Wat doe ik met de weekoverzichtjes?

Hoi allemaal! Doordat we in een bizarre tijd leven waar iedereen thuiswerkt en thuis moet blijven, verandert er het een en ander natuurlijk. Heel veel zelfs. Maar net zoals veel bloggers tover ik op maandagochtend (of beter, de avonden voordien) een vers weekoverzichtje op mijn blog. Ik wilde daar graag iets over vertellen. Want normaal zijn mijn weekoverzichtjes nooit gevuld met de meest gekke avonturen, maar ze zijn wel gevulder. Meer dan dat ze nu zullen zijn.

Processed with VSCO with hb1 preset

Morgen komt er weer een overzichtje online, dat staat vast. Want ik heb zojuist meer dan de helft uitgewerkt dus het zou heel jammer zijn als ik dat uiteindelijk gewoon in de virtuele prullenbak van WordPress zwier. Ik ben ook van plan die overzichtjes door de crisis heen te blijven maken. Het zal inderdaad op den duur langdradig worden en als ik merk dat het saai wordt of het me niet gelukkig maakt, dan zal ik het ook stoppen. Maar alleen als ik dat zelf voel. Ik heb wel een hele goeie reden om de overzichtjes te blijven schrijven. Het houdt me een stukje overeind.

Het leven verloopt wat langzamer want iedereen is thuis. Er is minder te doen, veel minder drukte op de baan. Daardoor ben ik zelf ook geneigd om op de kleine dingen te letten. En laat het nu net dat zijn dat me hoop geeft. Ik fotografeer heel graag de kleine gelukjes van mijn week en die zijn elke keer weer anders. Soms is dat een van mijn favoriete broeken dragen, een zonsondergang, een nieuwe ontdekking in chocolade of ijs. Maar het zijn nu juist die momentjes die we in ere moeten houden en die ons overeind gaan houden. Door mijn weekoverzichtjes blijf ik me bewust van die kleine gelukjes en zoals ik net zei, het is juist nu belangrijk dat we die blijven zien. Want van eens goed op reis gaan of eens lekker duur gaan eten kunnen we het nu niet hebben. Echt niet. Dus we moeten back to the basics en genieten van de kleine lichtpuntjes in de dag. Dat is niet altijd gemakkelijk. Maar het is mogelijk, geloof me.

Heel stiekem hoop ik ook anderen te inspireren. Mensen die wanhopig, bang of gefrustreerd zijn. Laat me duidelijk zijn; das allemaal oke. Het is een bizarre tijd en volgens mij zijn we allemaal wel bang. Ook de mensen die beweren van niks schrik te hebben. Maar ik wil met mijn kleine gelukjes toch jouw dag beter maken of je inspireren om op zoek te gaan naar jouw lichtpuntjes in de dag. Of dat gaat lukken, dat laat ik in het midden. Ik doe het in eerste instantie om mezelf op de been te houden. Maar ik word zo verschrikkelijk gelukkig als ik iemand anders dag kan maken. Dus als ik dat nu weer kan, dan ben ik heel blij. Samen kunnen we dit aan ­čĹŐ

 

Ik heb het eventjes lastig… | Corona

Hoi allemaal! Ik was heel lang aan het nadenken of ik hierover iets ging schrijven. Vorige keer dat ik over Corona schreef riep ik nog dat we de moed hoog moesten houden en positief moesten blijven. Maar ik ga het toch doen. Al is het maar om te laten weten dat het oke is om het moeilijk te hebben, juist nu met het virus dat door het land gaat. Dus toch ga ik eventjes serieus zagen vrees ik. Bereid je voor en klik vooral weg als je geen zin hebt in mijn gezeur haha. Neem ik zeker niet persoonlijk op.

