorme aanval. Het was eentje van opruimen en gaan liggen. Dus ik heb mijn iPad dichtgeklapt en ik ben gaan slapen want anders ging ik flauwvallen. Ik had niet immens veel pijn, maar ik was echt super duizelig en misselijk en licht in mijn hoofd. Uiteindelijk heb ik mijn koptelefoon meegepakt, heb ik Xander De Rycke opgezet en ben ik zo gekalmeerd en in slaap gevallen. En net dat herinnerde me er ook aan hoeveel ik geleerd heb. En hoe dapper ik geworden ben ten op zichte van mijn ziekte. Een dag later ging het een stuk beter gelukkig. Maar dat was dus woensdagavond, de foto is van dinsdagavond. Sorry voor het ingewikkeld te maken

Woensdagochtend had ik een ziekenhuisafspraak. Zonder gelukkig te verdwalen in de dichte mist. Het was echt wel erg deze week, maar op een bepaald moment gaf dat ook wel mooie beelden toen de zon erdoor probeerde te schijnen. Nog steeds spijt dat ik daar geen foto van gemaakt heb. Eens in de zoveel weken heb ik relaxatietherapie, die stilletjes aan zijn vruchten begint af te werpen. Wat fijn is, want wat het dan ook wordt, stress is nooit goed. En stress is wel een trigger bij mij voor aanvallen, hoewel ik niet weet wat die gigantische aanval van woensdagavond veroorzaakt heeft. En los van alles, om kunnen gaan met stress is een hele goeie skill die weinig mensen hebben.

Het nieuwe leven waar ik het over had! Dinsdagmiddag ontdekten we vijf kleine konijntjes in het hok. Ik liet al een paar keer vallen dat ik dacht dat Jumper zwanger was, want ze deed wel aan nestgedrag. Regelmatig was ze stro en plukken vacht aan het verzamelen. En ik kreeg zo te zien gelijk. Op de foto zie je er drie, maar ze zijn met vijf. Het is alleen niet gemakkelijk om ze allemaal op de foto te krijgen, want ze liggen niet stil en vaak is het een wirwar van lijfjes en ledematen. Maar bereid jullie voor op konijnenspam. We gaan ze sowieso niet allemaal houden want daar is geen ruimte voor. Maar ze moeten sowieso een tijd bij hun ouders blijven, dus bereid je maar voor op gespam.

Donderdagochtend had ik terug fysio as usual. Behalve volgende week want dan staat mijn booster gepland. Ik had al een hele week zin in Starbucks maar het kwam er nooit van. Nu ik toch een halfuur op mijn trein moest wachten, kon het wel. Ik koos voor een Chocolate Chip Frappuchino. Lekker! Een van mijn favoriete drankjes tot nu toe. Maar volgens mij is dit een seizoensklassieker. Ik kon ook meteen mijn zus jaloers maken want de vakantie is gedaan en zij zat in de les toen ik ervan aan het genieten was haha.

Vrijdag was echt een fijne dag! Mijn humeur zat goed, mijn pijn was laag en ik had best veel energie. Ondanks dat het een hele rustige werkdag was, ging hij wel heel snel voorbij. Vorige week was ook de deur kapot gegaan waardoor hij nu wagenwijd open bleef staan, want anders kunnen de mensen niet binnen. Vandaag was hij gerepareerd! Heel blij mee. Niemand kan er iets aan doen dat die kapot was ofcourse, maar het is wel aangenamer werken. En nu valt dat nog mee, maar als het binnenkort begint te vriezen…

‘s Avonds keek ik naar ‘Een echte job’ wat opnieuw begonnen is. Dan gaan 5 BV’s voor drie weken op stage in een ziekenhuis. Ik vind dat altijd wel interessant om te zien maar ook hartverscheurend. Frances Lefebure (hopelijk schrijf ik haar naam juist) staat op Oncologie en er was een vrouw die keelkanker had en daardoor ook ademhalingsproblemen. Dat breekt mijn hart wel. Maar ondanks dat vind ik het wel een heel mooi programma en ik krijg er altijd heel veel respect voor voor de mensen in de zorg. Maar dat had ik al hoor, altijd al. Maar zeker in de helse tijd waarin ze nu zitten. Daarnaast had ik ook een klein bundeltje geluk in mijn handen. Hij of zij vond het allemaal best en lag gewoon zo te slapen in mijn hand. De oogjes zijn nog dicht, die gaan pas open na een bepaald aantal dagen.

