Praten over dagen zoals deze

Het is zondagmiddag en ik weet niet wat ik wilde schrijven, tot dit in me op kwam. Het is zo belangrijk om mentale gezondheid bespreekbaar te maken en ondanks ik dat vaak met twee bibberende handjes doe als ik schrijf, wil ik het wel doen. Want niet elke dag is rozengeur en maneschijn. En hoe vaak het ook gezegd wordt, ze doen er net zo goed toe als de goeie dagen. Maar ze worden wel altijd heel snel weggedrukt. Ik doe het ook hoor, maar meer uit trauma.

Net zoals vele mental health warriors ben ik een held in mijn emoties wegdrukken en naar het goede in mijn dag kijken. En dat is een goed ding. Die kracht en manier van denken gaat me veel verder brengen dan zuur zijn en struikelen over iedere kleine irritatie. Maar ook de slechte dagen mogen er zijn. En getoond worden. Ik heb er door mijn traumaverwerking de laatste tijd een stuk meer en om aan te tonen dat ook de mensen die het zo vaak goed weten te redden het ook lastig hebben, deel ik dit graag. Ik wil trouwens geen arrogantie uitstralen, maar ik heb al vaker de opmerking gekregen dat ik het altijd zo goed voor elkaar lijk te hebben, heel veel wijsheid heb en sowieso wel op mijn pootjes terecht kom. Natuurlijk vind ik dat hele lieve complimenten en koester ik die. Maar ook ik weet het niet altijd.

Ik heb zo van die dagen dat mijn wekker afgaat (of niet, ik slaap ook vaak genoeg uit) en ik geen idee heb wat ik met mijn dag ga aanvangen. Als ik er ook niet iets van maak dan eindigt het in een volledige dag op mijn telefoon scrollen en chatten, maar voel ik me ‘s avonds vaak nog slechter want ik heb ook niks gedaan waar ik echt blij van word. Uiteraard word ik wel blij van mijn vrienden horen of als iemand net een mijlpaal bereikt heeft. Maar dan heb ik niet perse iets gedaan wat ik leuk vind. Hoeft daarvoor geen intense wandeling te zijn, zelfs van Netflix geniet ik al. Maar eigenlijk al voor mijn dag goed en wel begonnen is, zit mijn hoofd al vol met gedachten, bedenkingen en vaak ook druk.

En sommige dagen blijft dat zo. Dan is de algemene stemming ook niet degene waar ik dans door het leven. Dan is de algemene stemming vooral waar ik me afvraag of ik goed genoeg ben, ik ertoe doe en of wat ik wil doen me ook gaat lukken. Zeker als mijn lichaam er ook nog eens bovenop komt, dan is het spel al helemaal compleet. Dan kom ik uit mijn bed en is het gekrijs of de ‘kiekeboe’ van Jacqueline te luid of werkt dat op mijn zenuwen. Dan kan ik huilen als ik merk dat wat ik voor ontbijt wilde pakken net op is of er een rotte aardbei in mijn bak zit. Dan voelt alles zwaar en is het alsof ik drijfzand in mijn brein heb want een beslissing maken of een oplossing zoeken lukt dan niet. In het ergste geval krijg ik dan een mental breakdown.

Ik denk dat dit met de jaren wel beter zal worden, maar ook niet. Ik heb als kind en tiener redelijk wat op mijn bord gekregen en dat laat nu eenmaal zijn sporen achter. Het laat mentale littekens achter. Dat die dagen nu sterker zijn is omdat ik bezig ben met mijn jeugdtrauma’s te verwerken. Er is elke week wel iets nieuws wat ik ontdek over mijn jongere zelf wat ik dan weer moet zien te verwerken op some way. En volgens mij zijn alle emoties die ik toen heb moeten voelen me gewoon aan het bereiken nu. Hoe hard je het ook wegduwt, als je het niet uitspreekt dan blijft het je achtervolgen. Het is absoluut geen gemakkelijke tijd nu, maar het lukt. Ondanks de moeilijke dagen ben ik nog steeds hier. Soms met moed, soms zonder moed. Maar ik geef niet op. Mijn jongere zelf (en ik ook trouwens) verdient het om gehoord te worden. Dat ik hierover schrijf is best wel een stap vooruit want de eerste week van therapie staarde ik gewoon een kwartier naar het lege witte scherm van mijn iPad en gebeurde er niks. Medebloggers weten dat er uit die momenten nog nooit iets goeds is verschenen, maar oke. Maar stilletjes aan vind ik de woorden om mijn verhalen te vertellen en hopelijk ook mensen te inspireren. Ik was heel erg bang dat dat een pure trauma reactie was, dat ik er altijd wil zijn voor mensen. Maar dat is niet zo. Het is iets waar mijn hart naar verlangt, mensen inspireren, mensen helpen. Mensen lichtpuntjes bezorgen.

