Hoi allemaal! Normaal begin ik de week altijd met het vertellen wat ik uitstak afgelopen week. Dus het is wat gek dat er vandaag geen uitgebreid fotoverslag staat met daar weer bij mijn verhalen. Niet dat mijn leven zo spetterend is dat er afgelopen week weer de gekste dingen zijn. Maar ’t leven hoeft niet spannend te zijn om gewaardeerd te worden. Ik wil jullie vandaag wat bijkletsen, want het heeft toch wel een serieuze reden. Ik ga niet te ver uitweiden, in verband met privacy.
Ik wilde dat ik kon vertellen dat er iets fantastisch was gebeurd en ik ermee druk ben. En in volle enthousiasme vergat foto’s te maken omdat ik er niet helemaal bij was met mijn hoofd. Ik was er afgelopen week niet echt bij met mijn hoofd, helaas in de negatieve zin. De trouwe en opmerkelijke lezer zal ook opgemerkt hebben dat er soms pas na 12u een artikel online verscheen en dat ik gisteren zelfs niks heb gepubliceerd. Mijn blog is me alles. Maar ook ik laat wel eens een steek vallen of vergeet het gewoon. Ik ben dit nu aan het uitwerken en normaal kan ik met een gerust hart naar de teller bovenaan kijken die me vertelt dat er nog minstens 6 of 7 concepten beschikbaar zijn. Meestal zijn dat artikels die direct op de planning kunnen. Vandaag prijkt daar een 1. Dus was ik druk met bloggen afgelopen week? Nee, totaal niet.
Afgelopen dinsdag verloor ik een dierbaar persoon. Het was geen familie, en de reden van overlijden wil ik liever niet delen. Ook de persoon in kwestie zou niet willen dat dit op vrij internet staat. Maar het was wel iemand waar ik een hele goede band mee had. Altijd als ik iets kwijt wilde (goed of slecht) kon ik dat bij haar. Ik kon daar ongeremd mezelf zijn. Ook als ik over levenswijsheden wil praten of echt diepe gesprekken wilde voeren was ik daar aan het juiste adres. Wanneer ik honderduit over de afgelopen drie jaar vertelde om herinneringen op te halen of haar aan het lachen te maken met alle dingen die in onze klas gebeurden, genoot ze altijd. En ik kon mijn hart ophalen. Het was een van de weinige mensen waar ik dat ongeremd kon. En nu is ze er niet meer. Ik mis haar natuurlijk niet enkel uit eigen redenen, het was ook een heel warm persoon.
En nu is ze er niet meer. Mijn wereld stond op zijn kop. Ik had het gevoel dat hij stopte met draaien. In 2016 verloor ik mijn oma, en hoe raar of misschien cliché het ook klinkt. Maar ze voelde wel als mijn oma, ze was ook al iets ouder. Misschien hang ik een heel mysterieus verhaal op, maar het is de waarheid. Afgelopen week was ik een met mijn schetsboek, want dat is het enige dat mijn pijn verzacht. Als ik teken, voelt het alsof ik een pilletje heb genomen die de pijn verdooft. Tekenen is dan ook altijd mijn redding geweest.
Ik wil komende week wel proberen mijn blogschema zo snel mogelijk terug op te pakken. Niet omdat ik me er verplicht toe voel, maar ik omdat ik mijn blog wel mis. Zoals ik al heel vaak heb gezegd, mijn blog is nu eenmaal mijn digitale kindje. En ik wil het goed voeden. In dit geval niet met melk, maar met goede content. Dit verdriet zal wel een tijdje nodig hebben om te ‘helen’, voor zover dat mogelijk is bij een overlijden. Maar ’t hoort er helaas bij in het leven. Tijd doet vele wonden slijten. Daarom niet genezen. Er zijn nu eenmaal wonden waar je je hele leven de pijn van blijft voelen. Ik was ook heel vaak bij die mevrouw, dus dat maakt het des te pijnlijker. Het gaat daarnaast wel prima met me. Ik probeer mijn gedachten te verzetten, voor zover dat mogelijk is. Maar de leegte die achterblijft, is helaas iets om mee te dealen. Hoe stom dat ook is, het is zo.
Knuffels,
Nikita