Zaterdagochtend genoot ik van mijn donuts, een koffie en een yoghurtje. In mijn vast rooster werk ik nu de zaterdag in plaats van de zondag. Wat ik prima vind, want ik vind zaterdagen leuker. Er is sowieso werk door de levering, ongeacht je klanten hebt. Maar ik weet wel uit ervaring dat als het druk is, dat ook heel chaotische werkdagen kunnen worden. Maar die heb je op elke job. Hopelijk wordt vandaag net zo fijn als vrijdag, dan ben ik een heel gelukkig mens!

Wat was jouw hoogtepunt deze week?

Wijze lessen uit 2021 die ik leerde

Hi allemaal! We dachten dat 2020 een drama was en dat het nieuwe jaar een heel stuk beter zou verlopen en zonder problemen. Helaas. Ik denk dat het afgelopen jaar voor niemand echt gemakkelijk was. Allemaal op onze eigen manier zijn we geconfronteerd geweest met eigen problemen, struggles, verdriet en natuurlijk was er ook nog steeds een pandemie gaande. Ook die zal bij iedereen persoonlijk ook zijn afdruk hebben achtergelaten, bij de een al erger dan de ander. In mijn ogen zijn de moeilijkste jaren wel degene waar je de meeste dingen in leert in het leven. Naast de pandemie had ik ook te dealen met omgaan met chronische pijn en vermoeidheid. Het rouwen en verdriet daarrond was ook niet gemakkelijk, en al zeker niet in een periode waar ik mijn vrienden heel weinig kon zien door een virus dat rondspookt op de wereldbol. Toch heb ik ook mooie lessen getrokken uit dit jaar. En die deel ik vandaag heel graag.

⭐️ Je bent zoveel sterker dan je zelf denkt

Vroeger zouden mensen je zo dwaas hebben aangekeken als je vertelde dat er een periode zou komen waar je zoveel mogelijk thuis moest blijven, alles wat niet perse noodzakelijk was dicht moest en we in lockdown gingen. Allemaal omdat er een virus ronddwaalt. En ik weet dat we aan het begin van de pandemie allemaal een beetje in paniek waren, niemand wist echt wat er ging komen. En dat weten we nog steeds niet. Niemand weet wanneer dit een einde krijgt. Toch ben je hier nog steeds. Still fighting, still going. Na bijna twee jaar pandemie is dat echt wel een schouderklopje waard. Want ondanks we allemaal in hetzelfde schuitje zaten, had iedereen wel zijn eigen zorgen aan zijn kop denk ik. Voor mezelf geldt dit ook. Naast het verdriet dat over de hele wereld heerst en mijn eigen mentale gezondheid die af en toe sneuvelde door de pandemie, was ik ook in de rouw. Rouwen om wat niet meer terugkomt, rouwen om wat niet meer kan. Het heeft ondertussen ene plekje gekregen voor een groot deel. Maar toch. Dat ik dat allemaal heb voor elkaar gekregen in een pandemie waarin de wereld op zijn kop stond en staat. Ik ben daar echt wel trots op.

⭐️ De kleine dingen zijn de grote dingen

Volgens mij heeft ook de pandemie ons met onze voetjes op de grond gezet en geleerd wat er echt belangrijk is in het leven. Voor mij ook, maar ook door mijn ziekte. Ik zei het al tegen een paar mensen: er is heel veel in perspectief gezet. De kleine gelukjes worden de grote dingen die mijn dag kunnen maken. Op dagen waarop mijn rug voelt alsof er iemand een staak door aan het rammen is of ik bijna aan het bidden ben dat mijn medicatie iets gaat doen moet ik het hebben van die kleine gelukjes. Want de grote dingen zoals uitstappen, concerten, reizen, afspreken met vrienden zijn niet meer vanzelfsprekend. Dus dan kan een lief berichtje of een schattig geluidje van Jacqueline echt mijn dag maken. Het afgelopen jaar heeft me (nog meer) dankbaarheid geleerd. En ook daar ben ik weer dankbaar voor, want het heeft mijn leven verrijkt.