Maar het allerbelangrijkste wat ik steeds meer durf te geloven (met kleine stapjes): ik ben oke zoals ik ben. Er is nog een lange weg te gaan en ik moet nog veel onderscheid maken uit wat ik doe vanuit trauma en wat ik doe omdat ik het zelf wil, maar het komt. Het komt echt. Elke emotie die ik gevoeld heb is een steen van de muur die naar beneden komt. Elke overwinning is er eentje om trots op te zijn. Elke stap is eentje vooruit, en soms zijn het er twee achteruit. Maar das oke ♥️

Gedachten over mijn jongere zelf

Hier zit ik dan. Met mijn iPad op mijn schoot, tussen al mijn knuffels op mijn bed. Naast me ligt mijn blauw konijn, mijn steun en toeverlaat tijdens de meest moeilijke momenten. Aan mijn voeteinde liggen drie minions naar alle kanten gedraaid (want ik heb vanmorgen mijn bed niet opgemaakt). Het zijn dingen die mij kenmerken en het zijn dingen die me maken wie ik ben. Ik ben bezig met het trauma dat is ontstaan uit mijn jeugd te verwerken. Vaak vraag ik me af wat mijn jongere zelf zou vinden van wie ik nu ben. Want ik ken haar waarden en normen van toen. De dingen die ze zo belangrijk vond. En de meeste zijn eigenlijk nog niet echt veranderd. Ik ben wel veranderd, dat is wat trauma (maar ook healen van trauma) met je doet. Net als iedere goeie of slechte ervaring schept het een beetje wie je bent. Dat andere deel? Dat heb je elke dag zelf in de hand.

Ik denk dat ze wel trots zou zijn. Ooit heb ik in het middelbaar gezworen toen ik hoorde hoe bitter de wereld kon zijn (die grote wereld ver achter de schoolpoort). Hoe snel mensen op hun tenen getrapt zijn en hoe snel er drama wordt gemaakt van iets wat eigenlijk geen drama moet zijn. En ik heb mezelf beloofd dat als ik tegenslagen had dat ik altijd zou blijven lachen en er het beste van maken. Ik denk dat beide geslaagd zijn. Niet iedere tegenslag is er eentje om mee te lachen, er zijn veel tegenslagen die je hart in honderdduizend stukken gaan breken. En das oke. Maar ik hoopte dat ik despite dat wel mijn positiviteit en mijn kracht om de mooie dingen te zien niet zou verliezen. Die heb ik niet. Afgelopen week was niet gemakkelijk. Er was vooral veel fysieke pijn aanwezig. En toen kan ik zonder moeite opsommen wat wel leuk was. Die kracht hoop ik ook nooit te verliezen. Ik hoop dat ik ooit als ik later oud en grijs ben dit teruglees en moet glimlachen. Of daarvoor niet zo ver weg van nu, maar misschien over een paar jaar. Nostalgische sucker die ik ben, weet ik dat dat gaat gebeuren. Momenteel hang ik heel veel in het verleden en dat is normaal. Want om mijn traumareacties te doorbreken of gedrag dat daaruit voorkomt te doorbreken moet ik weten waar het vandaan komt. Want dan pas kan ik het aanpakken. Het is simpelweg dweilen met de kraan open. En je kan zoveel handdoeken en keukenpapier uit de kast halen, je keuken wordt niet droog. Zo werkt het bij mij ook. Van zolang ik niet weet waar een reactie vandaan komt, kan ik er ook niet tegenin gaan. Negen op tien kansen weet ik het wel, dus das wel een teken dat ik goed bezig ben. Wil ik daarmee niet zeggen dat als jou dat nog niet lukt, je slecht bezig bent natuurlijk. Alleen al het feit dat je bezig bent is een overwinning op zich.

