Voortkabbelen met trauma verwerking

Vaak denk ik na over mijn blog en wat ik erop wil schrijven. Velen vinden dat ik heel dapper ben als ik over dit soort dingen schrijf op mijn blog. Om eerlijk te zijn, het is een uitlaatklep voor mij. En misschien kan ik een duwtje in de rug zijn voor mensen in mijn situatie. Dus bij deze geef ik nog eens een update hoe het gaat met mijn verwerking. Ik ben soms bang dat ik alleen maar ‘zaag’ tegenwoordig op mijn blog, maar het is mijn blog dus ik kan erop schrijven wat ik wil.

Na twee maanden intense emoties begint er schot in de zaak te komen. Echt waar. Mijn weekoverzichtjes worden er saaier op en mijn social media begint steeds meer te veranderen in dat van een 80-jarige huismus. Maar ik denk dat dat juist goed is want ik leef voor een groot deel een leven waar ik me goed bij voel. Ik ben nooit de meest sociale persoon ooit geweest. Nu moet ik zeggen dat ik ook wel een lijf heb dat loskomt uit survival modus en dat kost mij heel veel energie op dit moment. Dus ik heb samen met mijn ziekte gewoon te weinig energie om zottigheden uit te halen. Ik ben in mijn vrije tijd vooral bezig met mijn hobbies en met weinig anders. Al de rest staat op pauze. Net nu is dat zo belangrijk. Het is een heftige tijd en hoewel ik zeg dat het betert, is het nog altijd moeilijk. Ik ben aan het loskomen uit traumabelieven en dat is gewoon een hele zware taak. Het is geen knop die je zomaar in twee seconden omdraait en je bent ‘beter’. Het komt wel goed, daar ben ik zeker van.

En hoe ik weet dat het beter gaat? Stilletjes aan voel ik mezelf weer mezelf worden. Mezelf en toch anders. Je wordt niet meer wie je was voor de storm, daar gaat de storm nu net over. Maar ik merk dat lezen me weer wat makkelijker af gaat, ik kijk weer uit naar de toekomst en ik word vaak overvallen door een ‘ah, ik heb dit zo gemist’-gevoel. En echt, ik kan het romantiseren zoveel ik wil maar het doet de werkelijkheid geen eer aan. Toen ik afgelopen week begon te beseffen dat ik mezelf aan het terugvinden werd, sprongen de tranen spontaan in mijn ogen. Wat een mooi gevoel is dat. Ken je dat gevoel dat je net thuiskomt van je reis van drie weken en je hoofd je eigen hoofdkussen raakt? Dat. Maar nog duizend keer beter. Het is nu niet dat alles ineens magisch op wolkjes loopt, echt niet. Ge gaat het wel merken in het weekoverzichtje komende week dat het geen gemakkelijke week is geweest. Ondanks alle mooie momenten.

Ik ga straks verder op het positieve aspect, eventjes over het loslaten van dingen die je hebt opgepakt in trauma. Ik vind het op dit moment heel moeilijk te geloven dat ik capabel ben om goede dingen te doen. En ergens weet ik het wel hoor, dat ik goeie dingen doe. Ik heb het afgelopen half jaar (tot op een week geleden nog) gehoord dat ik mensen inspireer en aanzet tot goede dingen. Wat ik echt werelds mooiste complimenten vind trouwens, je kan me niet gelukkiger maken. Ik hoor soms mensen aan mij vragen of ik het dan echt zo moeilijk vind om die dingen te geloven. Het antwoord is ja. Ik heb er moeite mee. Het is mij er zo vaak ingeramd dat ik niet goed genoeg ben dat ik het nu niet meer geloof als dat wel zo is. Ben ook bang om dat te geloven want elke keer als ik dat in het verleden geloofde kreeg ik het deksel op mijn neus. Nu, ik heb komende week terug een afspraak bij de psycholoog dus dan gaat er weer een en ander in beweging komen. Al is er ook al heel veel in beweging gezet afgelopen tijd door mezelf. En hoe hard mijn trauma me ook probeert wijs te maken dat ik dat aan anderen te danken heb, dat is niet zo. Ik heb hier hard voor gewerkt. Met de steun van de mensen om mij heen uiteraard.

