Week in beeld 64 | Onverwachts drukke week

Hi allemaal! Vorige week kwam er niks online, mijn hoofd zat een beetje te vol. Zelfs social media is de hele week uit gebleven en deze week ook voor een groot stuk. Er was niks aan de hand, gewoon een beetje overprikkeld. Zolang ik voel dat ik het fijn vind zonder social media dan ga ik het ook aanhouden. Mijn blog ga ik niet al die tijd platleggen, die zou ik te veel missen. Zeker na de blogmeeting heb ik wel geleerd hoe blij ik ben met mijn stukje internet.

De week die gepasseerd is had eigenlijk een rustige planning maar er is heel veel in geslopen zonder dat ik het door had. Nu aan het einde van de week voel ik dat wel, dus komende week eventjes op de rem stampen. De week was wel gevuld met heel veel leuke dingen, dus dat is een troost. Let’s go!

Normaal gezien start ik mijn overzichtjes op zondag. Maar vorige week heb ik geen overzichtje gepost. En ik moest toch echt de meeting een plekje geven. Het was heel gek om terug in deze stad te zijn. Aan hetzelfde perron als vroeger. Al was het deze keer wel voor een fijne reden.

We bleven ook maar zeggen dat we een grote groepsfoto gingen maken, uiteindelijk vergaten we dat waardoor er maar zes mensen op raakten. Ik heb deze week al een uitgebreider stukje geschreven over de meeting, ook met linkjes naar de blogs van deze toppers. Check it out zou ik zeggen.

Maandagavond keerde ik naar huis van mijn vriend en mistte ik net mijn trein. Ik weet dat er de laatste tijd veel foto’s van Starbucks de revue passeren haha. Maar ik drink heel graag Starbucks, daarvoor niet altijd met koffie. Deze Pumpkin Spice Frappuchino heeft ook weer gesmaakt. En daarna mijn trein op!

Dinsdag was ik eigenlijk niet van plan om veel buiten te gaan want ik was vrij moe. Tot mijn zusje thuiskwam van school. Ze vroeg of ik nog eventjes met haar de stad in wilde omdat ze niet zo’n leuke dag had gehad. Terwijl we daar waren hebben we daar ook gegeten. Spaart mij ook moeite om te koken en dan doen we ook nog eens iets samen. Het was een gezellig uitstapje en mijn taco’s waren heel lekker! Het restaurant waar we hebben gegeten is een van mijn favorieten dus het smaakt altijd. De kerel die ons bediende was ook super vrolijk en vriendelijk dus dat maakte ook mijn dag.

Woensdagmiddag gingen we naar de kermis! Bij ons in de stad komt hij altijd in oktober, maar vorig jaar hebben ze hem na een week afgebroken omdat er te veel protest was voor corona. En ik was het er wel mee eens. Ik vind het zo erg voor de uitbaters dat ze daardoor geen inkomsten hadden, maar het was niet echt verantwoord. Ik heb ook opgelet, mondmasker was mee en als ik het te druk vond ging ik naar huis. Het was alleen geen schitterend weer (beetje bewolkt en wind) waardoor het goed meeviel. Ik heb enorm genoten van de middag. Ik ben gemakkelijk overprikkeld, maar kermis en pretparken geniet ik altijd van! Helaas bij de laatste attractie ben ik tegen de zijkant van het wagentje geknald waardoor ik heel veel pijn had. Mijn zij deed heel veel pijn en nu is het doorgetrokken in mijn schouder. Was het wel waard trouwens, maar dat was wel weer een teken dat mijn pijn erger wordt. En dat is wel lastig.

Donderdagochtend had ik fysiotherapie. Ondanks de vele pijn ben ik toch gegaan, want daar dient het ook een stukje voor. Ik krijg altijd een massage op de pijnlijke plekken, deze keer werd mijn schouder extra behandeld omdat ik zoveel pijn had daar. Nu heb ik nog meer pijn, maar dat is altijd zo de dag zelf. Naarmate de dagen vorderen zal het wel verbeteren. Het hielp ook niet mee dat het storm, wind en stortregen was. Gelukkig heb ik de felste buien netjes kunnen ontwijken.