Soms kijk ik in mijn kamer en zie ik van alles. Mijn schilderijen (er hangt een gigantisch schilderwerk met drie eclairs op bijvoorbeeld), illustraties van door de jaren heen. Handletterwerk. Een rek vol boeken en daaronder allerlei tekenblokken. Stiften in alle kleuren van de regenboog (I wish). Het zijn dingen die eigenlijk altijd al een plekje in mijn leven gehad hebben. Al bijna sinds ik kind was. Er zijn vijf nieuwe boeken bijgekomen sinds deze week. In pastelkleurtjes. Ik moet elke keer glimlachen als ik ze zie staan want dan denk ik aan hoe blij jongere ik daarmee zou geweest zijn. De vreugde die ik altijd voelde als ik een nieuw boek in de kast schoof of hoe blij ik was elke keer dat er een boek wat ik al lang wou lezen in de rekken van de bibliotheek stond of op me lag te wachten achter de reservatie balie. Hoe ik als student intens gelukkig kon worden als mijn markers op mijn tafel lag en ik omringd werd door de geuren van mijn stiften. Wanneer mijn handen alle kleuren van de regenboog hadden na de les illustratie op school. Hoe blij ik als kind en later ook werd als de leerkracht zei dat we een schrijfopdracht kregen als huiswerk. Het zijn een paar kleine dingen die altijd in mijn leven aanwezig geweest zijn en die ik graag deed. Nog steeds. Ik ben nu aan het vechten voor mijn jongere zelf. Ze heeft veel meegemaakt en ze was vaak veel te hard voor zichzelf. Altijd als ik me afvraag waarom ik ook alweer bezig ben denk ik aan haar terug. Dan is het antwoord daar heel snel: zodat ze niet voor niks daar allemaal doorheen is gegaan. Ze zeggen wel eens dat je moet worden wie je jongere zelf nodig had of iemand waar je jongere zelf trots op zou kunnen zijn. Ik denk dat dat in mijn geval wel goed zit. Ik ben nu aan het herstellen van wonden en dingen aan het doen waar zij niet van durfde te dromen. Mezelf zijn, plannen maken voor de toekomst, mezelf durven accepteren. Durven dromen en geloven dat ik die dromen kan waarmaken ook. Dus ja, als jongere ik mij nu zou bezig zien of horen, denk ik dat ze heel trots op me zou zijn ♥️

| Week in beeld 93 |

Hi allemaal! Vorige week was op veel gebieden een fijne week, er waren veel lichtpuntjes (en een gigantische geluksmoment op donderdagochtend). Einde van de week was een stuk moeilijker wel, want mijn trauma speelde enorm op. Ik ontdekte aan het begin van de week een nieuwe preset op VSCO om op mijn foto’s te gooien als filter die ik veel mooier vind dus daar ben ik ook blij mee. Ik bewerk mijn foto’s gewoon met een lichte kleurenfilter, voor de rest doe ik er nooit iets aan. Dit omdat ik graag heb dat mijn feed een beetje bij elkaar hoort online en het eenheid aan mijn weekoverzichtjes geeft ook. Ik sprak af met een van mijn vroegere collega’s (en vriendin ondertussen ook) en verder kocht ik nieuwe boeken en had ik sessie twee bij de psycholoog. Here we go!