hannah-bruckner-PITP732LM-M-unsplash
Photo by Hannah Bruckner on Unsplash

Ik heb het gewoon lastig. Aan het begin van de crisis was ik nog gemotiveerd om iets te doen, want ik wilde het positief zien. Nog steeds, want ik ben gewoon graag zo. Ik lach het liefst en zie alles het liefst door de roze bril. Maar dat is niet altijd mogelijk. Maar ik doe mijn best. Nu lukt dat gewoon eventjes niet. Aan het begin van de crisis zat ik enthousiast te schrijven aan mijn grote droom. Ik ben begonnen met het manuscript en ik weet niet hoe dat zal lopen. But you only fail when you don’t try. IK ben volledig herbegonnen want ik vond de motivatie niet om te schrijven. En ik ontdekte dat dat lag aan het feit dat ik niet blij was met het vorige manuscript. De verhaallijn blijft nog steeds zo goed als hetzelfde, maar het is in een ander jasje gegoten. Een beter jasje naar mijn mening. En nu schrijf ik dus wel met bakken plezier. Ik merk zelfs dat ik nog nooit zo enthousiast ben geweest. In mijn hoofd bedenk ik scenario’s en dat gebeurt echt op de meest onhebbelijke momenten. Moment dat ik niet met mijn laptop op schoot zit. En dan kan ik niet wachten om mijn vingers over het toetsenbord te laten glijden en het in woorden te gieten. En dat enthousiasme is heerlijk. De liefde en het geluk omdat ik bezig ben met wat ik graag doe is nog beter. Een passie voor schrijven. Ik denk dat het wel al duidelijk was dat ik die heb. Ik moest er gewoon inkomen. Want ja, ik schrijf wekelijks op mijn blog. Maar verhaalvorm en bloggen is nog wel anders om te schrijven. Gelukkig ben ik verhalen schrijven niet verleerd, daarvoor vind ik het veel te leuk.

Maar waarom zeg ik dan dat het lastig is? Want als je het vorige stukje leest zou je denken van ‘Nikita, je bent bezig met dingen die je blij maken’. Absoluut. En ik voel ook gewoon tijdens het schrijven van deze blogpost dat mijn motivatie om verder te schrijven weer opflakkert dus dat is echt zalig. Maar ik vind het lastig. Ik werk in een supermarkt en ik ben heel blij dat ik nog kan werken. Ook al zijn het soms drukke en vermoeide dagen. Maar alsnog, ik ben dankbaar voor mijn werk. Er wordt natuurlijk aangeraden om zoveel mogelijk binnen te blijven en thuis te werken. Ik weet niet hoe jij denkt, maar rekken aanvullen en mensen bedienen aan een kassa kan niet vanuit huis. En op zich vind ik dat niet erg, want zo heb ik de kans om regelmatig buiten te zijn. En heb ik ergens nog wel sociaal contact. Natuurlijk vanaf anderhalve meter afstand, maar veel mensen maken graag een babbeltje als ze boodschappen doen en dat vind ik wel fijn. Sommige klanten zijn gewoon echt onbeleefd ook, maar dat hoort bij de job. Het is gewoon zwaar. En als ik dan een energieke dag heb dan kan ik nergens heen en dan loop ik de muren op uit frustratie. Van de week nam de frustratie en het verdriet het gewoon eventjes over. De motivatie om mijn laptop open te klappen en te bloggen of aan mijn manuscript te werken, had ik ook niet. I

k ga ook niet zeggen dat het virus me koud laat. Echt niet. Ik ben ook op mijn hoede en elke dag als ik hoor hoe hard het dodenaantal gaat en besmettingen breekt er iets in mij. Vanmorgen hebben ze verteld dat Zuid-Afrika ook besmet  is geraakt. En dat ze dus ook in lockdown gaan. Maar sommige mensen hebben geen geld als ze niet mogen werken en kunnen dus ook geen eten halen. Dus daar is het probleem echt nog veel groter. Gewoon dat idee is zo oneerlijk en ook dat doet me heel veel. Ik denk dat ik gewoon echt meer inzit met het dodenaantal van andere landen en de gezondheid van andere mensen dan die van mezelf. Het is zo erg om allemaal te horen en we mogen er niet te lang in blijven hangen. We moeten positief blijven en door blijven gaan. Er zal een dag komen dat we weer op terrasjes kunnen hangen, dat we weer met vrienden kunnen afspreken en dat we samen weer plezier kunnen maken. Al gaat dat nog een lange tijd duren. Maar we moeten blijven vechten. Dat is de enige manier. Met vechten bedoel ik niet rebelleren trouwens. Met vechten bedoel ik dat we de maatregelen moeten serieus nemen en blijven hopen op beter. En elkaar heel veel (virtuele) liefde geven.