Doordat het donderdag niet mijn beste dag was besloot ik mezelf te verwennen. Ik haalde twee donuts als ‘troost’. In de namiddag ging ik boodschappen doen met mama en ze kocht mij een grote knuffel van 101 Dalmatiërs en dat maakte mijn dag ook. Jup, ik ben 24 maar voor knuffels ben ik een sucker. Ik ga echt nooit volwassen worden denk ik haha.

Aan het einde van de week spotte ik deze mooie lucht. Vroeg opstaan zal nooit mijn thing worden. De laatste tijd let ik er wel op dat ik een soort van vast slaapritme heb thuis, maar dat loopt niet altijd zoals gepland. Wel al beter dan vroeger. Het voordeel van de winter is wel dat doordat het later licht wordt ik de zonsopkomst meestal wel meemaak. Dat vind ik wel leuk want dat is altijd een gelukje.

Naar het einde van de week merkte ik ook wel dat mijn stemming een beetje omsloeg. Of het is door de drukke week of door iets anders dat weet ik niet. Ik merk dat het de afgelopen weken al vaker op en af ging, ook al heb ik dat niet zo hard benoemd in de overzichtjes. Dus we zullen zien hoe komende week loopt. Ik hoop jullie te verblijden met fijne momentjes, maar het is wat het is. Soms lopen dingen niet zoals je wilt. En het is goed om dat ook toe te geven. Soms heb ik het gevoel dat mijn blog af en toe een grote klaagmuur is, maar ik weet diep vanbinnen ook dat dat niet zo is.

De bloggers-meeting!

Hi allemaal! Als je een van mijn blogcollega’s volgt of meerdere zul je wel al gehoord hebben dat we een meeting hebben gehouden afgelopen weekend. Mijn blog was wat stil, kopje zat een beetje te vol vorige week. Vandaar. Ik hoop gewoon terug te bloggen zoals voor die week, maar dat zal mijn kop uitmaken. Merk dat te veel social media me wel irriteert dus dat blijft waarschijnlijk stil. Let’s go!

Al een tijdje lag het plan op tafel. Irene en Robin (ik link later in deze post alle blogs bij de mensen) hadden de organisatie op zich genomen. Al snel werd ook duidelijk dat Gent de gemakkelijkste plek zou worden aangezien dat het meest centraal lag voor iedereen. Het deed heel raar om in Gent terug te zijn na twee jaar. Ik heb een half jaar in Gent aan de hoge school gezeten, maar die studie zette ik stop omdat het me ongelukkig maakte. Sinds mijn uitschrijving ben ik niet meer in Gent geweest. Dus het deed raar om daar weer te zijn. Al kreeg ik wel het besef cadeau erbij dat ik nu heel veel gelukkiger ben. Beter in mijn vel zit, het leven beter gaat en ik echt gelukkig ben. Daar was onze meeting dus ook goed voor.

Irene en Robin reden zelf naar de zaal als ‘welkomstcomité’. Ik reisde samen met Shirley en Amber naar het zaaltje, wat gelukkig nog gemakkelijk te vinden was. Het was spannend, maar zo leuk! Voor mij voelde het op geen enkel moment ongemakkelijk of akward, dus dat was fijn. Het hielp natuurlijk wel mee dat we allemaal bloggers zijn en die hobby schept meteen al een soort band. Al zijn er sommige van ons die al heel lang niet meer netjes geblogd hebben. De bloggers op pensioen zoals we ze noemden. Grapje, het was heel gezellig. De meeste mensen waren ook gewoon precies zoals ik me voorgesteld had. Niet iedereens blog ken ik al jaren of heel lang, maar ik heb de blogs van de mensen die ik minder goed kende wel opgezocht voordien. Het klopte. Dat vind ik ook zo mooi aan bloggen, het is anders dan Youtube maken. Het was ook grappig om te horen dat Amber me blijkbaar al kende van toen ik vroeger boekblogger was. Voor wie het niet weet, ik heb zeven jaar een boekenblog gehad. Ik had niet verwacht dat er nog iemand die blog zou kennen want zo groot en bekend was hij niet. Hoogsensitieve Held is dat ook niet, maar ik heb hier wel iets meer bereik dan vroeger op Sensitive Booknerd.

