Week in beeld | 29

Het was een memorabele week. Ik had het allereerste echte onderzoek midden in de week, maar daarnaast was het ook gewoon een werkweek. Ik heb niet zoveel boeiends te vertellen deze week, maar ik heb wel heel goed mijn doen en laten bijgehouden in mij notities. Alleen de foto’s zijn een beetje een rommeltje geworden, maar ik ben eruit geraakt. Het was tegelijkertijd een lastige maar ook een hele mooie week want ik realiseerde me zoveel. Ook hoeveel mensen er duimen voor me op een goeie uitslag. Dus zoals ik al zei: een memorabele week.

★ Ik stond zondag uitgeslapen en pijnvrij op. Alleen al dat maakte dat ik een paar sprongetjes en dansjes wilde doen, maar dat heb ik gelaten haha. Er sliepen nog mensen en sebiet maak ik een verkeerde beweging en heb ik alsnog pijn. Maar dat was dus een geluksmomentje zoals je waarschijnlijk wel kon bedenken. Ik ontbeet op mijn gemakje, dronk een theetje en ging daarna op mijn gemak de trein op naar het werk. Het was verdacht rustig voor een zondag trouwens. Normaal hebben we altijd handen tekort op zondagen, maar het viel goed mee. Dat was wel eens welkom. Over de middag moest er zoveel tegelijk in de magnetron dat het eventjes puzzelen was, maar het is gelukt. Tegen de avond had ik zoveel gelachen met mijn collega en dat was heel fijn. ’s Avonds keek ik met mama De Code van Coppens. Dat is een programma waar bekende Vlamingen een escape room spelen in twee teams. Elk team apart. Het is vaak hilarisch om ze bezig te zien en horen.

★ De nieuwe week brak aan en ik stond uitgeslapen op. Helaas was de pijn wel terug. Het was fijn voor een dagje. Ik sliep iets langer uit, ook dat was welkom. Daarna ontbeet ik, ging ik boodschappen doen, naar de bakker en liet twee nieuwe sleutels maken bij de sleutelmaker. Dus nu heb ik mijn sleutels terug, want die was ik kwijt. Ik nam de bus voor een halte om mezelf te helpen. Dat maakt echt wel een verschil als je best wel veel boodschappen meehebt. Mensen keken me als een debiel aan. Maar mensen weten niet wat er aan de binnenkant zit. Later na de lunch rammelde het openbaar vervoer met mijn voeten waardoor ik mijn trein mistte. Geen probleem, want met de volgende ben ik ook nog op tijd. Maar dan moet ik me meer haasten. Maar ik ben gelukkig zonder problemen op mijn werk geraakt. Werken was tof, ik had een goeie shift. Wel kreeg ik ineens een flare-up en dat was minder fijn. Een flare-up betekent dat mijn klachten in een paar minuten heel erg worden. Dus dat de pijn en vermoeidheid verhoogt, ik me niet meer kan concentreren. Hij was gelukkig wel van korte duur. Mijn trein naar huis had vertraging omdat er bij het vorige station de hulpdiensten moesten tussenkomen. Daar heb ik respect voor, maar ik heb een taxi genomen naar huis want ik was te moe om te wachten. Goeie keus, want ik was veel sneller thuis met de taxi.

★ Dinsdag was not my day. Ik stond moe op en gespannen en dat is helaas gebleven. Ik was de hele dag onder stress en spanning, wat geen deugd doet. Ik had stress voor mijn onderzoeken van donderdag. Ik wilde ook een menuplanning maken maar dat mislukte helaas. ’s Avonds bestelde ik pizza om mezelf een gelukje te gunnen. En dat was een goed idee.

★ Ik stond wel op tijd op deze keer, maar ik stond ook met een betere mood op. Voor ik boodschappen ging doen bekeek ik de promo’s van de week waardoor ik me officieel een volwassene voelde. En ik nam een klantenkaart, wat het gevoel nog erger maakte haha. Ik deed broodnodige boodschappen. In de namiddag werkte ik en ik voelde me een stuk beter. Er werd veel gelachen op de werkvloer en dat maakte het nog beter. Ik ben daar zo dankbaar voor! Tot ik een flare-up kreeg en ik eventjes moest gaan zitten dan. ’s Avonds maakte ik van het restje wraps dat ik nog had een andere soort wrap dan maandag. Ik gebruikte een saus uit een bokaaltje maar ‘spicete’ hem op met kruiden, kaas en groenten en dat was een succes want het was zo lekker! Iets wat ik vaker ga doen. Natuurlijk is verse saus maken het beste van al, maar daar had ik niet echt zin in. Voor ik ging slapen ging ik voor het eerst in een eeuwigheid weer mediteren, ik wil er terug een gewoonte van maken.