⭐️ Er is altijd nog hoop

Soms ben ik die net als iedereen eens kwijt. De hoop. De hoop op beterschap, op betere dagen. Het virus verdeelt ons vaak, en ik denk niet dat er ooit op een dag wereldvrede komt. Maar het zijn de kleine lieve gebaren van onbekenden of mooie woorden van klanten in de winkel die me vaak doen beseffen dat het niet allemaal verloren is. En soms in een heel klein hoekje zit er nog hoop. Je moet het alleen vinden. En ik heb altijd geleerd dat als er hoop is, er ook leven is. Hoop doet leven.

⭐️ Zelfs de meest moeilijke klimparcours kennen een uitzicht

2021 was voor mij ook een jaar waarin zelfacceptatie een plekje kreeg. Al bijna mijn hele leven struggelde ik met wie ik ben of was. Er zijn zeker periodes geweest dat het beter was, maar over het algemeen was er altijd wel iets dat niet goed was. En maak je geen illusies, ik ben ook maar een mens en perfect zal ik nooit zijn. Maar ik heb geleerd om naast die imperfecties te kijken. Ik dacht om eerlijk te zijn dat het niet meer ging gebeuren, dat ik zou moeten aanvaarden dat ik nooit volledig van mezelf zou houden. Maar mijn stukje over pesten een tijd terug heeft wel het tegendeel bewezen. Net als veel andere momenten. Als ik nu in de spiegel kijk, ben ik trots op de persoon in de reflectie. Het heeft me 24 jaar gekost. Vandaar, zelfs de moeilijkste beklimmingen kennen een einde en als je blijft gaan, word je ooit wel beloond met een prachtig uitzicht. Misschien niet het uitzicht dat je voor ogen had, maar wel het uitzicht dat je nodig hebt.

⭐️ Jouw mensen lopen ergens rond op de wereldbol

Als er iets is dat ik dit jaar heb geleerd is het wel dit. Mede door de meeting in oktober, door mijn favoriete schrijfster te ontmoeten op de boekenbeurs. Hoeveel je nu bekritiseert wordt, hoeveel mensen je nu raar vinden, hoeveel mensen je nu ook niet aanvaarden. Er komt een dag waarop je mensen ontmoet die net als jij zijn en je wel in hun hart zullen sluiten. Misschien zijn het je collega’s later, misschien zijn het klasgenoten op de universiteit of in de hoge school. Misschien is het een squad mensen die je online leert kennen. Maar ze zijn er, echt waar. En na allerlei jaren te horen dat je raar bent of misschien beter normaal kunt doen, is er een zinnetje dat zoveel deugd doet. En dat zinnetje is: ‘No way, ik dacht dat ik de enige was!’. Ik zei het al een tijdje terug, ik ben dankbaar voor alle mooie mensen.

⭐️ Omarm je ‘gekke trekken’

Ik denk dat de definitie van normaal of gek een moeilijke is om vast te stellen. In een wereld waar we allemaal verschillen van elkaar. Maar afhankelijk van de cultuur of samenleving waarin jij bent opgegroeid zal je trekken, gewoontes of wat dan ook hebben die voor anderen raar zijn. Verstop ze niet. Ze maken je net wie je bent. Het zijn soms de dingen die mensen gekker of anders maken, die ik het allerleukste vind aan de mensen waar ik zoveel van hou. Het maakt je uniek dus je moet ze niet wegsteken. Als we dat allemaal zouden doen loopt de wereld rond met robotten. Hoe triestig zou dat zijn.

