Week in beeld 56 | Gebroken vingers in mijn vakantie

Hi allemaal! Ik heb een paar weken geen weekoverzichtje gemaakt simpelweg omdat ik te weinig foto’s had, plus ik kon me er niet toe zetten. De tijd die gepasseerd is was vrij heftig, als je mijn vorig blogpostje hebt gezien dan weet je waarom. Ik ga die uitleg niet nog eens typen. Mijn week verlof was prima, ik had er deugd van om eventjes niet met het werk bezig te zijn en simpelweg te genieten. Helaas kwam er aan het genieten snel een eind. Of eigenlijk niet, maar er kwam een domper aan. Let’s go!

Zondag was mijn laatste werkdag voor ik in vakantie ging. Ik merkte dat ik er enorm naar uitkeek. Ook voor mij was het heavy de afgelopen tijd. Het was een prima werkdag, ondanks het slechte weer. Tegen de avond kreeg ik een vrij zware pijnaanval omdat het ineens keihard begon te gieten. En ik was ook in mijn bermuda gaan werken in plaats van een lange broek dus fun. Ik had gelukkig wel een trui mee. Na het werk ging ik nog iets drinken met een collega om mijn vakantie in te zetten en toen ging ik naar huis. Vooral het laatste uur was heftig geweest want alle klanten vielen toen binnen omdat de bui toen gaan liggen was. Wat ik wel had zien aankomen.

Maandagochtend deed ik rustig aan want dinsdag zou er een vrij drukke dag op de planning staan. Wel eentje waar ik naar uitkeek, maar wat me heel veel energie zou kosten dus ik besloot de dag ervoor niet te gek te doen. Dus ik lag voor het grootste deel van de dag onder mijn dekentje met mijn e-reader. In een van de weken zonder overzichtje heb ik een e-reader aangeschaft omdat ik toch altijd digitaal lees. En dan is een e-reader iets lichter en ook aangenamer voor mijn ogen. Ik moet zeggen dat ik positief verrast ben, want hij heeft er de afgelopen tijd voor gezorgd dat ik een stuk meer lees. Ik heb de Kobo Libra H20 omdat veel mensen die hebben en ik er hele goeie dingen over hoorde. Dus een tevreden lezer hier! Ik ben nog steeds in het boek op de foto bezig, maar het is een zwaar onderwerp en Engels. En een vrij dik boek ook. Maar ik ben al over meer dan de helft ondertussen dus ik denk dat ik er niet zo lang meer over ga doen om hem uit te lezen.

Dinsdag was het tijd voor Plopsaland! Ik keek hier al zo lang naar uit! Ik heb twee zomers gewerkt in het team, het grootste deel niet in het park maar in het zwembad ernaast (Plopsaqua). Het was zo fijn om er weer eens te zijn! Sowieso ben ik opgegroeid met de helden van Studio 100 dus het is altijd nostalgie om al die liedjes te horen. Plopsaland is echt een van mijn happy places op de wereld. ’s Morgens was er een vrij lange wachtrij om in het park te gaan, maar al bij al waren we nog vrij snel binnen. Ik ging alleen met mijn zusje, door de dag kwamen er een paar vrienden van haar bij. Vond ik niet zo erg, want het was een vrij gezellige dag.

We gingen als allereerst in de Dino Splash, wat een boomstammetjes achtige attractie is. Alleen zaten we op de hoogste helling twee keer vast. De tweede keer ook echt op het punt waar het bootje schuin staat om naar beneden de roetsjen. Ik vond het grappig, mijn zusje was iets minder amused. Het was een speciaal zicht wel, normaal krijg je amper de kans om het uitzicht te zien omdat het zo snel naar beneden gaat. Aan het station om terug uit te stappen liep de boel nog eens vast dus een van de werknemers moest ons begeleiden om over de bootjes eruit te klimmen. Het was een speciale ervaring. Ik had nog nooit echt meegemaakt dat een attractie vast bleef zitten dus ergens vond ik het wel grappig.