En wat mij zelf betreft, ik weet dat ik moet aanvaarden dat ik me wat minder voel. Ook dat is vaak de enige weg erdoorheen. Maar ik ga er ook actief tegen vechten en blijven de lichtpuntjes zoeken en blijven lachen en hopen. Het heeft niet veel nut om die boodschap te verkondigen om mijn blog en er dan zelf niks mee te doen. En bovendien, de lockdown is verlengd en de maatregelen dus ook. Misschien wel tot in mei. En zolang wil ik geen schaduw van mezelf zijn en alles negatief zien. Ik wil lachen, plezier maken en het positief houden. En blijven hopen. Dat is wie ik ben, en zo wil ik ook zijn. Amen

Ik wens jullie in elk geval een goeie gezondheid toe en veel hoop in deze gekke situatie!

Week in beeld | 7

Hoi allemaal! Het was een memorabele week. Waarom hoef ik denk ik niet uit te leggen. Zowel in Belgi├ź als Nederland en buurlanden zijn er maatregelen getroffen om het virus zo snel mogelijk onder controle te hebben. Ik werk natuurlijk in een supermarkt dus mijn week was goed gevuld. Het was best wel druk op sommige momenten en de stress rond het virus is wel echt voelbaar. Maar dat weten we allemaal wel denk ik. Buiten het werken om was het een rustige week, ik nam heel veel rust want die drukte heeft wel een impact op me. Dat merk ik.┬á

IMG_1280

Monday it is! Ik begon de dag na een ontbijtje en een douche met wat tekenen. Ik had namelijk op zondagavond al een beginschets gemaakt voor een tekening, en ik wilde daarmee aan de slag gaan. Ik had wel een timer gezet zodat ik nog tijd genoeg had om iets te eten voor ik de bus op moest. Ineens belde mijn baas me toen op. Hij vroeg of ik wat vroeger kon komen werken. Wat ik niet echt erg vond. Mijn collega’s hadden me nodig en dan help ik ze graag. Dus uiteindelijk heb ik snel een broodje gehaald en ben ik op de trein naar Brugge gesprongen. Uiteindelijk is het een goeie shift geworden, in mijn pauze scheen het zonnetje tot mijn vreugde. Dus ik parkeerde me buiten voor tien minuutjes in de zon met chocolade. Ik kan je zeggen, beter kon het niet meer worden. Ik roep echt al weken dat ik de zon en de lente mis, en hij is eindelijk in het land! Voorlopig toch. Alleen jammer dat we niet te veel buiten mogen zijn van de regering. Ik begrijp het wel hoor, maar ik vind het ook best wel jammer.

 

IMG_1299

De dag van de mooie hemels! Ik kon echt een paar hele mooie foto’s schieten zoals je ziet. Het begon al ’s morgens. Ik moest een kleine omweg nemen doordat ik met de vroege shift zat. Maar daarnaast zijn er treinen die voorlopig niet meer rijden door Corona. Mijn trein voor de dinsdagochtend zat daar dus ook bij. Maar het is gelukt, ik ben op het werk geraakt! En waar een wil is, is een weg. Toen ik op mijn bus naar het werk wachtte in Brugge, spotte ik een hele mooie lucht. Het was best wel een pittige shift. Door het gehamster van de mensen was er veel meer om aan te vullen dan normaal, en daarnaast was het ook drukker dan normaal voor een dinsdagochtend had ik het idee. Het is wel gelukt en dat is fijn. In de namiddag heb ik denk ik gelezen, ik weet het niet meer zeker. ’s Avonds zag ik door het raam echt een prachtig spektakel aan kleuren in de lucht, die kon ik niet zomaar laten passeren zonder vast te leggen.

IMG_1300

Op woensdag deed ik niks speciaals. In de ochtend childe ik vooral, in de namiddag ging ik werken. De normale levering van woensdag was heel klein, waardoor al het werk al zo goed als gebeurd was toen ik arriveerde. Ik herinner me eigenlijk heel weinig van woensdag, in de avond was er een nieuw programma op tv waar ik met mama naar keek. Allee, zo nieuw is het niet. We kenden het al en het concept is echt zo leuk. We keken naar ‘Dat belooft voor later’ en dat is een soort spelprogramma met kinderen. De ouders moeten dan raden wat hun kleine gaat doen en zo kunnen ze punten verdienen. Vorig jaar werd er nog een kleine finale gespeeld, maar nu niet meer. Dus de ouders die winnen, dat kind mag dan vaak kiezen uit speelgoed of een reis. Hangt er een beetje van af, sommige kinderen kiezen ook effectief voor de reis en keren het speelgoed echt de rug toe. Dat was deze keer niet het geval.

