Het ziekenhuisgesprek en de uitslag

Hi allemaal! Begin juli had ik het eindgesprek in het ziekenhuis. Ik had daar tot nu toe niks over gedeeld en eigenlijk ben ik ook niet echt iets schuldig van hoe snel ik dat doe. Ik mis het bloggen wel en ik wil dit eerst opgeklaard hebben voor ik verder ga. Dus vandaar, vandaag het verhaal van hoe het ging twee weken geleden in het ziekenhuis. Let’s go!

Voor ik begin, ik heb talloze huilbuien gehad de dag zelf. In de namiddag was ik aan het werk en ik heb echt een paar keer op mijn lip moeten bijten om niet achter mijn kassa te beginnen wenen. It was a rough day. Ik vind het normaal prima om open te zijn op mijn blog, om mensen te inspireren of mensen het gevoel te geven dat ze niet alleen zijn. En toch zit ik dit kind of met trillende vingers te typen. Om maar een indicatie te geven van hoe lastig ik het er nog mee heb. En niet alleen met de gevolgen voor de uitslag, meer zelfs. We zijn nu twee weken later en ik heb het idee dat alles een beetje gekalmeerd is in mijn hoofd, maar dat kan ook zijn omdat wanneer ik dit aan het typen ben mijn verlof net is begonnen. En ik morgen best wel toffe plannen heb.

Maandagochtend om 10u zat ik met trillende handjes in de wachtzaal van de specialist waar ik in september 2020 voor het eerst op gesprek ging. Eerst overliep ze alle onderzoeksresultaten. Geen bijkomende slaapproblemen, geen vitamines tekort, alles met mijn nieren was dik oke. Goed nieuws dus. Yep. Tot haar volgende zin zich vormde. ‘We denken dat ge een beetje overspannen zijt’. Ze stelde verdere vragen over ’t werk, over hoe ik me door de pandemie heen had geslagen. En toen sprak ze van een psycholoog en kine om te leren ontspannen. En eventueel een tijd thuis. Dat laatste moet nog intern besproken worden, dus daar heb ik nog geen nieuws van. Overspannen of misschien zelfs nen burn-out.

Van veel mensen krijg ik een antwoord dat dat beter is dan een chronische ziekte. Yes it is. Van een burn-out of overspannen zijn valt een stuk beter te herstellen. De specialist sprak alsnog van omgang met de klachten. Dus wie weet heb ik het alsnog voor altijd aan mijn rekkel. Waarom ik daar zo verdrietig over ben, als ik echt een burn-out heb dan ben ik ook een tijdje van huis. Niet letterlijk natuurlijk. Maar dan ligt mijn leven een tijd plat en dat is lastig. Bovendien kan je herstellen van burn-out, maar ge wordt nooit meer echt de oude als voordien. Alsnog is er misschien iets dat voor altijd weg is van mijn gezondheid. Het was een pittig jaar vol met stress, de pandemie, mijn werk dat doorliep en niet altijd evident was. Ondanks dat ik bij ons de minste uren heb opt werk. Ik ga niet ontkennen dat ik geen stress heb gehad. Absoluut niet, het was geen gemakkelijk jaar en ik ben wel meer dan eens de moed verloren. Om hem daarna terug op te rapen natuurlijk. Ik ben daar ook vrij open over geweest hier heb ik het idee. En toch heb ik het gevoel dat er iets niet klopt.