MAANDAG 6 JUNI 2022

De dag begon helaas met veel pijn toen ik opstond. En dat is ook zowat de sfeer voor de hele week. Lichamelijk was het ook echt geen gemakkelijke week. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik eerder bezig ben met het mentale dan met het fysieke op dit moment. Dat betekent uiteraard niet dat ik mijn grenzen negeer en roekeloos doe. Maar ik leef nu al bijna twee jaar met gezondheidsklachten dat ik er gewoon een weg heb in gevonden, waardoor het niet ‘mijn hele dag’ meer is maar een stukje ervan. Ik heb hierover verteld denk ik ooit op mijn blog dat er waarschijnlijk een dag komt dat je je leven meer ziet als je leven en niet als ‘leven met een ziekte’. Neemt niet weg dat ik soms nog heel hard rouw om wat kon geweest zijn. Maar ik ben gelukkig hoe het nu is. Ik had geen boodschappen besteld en het was een feestdag dus ze komen toch niet leveren dan. Ik denk dat ik maandag niet echt iets speciaals deed, we gingen wel naar de Jumbo. Mama wilde heel graag gaan omdat ze daar snacks hebben die onze winkels weinig hebben. En Jumbo was een hele dag open. Helaas wel mogen terugkeren in de gietende regen, maar voor de rest was het prima te doen. In de avond at ik en las ik mijn boek. Ik ben begonnen in ‘The Falling in Love Montage’ van Ciara Smyth. Tot nu toe geen slecht verhaal, maar ik merk dat ik wel al boeken heb gelezen die me sneller vast hadden.

DINSDAG 7 JUNI 2022

Ik was best wel een beetje zenuwachtig voor vandaag. Ik moest vroeg uit bed voor de psycholoog en aangezien vorige keer al een hele bom aan emoties was, had ik er wat schrik van. Spoiler alert: ik ben niet zo goed in mijn emoties er laten zijn als ik dacht of vertel. Maar de clue van therapie is wel om de weggeduwde emoties te voelen, want alleen zo kan je herstellen ervan. Dus het was met een klein hartje dat ik aan de bushalte stond te wachten. Gelukkig viel het goed mee en kwam ik zelfs lichter buiten dan voordien. Ik denk ook omdat ik me nu wel gehoord voel. En ik ben heel blij met alle mensen die mij steunen of de mensen die lieve woorden achterlaten onder mijn blog. Absoluut wel, jullie zijn ook onderdeel daarvan. Zelfs met een nieuwe mogelijkheid voor de toekomst, maar daar ga ik nog eventjes niks over zeggen omdat ik daar zelf nog het een en ander voor moet uitzoeken. Na de sessie lunchte ik en ging ik werken. De dag vloog weer voorbij, verder is er niet zoveel speciaals gebeurd die dag. Toen ik thuiskwam praatte ik open over een onderwerp wat ik eigenlijk heel lang gemeden heb (wat waarschijnlijk hier ook ooit een plekje krijgt, als ik de moed heb gevonden).

WOENSDAG 8 JUNI 2022

Aangezien ik deze week niet echt veel heb bijgehouden herinner ik me ook niet bijster veel meer van de dagen. Ik heb eigenlijk ook bijna de hele week veel op socials gehangen en op mijn telefoon. Dus dan gebeurt er niet zoveel spannends. Het is waarschijnlijk een reactie van mij op alles wat er nu gebeurt, want veel mensen grijpen naar hun telefoon als het echte leven te zwaar wordt. Als afleiding. En omdat de online interactie voor endorfine zorgt. Ik ben daar geen uitzondering in. Toch ben ik dat weer aan het afbouwen, want op lange termijn merk ik dat ik er niet blijer van word. Integendeel, ik mis dan mijn hobby’s. En als er een ding is wat ik nu nodig heb in deze pittige tijd, zijn het wel de dingen die me blij maken. Ik ging vandaag normaal mijn step binnenbrengen (er zit een gaatje in de band denk ik) maar het was aan het stortregenen en ik had ‘s morgens ook een doktersafspraak trouwens. Dus het ging iets te krap worden met werk. Dus ik heb het een dag uitgesteld. Toen ik vertrok naar werk reed mijn bus aan me voorbij omdat hij te vol zat waardoor ik mijn trein mistte en nipt aankwam op werk. Het goeie was; deze keer zonder paniek! Dit is overmacht en ik kan hier niks aan doen. De gedachte dat ik het had moeten voorkomen is normaal sterker, maar deze keer niet. Yes! Overwinning! Ik was ook al een hele dag Studio 100 aan het luisteren, waarschijnlijk omdat mijn inner child daar rustig van wordt. En mijn inner child heeft me nu nodig. Geloof erin of niet, maar ik geloof dat wel.