We hadden een paar regenvlagen, maar dat mocht de pret niet drukken. De foto hierboven is gemaakt vanuit de wachtrij van een van mijn favoriete achtbanen. Het is een houten achtbaan die vrij snel en wild gaat. Die er ook nog geen jaren staat, maar als ik in Plopsaland ben dan slaan we hem nooit echt over. Vroeger had ik vrij veel schrik in zulke wilde attracties maar nu heb ik niks liever. Voor mijn zusje was het de eerste keer dat ze erin ging dus ik ben trots op haar.

Helaas eindigde deze toffe dag iets anders dan verwacht. Toen ik wilde aanschuiven bij een andere rollercoaster struikelde ik. Mijn middelvinger en ringvinger zijn over een steen heen gegaan waardoor die een paar heel diepe snijwonden hadden. Bovendien heb ik ook een van de dranghekken op mijn vingers gekregen dus fun. Het was door mijn eigen schuld, ik was te enthousiast en werd daardoor onhandig. Dus we zijn toen vrij snel naar het EHBO gegaan, die al snel doorhadden dat zij niks konden doen. Ambulance werd gebeld, ik mocht mee naar het ziekenhuis. Door corona mocht mijn zusje niet mee, wat nog het meest van al mijn hart brak. In het ziekenhuis zijn foto’s genomen, het bovenste kootje van mijn beide vingers is gebroken. Het lukt prima om nu te typen omdat we al een paar dagen later zijn en de pijn afneemt. Maar ik heb dus wel tijdelijk twee minder functionerende vingers. Plus die botjes genezen heel traag. Uiteindelijk werden alle wondes gehecht en mocht ik gelukkig naar huis, want er was misschien sprake van overnachting. Een paar uur later kwam ik veilig thuis, mijn zusje was ook veilig thuis geraakt. Dus als jullie komende weken mijn twee vingers in een verband zien, dat is het probleem. Er zit geen gips omheen door die wonden en ik weet eigenlijk ook niet of ze daarvoor een gips leggen.

Het slapen met die pijn is nog vrij goed gegaan, natuurlijk heb ik pijnstillers genomen. Met die pijn had ik niet zoveel zin om te koken dus ik haalde mijn favoriete salade bij de broodjeszaak. In tijden van pijn moet je jezelf iets gunnen toch? Mijn zusje was zo lief om mee te gaan met me, want ik had ook nog medicatie nodig voor mijn vingers. Naast rust en zorg moet ik ook antibiotica nemen, waarschijnlijk om infecties te voorkomen.

Ik lag ook vooral Netflix te kijken deze week want ik was veel moe. Ik vermoed dat dat is omdat mijn lichaam extra moest werken met die breuk en wondes. Sowieso als ik al ergens een grote wonde heb of gewoon een simpele verkoudheid ben ik al sneller moe doordat dat mijn lichaam dan veel meer moeite kost. Gelukkig is Sabrina er om mij gezelschap te houden dan. Ik ga deze serie missen als ik hem uit heb gekeken, maar ik heb nog heel veel afleveringen te gaan. En ondanks dat ik veel rust nodig heb, ben ik niet iemand die een serie snel in een keer uit binget.

Donderdag zocht ik mijn collega op die in zwangerschapsverlof is. Na al die tijd samenwerken is ze een hele goeie vriendin geworden dus ik was blij dat het ons eindelijk lukte om eens af te spreken. We deden een kleine wandeling door haar stad en babbelden vooral bij, waar ik enorm van genoten heb. Ik mocht ook haar Ringfit lenen omdat ik hem wil uitproberen maar ik ben bang als ik hem zelf koop dat ik dan misschien een miskoop doe. Gezien mijn vingers zal het niet voor de eerst komende dagen zijn, maar ik hoop binnenkort hem toch eens te kunnen proberen. Ik ben nu al benieuwd! Ze zei zelf dat er vrij veel beweging en sport komt kijken bij een halfuurtje alleen al, dus dat is goed. Want ik moet blijven bewegen. Ondanks de pijn.

Heb jij ooit al eens iets gebroken in je leven?