IMG_1301

We moesten deze week allemaal een beetje water bij de wijn doen en extra uren werken. Omdat er weinig te doen is buitenshuis, blijf ik meestal op de zetel liggen met mijn boek voor ik ga werken. E-book dan. Ik las nog steeds ‘One Small Thing’ van Erin Watt, inmiddels heb ik hem uit. Veel mensen zijn er laaiend enthousiast over, terwijl ik er mijn bedenkingen bij heb.┬á Het abonnement van Kobo bevalt me enorm trouwens! Als ik lees moet ik wel mijn meldingen en geluid uitzetten, want anders is mijn concentratie echt weg. Maar het verbaast me hoe vlot het wegleest. Vroeger had ik echt altijd problemen met boeken lezen op scherm. Maar nu niet meer dus. In de namiddag ging ik werken. Ik had echt mijn dag niet. Alles liep verkeerd, ik liep gefrustreerd en ik was ook verdrietig. Tegen de avond kreeg ik namelijk mijn ‘slag van verdriet’. De emotie die ik vorige week had gevoeld in het ziekenhuis wilde eruit. Ik werd echt overvallen door een bom van verdriet omdat ik mijn opa mistte. Een paar dagen later nu voel ik het nog steeds heel erg, maar het gaat gelukkig wel iets beter. Moeilijke dagen zijn er nu eenmaal ook.

IMG_1302

Vrijdag! Het einde van de week. Niet van de werkweek trouwens. Het ging gelukkig een stuk beter dan donderdag, waardoor ik ook nieuwe moed en energie had om te gaan werken. Het was een snelle en vlotte shift. Weet je, ik kan het wel eens moeilijk hebben. Maar ik doe het wel elke keer weer. En daar ben ik trots op. In de avond kon ik eindelijk doen waar ik al een hele week naar uitkeek. The Voice Kids kijken!

IMG_1311

Weekend! Ik had zaterdag een dagje vrij en daar heb ik gebruik van gemaakt. Eventjes bijkomen van alle drukte in de winkel door het Corona-virus. Ik begrijp het wel en het is niet dat het me niks doet. Maar dat kost me natuurlijk meer energie dan anders. En ik ben ook wel vaak overprikkeld thuisgekomen. Maar oke, dat is allemaal voorbij want het was rustdag. ’s Morgens las ik mijn boek uit en keek ik het laatste stukje van The Voice Kids van vrijdagavond. Ik was zo moe dat zelfs dat niet lukte vrijdagavond. Dat zegt enorm veel want ik ben altijd niet normaal enthousiast als ik maar de aankondiging hoor dat het programma binnenkort weer begint. Ik ging mee naar de bakker en om boodschappen met mama. En om de mensen met het syndroom van Down te ondersteunen deed ik twee verschillende kousen aan. Het was namelijk Wereld Downsyndroomdag vandaag.

IMG_1312

Werkdag! Ik had er een beetje schrik voor omdat het echt al een tijd geleden was dat ik een hele dag had gewerkt. Bovendien kwam mijn bus naar het station niet opdagen en daardoor moest ik op de fiets springen en keihard sprinten om mijn trein te halen. Ik heb niks tegen fietsen, maar niet aan dat tempo en zeker niet met tegenwind. Ik vond dat niet zo’n toffe start van mijn dag om het zo te zeggen. Ik heb op een minuut na mijn trein gehaald dus ik was wel netjes op tijd. De shift zelf ging wel heel vlot en ik verbaasde me toen ik mijn eten in mijn mond stak over de middag. Dat het zo snel ging. Om eerlijk te zijn, nu ik dit aan het afwerken ben voelt vanmorgen ook alweer ages geleden. Maar dat is positief, want┬á dat betekent gewoon dat ik mijn job graag doe natuurlijk. Op naar een nieuwe werkweek!

Hoe hield jij je bezig tijdens de Corona-maatregelen? 