⭐️ Je hoeft niet altijd een inspiratie voor anderen te zijn

Ik ben over het algemeen mag ik wel zeggen iemand die positief in het leven staat. Veel dingen handel ik met humor, het is ondertussen mijn weg door moeilijke periodes geworden. En mensen inspireren en hoop geven is ook iets wat ik zo graag doe. Dit jaar leerde ik dat dat niet altijd mogelijk is en dat dat oke is. Ook al ben je altijd positief, je mag huilen, schreeuwen, boos zijn, gefrustreerd zijn. We zijn allemaal mensen. Ik roep dat wel altijd op mijn blog dat dat oke is, maar in de praktijk laat ik dat bij mezelf nooit toe. Ik wil altijd de sterkste zijn die de held uithangt en anderen redt. Maar soms ben je zelf de persoon die een held nodig heeft die je redt. En das allemaal dik oke ❤️

⭐️ Je bent meer dan je pijn, ziekte of beperking

Aan dit rijtje kan ik nog een heleboel toevoegen. In het begin van mijn rouwperiode zag ik mijn chronisch ziek zijn als mijn identiteit. Er staat ook nog een postje hierover in mijn ‘drafts’. Eventjes het Nederlandse woord daarvoor kwijt. Kladblok? Kladbericht? Ik weet niet of het tegen de tijd dat dit online staat al gepubliceerd is aangezien ik geen vaste planning hanteer. Maar je bent meer dan je ziekte of beperking. Het enige wat dat zegt, is dat je (lichamelijke) grenzen hebt. Meer niet. Het neemt niet je talenten, krachten, karakter of wie je bent weg. Jij bent nog steeds jij. En misschien in het begin is het moeilijk om door die sluier heen te kijken en dat is oke. Maar je zal jezelf ook leren kennen met je ziekte. Ik mik hier ook graag op mensen met mentale problemen. Je bent niet je mentale problemen. Jij bent jij, en een ziekte of beperking of wat dan ook verandert daar helemaal niks aan.

⭐️ Wees dankbaar voor wat er is. Want het kan er morgen niet meer zijn.

Dan heb ik het op van alles. Dierbaren, gezondheid, werk, uitstappen. Ik hoop dat we door Corona leren dat niks vanzelfsprekend is en elke dag dat je je ogen opent je blij mag zijn. Er zijn mensen die op de IC liggen en vechten voor hun leven. Er zijn mensen die hun zaak moeten sluiten omdat ze failliet zijn door de pandemie. Er zijn mensen die jobs kwijtraken door al die faillisementen. Er zijn mensen die familie of andere dierbaren verliezen. Wees dankbaar. Wat er vandaag is, is morgen niet beloofd.

Wat heb jij geleerd afgelopen jaar?

Week in beeld 74 | Jaarwisseling en een fijne start

Hi allemaal! Inmiddels is de eerste week van het jaar ook alweer voorbij. Zot he! Gelukkig was het bij mij een fijne week. Hier en daar wat kleine frustraties. Maar ook leuk nieuws wat jullie inmiddels hebben kunnen lezen. Ik wil dit jaar ook een 365 foto’s project volhouden dus normaal gezien zou ik iedere week zonder problemen een overzichtje moeten kunnen schrijven. Of dat in de praktijk ook gaat lukken zien we wel weer. Ik hoop dat jullie een goeie jaarwisseling hebben gehad!

Mijn eerste dag van het nieuwe jaar begon op de werkvloer. Meerdere mensen waren daardoor verschoten, maar toch is het zo. Onze winkel is elke dag open. En eigenlijk had ik daar ook geen problemen mee. Er is door Corona toch weinig te doen met de jaarwisseling. En zoals ik al zei, de feestdagen vielen zwaar dit jaar. Des te blijer dat ik afleiding had van mijn werk. De drukte viel wel mee, maar ‘s avonds was het wel de moeite.

Maandagmiddag was ik nog bij mijn vriend, ik was daar het hele weekend. We deden een paar nodige inkopen in de stad en daarna gingen we iets drinken bij een van onze vaste stekken. Later in de dag gingen we een broodje halen en hingen we in de zetel met Netflix. Het was een hele rustige maandag. Prima, want we waren allebei moe van de drukke feestdagen. Het zijn drukke weken dan in de supermarkt.