Het ziekenhuisgesprek en de uitslag

Hi allemaal! Begin juli had ik het eindgesprek in het ziekenhuis. Ik had daar tot nu toe niks over gedeeld en eigenlijk ben ik ook niet echt iets schuldig van hoe snel ik dat doe. Ik mis het bloggen wel en ik wil dit eerst opgeklaard hebben voor ik verder ga. Dus vandaar, vandaag het verhaal van hoe het ging twee weken geleden in het ziekenhuis. Let’s go!

Voor ik begin, ik heb talloze huilbuien gehad de dag zelf. In de namiddag was ik aan het werk en ik heb echt een paar keer op mijn lip moeten bijten om niet achter mijn kassa te beginnen wenen. It was a rough day. Ik vind het normaal prima om open te zijn op mijn blog, om mensen te inspireren of mensen het gevoel te geven dat ze niet alleen zijn. En toch zit ik dit kind of met trillende vingers te typen. Om maar een indicatie te geven van hoe lastig ik het er nog mee heb. En niet alleen met de gevolgen voor de uitslag, meer zelfs. We zijn nu twee weken later en ik heb het idee dat alles een beetje gekalmeerd is in mijn hoofd, maar dat kan ook zijn omdat wanneer ik dit aan het typen ben mijn verlof net is begonnen. En ik morgen best wel toffe plannen heb.

Maandagochtend om 10u zat ik met trillende handjes in de wachtzaal van de specialist waar ik in september 2020 voor het eerst op gesprek ging. Eerst overliep ze alle onderzoeksresultaten. Geen bijkomende slaapproblemen, geen vitamines tekort, alles met mijn nieren was dik oke. Goed nieuws dus. Yep. Tot haar volgende zin zich vormde. ‘We denken dat ge een beetje overspannen zijt’. Ze stelde verdere vragen over ’t werk, over hoe ik me door de pandemie heen had geslagen. En toen sprak ze van een psycholoog en kine om te leren ontspannen. En eventueel een tijd thuis. Dat laatste moet nog intern besproken worden, dus daar heb ik nog geen nieuws van. Overspannen of misschien zelfs nen burn-out.

Van veel mensen krijg ik een antwoord dat dat beter is dan een chronische ziekte. Yes it is. Van een burn-out of overspannen zijn valt een stuk beter te herstellen. De specialist sprak alsnog van omgang met de klachten. Dus wie weet heb ik het alsnog voor altijd aan mijn rekkel. Waarom ik daar zo verdrietig over ben, als ik echt een burn-out heb dan ben ik ook een tijdje van huis. Niet letterlijk natuurlijk. Maar dan ligt mijn leven een tijd plat en dat is lastig. Bovendien kan je herstellen van burn-out, maar ge wordt nooit meer echt de oude als voordien. Alsnog is er misschien iets dat voor altijd weg is van mijn gezondheid. Het was een pittig jaar vol met stress, de pandemie, mijn werk dat doorliep en niet altijd evident was. Ondanks dat ik bij ons de minste uren heb opt werk. Ik ga niet ontkennen dat ik geen stress heb gehad. Absoluut niet, het was geen gemakkelijk jaar en ik ben wel meer dan eens de moed verloren. Om hem daarna terug op te rapen natuurlijk. Ik ben daar ook vrij open over geweest hier heb ik het idee. En toch heb ik het gevoel dat er iets niet klopt.