Mezelf terugvinden is een van de mooiste dingen die ik al heb mogen ervaren. Het doet me verheugen op wat nog komt. Op nog meer mooie momenten in zelfliefde maar ook mezelf durven zijn. Want vooral dat heb ik gemist. Het zolang mezelf niet kunnen zijn. Op de mooie avonturen die daar nog mogen uit volgen. Dit komt van iemand die zeven jaar geleden dacht dat ze dit nooit meer te boven ging komen, en dit komt nu van iemand die terug gelooft in de toekomst. Er is hoop. En ik kijk er naar uit. Naar de blogpost die ik nog ga schrijven (over de leuke en niet leuke dingen des levens), naar de boeken die nog op mijn pad zullen komen en waar ik met veel plezier in ga lezen, de muziek die ik ga ontdekken en de tekenstijl die ik ga ontwikkelen. Naar de momenten dat mijn handen onder strepen in alle kleuren van de regenboog zitten, mijn blad steeds voller wordt en mijn neus gevuld is met de geur van inkt. Heerlijk. Wanneer ik op een rustige middag zit te gamen en er weer leuke dingen gebeuren in mijn sims game. En als we verder kijken; op dagen dat ik weer eens een zotte dag heb en heel huis of appartement wil herdecoreren. Of in de supermarkt mijn kop sta te breken over wat er vanavond op tafel komt. De vele koffies bij Starbucks die ik nog ga drinken.

Ik kijk met hoop naar de toekomst en dat is lang niet zo geweest as you all know. Ook al is het nu niet altijd zoals het zou moeten zijn, maar weet je. Dingen gaan nooit perfect zijn dus je moet het doen met de dingen die je in handen hebt op dat moment. En soms moet je dansen in de regen ♥️

| Week in beeld 98 |

Vandaag wordt het nog steeds geen normaal weekoverzichtje, daar moet ik mijn ritme nog voor terugvinden. Ik weet wel dat ik het bloggen heel erg mis en dat ik het soms jammer vind dat ik er zo weinig mee bezig ben. Mijn energie wordt niet perse opgeslokt door mijn trauma, maar wel door andere dingen. Ik hang heel erg op social media en daardoor ben ik waarschijnlijk constant overprikkeld en irriteer ik me heel snel aan van alles en nog wat. En dat is gevaarlijk nu midden in trauma verwerking. Ik weet ook dat het normaal is dat ik nu niet de vrolijkste ben, want ik ben met veel zaken bezig. Maar toch. Vandaag werk ik met losse foto’s en vertel daar iets bij over hoe mijn week was.

De week begon met een vrije dag (ik had verlengd weekend, was de laatste dag van mijn weekend) en ‘s morgens ging ik naar de bibliotheek want mijn boeken hun uitleendatum verstreek die dag. Ik kon ze verlengen en bracht nieuwe boeken mee. En zoals dat gaat hou ik mezelf voor om met een paar nieuwe boeken naar huis te komen en kom ik met de halve bib thuis. Ik heb mijn Kobo abonnementje ook maar eventjes stop gezet want anders loopt die zonder dat ik hem gebruik. In de namiddag ging ik met zus de stad in. Ze verveelde zich en ik had eigenlijk ook niet echt plannen. We sloten de dag af met een koffietje bij de Izy, die allerlei speciale koffies en smaakjes heeft.

In de stad kocht ik onder andere een nieuwe trui (hij was te mooi en in korting) en ik heb al heel lang iets nieuw nieuw gekocht en een nieuwe set Tarot kaarten. Dit is iets waar ik het nog heel weinig voer heb gehad op mijn blog (en no worries, dit gaat mijn blog ook niet overnemen) maar ik ben heel veel bezig met spiritualiteit de laatste tijd. De interesse was er altijd al, maar die stak ik weg omdat mensen dat raar vonden en ik bang was om raar te zijn. Voor mij geeft het me een houvast tijdens heftige tijden en zeker nu in recovery. Spiritualiteit is iets waar je in moet geloven of achter moet staan en als je dat niet doet zijn we even goede vrienden. Maar voor mij is het wel een geloof. Zie het een beetje als mensen die geloven in een god. Waarschijnlijk zal ik af en toe iets delen, maar het is niet zo dat ik mijn hele blog ga wijden hierin. Ik heb al een orakel deck, maar ik vind tarot iets fijner bij bepaalde vragen of beslissingen. En nu gebruik ik ze samen.

En toen begon de werkweek ook weer! In het weekend las ik mijn vorige boek uit, dus ik koos voor ‘Als de nacht eindigt’ van Laura Diane als volgende boek. Het is een dystopian serie die bestaat uit twee boeken. En boek twee was aanwezig in de bibliotheek maandag dus ik kan ineens doorlezen dan ook. Tot nu toe vind ik het verhaal heel goed, maar ik merk wel dat ik aan actie toe ben. Maar dat komt nog wel denk ik. Het verhaal speelt zich af in de toekomst, waar de ozonlaag vernietigd is door een zonnevlam. Wat betekent dat het leven zich vooral ‘s nachts afspeelt, want wie overdag buiten komt wordt gewoon levend verbrand. Hoofdpersonage Lya kan later in de mijnen gaan werken of trouwen, want haar moeder is heel hard bezig met haar toekomst en haar vader is ernstig ziek. En geen van beide opties vindt ze aantrekkelijk. Ik ben wel benieuwd waar het verhaal verder gaat, want ik heb geen idee wat ik kan gaan verwachten. Maar dat is goed, want dan is het einde ook niet voorspelbaar.