Ik heb zoveel geleerd door de jaren heen van andere bloggers. Over bloggen zelf, wat ik zelf wil met mijn blog maar ook dingen over het leven, waardevolle inzichten. Daar ben ik zo dankbaar voor! Het was ook fijn dat er een paar ‘kwetsbare’ momenten waren of dat er over blunders of domme momenten werd gebabbeld. Dat is misschien de grootste les die ik heb geleerd van bloggen (en die nog eens werd benadrukt toen op de meeting). Niemand is perfect en we doen allemaal maar iets. Ik dacht vroeger dat ik de enige was die soms nog onstabiel in het leven staat of in het volwassen zijn. Of dat ik de enige ben met bepaalde angsten, die dingen heeft meegemaakt. Maar dat is niet en dat voelt minder alleen. En niet alleen dat: ik voel me ‘normaal’ daardoor. Vroeger toen ik als kind of tiener gepest werd zeiden mensen altijd van ‘op een dag ga je jouw mensen ontmoeten’. En net als ieder ‘raar’ advies waar je niks mee kan op die leeftijd luister je daar niet echt naar. Maar het is me altijd bijgebleven. Nu op 24-jarige leeftijd kan ik zeggen dat dat waar is. I’ve met my people. Soms krijg ik zulke mooie reacties op mijn blog en dan val ik soms nog van mijn stoel van verschot. Zijn die mooie woorden of complimenten echt voor mij? Het gaat er in eerste instantie natuurlijk om dat je jezelf accepteert en dat doe ik ook voor een groot stuk. Maar een mens is ook gemaakt om verbonden te zijn. Zonder dat ontbreekt er een cruciaal stukje. Dus thanks people die er waren, thanks aan de twee organisators. Ik heb genoten. De meeting alleen al brengt een grote smile op mijn gezicht terug.

Toen we nadien maar met vijf overschoten hebben we buiten nog iets gedronken en dat vond ik ook heel fijn. Ik merkte dat ik mijn klop van overprikkeling begon te krijgen, Niks persoonlijks, ik doe het sowieso beter in kleine groepen. Over het algemeen heb ik van de hele dag genoten. Ik hoop jullie ook. We wilden ook heel graag een groepsfoto met iedereen, maar dat is mislukt.

Vind het ook grappig hoe mijn naamkaartje nog schoon op mijn trui hang en bij de rest niet meer :p

Van links naar rechts: RobinLaurenceIreneAmber (en haar tweede blog) – Fieke
De rest van de groep: LesleyShirleyTalitha

Het was een hele toffe dag! Hopelijk waren de anderen het daar ook mee eens. Zeker voor herhaling vatbaar!

Week in beeld 64 | Een fijne week :)

Hi allemaal! Afgelopen week was een hele rustige week, maar wel een fijne week. Ik deed een paar dingen die heel lang geleden waren, maar waar ik wel van genoot. En deze week opent ook de kermis in onze stad voor een maand, dus daar kijk ik ook naar uit. Ondanks dat ik niet te lang in drukte wil vertoeven, pretparken en kermissen zijn mijn happy place. Het was wel nog steeds een bad pain week. Again. Ik heb altijd gezegd dat ik daar eerlijk over ging zijn, here it is. Ik heb niet zo heel veel meegemaakt deze week, vooral thuis gezeten want het was nu niet echt weer om buiten te lopen. Maar ook saaie weken horen er bij.

Maandag was ik nog bij mijn vriend thuis, zoals altijd. We keken in de namiddag Netflix, naar Alice in Borderland. Die werd aangeraden door Netflix zelf omdat Squid Game ons wel beviel, maar ik ben toch niet helemaal overtuigd. Mijn vriend zijn kat Smoothie heeft ook de gewoonte om zo nu en dan op de tv-kast te kruipen en je aan te staren. Gedaan met ondertitels lezen, ik vind het wel grappig. Behalve als ze dat doet op een spannend moment. Kort na die foto was het tijd voor haar eten dus ze was vrij snel weg van de tv.