DONDERDAG 9 JUNI 2022

Ik deed mijn step binnen (en maakte geen enkele foto, oeps). De kerel van de winkel zei dat het waarschijnlijk niet lang ging duren want de nieuwe banden gingen eind deze week binnenkomen. Ondertussen een telefoontje verder gaat het toch iets langer duren dan verwacht, maar dat is oke. Das een luxeprobleem. En als dat komende week mijn enige probleem is, heb ik een prima week. Daarna haalde ik nipt mijn trein (wat wel een beetje mijn schuld was deze keer) en had ik fysio. En daarna ging ik werken. Ik had deze week een shiftwissel dus ik werkte uitzonderlijk op donderdag. Maar ik had ook een leuk nieuwtje vandaag. Na wat heen en weer chatten met mijn beste vriendin besloten we om kaarten te kopen voor de K3 show van volgend jaar! En ze zijn ondertussen in the pocket. Ik kan het nog altijd niet geloven, maar volgend jaar ga ik naar een K3 show!!! Ze zijn mijn heldinnen en dat ik ze een volledige show ga zien maakt me intens gelukkig. Ik heb ze al een paar keer live gezien (met Klaasje uiteraard) maar nog nooit een show. Vaak kwamen ze ergens tien minuten tot een halfuurtje optreden tussen andere artiesten. Nu niet dus want het is een show van anderhalf uur. Yes!!! Absoluut een hoogtepunt deze week. AAAH!

VRIJDAG 10 JUNI 2022

In plaats van donderdag was ik dus vrijdag vrij! Op zich kwam die wissel wel goed uit ontdekte ik. Een van mijn vroegere collega’s was namelijk ook toevallig vrij door een shiftwissel op haar werk. Dus in de middag trok ik richting de trein en spraken we dus af. Het was van november geleden dat ik haar gezien had (met de boekenbeurs) dus een goeie bijbabbel was wel welkom. Ze is tussendoor eens langsgeweest in de winkel waar ik werk als ze in de buurt was, maar dat is niet hetzelfde want ik ben dan aan het werk. We hebben meer gebabbeld dan echt in de winkel gelopen, maar daarvoor kwam ik ook. Wel heb ik nieuwe boeken gekocht. En alle sokken netjes laten hangen. Aangezien ik bezig ben met Heartstopper op Netflix was het plan om ooit de boeken te kopen ook, alleen heeft zij daar dus wat versnelling in gebracht want ze kwamen ze tegen in de stad. Ik wilde ook heel graag Loveless hebben omdat aroace daar in voorkomt en dat heel schaars is. Dus die nam ik ineens ook mee, voorlopig geen nieuwe boeken meer voor mij. Ik heb iets van 80 ongelezen boeken op mijn e-reader en nog een paar in de kast ook dus. Over de middag aten we Mc Donalds want zij had daar zin in. Later keerde ik terug in een stampvolle trein want de vorige trein was afgeschaft. En de schoolkiddo’s moesten ook mee met mijn trein. Een topdag. In de avond lag ik in bed met mijn boek want de dag heeft me ook echt afgemat. De hele week is het al van dat wisselvallig weer en mijn lichaam gaat daar heel slecht op want ik heb constant pijn, ben dan weer moe of ik heb weinig tot geen spierkracht.

ZATERDAG 11 MEI 2022

Het was de laatste dag van de week, en dat was maar het beste ook. Overdag viel het ook nog mee, ik moest een hele dag werken en dan ben je ook constant bezig met je werk en met niks anders. Maar tegen de avond overviel het me wel. Constant de stem van mijn trauma in mijn hoofd en ik had het er moeilijk mee. Het is een vermoeiende tijd geweest en mijn vechterslust is niet perse op, maar het begint wel zwaar te worden. Gelukkig was het na vandaag weekend. Dus ik kroop vroeg in bed en op naar een betere dag zondag. Ook dit soort dagen zijn er nu eenmaal.