Later in de week begon ik voorzichtig met het resultaat van de onderzoeken mee te delen aan anderen. Familie, vrienden. Een paar van jullie hebben het nieuws al lang voor deze blogpost gekregen. Wat absoluut niet betekent dat als ik je niks gestuurd heb je niks voor mij betekent. Er zijn heel wat mensen onder mijn volgers met wie via Insta nauwer contact heb. Maar mijn kopje zat vol. Dus neem het zeker niet persoonlijk op. Mijn intuïtie gaat vrij hard tegen de diagnose van de dokter in. En ik ben geen dokter. Ik ga ook niet zeggen dak het beter weet dan de medische wereld. Ben ik echt overspannen? Could be. De klachten die ik heb horen daar inderdaad bij. Maar sommige dingen wijd je niet aan overspannen zijn. Afgelopen week was het van maandag tot zaterdag vrij mooi weer. Zonnetje scheen, iedereen blij. Ik ook. Zonder echt hard met mijn pijn bezig te zijn of mijn vermoeidheid (waar ik nu ik het me bedenk best wel trots op ben, ik heb er naast gekeken). Zaterdag werd het kouder, pijntjes kwamen weer op. Zondag was ik een hele dag aan het werk en het was niet zo heel druk. Tegen 17u30 barstte er een gigantische regenbui los. Zo eentje waarvan je niks meer ziet als je erdoor loopt. Van dat kaliber. En vlak daarvoor voelde ik al pijntjes. Maar toen hij losgebarsten was al helemaal. Het voelde alsof iemand mijn heupen en rug eruit probeerde te trekken. En al snel volgden mijn spieren. En later de rest van de hoop. Mijn pijn reageert op het weer en dat is niet iets wat in mijn hoofd zit. Dat is gewoon zo. Vandaag was ik ook redelijk hard aan mijn bed en slaapkamer gekluisterd omdat ik me niet goed voelde. Ik had pijn en daardoor was ik duizelig, hoofdpijn. En het was niet echt netjes weer. Ik ga voorlopig nu luisteren naar wat de specialist zegt want tegenstrubbelen heeft daar niet echt zin in nu. En ik heb er om eerlijk te zijn ook de energie niet voor. Maar als ik dit gevoel blijf hebben ga ik terug naar de huisarts en wil ik me later onderzoeken in een groter ziekenhuis. Dit verhaal wordt nog vervolgd, ook na het eerste gesprek met de psycholoog in het ziekenhuis. Maar voor nu moet ik veel verwerken, al vind ik dat het ondertussen een stuk beter gaat mentaal.

Dikke knuffel allemaal! ♥

Radiostilte op Hoogsensitieve Held

Hi allemaal. De laatste blogpost die ik publiceerde was begin deze maand. En toen werd het stil. De mensen die mij volgen op social media weten dat ik daar wel nog actief ben. Dat betekent niet dat ik niet meer wil bloggen, maar social media onderhouden is gemakkelijker dan een volledige blogpost uit te werken. Ik ga vandaag eventjes uitleggen waarom er radiostilte is en gewoon eventjes bijpraten. Het was een stuk bewust dat ik eventjes niet blogde omdat het niet lukte, maar aan de andere kant mis ik het ook wel. Bloggen is iets wat ik nu bijna vier jaar doe en ondertussen is het een hele goeie hobby geworden.

Laten we maar met de deur in huis vallen, op 12 juli kreeg ik mijn eindgesprek in het ziekenhuis zoals ik al vertelde in een van mijn overzichtjes. Daar ga ik nog geen resultaten van delen hier op mijn blog want ik moet het zelf nog persoonlijk aan een paar mensen laten weten. En mijn ego is nu niet zo groot dat ik denk dat alles en iedereen mijn blog constant leest, maar het is wel een vorm van beleefdheid. En ten tweede ben ik ook nog niet klaar om er een hele blogpost aan te wijden. Ik heb over twee weken een vervolggesprek in het ziekenhuis en het kan zijn dat ik dan wat meer zal delen, kan ook van niet. Ik moet het allemaal zelf eventjes verwerken. Er zijn een paar mensen die wel al op de hoogte zijn onder mijn volgers.

Dat slokt nu gewoon eventjes mijn aandacht op, ik heb de afgelopen weken buiten werken ook niet echt zot gedaan, dus vandaar ook geen weekoverzichtjes. Als ik niet aan het werk ben lig ik te lezen of ben ik Netflix aan het kijken. Dat klinkt heel deprimerend, maar dat valt wel mee. Ik ben mezelf gewoon tijd aan het geven om dingen te verwerken en dit is mijn manier om dat te doen. Buiten dat om ook dagelijkse pijntjes en struggles die al aanwezig waren. Dus daar heb ik ook soms mijn handen aan vol. Het komt wel weer op gang, maar op mijn eigen tempo. Ik kon het gewoon niet aanzien dat mijn blog nog langer leeg bleef, dus vandaar dat ik eventjes een stukje in elkaar heb geflanst. Social media bleef vrij actief, maar zoals ik al zei. Het is gemakkelijker om daar iets te delen dan hier. Gewoon omdat ik mijn blog echt belangrijk acht en de dingen die ik hier plaats daar wil ik tijd en moeite in steken. Niet gewoon eventjes zoals een Instagramfoto een snelle caption met fotootje. Vandaar. Mijn blog is mijn digitale kindje en dat wil ik dan ook zo behandelen, als een kindje.