★ Ik stond op en ik realiseerde me dat het vandaag de grote dag was. Botscan. ’s Morgens legde ik mijn iPad aan de oplader en downloadde een paar seizoenen van series want ik wilde voorbereid zijn op het wachten. Want ja, ik wist dat ik dat ging moeten doen. ’s Morgens probeerde ik zoveel mogelijk te relaxen want ik heb gemerkt dat stress de pijn erger maakt. Maar uiteindelijk moest ik toch de bus op. In het ziekenhuis verdwaalde ik eerst drie keer voor ik het vond, want ingewikkeld gebouw. Maar ik vond het wel. De dokters op de afdeling waren wel heel vriendelijk, heel fijn. Dat stelt een mens wel op zijn gemak. Eerst werd er een contrastvloeistof ingespoten, dat is nodig voor de scans. Die moet helaas twee uur inwerken, dus vandaar mijn voorbereiding aan series kijken. Heb ik ook gedaan, ik ben ondertussen wel ook eventjes om een snack geweest in het winkeltje van het ziekenhuis. Ik had een hongertje en eten mocht gelukkig. Na twee uur werd de scan gemaakt. De volledige scan van mijn lijf was tien minuten, maar toen dacht ik dus dat het al voorbij was. Ze wilden een detailscan van mijn rug en die duurde een halfuur. Daarbij moeten je armen ook omhoog en zo liggen voor een halfuur doet pijn haha. Daarna nog een scan van mijn pols en handen en toen mocht ik gaan. In het station bleek mijn trein vertraging te hebben en dat kon er eventjes niet meer bij. Ik was best wel emotioneel door die hele onderzoeken. Nee, ze hebben geen pijn gedaan uiteindelijk en het viel mee. Maar dat werkt wel echt op je mentale. Gelukkig duurde het niet zo heel lang en zat ik even later toch op mijn trein naar huis. ’s Avonds warmde ik mijn spaghetti op en deed ik niks meer. Ik was moe van de emoties, spanning die dag. Tijdens de dag had ik wel op mijn Stories gezet dat ik bij de Nucleaire Geneeskunde was voor mijn onderzoeken en er waren mensen bezorgd. Wat ik heel lief vond en dat maakte echt wel mijn dag.

★ Ik ging boodschappen doen en haalde onderweg een broodje voor de lunch wat heel lekker was. De shift vloog weer voorbij zoals vaker op de vrijdag lijkt wel. De tijd gaat echt steeds sneller heb ik het idee. Werken is soms zwaar en ik heb soms echt wel pijn. Maar ik heb de afgelopen week wel gemerkt dat mijn werk me beter maakt. Daarmee bedoel ik niet dat ik nu elke dag wil gaan werken want dat kan mijn lichaam niet aan. Maar ik wil zo lang mogelijk blijven werken, want mijn werk heeft echt wel een goeie invloed op mijn mentale gezondheid. Bovendien heb ik ook gewoon topcollega’s dus die wil ik ook niet missen. ’s Avonds keek ik de finale van The Voice Kids en ik was het niet eens met de winnaar. Maar niet ieder jaar kan je favoriet winnen helaas.

★ Ik nam een shift over vandaag, maar gelukkig pas in de namiddag. Ik schreef de ene helft van dit weekoverzichtje. Bad habit, ik weet het. Ik vind weekoverzichtjes heel leuk om te typen en maken, maar ik stel het altijd veel te lang uit. Ik at de overschot saus met wraps op en ging werken. De trein had technische problemen waardoor ik vijf minuten te laat was, maar gelukkig was het dat maar. En besides, dit is overmacht. Ik kan daar niks aan doen. De rest van de dag verliep wel vlotjes gelukkig. Na mijn shift at ik en ik schreef mijn overzichtje af. En ik las een halfuurtje in bed want ik wil nu elke dag een halfuurtje lezen. Minimum. Ik lees de laatste tijd echt heel weinig en dat vind ik gewoon jammer.

Wat waren de lichtpuntjes in jouw week?

Een maand terug online en hoe ik dat ervaar

Zoals jullie wel weten heb ik mijn social media pauze eerder stopgezet. Ik had geen zin meer. En normaal ben ik dan een diehard volhouder, maar ik had gewoon geen zin meer. Dus vandaar. En het is niet zo’n grote ramp. Geleerd heb ik sowieso en mijn kijk op social media is ook enorm veranderd. Het doet me een stuk minder. Dat en meerdere dingen wilde ik vandaag eens bespreken. Let’s go!