Maandagavond nadat ik thuis ben gekomen zette ik de nieuwe aflevering van K2 zoekt K3 op zodat ik weer op de hoogte was. Tot nu toe heb ik wel een top drie. Maar de nieuwe nummer een hoort er niet bij. Ze is zeker niet slecht en ze heeft absoluut wel de vibe. Maar toch heb ik het gevoel dat er iets mist. Mijn favorieten zijn Chanel, Kato en Giana. In die volgorde. Dus ik ben benieuwd! Bij de vorige wedstrijd is mijn favoriete combinatie gewonnen, maar ik denk niet dat ik de tweede keer geluk ga hebben haha. Het is voor mij al goed, maar liever toch geen jongen.

Een week geleden werd bij ons de maskerplicht versoepeld. Je hoeft ze niet meer te dragen in de horeca, winkels, bioscopen en andere plekken. Enkel nog in het ov, stations, zorginstanties en bij contactberoepen. Op zich ben ik daar wel blij mee, want het is toch aangenamer winkelen zo. Al heb ik wel alle respect voor alle slachtoffers die gevallen zijn door het virus. Ik voel me nu trouwens een crimineel als ik zonder masker in de winkel loop. Ik heb trouwens wel nog altijd eentje bij, want als het mij te druk wordt dan heb ik hem toch nog graag aan. Daarnaast is mijn lichaam zo onvoorspelbaar soms, het gebeurt dat ik op de terugtocht merk dat ik toch te moe ben en met de bus wil terugkeren. En dan is een masker wel nodig. Ik ben vooral blij ook voor mijn vroegere collega’s, want dat trekken en sleuren met masker was niet altijd evident. Dus ik ben blij dat zij ook weer zonder masker mogen werken.

Dinsdagochtend ging ik boodschappen doen. In de regen. Ik had niet zoveel zin om in de avond te gaan want ik weet dat ik me ging irriteren aan de te vele mensen. Dus het werd in de ochtend. Er waren nieuwe hamsters en aangezien ik een sucker ben voor die beesten, nam ik er eentje mee. Ondertussen maakte ik ook mijn ene broer gelukkig, want die spaart ze ook. Verder was het een minibuit, ik had niet zoveel nodig. Albert Heijn heeft trouwens van die Chinese tomatensoep met vermicelli, ik heb hem een keer geproefd en nu ben ik verslaafd eraan. Voor kant en klaar is hij echt goed gekruid en goed van smaak. Dus altijd als ik er ben gaat er een beker mee naar huis.

Op een avond zag ik ook een hele speciale lucht, met de wolken vond ik het wel een mooi schouwspel. En ik hou van mooie kleurtjes in de lucht dus ik wilde er heel graag een foto van maken. Onder andere om jullie mee te verblijden in dit overzichtje. Omdat ik weet dat er nog mensen zijn die genieten hiervan.

Ondanks de pijn deze week wilde ik wel Just Dance spelen. Het was al een tijdje geleden en ik merkte dat ik er zin in had. Zoals ik al eens eerder uitlegde, mijn lichamelijke grenzen moet ik respecteren maar ik moet ook mijn mentale gezondheid bewaken. Dat bewegen heeft de pijn erger gemaakt nadien. Maar ik merkte dat ik er mentaal heel veel deugd van heb gehad om te staan dansen en swingen op de muziek. Mijn liefde voor Just Dance is alleen maar gegroeid aangezien ik steeds meer dansjes uit het hoofd weet. Het is soms een gevecht naar welk deel ik ga luisteren. Mijn lichaam, of mijn geest. Maar beide moeten ze gerespecteerd worden en gehoord worden.

We hadden nog een paar appels die bijna slecht gingen worden, dus ik heb er cake van gemaakt. Appel kaneel. Hij was heel lekker. Daar was iedereen in huis het mee eens. Ik was ook fan van mijn baksel. Het was wel een klein gelukje om ‘s morgens te kunnen ontbijten met cake of om na het avondeten als dessertje een stukje af te snijden. Helaas is hij op nu. Voor herhaling vatbaar dus!