Het regende vrij veel en daardoor riskeerde ik het niet om op mijn step naar werk te gaan, maar ging ik met het openbaar vervoer. In de avond toen ik op mijn bus naar huis wachtte had ik daardoor wel een zonnetje om van te genieten. De bus was wel te laat, maar dat mag de pret niet drukken.

Ik dees ‘s avonds iets waar ik voor een of andere reden al een hele dag naar uitkeek: Animal Crossing! Ik heb niet veel gedaan, vooral op het eiland gezeten van de uitbreiding om vakantiehuisjes in te richten. Toen ik wel op mijn eigen eiland was, zei Goldie dat ze wilde verhuizen. Goldie is een van mijn favoriete bewoners dus ze kreeg een nee. Gelukkig is ze ook gebleven. Ze is gewoon echt heel schattig. Verder gebeurden er geen hele gekke dingen, maar daarom hou ik van Animal Crossing. Het is een hele rustgevende en voorspelbare game en dat heeft een mens soms nodig.

Donderdag kwam ik terug van de fysio en waren kleine broer zijn schoolboeken voor komend jaar bezorgd. Ik weet dat ik dat vroeger een heel exciting moment vond, ik kon daar heel blij van worden. Hij was zelf ook vrij enthousiast en daar ben ik blij om. En de geur van schoolboeken wordt altijd automatisch vergezeld met de geur van acrylverf en markers bij mij, want zo zit het in mijn hersenen gedrukt ondertussen. Herinneringen aan mijn eigen schooltijd. Ik zag ook zijn gigantische bundel voor wiskunde, en dat zijn dan de momenten dat ik blij ben dat ik niet meer schoolgaand ben, want dat is stuff of nightmares hier.

De laatste werkdag van de week was zaterdag! En door een paar mensen had ik al een hele week zin in Starbucks (als een van jullie dit zou lezen, je wordt bedankt 😜). Wel heel lekker uiteraard! Het werd een Chocolate Chip Frappuchino zoals altijd als ik daar ben. Behalve in de winter want dan drink ik liever warme koffie. Die koffie gaf genoeg gas om erin te vliegen zaterdag. En in mijn pauze haalde ik voor het eerst in mijn leven Bubble Tea, want er zit een zaak in de straat waar ik werk. Was een hele goeie kennismaking ermee en voor herhaling vatbaar. Ik heb er ineens een verslaving bij.

Zondag had ik afgesproken met een vriendin van me. Onverwachts en vrij last minute maar ik had er wel zin in. We gingen de stad in, sluierden wat rond in winkeltjes en ik at een wafel en dronk een chocolade frappuchino. Ik koch een nieuw vestje, een nieuw boek en verder alleen maar nodige dingen. Gezellig dagje weg wel, ik heb haar ook al een tijdje niet meer gezien dus dat was ook weer fijn.

En voor het slapengaan ontprikkelde ik nog eventjes met een boek. Ik las ‘Als de nacht eindigt’ uit van Laura Diane en hoewel ik het vervolg ook liggen heb, riep een ander boek mijn naam. Al sinds ik hem mee heb uit de bibliotheek. Dus ik ben nu bezig in Wens voor de Wereld van Manon Visser. Ik denk dat ik erna wel deel twee ga pakken om verder te lezen want het boek is wel met een goeie cliffhanger geëindigd. Maar ik ben nooit iemand geweest die een boekenserie in een keer erdoor trekt.

Hoe was jouw week?

Als de pijn te zwaar wordt…

Wat ik nu ga schrijven kost mij heel veel moed. Ik weet dat ik me heel kwetsbaar opstel maar er zijn mensen out there die hetzelfde doormaken en ik wil graag taboe doorbreken. En mensen laten weten dat ze niet alleen zijn. Ik zeg dit er niet vaak bij, maar als je onder deze post een beledigende reactie of geen gepaste opmerking plaatst, ga ik hem ook verwijderen. Uit bescherming voor de mensen die dit ook doormaken. Ook als je op dit moment veel aan je hoofd hebt, geen toffe dag hebt gehad of zelf in een moeilijke periode zit. Doe me een plezier en ga iets leukers lezen. Ik heb laatst een boekentag ingevuld, mijn blog staat vol met blije lijstjes. Ik neem het je zeker niet kwalijk. Wat ik vandaag ga schrijven, is geen gemakkelijke post. Here we go. Met bibberende vingertjes.