Aanpassen aan mijn nieuwe leven

Hoi allemaal! Ik schreef nog niet zo lang geleden een artikel over het feit dat ik nooit meer de oude ga worden. Voor wie dat gemist heeft, ik vat het straks nog eens kort samen. Maar het ging wel een aanpassing vergen en die ben ik aan het ‘zoeken’. Maar voor ik me volledig in dat nieuwe leven kan gooien, is er iets anders wat ik moet doen. Aanvaarden dat dingen zijn zoals ze zijn. Want dat zal de enige weg zijn. Ik vind mezelf absoluut niet zielig en ik weet dat ik zeker nog heel veel heb om dankbaar voor te zijn. Toch was het iets wat me wel raakte.┬á

Processed with VSCO with hb1 preset

Ik wist al een tijd dat ik nooit meer de oude ga worden. En dat had ik ook verteld nog niet zo lang geleden. Ik heb namelijk bijna een burn-out gehad en na een burn-out ben je sowieso nooit meer dezelfde. Dat staat vast. Ik dacht dat mijn gevolgen iets minder erg zouden zijn, en ik denk ook wel dat ik nog steeds heel veel geluk heb gehad. Maar ik heb wel gevolgen en dat zijn er wel waar ik rekening mee moet houden. Anders loopt het gewoon verkeerd. Ik moest in het begin veel rusten, veel plannen van mijn agenda schrappen en als ik actiever wilde zijn dat vooral heel hard opbouwen. En in het begin was dat ook zwaar, maar met de motivatie dat ik ooit weer helemaal zou ‘genezen’. Dat is niet. Toen die conclusie binnendroeg, was ik daar best wel van slag van. Ineens voelde ik me zwak en minderwaardig. Wat was ik nog waard als ik altijd maar half kon geven en als ik na een paar drukke dagen overal zeer heb en moet rusten. Wie wil er met zo iemand leven? Het punt is, de gedachten die je over jezelf hebt zijn wel de meest krachtige. En zelfliefde en acceptatie heeft een macht die velen onderschatten.

Uiteindelijk heb ik raad gevraagd bij een paar mensen, en die zeiden allemaal hetzelfde. Dat ik het maar beter kon proberen te aanvaarden. En dat ik content moet leren zijn met wat wel lukt. Kijken naar de succesvolle dagen en momenten. Ik doe mijn best en ik probeer het ook. En sommige dagen lukt dat aardig. Er zijn ook dagen dat ik gefrustreerd ben omdat ik alweer moe ben. Echt. Vermoeiend. Maar het hoort er allemaal bij. Het is een lastige weg, maar het komt wel goed. Ik heb in het verleden gevochten met mijn perfectionisme en als tiener met mijn gevoeligheid. Beide waren hete strijden en toch heb ik ze ‘overwonnen’. Beide gebruik ik nu als kracht om mijn leven beter te maken. En misschien kan ik dat op een dag ook leren in dit geval. Het zal gewoon tijd kosten. Om mezelf te leren kennen, te zien hoe ver ik kan gaan in mijn grenzen, wat ik wel en niet samen kan gooien op een dag. Het zal met vallen en opstaan zijn. En om eerlijk te zijn, volgens mij is heel onze levensweg met vallen en opstaan. Een levensweg die dat niet heeft, moet nog uitgevonden worden.

Ik had van de week twee dagen waarop het slechter ging. Ik was zeker niet down, mentaal gaat alles echt goed. Daarboven in die hersenpan van mij. Maar ik was moe en ik had overal zeer. Die twee staan meestal in connectie met elkaar. En normaal zou ik kwaad zijn op mezelf of gewoon gefrustreerd zijn. Maar dat helpt voor geen meter. Ik kom er geen stap mee verder. Het enige wat gebeurt, is dat ik nog meer energie kwijtraak. Energie die ik al niet in overvloed heb. De ene dag was een werkdag, de andere was een vrije dag. Op die werkdag heb ik gedaan wat ik altijd doe als het niet even vlot gaat als ik wil; er het beste van maken. En dat lukt vrijwel altijd, het is niet dat de hele werkdag ineens in het honderd loopt. Op mijn vrije dag was ik van plan mijn kast op te ruimen en eventueel nog iets anders waar ik dan wel op zou komen. Maar die heb ik dus geschrapt zodat ik rust kon nemen. En dat voelde goed. In de avond voelde ik me meteen een stuk energieker en beter. En dit zal het zijn de rest van mijn leven. Niet altijd leuk en happy, maar het is wat het is. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het simpelweg gaan zoals het gaat.