Photo by Annie Spratt on Unsplash

Het voelt nog steeds een soort van raar om terug online te zijn, maar tegelijkertijd ben ik het ook weer gewend. Maar het lijkt alsof er een deel waarde die ik er vroeger aan hechtte weg is. Het is een beetje moeilijk om uit te leggen. Het is niet dat ik vroeger veel waarde hechtte aan likes of comments op welk platform dan ook. Maar nu nog veel minder. Nu gooi ik iets online omdat ik dat leuk vind, zonder me echt bezig te houden met wat anderen daarvan denken of hoeveel likes ik ga krijgen. Dat betekent niet dat ik niet nadenk over wat ik wel en niet deel. De meeste dingen die ik deel zijn heel alledaags en totaal niet privé. Heel gek om te zeggen terwijl ik wekelijks een persoonlijke update online gooi die wel wereldwijd te lezen is. Maar dat is toch anders. I don’t know why. Vroeger was ik aan het wikken en wegen wat mensen wel zouden denken als ik X of Y online zette. Ik weet niet of ik daar ooit iets over verteld heb, maar het was wel zo. Terwijl ik dat nu veel minder doe. Tegelijkertijd heb ik ook een stuk minder om te delen nu. Misschien ook omdat ik niet echt spectaculaire dingen meemaak of doe nu. Ik ging wel al eens met vrienden iets gaan eten of de stad in. Terwijl ik nu vooral thuis zit om te rusten. En ook gewoon omdat mijn onderzoeken het niet toelaten om af te spreken. Ik mis het wel, dat geef ik toe. Maar daar gaat het nu niet over. Vele dagen is het gewoon ’s morgens lezen of bloggen en ’s middags werken. En om daar nu elke dag een status over te posten… Maar ik gebruik wel Instagram Stories heel vaak. Maar ook daar deel ik niet meer alles, omdat ik daar geen behoefte meer aan heb. Ik volg meestal mijn gevoel. Soms heb ik zin om veel te delen, soms ook niet. En zolang ik me daar goed bij voel, is het allemaal oke.

Ik moet wel zeggen dat ik me daar eerst wel druk in maakte toen ik terugkwam. Die mening van anderen op social media had ik niet tijdens mijn pauze. En dat was heel fijn. Maar eigenlijk is er niemand echt in mijn vriendenlijst die echt haatcomments zou achterlaten, de meeste mensen vinden mij leuk om wie ik ben. En als dat niet zo is, zegt dat meer over die ander dan over mij. Ik heb niet het meest boeiende leven en ik doe geen baanbrekende dingen. Maar hoeveel mensen in het dagelijks leven doen dat echt? Heel weinig. Uiteindelijk krijg je van iedereen vaak maar de ‘best off’ te zien van hun dagen. Ik heb die knop kunnen omdraaien. Als ik nu een liedje wil delen dan doe ik dat gewoon. Als ik zin heb om 100 stories te uploaden, doe ik dat ook gewoon. Die drang heb ik niet meer. Het gebeurt heel vaak dat ik dagen niks online zet omdat ik geen zin heb of gewoon niks te delen heb. En dat is waarschijnlijk het resultaat van mijn pauze.

Tegelijkertijd merk ik wel dat ik mezelf soms wel moet tegenhouden. Soms moet ik mezelf wel echt vertellen, van nu is het genoeg geweest. Leg die telefoon weg en ga iets doen. Er zijn ochtenden die verloren gaan aan scrollen en liken, en dat heb ik van de week gemerkt. En dat wil ik niet meer nu, dus daar heb ik iets aan gedaan. Mijn opgelegde regel van geen social media voor 9u ’s ochtends slaagt meestal wel. Net als geen social media tijdens het eten. Wanneer ik overstuur ben of mijn dag niet heb ben ik ook minder online. Om mezelf te beschermen tegen de overvloed (ik vond het woord niet :p) prikkels die ik dan te verwerken krijg. Op het moment zelf merk ik nooit zo dat ik overprikkeld raak, maar nadien wel. En ook om mezelf te besparen dat ik mezelf ga vergelijken met mensen die wel gewoon gelukkig zijn. Ik weet het, je weet nooit wat er gebeurt als de camera van de telefoon uit gaat. Maar als ik overstuur ben kan ik niet relativeren, ik weet dat van mezelf. Soms gooi ik mijn apps er een paar dagen af als ik daar behoefte aan heb. Het idee dat ik dingen aan het missen ben, raakt me al lang niet meer. Ik heb meer dan een halfjaar allerlei zaken gemist en ik heb het overleefd. Op dat soort dagen denk ik aan mijn rust en ontspanning. En dat werkt. Social media is leuk, als je er op een goeie manier mee omgaat.