Ik nam deze week ook rust samen met de dieren op mijn eiland van Animal Crossing. Ik heb al een hele lange tijd niet meer gespeeld. Maar de Halloween update is er en die heb ik vorig jaar net gemist. Eind deze maand is mijn Switch namelijk een jaar. De tijd gaat snel. Beau besloot om mijn eiland te verlaten en ik heb hem laten gaan. Hij was een hele leuke bewoner, maar ik heb een paar bewoners die ik heel graag wil hebben en je hebt maar plaats voor tien dieren. It was fun while it lasted. Verder heb ik ook nog wat verbouwd op mijn eiland, heb ik een rivier en een vijver aangelegd. En een helling zodat mijn ene bewoner die boven woont ook naar beneden kan.

Na mijn ziekenhuisconsultatie vrijdag had ik nog twintig minuten om mijn trein te halen, maar ik was al in het station. En ik had scheurende honger, dus ik lunchte in de Starbucks. Die hebben zo’n soort panini met mozzarella en tomaat, die ik vroeger heel vaak at op de trein naar huis na het werk. Maar door corona kon dat niet meer want je moet ten alle tijde je masker aanhouden. En het was lang geleden dat ik hem nog had gegeten. Dus dat werd mijn lunch. Ik merk wel dat ik hem nu heel overrated vind en ik andere dingen een lekkere lunch vind. Maar at least heb ik gegeten dus.

Hoe was jouw week?

Hoogsensitief Persoon Tag

Hi allemaal! Zoals de naam van mijn blog al doet vermoeden, ik ben hoogsensitief. Dat weet ik al een hele lange tijd, het is ook iets wat ik geaccepteerd heb en wat de dag van vandaag mijn kracht is. Ik kwam een tag tegen rond HSP zijn die ik graag wilde invullen.

⭐️ Op welke leeftijd ontdekte jij (ongeveer) dat je een HSP bent?

Ik was zestien als ik me niet vergis. Ik zat in het vierde middelbaar, ook al een paar keer commentaar gehad van mensen dat ik te dramatisch reageer op bepaalde situaties. Er was toen ook net een dierbare overleden dus zo gek was het niet. Maar ik wist ook ergens dat dat diepe voelen niet alleen van dat overlijden kwam. Toen ik door internet op de term HSP ben gestuit, ging er een wereld voor mij open. Ik twijfelde in het begin wel, maar de dingen die ik las waren echt heel herkenbaar. Nu zijn we acht jaar later en twijfel ik daar niet meer aan.

⭐️Wat voor HSP type ben je; een Rustzoeker of Sensatiezoeker?

Ik ben een Rustzoeker. Ik hou wel van nieuwe dingen proberen maar het liefst heb ik mijn eigen omgeving. En een rustige omgeving. Ik ben ook gemakkelijk overprikkeld soms heb ik het idee, daar struggle ik ook nog steeds mee na zoveel jaar. Meestal ga je mij op een rustige plek vinden waar ik zelf muziek aan het luisteren ben en met een van mijn hobby’s bezig ben. Schrijven, lezen of tekenen. Dat zijn de drie grootste. Het idee van constant lawaai en drukte maakt me alleen al geïrriteerd door eraan te denken.


⭐️ Wat is als HSP jouw favoriete vakantie?

Ik heb denk ik niet echt een favoriete vakantie. Vaak betekent vakantie dat de hele rompslomp en drukte van werken en weg en weer crossen eventjes plat ligt en ik in het zonnetje de hele middag kan lezen. Of toffe dingen doen met de mensen waar ik van hou. Ik wil nog wel reizen in mijn leven, maar ik zou het denk ik niet aankunnen om voor altijd buiten Belgiëe te zijn. Voor mij zit het vaak in de kleine genietmomentjes.

⭐️ Wat vind je het leukste aan een HSP zijn?

Er zijn heel veel dingen die ik leuk of mooi vind aan HSP zijn. Maar ik denk dat een van de dingen die ik het mooiste vind ik dat ik alles zo diep voel. Ik heb altijd het gevoel dat ik midden in de wereld sta want ik merk alle intenties op, mijn oog valt meestal op de leuke en minder leuke dingen. Dat is soms heel vermoeiend maar ik zou het toch niet anders willen. Net als het feit dat ik me zo goed kan inleven in andere mensen, dat ik ze daardoor kan helpen en blij kan maken. Fantastisch. En hoe een klein gelukje als een compliment op mijn blog of de avondlucht met prachtige kleuren me zo intens gelukkig kan maken. Ik voel alles heel diep en dat is gewoon een zegen. Soms is het een vloek, maar heel vaak is het een zegen. Neem dat weg en je neemt echt meer dan de helft van de dingen weg die mijn leven zo bijzonder maakt.