Later in de week begon ik voorzichtig met het resultaat van de onderzoeken mee te delen aan anderen. Familie, vrienden. Een paar van jullie hebben het nieuws al lang voor deze blogpost gekregen. Wat absoluut niet betekent dat als ik je niks gestuurd heb je niks voor mij betekent. Er zijn heel wat mensen onder mijn volgers met wie via Insta nauwer contact heb. Maar mijn kopje zat vol. Dus neem het zeker niet persoonlijk op. Mijn intuïtie gaat vrij hard tegen de diagnose van de dokter in. En ik ben geen dokter. Ik ga ook niet zeggen dak het beter weet dan de medische wereld. Ben ik echt overspannen? Could be. De klachten die ik heb horen daar inderdaad bij. Maar sommige dingen wijd je niet aan overspannen zijn. Afgelopen week was het van maandag tot zaterdag vrij mooi weer. Zonnetje scheen, iedereen blij. Ik ook. Zonder echt hard met mijn pijn bezig te zijn of mijn vermoeidheid (waar ik nu ik het me bedenk best wel trots op ben, ik heb er naast gekeken). Zaterdag werd het kouder, pijntjes kwamen weer op. Zondag was ik een hele dag aan het werk en het was niet zo heel druk. Tegen 17u30 barstte er een gigantische regenbui los. Zo eentje waarvan je niks meer ziet als je erdoor loopt. Van dat kaliber. En vlak daarvoor voelde ik al pijntjes. Maar toen hij losgebarsten was al helemaal. Het voelde alsof iemand mijn heupen en rug eruit probeerde te trekken. En al snel volgden mijn spieren. En later de rest van de hoop. Mijn pijn reageert op het weer en dat is niet iets wat in mijn hoofd zit. Dat is gewoon zo. Vandaag was ik ook redelijk hard aan mijn bed en slaapkamer gekluisterd omdat ik me niet goed voelde. Ik had pijn en daardoor was ik duizelig, hoofdpijn. En het was niet echt netjes weer. Ik ga voorlopig nu luisteren naar wat de specialist zegt want tegenstrubbelen heeft daar niet echt zin in nu. En ik heb er om eerlijk te zijn ook de energie niet voor. Maar als ik dit gevoel blijf hebben ga ik terug naar de huisarts en wil ik me later onderzoeken in een groter ziekenhuis. Dit verhaal wordt nog vervolgd, ook na het eerste gesprek met de psycholoog in het ziekenhuis. Maar voor nu moet ik veel verwerken, al vind ik dat het ondertussen een stuk beter gaat mentaal.

Dikke knuffel allemaal! ♥

Radiostilte op Hoogsensitieve Held

Hi allemaal. De laatste blogpost die ik publiceerde was begin deze maand. En toen werd het stil. De mensen die mij volgen op social media weten dat ik daar wel nog actief ben. Dat betekent niet dat ik niet meer wil bloggen, maar social media onderhouden is gemakkelijker dan een volledige blogpost uit te werken. Ik ga vandaag eventjes uitleggen waarom er radiostilte is en gewoon eventjes bijpraten. Het was een stuk bewust dat ik eventjes niet blogde omdat het niet lukte, maar aan de andere kant mis ik het ook wel. Bloggen is iets wat ik nu bijna vier jaar doe en ondertussen is het een hele goeie hobby geworden.

Laten we maar met de deur in huis vallen, op 12 juli kreeg ik mijn eindgesprek in het ziekenhuis zoals ik al vertelde in een van mijn overzichtjes. Daar ga ik nog geen resultaten van delen hier op mijn blog want ik moet het zelf nog persoonlijk aan een paar mensen laten weten. En mijn ego is nu niet zo groot dat ik denk dat alles en iedereen mijn blog constant leest, maar het is wel een vorm van beleefdheid. En ten tweede ben ik ook nog niet klaar om er een hele blogpost aan te wijden. Ik heb over twee weken een vervolggesprek in het ziekenhuis en het kan zijn dat ik dan wat meer zal delen, kan ook van niet. Ik moet het allemaal zelf eventjes verwerken. Er zijn een paar mensen die wel al op de hoogte zijn onder mijn volgers.