Dinsdag kwam Albert Heijn weer met boodschappen. Ik kwam alleen tot de conclusie dat ik heel slecht heb besteld want het was af en toe puzzelen met eten. En ik heb ook veel te vroeg besteld waardoor ik ook geen promo’s kon meepikken. Dus nu ga ik wachten tot de promo’s voor die week bekend zijn. Want de promo’s van de week dat je boodschappen worden geleverd tellen mee, niet deze waarin je bestelt. Het zwaar gerief zoals drank is wel weer in huis en dat is een opluchting. Trouwens niet alleen voor mij, ik bestel meestal het een en ander mee voor mijn ouders.

Dinsdagmiddag ging ik werken in de late shift. Mijn zus moest zelf ook in de stad zijn waar ik werk, ze had afgesproken met een vriend van haar daar. Dus ik had gezelschap op de trein! Gezellig! Ik ben trouwens ook echt verliefd op mijn tijgerkousen. Eerst ging ik ze niet meenemen toen ik in de winkel stond, maar ben toch blij dat ik dat gedaan heb. Het was een prima werkdag. Tegen het einde kreeg ik helaas een heel intense pijnaanval. Echt van de zolen van mijn voeten tot in mijn schedel. Het voelde alsof er iemand een staak in mijn schedel wilde boren. Dat zijn de intense aanvallen die gelukkig niet dagelijks voorkomen. Tegelijkertijd merkte ik ook hoe sterk ik ben als ik pijn heb, dat ik mentaal nog steeds overeind sta en hoe ik daar langs kan kijken. Een jaar geleden zat ik nu in een moeilijke periode hier rond. Ik denk als de Nikita van toen me nu zou zien, ze trots zou zijn.

Woensdagochtend beantwoordde ik wat reacties op mijn blog. Alleen kwam Jacqueline dus aandacht vragen dus ik had ook gezelschap toen. Je kan niet weerstaan aan zo’n lieve blik. Op dit moment zit hij op de stoelleuning tegenover me zijn pluimen te kuisen dus ik heb ook een lief uitzicht. Jullie liefde doet me altijd zoveel goed. Na al die jaren bloggen voelt het als een kleine community die elkaar helpt en steunt en dat is zo leuk! Zeker omdat ik sommige mensen in het echt heb gezien vorig jaar. Zo dankbaar voor mijn lieve lezers 🙂

Woensdag was het zover! Mijn contract! Officieel terug vast medewerker en ik ben blij. Dan kan ik de stress van solliciteren ook loslaten, weer iets minder aan mijn hoofd.

Woensdag sneuvelde ook de eerste fles wijn van dit jaar en ik had de eer. Toen ik aan het aanvullen was viel er eentje van het rek en ik kon hem niet meer opvangen. Helaas was het ook rode wijn en het liep onder het rek dus het was nog een uitdaging om alles mee te dweilen. En mijn schoenen moesten er ook aan geloven. Ondertussen zijn het zwarte vlekken geworden trouwens. Voor de mensen die beginnen flippen dat ik mijn schoenen niet direct heb afgeveegd: no worries. Ik vind All Stars met vlekken en die er gebruikt of geleefd uitzien veel mooier dan witte blinkende nieuwe. Converse is het enige merk wat meer charme krijgt als het er versletener uitziet. En bovendien heb ik ook ineens een herinnering aan de dag dat ik terug een contract heb.

Donderdag had ik fysio! De eerste van het jaar. Sinds deze week ben ik ook weer heel hard aan het werken aan mijn leesconcentratie. Tot nu toe gaat het goed. Op de reisweg naar de fysio heb ik net geen hoofdstuk gelezen. Maar zoals je ziet, het is er eentje van 33 pagina’s. Ik kwam net aan de laatste pagina. Dat is nog een mooi aantal voor twintig minuten. Ik ben trouwens eventjes gewisseld naar Nederlands om mezelf een beetje te helpen. Maar waarschijnlijk ga ik komend jaar beide talen lezen. Sommige boeken zijn enkel in het Nederlands. En ik heb ook niet altijd de concentratie voor Engels.