ZONDAG 12 JUNI 2022

Het was vadertjesdag vandaag, al is dat iets wat hier niet echt gevierd wordt. Vanmorgen stond ik met een minstens even zwaar gemoed op als waarmee ik ging slapen dus ik had het daar wel wat lastig mee. Maar ik heb mezelf eruit kunnen trekken vandaag. Ik probeer alles te voelen wat ik moet voelen, maar ik geloof ook niet dat erin blijven hangen en doelloos plafond staren de oplossing is. Na de middag ging ik gamen, want daar had ik heel veel zin in. Ik downloadde Balan Wonderworld en tijdens het wachten speelde ik eventjes ‘My little dog adventure’. Dat is geen platformgame zoals ik veel speel (als ik geen Animal Crossing speel dan) maar wel een hele schattige game. Volgens mij gaat het vooral over de vriendschap tussen een hond en een mens en het verhaal daarrond. Het is een spel met weinig instructies en ik ben nu door het bos en weiland aan het lopen. Daarna had ik Balan Wonderworld opgestart en kreeg ik honger dus uiteindelijk heb ik zelfs niet meer gespeeld.

| Week in beeld 92 |

Hi allemaal! Deze week (dat zeg ik terwijl ik hout vasthou wel) een beetje beter. Mentaal was het iets rustiger, dus dat is altijd fijn. Het was niet zo’n heel speciale week, er was wel veel pijn. Zeker tegen het einde van de week was het lastig. Het is vandaag zondag als ik dit schrijf en tis best wel een moeilijke dag vandaag. Niet enkel mijn pijn reageert op het weer, ik ben ook echt licht in mijn hoofd, duizelig en mijn denkvermogen is afwezig. Ik weet niet of deze gevoeligheid van mijn lijf een fase is voor altijd of niet, dus dat maakt me ook een beetje bang. Maargoed, verder was het dus een hele fijne week! Let’s go!

MAANDAG 30 MEI 202

Er kwam een pakketje toe waar ik naar uitkeek. Toen ik opstond en wakker was had ik direct gekeken op de app van Bpost om te kijken of ze al gepasseerd waren en dat was zo! Maar aangezien het een brievenbuspakketje was is er niet aangebeld. Nieuwe bandjes! De bovenste twee heb ik zelf uitgekozen, de andere drie heb ik laten kiezen door ZOX zelf. Ik zie ze een beetje als tekenen van het universum. Extra blij met de ‘you will get through this’ want die had ik al maar was ik kwijt. Ik heb die besteld toen ik in volle rouw was met het ziek zijn en die was me dus best wel dierbaar. Later op de dag trok ik mijn digitale dagboek open van het middelbaar want ik moest dus nog een tekst schrijven rond mijn verdriet – woede rond mijn trauma. Geen gemakkelijke opdracht, maar het is me wel gelukt. Om echt vanuit gevoel te kunnen typen heb ik mijn dagboeken stukjes gelezen. Het was met een lach en tegelijkertijd ook pijn want ik heb toen best wel veel meegemaakt. Daarna vond ik het een goed idee om mijn haar te wassen, dat eindigde in een flare-up dus gelukkig had ik iets makkelijks om ‘s avonds te eten. Allee ja, het eten is niet zo moeilijk maar ik had dus iets dat gewoon opgewarmd moest worden.