Ik heb mezelf gewoon een simpele vraag gesteld. En dat was of ik de rest van mijn leven zo wilde vechten met mezelf. Dat is trouwens een strijd die je nooit wint, is voor de rest van je tijd. Maar dat wilde ik niet. Gewoon omdat ik daar de energie niet voor heb, en gewoon omdat dat niet echt bevorderend is voor je gemoed en levenskwaliteit. Dus toen ik dat besefte, werd me erbij neerleggen echt een stuk makkelijker. Dat betekent niet dat ik nu door elke slechtere dag ga fluiten. Er zullen nog genoeg dagen komen dat ik het lastig ga vinden of gewoon echt de boel bij elkaar ga vloeken. Maar dat hoort bij het leven. Het leven is niet altijd happy joy joy en soms heb je echt regelrechte rotdagen. En weet je wat? Dat is allemaal dik oke. Meer dan dat zelfs. Het is volledig acceptabel.

Tot welk inzicht kwam jij laatst? 

Positiviteit in een lastige tijd

Hoi allemaal! Ik wilde graag mijn verhaaltje doen rond het Corona-virus dat zich de ronde doet. Niet omdat iedereen het doet, maar omdat ik er behoefte aan heb. En omdat we allemaal bang en in paniek zijn, en ik graag een beetje hoop en positiviteit in de wereld wil gooien. Ik snap ook dat dat niet altijd makkelijk is. Maar hoop en liefde houden de wereld overeind. En dat mag je nooit vergeten.

Het is niemand ontgaan dat er zowel in Belgi├ź en Nederland heel wat besmettingen zijn en zelfs al mensen dood zijn gegaan. De precieze cijfers heb ik nu eventjes niet, maar dat doet er ook niet toe. Ieder sterfgeval is erg en doet heel veel pijn voor de nabestaanden. Net zoals mensen die besmet zijn en in quarantaine zitten. Het is geen leuke situatie. Er is ook maar een pad voor deze situatie, en dat is zoals vele moeilijke dingen in het leven. Er recht doorheen.

We zijn met zijn allen aan het hamsteren en in paniek en bang. Dat we bang en in paniek zijn dat is normaal. Corona is een virus en het is zwaarder dan een simpel griepje. De regering neemt ook maatregelen. Evenementen worden platgelegd, scholen en universiteiten sluiten en je mag niet meer eten in horecazaken. Allemaal maatregelen om het virus te stoppen. En dat voor een aantal weken.

Het hamsteren klinkt mij vrij onzinnig in de oren, omdat de winkels gewoon open blijven. In de supermarkten is alles onder controle, er zijn zelfs winkels die ’s nachts personeel laten aanvullen gewoon om iedereen van eten te voorzien. Die paniek is echt nergens voor nodig. Het is een virus, geen oorlog die uitbreekt.

Maar we mogen de moed niet verliezen. Hoop en liefde is het enige wat ons hier allemaal doorheen gaat helpen. En hoe erg een situatie uit de hand lijkt te lopen of hoe fout het ook kan gaan; zolang er hoop is, is er leven. Als er een iets is wat ik de afgelopen tijd heb geleerd, is het wel dat. Dus we moeten blijven hopen en positief blijven dat de epidemie terug zal minderen en we over een lange tijd weer op straat kunnen lopen en alles weer zijn normale gang zal gaan. Zorg voor jezelf, maar ook voor elkaar. Geliefden die kwetsbaar zijn en niet buiten durven door het virus, help ze. Ga boodschappen doen voor ze, help ze uit de nood. We kunnen de wereld niet redden en een iemand alleen kan Corona niet stoppen. Maar we kunnen elkaar wel helpen en steunen in deze lastige tijd. En ik hoop dat we dat met zijn allen doen. Want dan weet ik zeker dat het goed komt. Dat kan niet anders.

~ T I P S ~

  • Was regelmatig je handen. Dat moet je normaal al doen, maar nu nog iets meer
  • Ontsmet je handen regelmatig
  • Blijf thuis als je ziek bent, zo steek je anderen niet aan
  • Zorg voor elkaar en help elkaar waar het kan
  • Blijf positief 

 

Hoe ga jij om met het hele gebeuren rond Corona?