Spreek jullie snel! 🙂

Kleine successen vieren

Hi allemaal! Ik weet niet hoe het met anderen zit, maar ik wil altijd enkel grote successen vieren. Zoals de meesten waarschijnlijk. Nieuwe baan, promoties, diploma’s of een huis gekocht. Het is maar een kleine opsomming van alle dingen die online gegooid worden of gedeeld worden. Ik kan me daar zelf heel onzeker door voelen. Ben ik blij voor die mensen? Ja, zeker als het dierbaren zijn van me. Maar eigenlijk leer ik nu ook hoe belangrijk het is om kleine succesjes te vieren. Wil daarmee niet zeggen dat je voor iedere was die gedraaid is een feestje moet geven, maar je snapt me wel.

De drang om dit postje te typen kwam eigenlijk vooral vanuit mijn visie als leven met fibromyalgie. Meestal wil ik veel te veel. Ik heb een hoofd dat niet stopt, zoals velen. Maar ik heb maar een maximum aan energie en mijn lichaam kan niet altijd alles aan wat ik zelf wil. Niet als ik daarbij ook nog dingen voor mijn plezier wil doen. En toch moet er altijd meer gebeuren. Ik woon nog thuis, maar toch trek ik al redelijk goed mijn plan vind ik zelf. Ik doe zelf mijn boodschappen, ik kook zelf. Ik verdien mijn eigen centjes, ik betaal mijn eigen rekeningen en aankopen. Eigenlijk voor iemand die pas een jaar leert omgaan met die gezondheidsklachten (waarvan ze in dat jaar tijd echt ferm gevolueerd zijn mag ik wel zeggen) doe ik dat niet slecht. Maar tis iets met een hoofd dat altijd meer wil. Tot ik laatst een prent tegenkwam op Instagram (ga hem straks eventjes linken) die me deed nadenken. Niet van de eerste keer, maar later wel. Dit is het linkje. Op het prentje gaat het wel specifiek over fibromyalgie maar ik volg meestal die accounts omdat dat is wat ik heb. Maar je kan dit op bijna elke situatie toepassen, ook verder dan chronische ziektes. Moeilijke periodes int leven, mentale problemen. You get it.

Meestal word ik wakker met een lijstje aan dingen die ik nog wil doen die dag. Ook op een dag dat ik rond 12u30 richting mijn werk ga. Sowieso wik en weeg ik op die dagen iets meer wat ik doe ’s morgens want werken kost een bom aan energie en kost heel veel van mijn lichaam. Meestal ben ik ook boos als ik dan zie hoe weinig ik verwezenlijkt hebt van die lijst. Sowieso moet ik misschien eens een planner in huis halen om die dingen op te schrijven. Maar het ding is dat ik juist zou moeten leren kijken naar de dingen die wel lukken. Of moeten, das een hard woord. Mogen. Achteraf als ik door mijn social media scroll of hier op mijn blog de overzichtjes teruglees dan zie ik altijd dat ik toch weer een week heb overleefd of doorstaan heb. Dat klinkt alsof mijn leven zwaar suckt, zo erg is het nu ook niet. Maar tis niet altijd gemakkelijk. Ik zal het anders verwoorden, dat ik ondanks de pijn toch weer heel veel goeie dingen heb gedaan, dingen heb ondernomen en gelukjes heb gevonden zelfs. En dat ik dat best mag vieren. Vandaag ook, ik zit op mijn bed te typen en mijn oog valt constant op de hoek van de kamer. Daar lag al een tijdje een berg rommel en dat heb ik vandaag aangepakt. Tis een klein stukje voor een ander, maar het is aangepakt en ik ben blij. Terwijl ik het afgelopen weekend en daarvoor iets meer pijn heb gehad dan anders door ons onvoorspelbaar veranderend weer. Vier de kleine successen. Ik wil altijd elke dag vers koken maar voor mij is dat niet mogelijk. Toch kook ik een paar keer per week en de andere momenten val ik dan terug op kant en klaar, bestel ik iets of eet ik gewoon brood. En in dat geval is het zelfs gewoon het belangrijkste dat ik iets heb gegeten.