Al een tijdje schrijf ik vrij open over mijn trauma. Het is een dagelijks gevecht en dat is het al bijna zeven jaar. Een trauma doormaken heeft veel gevolgen voor jezelf, maar vaak ook voor je omgeving. Want alles wat er eerst was, is weg. De wereld voelt alsof het een zee is die constant gaat stormen en zo nu en dan stormt het ook eens goed. En tegelijkertijd moet je doen alsof alles goed gaat en doorgaan. Nu zijn er miljoenen mensen die een trauma hebben aan allerlei gebeurtenissen en we maken trauma’s ook allemaal op onze eigen manier door. Dus als jouw verhaal totaal niet overeen komt met het mijne, dat maakt je niet minder valid. Als jij getraumatiseerd bent door wat je hebt meegemaakt, dan is dat zo. Er is geen handboek met regeltjes of stappen die je moet doorlopen. Ik geef je ook een dikke digitale knuffel want ik weet hoe moeilijk het is.

Mijn trauma ontwikkelde zich in het middelbaar. Ik was nog geen blogger toen, ik was wel een langere tijd boekenblogger. Die blog is ondertussen niet meer online want het nam mijn liefde voor lezen weg. En dat is niet de bedoeling. Toch mistte ik het bloggen en ander half jaar later startte ik deze blog. Wat nog steeds in pieken en dalen mijn eigen kleine stukje op het web is. Waar ik bovendien heel trots op ben. Mijn trauma heeft zich voornamelijk ontwikkeld door constant te horen dat ik niet goed genoeg ben. Daar kwam het op neer in een notendop. Ik verloor steeds meer een beetje grip op wie ik was en wilde zijn. Ik verloor mezelf compleet aan mijn trauma en ging leven om anderen tevreden te maken. Mijn eigen wil bestond niet meer. Ik passte van alles aan om gewoon maar geen commentaar te krijgen.

Wat ik nu ga vertellen speelt zich af in 2017. Ik heb dit verhaal aan een paar mensen die ik vertrouw al verteld, waar ik voor some reason altijd 2016 zei maar blijkbaar kan ik niet rekenen. In juni 2017. Das ongeveer vijf jaar geleden nu. Ik zat in het zesde middelbaar toen, het schooljaar liep stilletjes op zijn einde. De examens en voorstelling van ons eindwerk kwamen in zicht en we waren allemaal aan het knokken voor de laatste loodjes. Laatste voorbereidingen en details aan ons eindwerk in veel lessen, maar ook de leerstof afronden en beginnen samenvatten voor examens. Voor ik verder ga: school heeft niks met mijn trauma te maken. School was net mijn reden dat ik door kon gaan. Elke dag weer. De praktijklessen waren mijn ontsnapping en als ik bezig was met tekenen (especially in de les illustratie) bestond de wereld niet meer. Of was de wereld in vrede althans. Nog steeds zo trouwens. Ik had een hele lieve klas, er werd heel veel gelachen en ik deed mijn opleiding super graag. Het zesde middelbaar is geen gemakkelijk jaar geweest. Het begon al met mijn grootmoeder die onverwachts overleed. Ze was niet meer 100 procent gezond, maar haar dood kwam als donderslag bij heldere hemel. Dus het jaar begon al in volle rouw. School was mijn redding, mijn veilige haven. Door de rouw en mijn trauma dat in full speed in ontwikkeling was, was het geen gemakkelijk jaar. Ik heb nooit een buis (onvoldoende voor de Nederlandse lezers) gehad voor examens of mijn eindwerk. Dat was ook omdat ik me meestal verloor in mijn schoolwerk. Ik studeerde alsof mijn leven ervan af hing en haalde gemakkelijk negens en tienen. Zonder daar echt mijn hand voor om te moeten draaien.

Aan het eind van het jaar gebeurde er iets waardoor de maat vol was. Ik had al een heel jaar hard geknokt om dingen beter te maken voor mezelf en ik vechte elke dag met demonen. Niemand zag ze. Ik was onzeker, haatte mezelf en vond dat ik geen hulp verdiende. Mijn leerkrachten wisten hier ook niks van. Ik was heel erg bang dat men mij zo zou bekijken als ik mezelf bekeek. Als een ondankbaar meisje, als een freak. Want zo zag ik mezelf helaas wel als gevolg van alles. Er is een weekend geweest waarin ik moe was. Ik was levensmoe. Mijn brein was op. Normaal kan ik mezelf wel een spreekwoordelijke schop onder mijn kont geven als dat gebeurt, maar die kracht had ik niet meer toen. Het was op. Het eindwerk waar ik zo hard voor gewerkt had boeide me niet meer en het ging me geen reet schelen als er eind het jaar allemaal buizen op mijn rapport stonden. Boeken bleven ongelezen in de kast staan en mijn stiften bleven dicht. Mijn wereld ging van kleur naar zwart wit. Ik vroeg me af waarom ik nog voort zou moeten vechten. Ik moest zo hard knokken zonder resultaat en wat had het leven nog voor zin als ik mezelf niet kon zijn? Wat had het leven voor zin als ik altijd een rolletje moest spelen. Als ik dat wilde had ik wel een acteeropleiding gekozen. Ik vocht eind het schooljaar met gedachten aan zelfdoding. Ik had geen plan of ik wist niet in welke richting het zou uitgaan en dat ga ik gelukkig nooit weten. Want mijn vertrouwenspersoon kalmeerde me. Het heeft nog echt wel een hele tijd geduurd voor ik echt beter in mijn vel zat. Maar het was wel de eerste stap in de juiste richting. Was hij er niet geweest, dan was er van mijn blog misschien nooit sprake geweest. Ik rondde uiteindelijk het jaar succesvol af, mijn eindwerk kreeg een goeie score en mijn rapport was vrij goed. Sommige examens was ik er met de hak over de sloot door, maar gezien de omstandigheden vind ik dat nog best wel knap van mezelf.