Ben ik blij om terug te zijn? Ja. Ik vind het leuk om dingen te delen, te reageren op leuke statussen en ik hou er ook van om quotes en inspirerende ‘shizzle’ te zien passeren. Dat zet mij ook altijd aan het denken over mijn eigen doen en laten. Dus ja, ik ben blij terug te zijn. Maar aan de andere kant merk ik ook iets. Vroeger stond social media veel centraler in mijn leven en blaasde ik het altijd op. Terwijl ik dat nu niet meer heb. Het doet me een stuk minder. En dat was de bedoeling. Dus al bij al ben ik blij met deze ‘vorderingen’ zal ik maar zeggen. Als ik echt dingen wil delen, doe ik dat het allerliefste hier, op Hoogsensitieve Held. Hier kan ik mijn ei altijd kwijt en bovendien kan ik zoveel vertellen als ik zelf wil. Je hebt natuurlijk ook mensen die bloggen via een Facebook-pagina of hun Instagram en als dat werkt voor jou is dat fantastisch. Maar ik heb liever mijn blog om zulke lappen tekst te schrijven. En gelukkig doe ik dat ook graag. Ik kan wel zeggen dat mijn liefde voor bloggen heel hard is gegroeid tijdens die detox. De blogliefde was er natuurlijk al, vanzelfsprekend. Maar ik merk dat als ik scrol op social media, ik op het einde van de rit altijd weer naar mijn blog terug verlang. Dus dit is mijn plekje, hier hoor ik thuis 🙂

Welke rol speelt social media in jouw leven?

Week in beeld | 28

Zoals ik al zei, ik upload vanaf nu mijn weekoverzichtjes op zondagochtend. Voor mij komt het een stuk beter uit qua planning en schrijven. Dat betekent ook dat de overzichtjes starten op zondag en eindigen op zaterdag. Afgelopen week was een hele emotionele, maar er was elke dag wel een geluksmomentje of iets waar ik blij van werd. Mijn onderzoeken zijn ook officieel in gang, wat spannend is. Maar ik ben ook opgelucht, want de eerste stappen zijn gezet en ik weet hopelijk over een paar maand wat de diagnose wordt.

★ Zondag startte ik rustig met een ontbijtje, het leek alsof ik alle tijd had. Maar dat was niet het geval want ik moest werken die dag. Ik voelde wel dat het een zware dag ging worden, ik voelde het aan mijn spieren. Voor ik vertrok gooide ik het restje pasta pesto van de zaterdag in mijn lunchbox, zo had ik een lekkere lunch. Gelukkig vliegen zondagen altijd voorbij, maar het was een zware. ’s Avonds had ik zoveel pijn dat ik eventjes moest gaan zitten. Gelukkig was dat echt in de avond al, wanneer het bijna tijd was om te sluiten. ’s Avonds keek ik een stuk van The Hungergames na het eten, maar dat was bijna onmogelijk want ik was zo moe.

★ Opstaan ging lastig omdat ik zo moe was, maar gelukkig viel het wel goed mee eens ik echt uit mijn bed was. Ik besloot naar de bakker te gaan want ik had zin in croissantjes. Don’t ask me why want normaal heb ik altijd zin in brood. Maar deze week had ik iets met croissants. Ik merkte ook dat ik stress had voor dinsdag, voor mijn onderzoek. Onderweg naar de bakker passeerde ik de broodjeszaak en kocht een broodje voor mijn lunch. Bij de bakker bleek je dan niet met de kaart te kunnen betalen, het was niet onze normale bakker dus ik wist het niet. Dus ik mocht eventjes naar de bank lopen. Gelukkig was er eentje schuin erover. Mama was ook ondertussen gaan wandelen met het hondje van een goeie vriendin van ons en ze komt er dan altijd eventjes mee naar huis. Want wij zien die hond allemaal graag. En dat is altijd een geluksmomentje. Vlak voor mijn lunch deed ik wat blogwerk en daarna ging ik werken. Ik kan me niet zoveel meer herinneren van mijn shift, waarschijnlijk door dinsdag. Maar volgens mij is er niet echt iets geks gebeurd en was het een normale dag.