Vooral als ik zo een paar dagen na elkaar veel meer last heb kan ik heel erg hard voor mezelf zijn. Maar dat helpt niet. Meestal voel ik me slechter achteraf of krijg ik stress. En ook dat heeft dan weer een effect op mijn lichaam. Dus dan pak ik er vaak eventjes de prent bij die ik net gelinkt heb. En zeg ik tegen mezelf: Nikitatje, je hebt veel pijn. Alles wat je nu doet is supergoed. Maakt niet uit hoeveel er gebeurd is. Ge kunt mijn boodschap zoals ik al zei ruimer trekken, hoeft niet perse over fibromyalgie te gaan.

Vier jij altijd kleine succesjes?

Week in beeld 55 | Iemand de zomer gezien?

Hi allemaal! Het is begin juli. De zomer is in het land. Althans, dat zou hij moeten zijn. Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar hier hebben we een hele week regen gehad en een dag zon. Helaas voor mij was dat op een werkendag. Er hing ook een beetje een verdrietige sfeer over de week. Door die regen had ik meer pijn en last. En deze week was een week waar ik daar eventjes niet mee kon omgaan. Ik heb altijd gezegd dat ik daar eerlijk over ging zijn, bij deze. Er zaten gelukkig wel genoeg goeie momenten bij de week waar ik wel met een glimlach op terugkijk. Op zondagavond zag ik mijn beste vriendin terug, waar ik nog steeds met een hele grote smile aan terugdenk. Ik kreeg mijn tweede prik, wat ook een stap in de juiste richting is. Dus let’s go!

Het was al weer een paar weken geleden dat ik over Animal Crossing praatte, toch ben ik nog steeds een fanatiek speler. Er gebeurt gewoon weinig boeiends in het spel. Al was ik vorige week wel gecharmeerd door het verrassingsfeestje dat mijn bewoners hadden geregeld. Ik wist dat dat ging gebeuren maar ik vind het schattig dat de makers daaraan denken. Afgelopen zondag speelde ik kort om knollen in te slaan en dat was het ook wel. Veel vordering gebeurt er voorlopig nog niet op het eiland.

Zondagavond ging ik naar de stad met mijn beste vriendin, we bekeken een paar winkels maar gingen al vrij snel schuilen want er kletterde een gigantische regenbui neer. Gelukkig is de horeca terug open, dus we ging snel eventjes binnen iets drinken. Ik warmde op met een warme chocomelk. Het was gezellig, het was ook al weer een tijd geleden dat ik haar gezien had. Het drukke leven en corona laten dat helaas niet altijd toe maar als ik mijn vrienden zie geniet ik er altijd dubbel van!

We gingen pizza eten samen achteraf. Dat is bijna altijd traditie bij ons met mijn verjaardag. Alleen heb ik pasta gegeten en zij lasagne dus echt Pizza Hut is het niet geworden haha. Ook lekker. Na de Pizza Hut zijn we nog eventjes in lunapark geweest in de buurt. Dat is iets wat ik zelf niet zo snel doe, maar met vrienden vind ik dat altijd grappig. We hebben tegen elkaar geraced en daarna probeerden we elkaars record te verbeteren in Crossy Road. Ik was vroeger iemand die dat echt constant speelde dus ik was er best wel goed in. Na het lunapark gingen we nog iets drinken op het dakterras van een restaurant en daarna zijn we allebei naar huis gegaan. Het was een gezellige en fijne avond. Zeker een hoogtepunt van afgelopen week.

Dinsdag ging ik werken met een warmtepleister op mijn rug want ik had pijn. Het is niet dat dat alles oplost, maar het maakt het wel draagbaarder. En die pleister zorgt er ook voor dat ik zelf warm blijf hebben en dat is wel iets wat de pijn onder controle houdt. Daar zullen medewarriors wel over kunnen meespreken, hoe kou soms een gigantisch effect kan hebben op je klachten. Te warm kan ook weer een probleem zijn, maar aangezien het deze week bijna terug herfst leek had ik daar niet zoveel schrik voor.