In de zomer tussen het zesde en zevende middelbaar startte ik mijn blog op, zoals jullie die nu kennen. Onder een andere lay-out en andere naam wel, maar ondertussen zijn er al een paar jaar voorbij gegaan. Ik was in het zesde middelbaar passief suïcidaal. Ik zeg passief omdat de gedachten sterk aanwezig waren, maar er geen plan was. We zijn nu vijf jaar later, en het gaat beter gelukkig. Na mijn studies (en die aan de hogeschool die ik stopzette) leerde ik mijn collega’s kennen van mijn huidige werk en dat was de eerste stap op het juiste pad. Ik heb al twee jaar therapie en dit begint zijn vruchten af te werpen. Het is een zware tocht, maar eentje die ik vastbesloten ben om goed te laten aflopen. De stem van mijn trauma heeft nog vaak het hoogste woord hierboven. Maar stilletjes aan durf ik te geloven dat mensen oprecht om mij geven en ik het waard ben om graag gezien te worden en dat ik goeie dingen verdien. Dat geloofde ik lang niet namelijk. Het is in hele kleine minuscule stapjes, maar het komt. Ik ben mezelf aan het leren kennen buiten dat trauma en dat bevalt me wel. Ik leer ook mezelf zijn. De vrije blije Nikita die graag met humor door het leven gaat en een enorm zwak heeft voor schattige (knuffel)beesten en de wereld rond danst op K3 en Studio 100. Dit verhaal en besef dat ik ooit suïcidaal ben geweest is pas een tijdje geleden tot mijn besef gekomen. Want ik stak mijn verhaal vaak weg onder het mom dat anderen veel erger hebben doorgemaakt dan ik. Maar eigenlijk, nu ik echt nadenk over wat er toen allemaal gebeurd is (wat ik nooit volledig ga blootgeven uit privacy voor anderen) heb ik echt wel een stevige portie op mijn bord gehad. En dat ik er nu jaren later nog zoveel last van heb, toont aan dat het niet zomaar eventjes een moeilijke fase was. Het heeft me geraakt, gekraakt en het zijn littekens die ik voor altijd bij me zal dragen. Hoe sterk ik ook zal herstellen, dit zijn dingen die je voor de rest van je leven meedraagt. Maar ik kijk er naar uit om nadien mensen te helpen en te inspireren. Als ik iemand in mijn situatie zich gehoord kan laten voelen of minder alleen, ben ik al heel blij.

Heel lang heb ik ook gedacht dat ik zwak was en was ik beschaamd voor wat ik heb meegemaakt. Maar een van de dapperste en moeilijkste dingen die een mens kan doen, is doorgaan wanneer je dat eigenlijk niet meer wilt. En daar heb ik geen spijt van. Maar het is niet altijd gemakkelijk. Mijn diepste momenten liggen echt al jaren achter me en ik heb sindsdien nooit meer echt aan zelfdoding gedacht. Gelukkig maar. Ik ga ook niet opgeven. Er is een jongere versie van mij die een happy end verdient, die dromen had en heeft en die wil ik waarmaken. Eigenlijk voor alle keren dat ik op mijn blog zei (en ik weet zeker dat het er ooit stond) dat ik niet mag oordelen over mensen die suïcidaal zijn omdat ik niet weet hoe het is, is een leugen. Want ik weet het wel. Ik weet hoe het is om door te gaan terwijl je eigenlijk daar de energie of moed niet meer voor hebt. Maar voor alle warriors die dit lezen en doorgaan: je bent een badass en ik ben trots op je. Ik schrijf deze post ook met gedachten aan de mensen die door trauma of welke andere dingen die ze ook meemaakten wel de sprong genomen hebben. Mijn hart is bij jullie.