★ Het was een gezellige drukte deze ochtend, want het was natuurlijk 1 september en ik heb broers en een zus. Die nog naar school gaan. Voor mijn kleine broer was het extra spannend, want hij gaat voor het eerst naar het middelbaar. Het is raar om ze ’s ochtends niet in huis te zien lopen, maar aan de andere kant is het ook wel rustig. Ik zie ze allebei heel graag, maar sinds corona zijn ze allebei eigenlijk niet meer echt volle weken naar school moeten gaan. Dus de rust is er weer. Toen ik op de trein had voelde ik enorm veel spanning, want het moment van de waarheid kwam dichterbij. In het ziekenhuis vond ik ook niet direct mijn weg waardoor ik in paniek raakte. Gelukkig heb ik het toen gevonden en de dokter was heel vriendelijk. De dokter heeft besloten dat er een botscan moet komen, die gebeurt volgende week. Bij de botscan zal duidelijk worden of het effectief reuma is of niet. Als dat geen resultaat geeft, dan komen er verdere onderzoeken om uiteindelijk bij een diagnose uit te komen. Het gaat nog wel een helse tijd worden. Thuis at ik mijn lunch en las ik mijn boek uit. In de middag haalde ik met mama twee pakketjes op, eentje daarvan was het mijne. Mijn pakketje van MyMuesli was aangekomen. En ik ben heel blij met de muesli. Ze zijn zo lekker! Ik had eerst geen goeie yoghurt waardoor ik er minder van at, maar nu heb ik ook een goeie yoghurt gevonden die zuivelvrij is en nu kan ik wel genieten. De grote bussen op de foto zijn muesli, de kleine zijn dingen die je erbij kan gooien. Voornamelijk met chocolade. Maar er zitten ook nootjes bij die in chocolade gedipt zijn. Heel lekker!

★Ik stond moe en down op, mijn humeur klaarde wel op. Ik maakte me klaar en ging -je raadt het al- croissantjes halen bij de bakker. Samen met de muesli at ik ze als ontbijtje, wat heel lekker was. Ik las daarna wat blogs, las in mijn boek en hing wat rond op social media. Ik haalde pasta dicht bij mijn werk als lunch, de restjes hield ik voor ’s avonds. Ik had nogal laat ontbeten waardoor ik niet echt heel veel honger had tijdens de lunch. Het was deze keer gelukkig wel een betere shift en ik heb heel veel gelachen. Zo mogen er meer zijn haha. Daarom hou ik van mijn werk. ’s Avonds at ik de restjes pasta op en keek ik mijn soap.

★ Het was vandaag alweer 4 jaar geleden dat mijn lieve oma is overleden. Altijd een memorabele dag. Ik probeer ook op dit soort dagen wel blij te zijn, mijn oma zou niet anders willen. Mijn pakketje van Libris arriveerde ook met een nieuw boek dat ik al een tijdje wil lezen. Doordat ik dinsdag naar het ziekenhuis moest had ik een shiftwissel en moest ik donderdag werken. Het was best wel rustig qua klanten, waardoor ik wel tijd had om op mijn gemak te dweilen. Vraag me ook niet hoe, maar na het dweilen was bijna de hele achterkant van mijn ene been van mijn broek nat. Ik slaag echt in alles. De shift ging wel heel snel, en ik was bekaf na mijn shift. Maar dat hoort er helaas bij. Ik ben vooral trots op de dagen dat ik toch doorzet ondanks de pijn. Natuurlijk let ik wel op dat ik niet over mijn grenzen heen ga, maar het is gewoon niet altijd makkelijk.

★ Vrijdag was de laatste werkdag op een rij, zaterdag was ik een dag thuis gelukkig. Op vrijdag stond ik misselijk op, waardoor ik nog eventjes langer heb geslapen. Slecht bij vermoeidheid, maar dit was de beste keuze. Ik had ook gelijk, want toen ik een uur later wakker werd voelde ik me beter. Uiteindelijk ontdekte ik heel veel nieuwe muziek op Spotify, heel fijn altijd. Een van mijn collega’s had een afspeellijst gemaakt met liedjes waarvan ze dacht dat ik ze leuk zou vinden. En ja, meer dan de helft was mijn smaak. Ik ga sommige artiesten hun repertoire zelfs verder onderzoeken als ik tijd heb. Zo vind ik gemakkelijk nieuwe muziek. Mijn lijst met favorieten groeit altijd maar weer, maar dat vind ik juist leuk. Verder was het een zware ochtend. Zoals altijd, omgaan met mijn lichaam dat steeds meer een stap achteruit zet. Ik ga niet dood natuurlijk, maar toch is het confronterend. De shift ging vrij snel. ’s Avonds startte The Voice Kids en dat was een groot geluksmomentje! Ik keek daar al zo lang naar uit. Ik was niet helemaal akkoord met de keuzes van de coaches, maar veel van mijn favorieten zijn gelukkig door naar de finale.