⭐️ Weten familie en vrienden dat je een HSP bent?

De meeste mensen wel. Niet iedereen weet heel goed wat dat inhoudt, maar als de mensen die ik liefheb me eens raar aankijken om wat ik zeg of doe dan leg ik wel uit waar het vandaan komt. De meeste weten denk ik dat het betekent dat ik heel gevoelig ben en daardoor soms erger reageer op kleine dingen dan een ander. Dat is het niet helemaal in een notendop, maar zoals ik al zei. Als ik voel dat er uitleg nodig is dan geef ik die ook wel.


⭐️Verberg je wel eens je hooggevoeligheid?

Er zijn momenten dat ik dat deed vroeger als kind want ik was raar in veel mensen hun ogen. Nu niet meer. Het hoort bij me en als je met me wil omgaan moet je het erbij nemen. Al moet ik wel zeggen dat er situaties zijn waar ik het wel verberg uit bescherming. Maar dat is dan vaak omdat ik me niet comfortabel genoeg voel om me open te stellen.


⭐️ Heb je wel eens een opvallende reactie gehad?

Nee, niet echt. Of jawel, mensen die vanzelf zeiden dat ze wel wisten dat ik HSP ben. Maar dat komt meestal wel van mensen die zelf kennis hebben of het zelf zijn. Maar gelukkig heb ik er niet heel veel negatieve reacties aan overgehouden of iets opvallends.


⭐️ Heb je familie/vrienden die ook een HSP zijn?

Ja. Ik ken heel wat mensen die zelf ook HSP zijn, die het zelfs pas laat in de volwassenheid leerden. Wat eigenlijk ook wel fijn is, want soms het ik die erkenning dat ik niet raar ben wel eens nodig. Meestal weet ik wel beter en weet ik dat dat niet zo is. Maar dat stemmetje soms.


⭐️ Zijn er door jou mensen zich bewust van geworden dat ze ook een HSP zijn?

Voor zover ik weet niet. Als mensen ernaar vragen hoe het in elkaar zit dan leg ik dat wel mooi uit. Maar ik weet niet of uit die uitleg ooit al een conclusie is gekomen dat de ander misschien ook HSP is. Ik weet ook dat het soms nog te weinig besproken wordt in de media. Het is al een stuk beter, maar veel mensen weten nog steeds niet wat het inhoudt. Dat is ook de reden dat ik er zelf open over praat. Misschien op mijn blog iets minder omdat er op dit moment iets anders mijn leven inpalmt, maar dat komt vanzelf wel terug.

Ken jij iemand die hoogsensitief is?

Week in beeld 63 | De herfst is in het land!

Hi allemaal! Deze week sloeg het weer compleet om, de zomer zit er nu echt op. Wel pijnlijk na die mooie septembermaand. Helaas, aan alle mooie liedjes komt een einde. Ik moet zeggen dat ik het er moeilijk mee heb. De afgelopen weken was het weer nog vrij goed en ik had al veel last. Ik probeer niet pessimistisch te denken, maar de lastigere maanden komen er weer aan. Aan de andere kant heb ik gemerkt dat ik lezen onder mijn elektrisch deken ook wel knus vind, en de warme pyjama’s en knusse truien komen ook weer uit de kast nu. Voor de rest was het een heel rustige week, ik ben veel thuis geweest maar heb er wel van genoten. Naast dat kocht ik eind deze week ook iets aan wat van pas komt als blogger. Nu al blij met die aankoop.