Woensdagochtend stond ik al vroeg aan de bushalte (allee ja, zo vroeg was het nu ook weer niet) want ik had een afspraak voor mijn tweede prik. Ik ben volledig gevaccineerd vanaf nu. Ik had niet perse meer last dan vorige keer, wel spierkrampen aan de kant waar de geprikt hadden. In mijn volledige arm en hand. En ik moest die middag nog werken dus dat werd nog iets. Uiteindelijk is het goed gegaan. Ik ken mensen die knock out zijn gegaan van het vaccin dus ik ben blij dat het bij mij zo is gelopen elke keer. Het grappige was ook dat de vrouw die me ging vaccineren nog zei dat ik niet moest schrikken, dat ze de naald erin ging zetten en ik schrok alsnog.

Donderdag moest ik naar de fysiotherapeut en het openbaar vervoer werkte niet mee en ik ging echt gigantisch te laat komen. Dus het is een taxi geworden. Voor de rest herinner ik me niet zo heel veel meer van donderdag, denk dat het voor de rest een rustige dag is geworden.

Donderdagmiddag lanceerde EA games wel de gameplay trailer van het nieuwe pack van The Sims 4 dat als ik me niet vergis over een paar weken uitkomt. Ik dacht dat het de livestream was van de makers die gingen spelen, maar dat is pas volgende week blijkbaar. Het is het eerste pakket sinds jaren waar ik echt weer enthousiast van werd. Al moet ik toegeven dat ik nu ook wel een heel stuk minder sims speel. Al heeft dat hoofdzakelijk te maken met het feit dat The Sims 4 gewoon niet zo’n goeie game is als The Sims 3. Misschien komt er nu eindelijk een beetje verandering in. De nieuwe packs heb ik ook trouwens, maar echt nog weinig mee gespeeld.

Vrijdagmiddag was het goed warm toen ik ging werken, maar ik had nog een halfuur tijd voor ik moest beginnen. Waarvan ik dus een kwartiertje nog in het zonnetje gespendeerd heb. Gewoon genieten van de zonnestralen en van de muziek uit mijn koptelefoon. Ik had een hele stomme dag vrijdag en dit was absoluut iets wat hem beter maakte. Van alle dagen was vrijdag wel echt mentaal de zwaarste denk ik. Ik heb het moeilijk ermee dat mijn ziekte evolueert. En dat gezondheidsklachten toenemen. Tegen de avond heb ik mijn hart gelucht en sindsdien gaat het al een beetje beter. Ik voel me meer opgelucht, heb een beetje nieuwe moed ontwikkeld. Het hoort erbij helaas.

Ik vergat mijn boodschappen in de koelcel op mijn werk en er was niet echt iets meer in huis wat ik kon eten als avondeten. Dus het werd Mc Donalds bestellen. Wat op zich ook weer geen straf is, dat is altijd lekker. Ze hebben tijdelijk een hamburger voor de Rode Duivels en die had ik besteld als support voor onze ploeg. Helaas heeft het niet mogen baten want we zijn niet meer in de running. Na het eten ben ik eigenlijk vrij snel gaan slapen want ik was moe.

Week in beeld 54 | Ik was jarig!

Hi allemaal! De week die ik achter de rug heb is heel druk geweest. Voor een drukke week heb ik wel denk ik genoeg beeldmateriaal om aan te vullen bij mijn verhalen. Het is niet perse een week geweest waarin ik geen tijd had om adem te halen, maar wel een week waarin er van alles op me af kwam. En mijn verjaardag ook nog. Dus het was vooral een overweldigende week. Misschien zelfs een beetje te veel in een keer. Maar let’s go!

Voor zo’n drukke week ben ik er wel in geslaagd om vrij veel te lezen. Het lezen gaat ook best wel vlot de laatste tijd. Ik loop wel serieus achter op mijn challenge, maar dat is maar zo. We zullen wel zien eind december wat ik ervan heb gemaakt. Het idee dat ik hem misschien niet ga halen stoot een beetje tegen mijn perfectionisme aan, maar kijk. Het is wat het is. Lezen is geen wedstrijdje en dingen zijn nu eenmaal niet meer zoals in het middelbaar vroeger. Toen had ik zeeën van tijd om te lezen. Nu niet meer want ik werk en ik heb veel meer hobby’s dan toen.