Nikita’s boekentic tag

Toen ik door mijn nog te lezen blogjes heen ging zag ik deze tag bij Fieke, die hem weer van Liesbeth heeft. Aangezien ik een grote lezer ben en een keer iets luchtigers wilde schrijven, was een plus een twee en besloot ik deze vraagjes in te vullen. Lezen is namelijk niet uit mijn leven weg te denken en ik fantaseer graag dat mensen mij voor zich zien met een boek in mijn handen.

⭐️ Hoeveel boeken wil je dit jaar lezen? Heb je daar een planning of uitdaging voor?

Ik lees al sinds 2014 met Goodreads en sindsdien heb ik bijna elk jaar mijn reading challenge gehaald. In het middelbaar zat ik vaak los door mijn doel. Nu staat mijn doel op 12 en ik ben als ik me niet vergis aan boek 12 bezig as we speak. Dus dit jaar ga ik hem wel halen. Ik ben wel benieuwd hoeveel het er uiteindelijk gaan worden, want het is geen gemakkelijk jaar mentaal.

⭐️ Welk boek zou je graag weer voor het eerst lezen?

Er is een boek dat eigenlijk direct in mijn hoofd springt, maar er is een andere vraag in deze tag waarvoor dit boek nog meer geschikt is. Maar ik zou zeggen sowieso de reeks van The Peculiar Children van Ransom Riggs. De magie toen ik het allereerste boek voor het eerst las was geweldig. Sowieso hebben die boeken me door heel veel problemen heen geholpen trouwens, dus ze hebben voor altijd een speciaal plekje in mijn hart. Verder ‘Wie ik gisteren was’ van Pamela Sharon en de boeken van Monica Haak. Het zijn alledrie boeken die ik heel graag gelezen heb.

⭐️ Welk boek vind jij super maar veel anderen niet?

Ik heb eigenlijk meestal het omgekeerde. Ik ga net als Fieke voor Middernachtsbibliotheek van Matt Haig. Het boek zet je echt wel aan het denken over het leven en ik heb er denk ik onbewust ook een deeltje van mijn eigen verleden door aanvaard. Ik kan er nog niet precies mijn vinger op leggen hoe en waarom, maar het heeft wel iets losgemaakt ja. Dus alsnog een aanrader want hij zet je echt wel aan het denken.

⭐️ Kan je leven zonder bibliotheek?

Nope. Ik lees nu meer digitaal (via Kobo, wat een grote digitale bibliotheek is) en verdien mijn eigen centjes waardoor ik nu wel iets meer mogelijkheden heb in eigen boeken kopen. Maar toch. Een drietal weken geleden ging ik voor het eerst in jaren weer eens naar de bib en het was magisch! Ik voelde me als een kind in een snoepwinkel. En daarnaast besefte ik ook dat de bibliotheek dat zo vaak geweest is. Zelfs in de diepste dalen van mijn trauma was er de bibliotheek. Van veel boeken op de jeugd of young adult afdeling kan ik je bijna exact vertellen op welk moment in mijn leven ik toen was. Er is een jongere versie van mij die haar ontsnapping en geluk vond daar. Nog steeds hoor, een plek vol met boeken blijft gewoon een droomplek om te zijn.

⭐️ Welke boekverfilming is beter dan het boek?

Goh, ik kijk niet zo heel veel boekverfilmingen. Wonder (van R.J Palacio) is wel een hele mooie trouwens. Van wat ik me herinner is de film volgens mij heel gelijkend op het boek, maar het is ook heel hartverwarmend en tegelijkertijd realistisch neergezet. Het is bijna onmogelijk om niet van August te houden want hij is zo lief. Ik ben ook blij dat er boeken zoals Wonder verfilmd worden, want er lopen mensen rond die net als August er anders uitzien dan hun leeftijdsgenoten en zich daar zo raar en alleen door voelen. Wat niet zou mogen want iedereen is mooi zoals hij/zij/hen is. En iedereen verdient het om zich mooi, geliefd en geaccepteerd te voelen. Ik heb trouwens al honderden boeken gelezen in mijn leven en bij velen moet ik soms eens mijn hersenen kraken om de naam van personages te herinneren maar bij Wonder kwamen zowel schrijver als hoofdpersonage onmiddellijk naar boven. Toont wel dat het boek enige indruk op me heeft achtergelaten.

⭐️ Wat is het gekste wat je ooit in een boek bent tegengekomen?

Veel denk ik vroeger. Van kaarten tot ticketjes van winkels. Ik denk het gekste dat ik ooit heb gezien was een volledige liefdesbrief en een samenvatting voor een examen wiskunde tussen mijn boek. Helemaal opgevouwen tot een klein briefje. Die samenvatting was wel het bewijs dat er helaas ook tussen de pagina’s van boeken extreme horror kan gevonden worden 😅 (for the record, ik heb een schijthekel aan wiskunde)

⭐️ Welk boek (of boeken) wilde je héél graag hebben maar staat alsnog ongelezen in je kast?