Dit is de schade na meer dan twee maanden elke dag een nieuw buisverband rond mijn vinger draaien. De wonde is genezen dus vanaf nu is het ook niet meer bedekt. Ik heb de afvalzak in de badkamer leeggemaakt. Welgeteld 8 dozen buisverband, drie doosjes pehahaft en vijf vellen vetverband. Maar het was het allemaal waard want mijn vinger geneest goed. Helaas voor mij was het een breuk dus dat reageert ook op het weer. Mijn middelvinger nog het ergste van al. Het gaat goed met de genezing, maar ik voel wel nog heel veel pijn. De pees had ook een vrij diepe snee en dat die nog aan het herstellen is voel ik wel. Met mijn ringvinger gaat het goed. All is good dus 🙂

Ik deed ook voor de eerste keer een zelftest. Over het algemeen was het niet zo ingewikkeld, maar ik heb die wisser echt veel te diep gestoken want de tranen sprongen in mijn ogen. Voor mijn slaaptest in januari moest ik ook een test doen, maar dan in het triagecentrum. Die vrouw die het toen deed was er duidelijk beter in dan ik. Ik denk dat ik nog een hele dag heb lopen snotteren erdoor. Ik heb geen symptomen trouwens, maar het was voor een afspraak waar ik echt safe wilde zijn woensdag. En aan de andere kant, met mijn risicofactoren is het altijd een geruststelling als ik zie dat ik negatief ben voor corona. Dat betekent niet dat ik nu als een gek elke week testen ga doen, maar de afspraak was best wel belangrijk. Ik ga er ook nog niet te veel over delen, pas als ik meer nieuws heb.

Zoals ik al zei, ik had last van het weer. Aan alle lieve mensen die me vorige week een betere pijnweek toewensten, helaas is dat niet gebeurd. Toch vind ik jullie medeleven echt heel lief. Dat neemt de pijn niet weg helaas, maar het verzacht wel mijn mentale pijn die ik er soms door heb. Dat viel gelukkig wel mee deze keer. Ik startte Disney+ op en zette de film van Miss Peregrine’s Home For Peculiar Children. Ik ben de reeks ook aan het lezen, dus ik ben helemaal in de sfeer. Wat ik niet erg vind want naast twee boeken van Judith Visser zijn dit echt mijn favoriete boeken. Wat veel boekenwurmen hebben met Harry potter, heb ik met de boeken van Ransom Riggs. Al ben ik nog altijd niet eens met hoe de film in elkaar zit. Zeker nu ik de reeks tegelijkertijd aan het lezen ben merk ik hoeveel er niet klopt aan de film. Een voorbeeld is dat Emma in het boek de persoon is die vuur kan maken met haar handen, in de film is ze de persoon die zo licht is dat ze in de lucht kan zweven. Dat soort kleinigheidjes storen mij dan wel, vooral omdat het mijn favoriete boeken zijn. De film is zeker niet slecht, maar lang leve de boeken. Sorry voor mijn rant haha.

Woensdag had ik de spannendste dag van de week, de afspraak is naar mijn gevoel wel goed gegaan. Onderweg naar daar las ik om mezelf af te leiden. As I said, ik ben de reeks van Ransom Riggs aan het lezen. Ondertussen ben ik bijna klaar met het eerste boek. Best wel confronterend als ik me bedenk dat ik vroeger dit boek in twee dagen erdoor trok, dat dat nu meer dan een week duurt. En niet perse omdat ik het zo druk heb, maar omdat die ijzersterke leesconcentratie is verloren gegaan aan brain fog door mijn pijn. Maar dat betekent ook dat ik veel langer kan genieten van Jacob en zijn vrienden natuurlijk. Ik kijk vooral uit om de laatste twee delen te verslinden want die heb ik nog nooit gelezen. Maar je favoriete boeken herlezen is altijd een beetje als thuiskomen van een lange reis.

Na de afspraak ging ik nog iets drinken en lunchen met mijn vriend, want die moest pas in de namiddag werken. Het was lekker en gezellig. Ik had ook een hele mooie broek gezien in een winkel, maar ik heb discipline getoond en hem laten hangen haha. Ik wil graag een beetje op mijn koopgedrag letten komende tijd, hoewel ik wel heel veel nieuwe broeken nodig heb want de paar skinny jeans die ik nog kon verdragen zijn inmiddels ook een probleem geworden. Helaas.