★ Weekend! Ik sliep iets langer uit. Ik probeer een vast slaapritme te pakken te krijgen, maar ik wil ook luisteren naar mijn lichaam. Deze ochtend was het gewoon beter om nog eventjes door te slapen. Toen ik opstond heb ik ontbeten, me aangekleed en ging ik kort de stad in. Ik had een pull gezien die ik graag wou. Dat is ook het enige wat ik gekocht heb, niks anders. Ik wist ook in welke winkel ik moest zijn en toen ik buiten kwam ben ik vrijwel direct terug naar huis gegaan. In de namiddag deed ik boodschappen en ’s avonds maakte ik een eenpansgerechtje klaar. Rijst, worteltjes, paprika, rode uit en kip. Mama vond het zo lekker dat ze drie keer heeft opgeschept, wat ik echt wel een compliment vind. Dat soort dingen maken me dan weer blij. Ik zeg altijd dat ik niet lekker kan koken, maar misschien moet ik die gedachte eens leren loslaten. Na het eten keek ik mijn soap, had nog wat afleveringen in te halen. En kreeg ik een mental breakdown over de pijn en vermoeidheid. Het was een moeilijke week wat dat betreft. Maar maandag weer een nieuwe week en dan gaan we er weer voor.

Mis jij het warme zomerweer al?

Nog eventjes over hoogsensitief zijn

Ik heb wel al vaker geschreven over hoogsensitiviteit. Een begrip dat steeds meer het daglicht te zien krijgt in de media en dat moedig ik alleen maar aan. Het kan heel frustrerend zijn om zoveel te voelen als je niet weet waar het allemaal vandaan komt. Het is niet dat ik nu nooit struggle met gevoelig zijn, want ik heb ook mijn valkuilen. Maar bovenal ben ik dankbaar voor deze eigenschap en dat ik hem heb. Dat bedacht ik me van de week op de trein.

Ik noem het altijd midden in de wereld staan. Meeste mensen ervaren hem normaal. Onze wereld. Iedereen kan gezichtsuitdrukkingen lezen (de meeste mensen toch) en iedereen kan een liedje horen, een smaak voelen of de zachtheid van een dekentje voelen. Dat zijn dingen die je – als je geluk hebt- kan ervaren. Er zijn mensen die doof of blind zijn en die dat niet kunnen. Maar die genieten volgens mij op hun eigen manier van het leven. Ik hoor niet zomaar een liedje. Ik denk dat ik het het beste kan omschrijven met muziek want dat voel ik altijd tot op het bot. Een mooi liedje komt niet gewoon binnen bij mij. Ik voel de melodie, het gevoel van de zanger en wordt geraakt door iedere uithaal, ieder gevoelig stukje en alle klanken en speciale dingen die mensen met hun stem doen. Als ik wat meer verstand had van zingen kon ik de technische benaming gebruiken, maar dat kan ik niet. Iedere trilling in de stem, ieder hees stukje, broze stukjes van een liedje. Ik merk ze allemaal op. Bij echt gevoelige ballades dan hoor ik niet gewoon het liedje. Ik word er volledig in genesteld en het is alsof ik meeleef in het liedje. En dat is heerlijk. Ik kan daar zo intens van genieten. Het is een van de redenen dat ik niet zonder koptelefoon kan. En om overprikkeling tegen te gaan. Muziek maakt mij rustig en als ik een beetje een goeie stem had dan zou ik het waarschijnlijk zalig vinden om zelf al die gevoelige en prachtige nummers te zingen. Die heb ik niet, maar ik ben gezegend met andere talenten. Een liedje komt bij mij niet gewoon binnen. Ik word geraakt tot op het bot. En dat heb ik met de hele wereld.