Dinsdag was ik door een wisseling in het rooster vrij, dus ik maakte van de gelegenheid gebruik om langs de Albert Heijn te gaan. Ik deed uitgebreider boodschappen want ik wilde die avond graag nog eens uitgebreid koken. Voor ik om boodschappen ging sprong ik binnen bij de C&A voor kortere broeken. Ik heb alleen shortjes en als er nog veel van die warme dagen zullen zijn deze zomer komt het niet goed in lange broeken op het werk. Dus ik ging een paar nieuwe broeken scoren die ik zowel binnen als buiten het werk kon gebruiken. Tot nu toe heb ik ze helaas nog niet nodig gehad want de zon is weer verdwenen voor een tijd. Ik heb die avond ook volledig vegan gekookt, want ik vind het leuk om nieuwe dingen te proberen en ook heeft mijn lichaam er soms wel baat bij.

Wat ik wel al langer eens wilde testen, was de chocolade van Hands Off. Ik wist niet dat Albert Heijn ze gewoon had, ik had er nooit op gelet tot mijn oog er op viel deze week. De Caramel Seasalt is goedgekeurd, de Red Velvet is nog niet open geweest dus geen idee. Maar als hij echt zo lekker is dan komt hij waarschijnlijk nog wel terug in overzichtjes.

Een van de avonden nadat ik naar huis ging na het werk vond ik de wolken echt heel mooi. Daar kan ik altijd blij van worden en dat is ook iets wat ik altijd heel graag op de foto leg.

Donderdagochtend ging ik langs de psycholoog. En zij vond dat ik klaar was om alleen verder te gaan. Ik schrok ervan want voor mij kwam het onverwachts. Voorlopig is er ook geen nieuwe afspraak vastgelegd. Als het echt weer nodig is kan ik haar altijd mailen natuurlijk. Maar tegelijkertijd heeft ze wel gelijk. De afgelopen tijd heb ik heel veel stappen en beslissingen gemaakt op mezelf en niet met haar ondersteuning. Dus dan ben ik wel klaar om alleen door te gaan. Dat was een van de dingen die afgelopen week overweldigend maakte, maar het tweede volgde al vrij snel, dezelfde middag nog. Mijn konijn ging de afgelopen tijd altijd mee naar de psycholoog omdat dat mij een soort van steun gaf en geeft, dus vandaar. Hij kon ineens mee op reis.

Ik was de hele middag aan het werk door een shiftwissel. En in mijn pauze werd ik opgebeld door een onbekend nummer, maar eigenlijk voelde mijn intuïtie al aan wie het was. En ik kreeg ook gelijk. Het ziekenhuis belde me op om te laten weten dat ik over een twee tal weken langs mag gaan voor mijn eindgesprek en diagnose. Die heb ik technisch gezien al gekregen van de huisarts, maar zij hebben nog niks bevestigd. Dus ik kijk uit naar die datum. Al staan er komende tijd eerst nog andere dingen op de planning om naar uit te kijken. Dit gesprek is wel het gesprek waar ik al een hele lange tijd op wacht. Dus ik ben blij dat het ingepland is en ik ernaar toe kan leven. Tegelijkertijd vind ik het ook echt heel spannend en ben ik zelfs een beetje bang. We zullen zien. Met volle moed vooruit.

Vrijdag was mijn verjaardag! Het slechte weer mocht de pret niet drukken. Ik lunchte samen met mijn zusje in de stad waar ik werk omdat ik daar echt heel graag ben. En aan het einde van de dag hadden we nog eventjes tijd tot de trein kwam dus we haalden ook nog eventjes Starbucks. Iets waar ik ook wel van geniet. Mijn naam viel nog wel mee, mijn zusje haar naam zat er echt compleet naast. Mijn zusje had denk ik een Caramel Frappucino, ik heb gewoon een Peach Lemon Lemonade genomen. Hele gezellige dag gehad en zeker van genoten!

’s Avonds was ik doodmoe en nu the day after ook, dus vandaag wordt zeker geen al te wilde dag. Maar we vierden ’s avonds nog mijn verjaardag met taart en gezelligheid. Dat is de gewoonte bij ons thuis. Ik voelde me vooral gezegend door alle lieve wensen en mensen om me heen dus bedankt als jij iemand was die mij een gelukkige verjaardag wenste. Heel dankbaar voor! Ondanks het slechte weer en daardoor bijkomende pijntjes was het wel een hele fijne dag. Genoten!