• Arlo van Floor Denil
• The Road Trip van Katy Birchall (is het boek bij de Netflix serie Sex Education
• Verwante Geesten van Gwenda Bond (het boek bij Stranger Things)
• De volledige Heartstopper reeks van Alice Oseman

⭐️ Dit boek of deze boeken hadden geen vervolg moeten krijgen

Van de meeste boekenseries die ik heb gelezen ben ik wel fan, want ik ben eigenlijk meer een stand alone lezer. Dus als jij als auteur een boekenreeks hebt geschreven en ik lees ze allemaal in een trek door, is dat echt wel een compliment. Ik heb wel mijn bedenkingen bij ‘De Selectie-reeks’ van Kiera Cass. Na de eerste vijf boeken heeft ze meer dan vijf jaar later een vervolgreeks geschreven en ik heb boek één van die vervolgreeks staan. Maar het raakte me niet zo als de eerste boeken, die ik eigenlijk als tiener er vrij snel heb doorgejaagd. Nu ben ik ook wel meer dan vijf jaar ouder maar iets in haar schrijfstijl kon me niet bekoren. Ik ben trouwens niet de enige diehard fan die dit zegt dus misschien had ze het beter gewoon niet gedaan. Maar wie ben ik om daar over te oordelen?

⭐️ Favoriete boekenwinkel en waarom?

Sowieso de Brugse Boekhandel want hun interieur is heel mooi en het is ook niet gewoon een standaard moderne boekenwinkel maar eentje die bijna van vloer tot plafond onder de boeken zit (in allerlei talen) en Shakespeare & Co in Parijs. We hebben die winkel bezocht toen we op studiereis waren in het zevende middelbaar en I fell in love. Het grappige was ook dat mijn klasgenoten vrijwel meteen ‘ja, we zijn Nikita kwijt’ zeiden toen we met de groep naar binnen gingen. Maar los van de herinneringen, het is gewoon een hele mooie winkel en de sfeer en het gevoel van echt overal omringd te zijn door boeken is magisch voor een boekenwurm zoals ik. Ik heb er destijds ook een boek gekocht, uiteraard in het Engels. Ik koester de herinnering nog altijd en zelfs het papieren zakje dat ik meekreeg ligt nog op mijn kamer.

⭐️ Je hebt nog 100 ongelezen boeken in de kast staan, hoe bepaal je welke je gaat lezen?

Dit is zelfs geen ‘stel-je-voor’ meer maar gewoon realiteit. Toch als je de rekensom van mijn e-reader en boekenkast maakt. Meestal heb ik eigenlijk tegen het einde van mijn boek al een titel in mijn hoofd wat het volgende boek wordt of heb ik net een nieuwe batch boeken gekocht/geleend (uit de bib van Kobo of de echte bib) en is er daar een boek waar ik naar uitkijk. Dus eigenlijk sta ik nooit echt lang te twijfelen. Dat heb ik alleen als het vorige boek extreem goed was, maar das dan meer in ‘denial zijn’ omdat ik mijn boek heb uitgelezen dan iets anders.

⭐️ Welk boek van je boekenlijst voor school herinner je?

Ik heb ooit Wonder van R.J Palacio gelezen voor een boekbespreking, maar verder heb ik heel weinig boeken gelezen van een lijst. Meestal als ik een boekbespreking mocht doen waren we vrij vrij in keus, mits bepaalde voorwaarden natuurlijk. Misschien wel in het lager, maar toen was ik nog niet zo’n grote lezer en dus herinner ik me daar weinig van. Het lezen is pas echt in gang geschoten rond mijn 12 jaar.

⭐️ Heb je nog boeken uit je jeugd?

Ik ben nu 25 dus technisch gezien nog een beetje jeugd. Maar ik trek eventjes de grens, tot aan mijn diploma uitreiking. Ik heb er nog heel veel. Alle Selectie boeken van Kiera Cass, zelfs een paar jeugdboeken van toen ik 12-13 jaar was. Ik heb een paar boeken van Guy Didelez staan en waarschijnlijk nog schrijvers van toen.

⭐️ Wat doet je afknappen op een boek?

Te veel personages. Er zijn verhalen waarin dat echt tot zijn recht komt, maar soms heb ik boeken waarin ik denk: hier kon de helft aan personages geschrapt worden en het verhaal kon kloppen. En als een plot te ingewikkeld of te ver gezocht is (maar dat is misschien meer een me-problem)

⭐️ Is er een boek dat je leven veranderd heeft?

Zeker! Nog niet zo lang geleden. Loveless van Alice Oseman. Een tijdje terug heb ik verteld over mijn geaardheid als aroace. Nu had ik soms last van een ‘imposter syndroom’ en dat maakte me heel onzeker. Loveless opende een wereld voor me. Ik weet nu wel heel zeker dat ik aroace ben. Georgia kon ik gewoon zelf zijn. Voor mocht je niet weten wat mijn geaardheid inhoudt, hier leg ik er wat meer over uit.