Vrijdagmiddag wandelde ik van het station naar mijn werk voor het eerst dit jaar. Jammergenoeg was het niet zo’n magisch uitzicht als normaal en de kale takken doen me eraan herinneren dat ik toch niet zo’n fan ben van de winter. Maar daar moeten we ook door. Verder was het wel een hele rustgevende wandeling en dat had ik nodig

Vrijdag was een heel chaotische werkdag. Het was naar mijn mening drukker dan ik verwacht had, maar ook liep er van alles verkeerd op de drukste momenten. Je kent zo’n dagen wel. Al bij al was het voor de rest een prima werkdag, maar ik was wel blij dat hij erop zat. Al zijn dit wel de dagen waarvan ik achteraf voel dat ik hard gewerkt heb en dat vind ik wel altijd een leuk gevoel.

Zaterdag moest ik een hele dag werken, alleen liep de rit naar het werk niet van een leien dakje. Toen mijn trein al niet vertrok toen dat moest vond ik dat al verdacht, maar toen bleek er dus een probleempje te zijn en moesten we wisselen van trein. Gelukkig moet ik maar een halte mee en alle treinen stoppen in de stad waar ik werk dus dat is een meevaller. Ik kreeg trouwens gisterenavond ook mijn brief voor mijn booster. Over anderhalve week mag ik erom. Spannend! Ik ken heel veel mensen die bijwerkingen gehad hebben dus ik ben een beetje bang. Aan de andere kant, met heel veel van die bijwerkingen leef ik dagelijks. Dus het komt hoe dan ook wel goed. En ik heb geluk, want de prik valt op een vrije dag.

Hoe is jouw jaar gestart? Positief?

Over mijn goede nieuws…

Hi allemaal! Een tijdje terug vertelde ik in een weekoverzichtje dat ik goed nieuws had gekregen. Maar het was toen nog te vroeg om daar iets over te delen, en bovendien had ik nog mensen die ik op de hoogte moest brengen. Ik denk (en hoop) dat ik niemand vergeten ben. Als dat wel zo is, don’t take it personal. The brain fog made me do it. Want ik heb gemerkt dat ik in mijn laatste weekoverzichtje met de happy socks ook een gigantische fout heb gemaakt. Geen drama’s hoor, gewoon iets verkeerd uitgelegd. Maar hier komt het dus! Ik weet niet of het voor anderen een big deal is, ergens wel. Maar voor mij is dit heel fijn nieuws. En ik wilde ook pas iets vertellen als het echt rond was.

In het begin van augustus denk ik vertelde ik dat ik mijn job had stopgezet omdat ik niet meer kon. Mijn job werd te zwaar voor mijn lichaam, ik had steeds meer dagen van rusten en werken. Zo’n leven is voor niemand leuk, ook niet voor mij. Normaal was het plan om eind augustus mijn contract stop te zetten, alleen brak ik dus mijn vingers waardoor dat een beetje eerder gebeurde. In november zat er dus een gigantisch gat in de werkroosters, waardoor mijn baas dus met een heel groot probleem zat in personeel. Hij vroeg of ik het zag zitten om een paar keer flexi te komen doen. Ik had op dat moment geen werk en eventjes terugkomen leek me wel tof. Daarnaast was het een goeie kans om mijn lichaam terug te laten wennen aan een job hebben, zonder dat er een hele rompslomp aan kennismakingen en een nieuwe werkvloer bij kijken kwam. Dus ik zei ja en ik deed het. Zoals in mijn weekoverzichtjes te lezen was, deed ik vrij vaak een paar shiften per week. En toen kwam het goeie nieuws. Ik kreeg het voorstel om in januari terug te komen onder vast contract, maar deeltijds. En ik zei ja. Als dit online komt heb ik normaal mijn krabbel al gezet en ben ik terug officieel vast medewerker.