Fysiotherapie ging niet door deze week, ik had mijn afspraak geschrapt vorige week. Maar ik wilde wel mijn portie beweging gehad hebben. Dus ik haalde de Ringfit nog eens uit de kast. Ik heb geen nieuwe levels gedaan, daar had ik geen zin in. Vooral losse mini-games. Beweging is beweging! Uiteindelijk heb ik toch een mooi halfuur staan sporten. Ik wilde nog wat langer door maar mijn lichaam was aan het smeken om te stoppen. Dus toen ben ik in de douche gesprongen en heb ik dat ook gedaan. En nu voel ik nog steeds de spierpijn van het sporten. En van de regen. Soms zou je je afvragen of ik het expres opzoek, dat is niet zo. Niet bewegen maakt het veel erger. En om eerlijk te zijn, af en toe eens goed sporten is ook goed voor mijn welzijn. Luisteren naar de signalen van mijn lijf is belangrijk, maar luisteren naar mijn mentaal welzijn is dat ook. Chronische pijn hebben is soms al zwaar genoeg zonder dat je dat negeert. Misschien moet ik daar eens een blogpost over schrijven, de strijd tussen mentaal en fysiek soms.

Ik ontdekte ook dat ik nog meer als vorige keer achter loop op mijn reading challenge. Het zal spannend worden tegen over een paar maanden, maar ik denk dat ik hem dit jaar niet zal halen. Of ik zou een serieuze leesgoesting moeten krijgen. Maar dan nog, twintig boeken is wel veel. Aan de andere kant, ik ga waarschijnlijk veel moeten rusten want de koude maanden kosten mij veel meer energie. Hopelijk lukt het om hier en daar iets te lezen dan. We zullen zien. Tis geen ramp en niemand gaat dood als ik hem niet haal. Alleen kan mijn perfectionisme daar niet zo goed tegen haha.

Lang leve het elektrisch deken dat ik een tijdje terug bestelde. Ik heb er deze week al heel vaak onder gelegen. Niet enkel omwille van de pijn, maar ook vanwege de kou. Dat het weer kouder wordt buiten voel ik ook. En door de pijn slaap ik ook minder goed, dus dat maakt me ook gevoeliger voor koude. Gelukkig is het geen straf om knus onder mijn deken te liggen. Ik gebruik hem trouwens niet om te slapen, dat is te gevaarlijk. Ik gebruik hem wel, maar losgekoppeld en uit. Waarom ben ik er nu pas opgekomen om dit ding in huis te halen. Had me zoveel frustratie gespaard vorige winter. En de buitenkant is van fleece dus what more could you wish for?

Ik had een nieuwe afspraak in het ziekenhuis vrijdagochtend waardoor ik heel vroeg uit bed moest. Hoewel, zeven uur is nu ook niet zo vroeg. Wel voor iemand die al twee maanden niet meer aan het werk is. En het was ook nog donker vanmorgen en daar heb ik ook altijd moeite mee als ik vroeg moet opstaan. Mijn beloning was wel dat ik voor het eerst in lange tijd kon genieten van de zonsopkomst. Allee ja, zonsopkomst. Veel zon was er niet aan…

Toen ik van het ziekenhuis kwam deed ik een grotere aankoop. Ik was er al een tijdje over aan het nadenken. Ik ben blogger, ik schrijf veel en ben veel bezig op mijn iPad. Maar als ik veel pijn heb of in bed blijf, heb ik niet altijd de motivatie om een paar uur met mijn laptop op schoot te zitten. Mijn iPad is veel lichter. Met die gedachten heb ik een Magic Keyboard aangeschaft. Dat is een toetsenbord dat zich met Bluetooth aan je iPad koppelt. Op zich heb je gewoon je toetsenbord op scherm he, maar voor lange blogposts werkt dat voor geen meter. Ik heb er nu deze blogpost mee geschreven en tussendoor een paar berichtjes op Instagram mee getypt en ik ben er heel blij mee! Denk dat ik en mijn nieuwe toetsenbord dikke vriendjes gaan worden. Het was een dure aankoop, maar wel eentje die ik ga benutten. En tis eentje voor mijn gezondheid. Merci trouwens aan de mensen die een reactie achterlieten op mijn postje over pesten. Ik ben altijd dankbaar voor jullie lieve woorden, maar deze lag heel gevoelig en daardoor raakten de reacties me ook keihard. Merci, jullie zijn de beste. This is why I am a happy blogger ❤️

Kijken jullie uit naar de winter?