DINSDAG 31 MEI 2022

Vandaag werden mijn boodschappen geleverd. Normaal doe ik dat altijd op maandag, maar doordat ik vorige week onverwachts eerder begon op werk heb ik daar geen tijd meer voor gehad. Met als gevolg dat de levermomenten van maandag bezet waren. Toen ik mijn haar deed merkte ik dus dat mijn krullen extreem goed zaten vandaag en dat gaf me direct ook een boost. Ik voel me iets meer badass met krullen, ze zijn een stukje van mij geworden. Het was geen wilde late shift, alleen was er dus over heel het land een storing met Bancontact dus dat hebben wij ook gemerkt. Het was geen hele lange storing dus dat scheelt wel. En anders kunnen wij er toch niet veel aan doen. De bussen en treinen staakten ook vandaag, helaas was mijn trein om naar huis te gaan ook geschrapt. De trein erna niet, die komt tien minuten laten dus dat is niet zo’n ramp. Ik was met mijn step dus eens ik van de trein kwam kon ik ineens doorrijden. Ik bakte een vleesje in de pan en at krulfrietjes uit de airfryer. We hebben sinds een maand een maar eigenlijk gebruik ik hem echt veel te weinig terwijl ik het wel een stuk aangenamer koken vind.

WOENSDAG 1 JUNI 2022

En tis weer juni mensen. Elke maand gaat rapper en rapper. Ik had ook niet zo’n hele goeie mood, voelde me best wel down toen ik opstond. Uiteindelijk had ik geluk en is het zowat opgeklaard toen ik K3 opzette en naar buiten ging. Mijn krullenmousse stond in promo en het was een goeie deal dus ik ging boodschappen doen en langs Kruidvat. Heel blij want ik heb nu drie flessen staan dus ik kan wel een eindje voort. Mijn haar is nog niet zo heel lang dus. Toen ik boodschappen deed vergat ik ook mijn bon te scannen voor de korting dus das ook weer slim. Die bonnetjes zijn gelukkig wel een tijdje geldig, dus dat treft. Verder was het woensdag een normale werkdag, er is niet zoveel speciaals gebeurd. Ik had ook zin in sushi maar het restaurant waar ik bestel hun sluitingsdag is dus woensdag en niet maandag zoals ik dacht. Gelukkig was er nog iets in huis om te eten.

DONDERDAG 2 JUNI 2022

Ik had terug fysio na twee weken. Eerst ging mijn koptelefoon in de lader want ik kom niet buiten zonder als ik alleen wegga. De fysio ging heel vlot en goed en daarna ging ik te voet terug naar het station. Het was warmer dan verwacht en dat maakte me heel erg blij. Ondanks de pijn heb ik die wandeling toch gemaakt, wat weer een herinnering is dat ik sterker ben dan ik denk. Op Bol.com was er een ook een deal, zo kon ik dus zes flessen douche mousse van Zwitsal in huis halen voor een veel goedkopere prijs dan normaal. Ik ben verzot op Zwitsal dus voor mij ideaal. En die mousse is ook gewoon zalig. In de avond bestelde ik uiteindelijk mijn sushi want ik had daar heel veel zin in.

VRIJDAG 3 JUNI 2022

Het weekend was in zicht! Ik begon met de dag door mijn verse was in de kast te steken, ook met de vreugde dat ik weer een paar van mijn favoriete kledingstukken kan aandoen komende tijd. Normaal bestel ik nu ook boodschappen maar dat heb ik niet gedaan. Maandag is een feestdag en dinsdag moet ik zelf vroeg weg. En de rest van de week heeft dat niet zoveel zin in mijn ogen. Ik las op de trein naar het werk en omdat ik mijn step was vergeten op te laden ging ik ook gewoon met de bus en trein naar werk. Dat betekende dat ik voor het eerst in een hele lange tijd weer te voet naar werk ging langs een van mijn favoriete plekjes. Verder was het geen speciale dag op werk, ik keek een stukje van de eerste aflevering van Stranger Things ‘s avonds maar ik was ook moe dus ging al snel slapen. Ik was bang dat het ging terugkeren in mijn dromen, maar dat viel gelukkig wel mee.

ZATERDAG 4 JUNI 2022

Laatste werkdag van de week! Ik was vrij energiek opgestaan maar het weer sloeg weer op mijn lichaam helaas. Dat deed het zowat de hele week. Ik wilde het daardoor ook niet riskeren, liet mijn step thuis want ik had niet zoveel zin om een hoosbui op mijn kop te krijgen. Het was een hele drukke werkdag, want het klaarde na de middag wel op en dat zorgt er nu eenmaal voor dat de mensen buiten komen. De dag is wel voorbij gevlogen daardoor en voor ik het besefte zat ik alweer op mijn trein naar huis.