De dag dat ik te horen kreeg dat dit een mogelijkheid kon zijn, was ik heel blij. Want dit was een van de moeilijkste beslissingen die ik heb moeten maken voor mijn gezondheid. De job die ik al twee jaar met zoveel liefde en plezier deed, opgeven. Er zijn dingen veranderd in de tijd dat ik er niet was, maar over het algemeen ben ik nog steeds heel gelukkig. En zoals ik al zei, ik had heel erg last van moodswings en hele zware downs soms. Sinds ik terug aan het werk ben is dat een heel stuk minder. Ze zijn niet weg, ik ben en blijf een mens. Een heel gevoelig mens zelfs, dus eigenlijk is dat iets waar ik moet mee dealen. Maar als ik voel hoe gelukkig ik ben na mijn werkdag of tijdens een werkdag, dan weet ik dat dat klopt. Dus dit is een mooiere uitkomst dan ik kon dromen. Er zal altijd pijn zijn, in welke job ook. Daar moet ik gewoon mee leren leven, hoe moeilijk dat soms ook is. Ik heb in de afgelopen maanden ook al een paar hele intense aanvallen gehad, maar dat is wat het is. Maar het feit dat ik een werkplek heb waar ik me goed voel en me zo blij maakt, maakt het wel draaglijker. Het zijn die dingen die me veerkracht geven om door te vechten. Want dat is wat het soms zal zijn. Vechten met mijn eigen lichaam.

Deeltijds werken is natuurlijk wel een hap uit mijn loon en daar ga ik ook niet in detail over gaan. Dat is iets wat ik niet bespreek op mijn blog. Maar er waren wel mensen die zich afvroegen hoe dat zit. Ik heb nog steeds genoeg om rond te komen, al zal ik wel langer moeten sparen als ik iets duurs wil kopen. Maar eerlijk, mijn gezondheid staat op de eerste plek. Met geld koop je heel veel, maar geen gezondheid. En ik heb al een zwakkere gezondheid, dus ik moet er extra goed voor zorgen. En ik denk ook maar altijd: ik kan wel een fulltime loon hebben en meer verdienen. Maar wat heb ik daar aan als ik in mijn vrije tijd altijd in mijn bed moet liggen rusten? Misschien ben ik naïef of nog te jong om dit te beseffen, maar dit is wel hoe ik erover denk. Laat mijn verhaal ook een voorbeeld zijn dat mensen niet altijd kiezen om parttime te werken, maar ze soms geen andere keus hebben. Al is het geen schande om parttime te werken zelfs als je dat gewoon wil. Whatever makes you happy denk ik altijd dan. Werk is belangrijk, maar je (mentale) gezondheid is dat ook. Van beide krijg je maar eentje bij je geboorte, en als je het breekt is het kapot voor altijd. Je kan het proberen te lijmen, maar de barsten zal je altijd voelen.

Dikke knuffel ❤️

Mijn goeie voornemens voor 2022

Hi allemaal! Vorig jaar schreef ik geen postje met voornemens of doelen. Omdat ik het idee had dat het jaar al heftig genoeg ging zijn zo. Ondanks dat heb ik wel een heel mooi jaar gehad. Het was niet altijd gemakkelijk, maar ik heb wel heel veel mooie inzichten opgedaan. Ik was al een tijdje aan het broeden op mijn voornemens van het komende jaar, want als ik kijk naar het verleden zorgen die er wel voor dat ik aan dingen ga werken waar ik aan wil werken. Ik zal nooit perfect zijn en dat hoeft niet, maar groeien in de dingen die ik graag doe is altijd leuk. Aan het einde van het jaar blik ik hierop terug, en misschien ergens in het midden van het jaar ook als ik het niet vergeet.

⭐️ 12 boeken lezen dit jaar

Ik heb eigenlijk lang mijn kop gebroken over wat ik met mijn leesdoel ging aanvangen. Want lezen is niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger. Toch houdt een leesdoel me aan het lezen. Vorig jaar heb ik hem niet gehaald, voor het eerst in zes jaar denk ik. Twaalf boeken betekent minstens een boek per maand, wat mogelijk moet zijn. In goeie tijden lees ik vaak twee of drie boeken per maand, dus ik denk dat dit wel mogelijk is. Alleen al terug een doel voor ogen hebben is motiverend want ik voel de leeskriebels alweer tintelen in me. En we zijn nog geen 2022 als ik dit schrijf dus das een hele goeie start. Ben benieuwd!