Ik ervaar de wereld niet gewoon van op een afstand. Ik voel hem. Ik voel alle gevoelens van anderen. Wanneer iemand verdrietig of geïrriteerd is voel ik dat direct. Wanneer er voor ik binnenkom in de kamer een ruzie is geweest voel ik dat direct. Wanneer mijn zusje thuiskomt van school een een -excuse my French- een kutdag heeft gehad, kan ze dat niet verbergen voor me. Ik voel het. En het raakt me. Altijd. Is het omdat ik zelf weet hoe het is om je rot te voelen? Ik zou het niet weten. Het zal er wel mee te maken hebben. Alles raakt me ook altijd. Als ik op de trein naar huis zit en de zon ondergaat en prachtige kleuren toont. Wanneer klanten me een compliment geven, iemand vertelt dat er iets rottigs is gebeurd. Ik hoor het niet gewoon, ik voel het tot diep in mijn hart. Dat kan heel vermoeiend zijn, en dat is zo. Maar meeste keren ben ik blij dat ik gezegend ben met mijn gevoeligheid. Het maakt mijn leven zoveel mooier. Ik heb soms zulke mooie dankbare gevoelens ervaren, zoveel bijzondere momenten door die gevoeligheid. Dat zou ik allemaal niet willen missen. Neem mijn gevoeligheid weg en je neemt een heleboel van mijn persoonlijkheid weg.

Ook de momenten dat ik intens gelukkig ben zijn zo bijzonder. Ik kan soms midden in een tekening voelen hoe graag ik dat doe en dat maakt me zo blij. Dat gevoel van geluk. Of wanneer ik zoals nu mijn vingers over het toetsenbord laat glijden om mijn gedachten of gevoelens in woorden om te zetten. Dat ik dat zo goed kan (want dat hoor ik van velen) heeft juist te maken met dat ik de dingen zo goed voel. Het beste gevoel is altijd wanneer ik iemand heb geholpen of gelukkig heb gemaakt. En niet om daarna te kunnen zeggen dat ik de reddende held was. Mensen gelukkig maken is iets wat ik oprecht graag doe. En ja, ik ben me ervan bewust dat dat een enorm groot cliché is. En toch klopt het. Ik doe niks liever dan anderen gelukkig maken. Als ik weet dat ik iemands dag heb gemaakt, dan maakt me dat intens gelukkig. Het liefst zou ik de wereld redden, maar dat gaat me in mijn eentje niet lukken. Daarom doe ik dat maar elke dag met kleine dingetjes.

Currently | Augustus 2020

De laatste zomermaand is omgevlogen, het was wel een memorabele maand. De kindjes mogen weer naar school, maar het zal toch wel anders zijn met de maatregelen. Niks is nog hetzelfde momenteel. Maar er is hoop. Augustus was een rustige maand qua uitstappen en dingen, maar wel een memorabele maand. Ik voelde mijn lichaam achteruit gaan en heb binnenkort mijn onderzoeken. Het komt wel goed. Verder was het geen gekke maand. Ik heb niet bijzonder veel Netflix gekeken of gelezen.

★ Gezien

Stranger Things
Seizoen 2: 
8-9
Seizoen 3: 1-4

Trinkets
Seizoen 1: 
1-9

A Series of Unfortunate Events
Seizoen 2: 
6-7

Favoriet van de maand
Ik twijfel vooral tussen Stranger Things en Trinkets. Beide vind ik hele toffe series. Het hangt er meestal van af of ik ga eten tijdens Netflix of niet. Want dan is Stranger Things geen goed idee. Maar sowieso hou ik van beide. Ik denk wel dat Stranger Things wint want ik heb zoveel zin om verder te kijken! Personages zijn ook heel tof.

★ Gelezen

De bucketlist van mijn hond – Lauren Fern Watt  ★ ★ ★ ★ ★
Trinkets – Kirsten Smith  ★ ★ ★
Geek Girl ‘Knap Anders’ – Holly Smale  ★ ★ ★ ★ ★
Geek Girl ‘Blundert door’ – Holly Smale  ★ ★ ★ ★
Whisper to Me – Nick Lake  ★ ★ ★ ★

Favoriet van de maand
Zoals je ziet was ik met alle boeken wel tevreden. Alleen springt De Bucketlist van mijn hond van Lauren Fern Watt er tussenuit. De boeken van Holly Smale heb ik al eens gelezen en die lees ik voor de nostalgie. Maar dat boek was echt een tranentrekker. Het is een waargebeurd verhaal over de vriendschap tussen een mens en hond. Zo zijn er wel meerdere, maar dit was wel echt een heel bijzonder verhaal. Toen ik mijn lijstje bekeek met gelezen boeken deze maand wist ik zonder twijfel welk boek me het meeste geraakt heeft. Gevolgd door Whisper to me van Nick Lake.