ZONDAG 5 JUNI 2022

Eigenlijk was vandaag geen bijzondere dag. Ik deed vanmorgen boodschappen, vergat mijn gsm wel mee te nemen. Aan de andere kant heb ik hem ook niet echt gemist. Gelukkig had ik mijn klantenkaart wel fysiek mee, al een geluk. Na de middag las ik mijn boek uit, belde ik met een paar vrienden en deed ik niks speciaals meer. Lichamelijk is het geen gemakkelijke dag, maar mentaal ook niet echt. Ik word over drie weken 25 en ondanks dat ik daar naar uitkijk is het ook een beetje dubbel dit jaar. Ik schrijf later wel eens waarom het zo dubbel voelt. Op naar een nieuwe week!

Hopelijk was het bij jullie ook een fijne week 🙂

De drempel rond bloggen

Photo by Annie Spratt on Unsplash

De laatste tijd is het rustig op mijn blog. Ik probeer hier en daar wel iets, maar het is lastig. Zoals veel dingen in mijn leven op dit moment. Waar ik normaal altijd een paar ideetjes heb om online te gooien, heb ik het daar nu lastiger mee. Niet dat ik geen plezier heb in het bloggen, zeker wel. Ik zou me denk ik geen leven meer kunnen inbeelden zonder. Maar de drempel is hoger geworden. Is het omdat ik trauma’s aan het verwerken ben, is het omdat mijn hoofd ramvol zit elke dag? Ik weet het niet. Ik weet gewoon dat vanaf ik iets voor mijn blog probeer te doen, mijn haar in de lucht schiet als een kat die blaast naar de vijand. Behalve de weekoverzichtjes, die vloeien uit mijn vingers gelijk zot. Maargoed, aan die posts heb ik ook niet heel veel werk want das gewoon letterlijk vertellen wat ik heb gedaan of wat er gebeurd is in de week.

Mijn hoofd zit vol met traumaverwerking en ik wil er heel graag over schrijven. Een van de dingen die ik heel graag wil is mensen inspireren, mensen nieuwe moed geven en mensen helpen. Ik heb ondertussen gemerkt dat dat een passie is die enorm groot is. Enerzijds kan ik niet over alles schrijven, anderzijds zijn er zeker wel dingen die waarschijnlijk een plekje zullen krijgen. Ik ben deze blog destijds begonnen onder het mom van ‘ik wil een plekje waar ik mijn ei kwijt kan, maar ook met de nodige dosis luchtigheid en humor’. En daar sta ik nog altijd achter. Maar ik ben dan bang dat ik alleen maar zware content deel (want mijn hoofd is niet de meest gemakkelijke plek om te zijn op dit moment), terwijl ik aan de andere kant wel sta voor echtheid.

Ik ben ook bezig met mezelf te leren kennen of te ontdekken wie ik wil zijn. Zoals ik al zei, ik heb bijna 24 jaar geleefd met de visie om te draaien naar anderen hun mening, ik heb bijna niet anders gekend dan me altijd te moeten aanpassen aan wat anderen willen. Ik ben daardoor ook op een paar gebieden transformaties aan het maken. Er zijn hobby’s die mij minder liggen en juist andere dingen zijn heel erg naar de voorgrond gekomen. En mijn blog is een vrij grote representatie van wie ik zelf ben. Dus misschien zal mijn blog gewoon meeshiften naar wie ik ben. En wat dat wordt, dat zie ik vanzelf wel weer. Ik weet alleen dat ik wil blijven bloggen en mijn blog me heel erg bevalt op dit moment (misschien met een beetje regelmatiger posten naar mijn zin, maar dat komt wanneer het komt).

In een notendop: ik twijfel heel erg aan mijn blog of wat ik wil. Ik twijfel ook heel erg aan de kwaliteit of nuttige bijdrage van mijn schrijfsels. Daardoor is de drempel om te bloggen soms hoog.