⭐️ 12 dingen bakken of nieuwe dingen koken

Een pandemie in het land liet mij beseffen dat ik koken en bakken blijkbaar toch heel leuk vind. Ik ben geen meesterkok en er zijn sowieso nog verbeteringen mogelijk aan mijn werk. Maar als ik kook of bak en er eet iemand mee krijg ik wel altijd te horen dat het lekker is. Mijn liefde voor in de keuken staan is gegroeid, dus ook hier wil ik meer tijd voor maken in het nieuwe jaar. Ik heb het idee dat het meeste hiervan bakken gaat worden, maar ach. Er zullen wel nieuwe receptjes tussen raken ook hoor denk ik. We zullen zien.

⭐️ 15 tekeningenillustraties maken

Ook voor tekenen nam ik veel te weinig tijd het afgelopen jaar. Terwijl dat net hetgeen is wat ik zo graag doe. Vandaar dat ik hier een groter getal heb op geplakt in vergelijking met die vorige twee. Ik hoop wat meer te tekenen komend jaar. Want de paar keren dat ik het wel deed, was het geluk en de glimlach op mijn gezicht groot. Creativiteit is nu eenmaal een van mijn grootste passies.

⭐️ 50 kilometer wandelen

Niet in een keer natuurlijk, dat is voor de moment niet mogelijk. Maar meestal als ik wandel zijn het al snel tochtjes van meer dan vijf kilometer. Dus ik denk dat dit wel haalbaar moet zijn. En ik hoop nog nieuwe wandelplekjes in het land te ontdekken op mijn vrije dagen. Maar de plekjes waar ik normaal wandel zijn ook heel mooi. Wandelen is ook een goeie manier om mijn spieren soepel te houden en terwijl wordt mijn hoofd ook geleegd.

⭐️ Een gezonder slaappatroon ontwikkelen

Ondanks mijn chronische vermoeidheid ben ik nog altijd een krak in laat naar bed gaan of mijn slaap niet genoeg prioriteit maken. Soms voelt het daardoor alsof het mijn eigen schuld is dat ik zo moe ben, maar dat is niet altijd zo. Als ik laat ga slapen wel natuurlijk. Maar sommige nachten lig ik wakker van de pijn, kan ik om andere redenen niet slapen. Maar een beetje aandacht voor betere slaap is nooit verkeerd denk ik.

⭐️ Beter plannen

Ik werk niet zelfstandig of iets, maar ik merk wel dat ik dingen altijd uitstel. Voornamelijk dingen zoals kaartjes tekenen, soms blogwerk uitstellen tot het laatste moment. Waar dat vandaan komt weet ik niet want ik doe beide dingen heel graag. De drie maanden dat ik thuis zat viel dat wel nog mee want hoe hard ik ook uitstelde, er was vaak wel een gat waar ik het toch gedaan kreeg. Nu ik terug werk gaat dat niet mee. En dan gebeurt het dus soms dat ik midden in de nacht wakker word (door een slechte droom, door pijn) en dan lig ik te denken aan alles wat ik nog moet doen. En dat is niet echt helpend als je probeert te slapen; Dus ook dit wil ik aanpakken in het nieuwe jaar.

Zoals je ziet zijn mijn doelen vooral gericht naar hobby’s of dingen waar ik gelukkig van word, maar dat was ook een beetje de bedoeling. Ik verdoe mijn vrije tijd te vaak met social media of ik spring voor anderen. Dat laatste vind ik niet zo erg, want ik hou van mensen helpen en ik kan pas gelukkig zijn als mijn dierbaren dat ook zijn. Ik merkte dat ik de laatste maanden heel weinig bezig was met de dingen die me echt oprecht een blij mens maken, en daar wil ik het nieuwe jaar verandering in brengen. Het is niet zo dat ik in 2022 altijd blij zal zijn, dat bestaat niet. Maar ik mis die dingen heel erg. Ik ben ook iemand die zegt dat je niet moet wachten met de dingen verbeteren als je dat wilt, maar met de jaarwisseling die er nu toch is. Of dit gaat lukken of compleet gaat mislukken, dat zal het jaar wel uitwijzen. Ik hoop dat jullie een prachtig jaar krijgen!

Heb jij doelen voor het nieuwe jaar?