Dat slokt nu gewoon eventjes mijn aandacht op, ik heb de afgelopen weken buiten werken ook niet echt zot gedaan, dus vandaar ook geen weekoverzichtjes. Als ik niet aan het werk ben lig ik te lezen of ben ik Netflix aan het kijken. Dat klinkt heel deprimerend, maar dat valt wel mee. Ik ben mezelf gewoon tijd aan het geven om dingen te verwerken en dit is mijn manier om dat te doen. Buiten dat om ook dagelijkse pijntjes en struggles die al aanwezig waren. Dus daar heb ik ook soms mijn handen aan vol. Het komt wel weer op gang, maar op mijn eigen tempo. Ik kon het gewoon niet aanzien dat mijn blog nog langer leeg bleef, dus vandaar dat ik eventjes een stukje in elkaar heb geflanst. Social media bleef vrij actief, maar zoals ik al zei. Het is gemakkelijker om daar iets te delen dan hier. Gewoon omdat ik mijn blog echt belangrijk acht en de dingen die ik hier plaats daar wil ik tijd en moeite in steken. Niet gewoon eventjes zoals een Instagramfoto een snelle caption met fotootje. Vandaar. Mijn blog is mijn digitale kindje en dat wil ik dan ook zo behandelen, als een kindje.

Spreek jullie snel! 🙂

Kleine successen vieren

Hi allemaal! Ik weet niet hoe het met anderen zit, maar ik wil altijd enkel grote successen vieren. Zoals de meesten waarschijnlijk. Nieuwe baan, promoties, diploma’s of een huis gekocht. Het is maar een kleine opsomming van alle dingen die online gegooid worden of gedeeld worden. Ik kan me daar zelf heel onzeker door voelen. Ben ik blij voor die mensen? Ja, zeker als het dierbaren zijn van me. Maar eigenlijk leer ik nu ook hoe belangrijk het is om kleine succesjes te vieren. Wil daarmee niet zeggen dat je voor iedere was die gedraaid is een feestje moet geven, maar je snapt me wel.

De drang om dit postje te typen kwam eigenlijk vooral vanuit mijn visie als leven met fibromyalgie. Meestal wil ik veel te veel. Ik heb een hoofd dat niet stopt, zoals velen. Maar ik heb maar een maximum aan energie en mijn lichaam kan niet altijd alles aan wat ik zelf wil. Niet als ik daarbij ook nog dingen voor mijn plezier wil doen. En toch moet er altijd meer gebeuren. Ik woon nog thuis, maar toch trek ik al redelijk goed mijn plan vind ik zelf. Ik doe zelf mijn boodschappen, ik kook zelf. Ik verdien mijn eigen centjes, ik betaal mijn eigen rekeningen en aankopen. Eigenlijk voor iemand die pas een jaar leert omgaan met die gezondheidsklachten (waarvan ze in dat jaar tijd echt ferm gevolueerd zijn mag ik wel zeggen) doe ik dat niet slecht. Maar tis iets met een hoofd dat altijd meer wil. Tot ik laatst een prent tegenkwam op Instagram (ga hem straks eventjes linken) die me deed nadenken. Niet van de eerste keer, maar later wel. Dit is het linkje. Op het prentje gaat het wel specifiek over fibromyalgie maar ik volg meestal die accounts omdat dat is wat ik heb. Maar je kan dit op bijna elke situatie toepassen, ook verder dan chronische ziektes. Moeilijke periodes int leven, mentale problemen. You get it.

Meestal word ik wakker met een lijstje aan dingen die ik nog wil doen die dag. Ook op een dag dat ik rond 12u30 richting mijn werk ga. Sowieso wik en weeg ik op die dagen iets meer wat ik doe ’s morgens want werken kost een bom aan energie en kost heel veel van mijn lichaam. Meestal ben ik ook boos als ik dan zie hoe weinig ik verwezenlijkt hebt van die lijst. Sowieso moet ik misschien eens een planner in huis halen om die dingen op te schrijven. Maar het ding is dat ik juist zou moeten leren kijken naar de dingen die wel lukken. Of moeten, das een hard woord. Mogen. Achteraf als ik door mijn social media scroll of hier op mijn blog de overzichtjes teruglees dan zie ik altijd dat ik toch weer een week heb overleefd of doorstaan heb. Dat klinkt alsof mijn leven zwaar suckt, zo erg is het nu ook niet. Maar tis niet altijd gemakkelijk. Ik zal het anders verwoorden, dat ik ondanks de pijn toch weer heel veel goeie dingen heb gedaan, dingen heb ondernomen en gelukjes heb gevonden zelfs. En dat ik dat best mag vieren. Vandaag ook, ik zit op mijn bed te typen en mijn oog valt constant op de hoek van de kamer. Daar lag al een tijdje een berg rommel en dat heb ik vandaag aangepakt. Tis een klein stukje voor een ander, maar het is aangepakt en ik ben blij. Terwijl ik het afgelopen weekend en daarvoor iets meer pijn heb gehad dan anders door ons onvoorspelbaar veranderend weer. Vier de kleine successen. Ik wil altijd elke dag vers koken maar voor mij is dat niet mogelijk. Toch kook ik een paar keer per week en de andere momenten val ik dan terug op kant en klaar, bestel ik iets of eet ik gewoon brood. En in dat geval is het zelfs gewoon het belangrijkste dat ik iets heb gegeten.