⭐️ Leen je je boeken uit en zo niet hoe vertel je dat?

Eigenlijk heb ik nog niet voorgehad dat iemand een boek wilde uitlenen. Ook omdat ik veel digitaal lees en via Kobo Plus en dan kan je die bestanden niet doorgeven. En mijn e-reader geef ik niet met je mee, want die heb ik zelf nodig. Mijn jongere broer heeft wel ooit een keer een boek geleend van me voor school, maar die kan ik in de gaten houden dus dat telt niet echt.

⭐️ Wat is het meest opvallende boek/titel in je boekenkast of in je bezit?

Ik ging eerst ‘Sex Education’ zeggen maar iedereen die mij een beetje kent en Netflix kent, maakt vrij snel de connectie ermee. Misschien wel voor iemand die altijd roept dat ze enkel contemporary leest: de boeken van Julie Kagawa. Zij is eigenlijk bijna de enige auteur van wie ik fantasy lees. Ransom Riggs ook natuurlijk, maar vanaf je me een beetje kent en we over boeken praten wrijf ik het er vrij snel in dat dat mijn favoriete boeken zijn.

Mijn innerlijke kind helen

Iets wat me de laatste tijd veel bezighoudt is mijn innerlijke kind. We hebben allemaal een innerlijk kind. En heel veel trauma’s en angsten kan je daar ook aan terugkoppelen. Bij mij is dat niet anders. Nu ik bewuster aan het worden ben van mijn trauma besef ik vaak ook waarom mijn trauma door een bepaald iets getriggerd wordt of waarom ik op bepaalde manieren reageer. Ik ben bezig met mijn younger me een handje te helpen. Zowel het hele kleine meisje van vijf of zes jaar, als het meisje uit het middelbaar. Beide hebben nu mijn liefde nodig. En dit kan heel zweverig klinken (en dat mag je gerust ook vinden) maar ik geloof er wel in.

Heel vaak heb ik me in mijn leven niet gehoord gevoeld. Vaak werden mijn gevoelens geminimaliseerd en was het een kwestie van ‘kop omhoog en doorgaan’. Want er was altijd wel iemand die het slechter had. En als ik een liefde had voor iets? Inpakken en wegwezen. Want wie wil er nu bevriend zijn met een meisje dat de hele dag leest of een meisje dat hele dagen gamed? Terwijl de buitenwereld niet weet dat dat voor dat ene meisje juist de reden was dat ze altijd door kon gaan. Ik heb me ook altijd anders gevoeld dan anderen. Vaak werd ik uitgelachen om mijn uitspraken of wie ik was. En op een gegeven moment geef je het dan op. Je draait gewoon mee in de wereld, past je aan. Vinden je klasgenoten een bepaalde broek lelijk? Achterin de kast duwen als hij bij de verse was ligt. Is een bepaalde artiest te raar? Verbannen uit je muzieklijst en de cd’s ver weg steken. En het spijt me zo als je dit herkent. In dat geval geef ik je een dikke knuffel. In welke context dan ook, als je het herkent krijg je een knuffel.

Door de jaren heen ging ik people pleasen. Wat ik wilde werd onbelangrijk en ik ging strijden voor anderen. Ik vergat wie ik zelf was en leefde om anderen te helpen. Dat is nog steeds niet helemaal weg, want die passie heb ik nog altijd. Door de jaren heen heb ik veel meegemaakt en ben ik op een hele jonge leeftijd volwassen moeten worden. There’s a part of me I can’t get back, a little girl grew up too fast. Ik ben daar heel rouwig om geweest de afgelopen tijd. Twee weken geleden was eigenlijk de eerste keer dat ik langs mijn school kon rijden zonder extreem veel verdriet of woede te voelen. Er liggen nog veel complexere verhalen hieronder, maar die kan ik niet delen. Ik denk het moment dat ik besefte dat mijn jeugd zo vroeg is afgepakt, mijn hart in honderd duizend stukken is gebroken. En stapje voor stapje ben ik het aan het lijmen. Dus nu ben ik vooral kleine dingen aan het doen, in de hoop dat mijn inner child daar zich af en toe gehoord voelt. Eventjes Studio 100 luisteren, uitkijken naar een dagje pretpark. Disneyfilms kijken, gamen. Zij is ook een van de redenen dat ik altijd blijf doorgaan. Er is een jongere versie van mij die een happy end verdient. Ik luister ook heel veel muziek die boodschappen bevatten die mijn inner child nodig heeft en elke keer als ik dat doe voel ik een klein stukje van mezelf helen. Het is een lange weg, maar het komt absoluut goed. I’m sure ♥️