★  Gedaan

Op zoek geweest naar zuivelvrije alternatieven
Mijn lichaam reageert minder goed op zuivel dan vroeger. Nu moet ik wel zeggen dat ik niet helemaal zuivelvrij eet en dat merk je ook wel in mijn overzichtjes. Ik heb ondertussen ondervonden dat dat niet nodig is. Alles wat plantaardig kan eet ik plantaardig, al de rest niet. En ik let alsnog op met wat ik neem van zuivel. Ik eet geen kilo’s kaas meer, en als ik bijvoorbeeld kaas op mijn pasta doe dan is het vegan kaas. Op zich vind ik dat wel lekker, maar er zit een nasmaak aan die ik minder lekker vind. Ik denk wel dat ik daar gewend aan zal raken.

Ik belde de dokter op voor mijn onderzoeken
Mijn onderzoeken gingen nog een tijd uitgesteld worden, wat ik niet meer zag zitten. Ik ben ondertussen ook een keer terug bij de psycholoog geweest (in een week waar geen overzichtje was, wat niet de reden was overigens) en zij zei ook dat dat langer wachten me geen goed deed. Dus ik ging samenzitten met de huisarts, waardoor mijn onderzoeken vervroegd zijn. De dag dat dit online staat heb ik de eerste afspraak bij de specialist.

Ik keerde terug naar social media
Ik was normaal van plan om tot september offline te blijven, maar ik had er geen zin meer in. Ik heb het alsnog iets van 10 maand en een half volgehouden, dus dat vind ik nog altijd heel goed. Niet veel mensen zouden het zolang kunnen. Maar het was fijn. Op het moment dat ik dit aan het typen ben staan de apps eventjes niet op mijn telefoon omdat ik me wil voorbereiden op mijn onderzoeken. De prikkels maken me te onrustig. Vandaar. Ze komen vanzelf wel weer terug. Ik ben wel blij terug online te zijn, want ergens heb ik het wel gemist. Ik merk wel dat het hele gedoe rond social media me een stuk minder boeit. Ik hecht er niet zoveel waarde meer aan als vroeger en als ik veel likes krijg op een post doet het me ook niet zoveel meer. Ik gebruik het nu eerder voor mezelf als ik een keer iets wil delen. Maar de druk is er wel vanaf. En dat is maar goed ook.

★ Memorabele of gekke momenten

Ik stond in de Media Markt zonder portemonne
Toen ik een bericht kreeg dat mijn laptop hersteld was en klaar was voor ophaling was ik als een kind zo blij. Een blogger zonder laptop is lastig, ik mocht die van mama gebruiken. Maar zoals ik al vaker zei, ik heb het liefst van al mijn eigen toestel. En in volle enthousiasme nam ik een grotere zak mee en toen ik mijn reparatie in de winkel wilde betalen besefte ik dat ik mijn portemonnee vergeten was. Gelukkig was mama zo lief om hem te brengen, waar ik heel dankbaar voor was.

Ik had mijn allereerste samenwerking!
Er verscheen onlangs een artikel in samenwerking met Fotofabriek. Ik mocht van hen twee setjes Retroprints testen, wat ik al fantastisch vond. Maar tegelijkertijd ook heel speciaal, want het was de allereerste keer dat ik benaderd werd voor een samenwerking. Ik ga ze ook alleen maar aannemen als ik vind dat de samenwerking bij mij of mijn blog past. Dat was het geval. Mocht je het artikel gemist hebben, hier is een linkje.

Ik had verlengd weekend
Ergens midden augustus was het denk ik, kreeg ik verlengd weekend. Ik was vrij van zaterdag tot en met dinsdag. Woensdag moest ik ook maar in de namiddag werken dus eigenlijk was dat nog een verlenging. Maar ik ging die ochtend naar de dokter, dus helemaal vrij was ik niet. Het was wel welkom en ik heb vooral rust genomen. Dat deed enorm veel deugd.

★ Geleerd

Het is oke om aan te geven dat het niet meer gaat en hulp te vragen. Ook bij de meest simpele dingen.

Pijn en vermoeidheid is niet mijn schuld. Het is onzin om me schuldig te voelen daarover. Ik kies er niet voor

★ Trots-momentjes
– Dat ik het moeilijk vind dat er in zoveel lekkere dingen zuivel zit. Maar ik toch dapper ben doorgegaan op zoek naar alternatieven en ik ze lekker vind!
– Dat ik een keiharde doorzetter ben
– Dat ik de dokter heb gebeld om hulp bij mijn onderzoeken
– Dat ik mijn baas en collega’s heb ingelicht over het feit dat ik misschien chronisch ziek ben. Niet dat het zo’n monsters zijn, maar dit zijn dingen je gewoon liever niet hoeft te vertellen. Het liefst van al wil je je job zonder problemen doen.

Waar was jij trots op in augustus?