Vooral als ik zo een paar dagen na elkaar veel meer last heb kan ik heel erg hard voor mezelf zijn. Maar dat helpt niet. Meestal voel ik me slechter achteraf of krijg ik stress. En ook dat heeft dan weer een effect op mijn lichaam. Dus dan pak ik er vaak eventjes de prent bij die ik net gelinkt heb. En zeg ik tegen mezelf: Nikitatje, je hebt veel pijn. Alles wat je nu doet is supergoed. Maakt niet uit hoeveel er gebeurd is. Ge kunt mijn boodschap zoals ik al zei ruimer trekken, hoeft niet perse over fibromyalgie te gaan.

Vier jij altijd kleine succesjes?

Week in beeld 55 | Iemand de zomer gezien?

Hi allemaal! Het is begin juli. De zomer is in het land. Althans, dat zou hij moeten zijn. Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar hier hebben we een hele week regen gehad en een dag zon. Helaas voor mij was dat op een werkendag. Er hing ook een beetje een verdrietige sfeer over de week. Door die regen had ik meer pijn en last. En deze week was een week waar ik daar eventjes niet mee kon omgaan. Ik heb altijd gezegd dat ik daar eerlijk over ging zijn, bij deze. Er zaten gelukkig wel genoeg goeie momenten bij de week waar ik wel met een glimlach op terugkijk. Op zondagavond zag ik mijn beste vriendin terug, waar ik nog steeds met een hele grote smile aan terugdenk. Ik kreeg mijn tweede prik, wat ook een stap in de juiste richting is. Dus let’s go!

Het was al weer een paar weken geleden dat ik over Animal Crossing praatte, toch ben ik nog steeds een fanatiek speler. Er gebeurt gewoon weinig boeiends in het spel. Al was ik vorige week wel gecharmeerd door het verrassingsfeestje dat mijn bewoners hadden geregeld. Ik wist dat dat ging gebeuren maar ik vind het schattig dat de makers daaraan denken. Afgelopen zondag speelde ik kort om knollen in te slaan en dat was het ook wel. Veel vordering gebeurt er voorlopig nog niet op het eiland.

Zondagavond ging ik naar de stad met mijn beste vriendin, we bekeken een paar winkels maar gingen al vrij snel schuilen want er kletterde een gigantische regenbui neer. Gelukkig is de horeca terug open, dus we ging snel eventjes binnen iets drinken. Ik warmde op met een warme chocomelk. Het was gezellig, het was ook al weer een tijd geleden dat ik haar gezien had. Het drukke leven en corona laten dat helaas niet altijd toe maar als ik mijn vrienden zie geniet ik er altijd dubbel van!

We gingen pizza eten samen achteraf. Dat is bijna altijd traditie bij ons met mijn verjaardag. Alleen heb ik pasta gegeten en zij lasagne dus echt Pizza Hut is het niet geworden haha. Ook lekker. Na de Pizza Hut zijn we nog eventjes in lunapark geweest in de buurt. Dat is iets wat ik zelf niet zo snel doe, maar met vrienden vind ik dat altijd grappig. We hebben tegen elkaar geraced en daarna probeerden we elkaars record te verbeteren in Crossy Road. Ik was vroeger iemand die dat echt constant speelde dus ik was er best wel goed in. Na het lunapark gingen we nog iets drinken op het dakterras van een restaurant en daarna zijn we allebei naar huis gegaan. Het was een gezellige en fijne avond. Zeker een hoogtepunt van afgelopen week.

Dinsdag ging ik werken met een warmtepleister op mijn rug want ik had pijn. Het is niet dat dat alles oplost, maar het maakt het wel draagbaarder. En die pleister zorgt er ook voor dat ik zelf warm blijf hebben en dat is wel iets wat de pijn onder controle houdt. Daar zullen medewarriors wel over kunnen meespreken, hoe kou soms een gigantisch effect kan hebben op je klachten. Te warm kan ook weer een probleem zijn, maar aangezien het deze week bijna terug herfst leek had ik daar niet zoveel schrik voor.

Woensdagochtend stond ik al vroeg aan de bushalte (allee ja, zo vroeg was het nu ook weer niet) want ik had een afspraak voor mijn tweede prik. Ik ben volledig gevaccineerd vanaf nu. Ik had niet perse meer last dan vorige keer, wel spierkrampen aan de kant waar de geprikt hadden. In mijn volledige arm en hand. En ik moest die middag nog werken dus dat werd nog iets. Uiteindelijk is het goed gegaan. Ik ken mensen die knock out zijn gegaan van het vaccin dus ik ben blij dat het bij mij zo is gelopen elke keer. Het grappige was ook dat de vrouw die me ging vaccineren nog zei dat ik niet moest schrikken, dat ze de naald erin ging zetten en ik schrok alsnog.

Donderdag moest ik naar de fysiotherapeut en het openbaar vervoer werkte niet mee en ik ging echt gigantisch te laat komen. Dus het is een taxi geworden. Voor de rest herinner ik me niet zo heel veel meer van donderdag, denk dat het voor de rest een rustige dag is geworden.

Donderdagmiddag lanceerde EA games wel de gameplay trailer van het nieuwe pack van The Sims 4 dat als ik me niet vergis over een paar weken uitkomt. Ik dacht dat het de livestream was van de makers die gingen spelen, maar dat is pas volgende week blijkbaar. Het is het eerste pakket sinds jaren waar ik echt weer enthousiast van werd. Al moet ik toegeven dat ik nu ook wel een heel stuk minder sims speel. Al heeft dat hoofdzakelijk te maken met het feit dat The Sims 4 gewoon niet zo’n goeie game is als The Sims 3. Misschien komt er nu eindelijk een beetje verandering in. De nieuwe packs heb ik ook trouwens, maar echt nog weinig mee gespeeld.

Vrijdagmiddag was het goed warm toen ik ging werken, maar ik had nog een halfuur tijd voor ik moest beginnen. Waarvan ik dus een kwartiertje nog in het zonnetje gespendeerd heb. Gewoon genieten van de zonnestralen en van de muziek uit mijn koptelefoon. Ik had een hele stomme dag vrijdag en dit was absoluut iets wat hem beter maakte. Van alle dagen was vrijdag wel echt mentaal de zwaarste denk ik. Ik heb het moeilijk ermee dat mijn ziekte evolueert. En dat gezondheidsklachten toenemen. Tegen de avond heb ik mijn hart gelucht en sindsdien gaat het al een beetje beter. Ik voel me meer opgelucht, heb een beetje nieuwe moed ontwikkeld. Het hoort erbij helaas.

Ik vergat mijn boodschappen in de koelcel op mijn werk en er was niet echt iets meer in huis wat ik kon eten als avondeten. Dus het werd Mc Donalds bestellen. Wat op zich ook weer geen straf is, dat is altijd lekker. Ze hebben tijdelijk een hamburger voor de Rode Duivels en die had ik besteld als support voor onze ploeg. Helaas heeft het niet mogen baten want we zijn niet meer in de running. Na het eten ben ik eigenlijk vrij snel gaan slapen want ik was moe.