Site icoon Hoogsensitieve Held

Een reeks gekke feitjes over mij

Hoi allemaal! Mensen zijn net als sneeuwvlokjes. Geen enkele is hetzelfde en allemaal samen zijn we zo mooi. Iedereen heeft zijn gekkigheden, zijn eigen trekjes. Vaak zijn we daar wat beschaamd over, maar dat hoeft eigenlijk niet. Het zijn net die gekke trekjes die jou, jou maken. En niemand zou willen dat ze veranderen, alleen jijzelf wil dat. Af en toe vind ik het leuk om die gekke feitjes bij mezelf te ontdekken en op een rijtje te zetten. Vandaag volgt zo’n lijstje

Photo by Cristian Newman on Unsplash

Ik ben een 22-jarige werkende vrouw. Geen leeftijd meer voor K3 zou je denken. Ik heb ook al vaak gehoord dat K3 kindermuziek is en ik eigenlijk echt eens volwassen zou moeten worden. Het feit is, ik ben daarnaast wel prima volwassen. En ik ben ook van de mening dat op doen wat je gelukkig maakt geen leeftijd staat. Als ik overstuur ben of in paniek ben of de moed kwijt ben, zet ik die bordeauxrode koptelefoon van me op mijn hoofd met K3. In no time ben ik gekalmeerd of heb ik nieuwe energie. En dat K3 kindermuziek is? Daar trek ik me lekker niks van aan.

Voor de vaste volgers is dat geen verrassing, ik praat ook best vaak over lezen en als ik een weekoverzichtje online zet staat er wel elke keer een foto in van een open of gesloten boek. Toch is dit een gek feitje aan me. Mensen zijn ook altijd verbaasd als ik ze vertel dat ik zoveel lees. Maar ik vind het heerlijk, met mijn hoofd in de boeken en genieten. Lezen is ook iets waar ik heel veel rust uit haal en daarnaast wijsheid. Ik heb ook een groot inlevingsvermogen juist doordat ik zoveel lees, maar ergens heb ik dat van mezelf altijd al gehad.

Ik blog ondertussen twee jaar, iets wat heel snel is gegaan naar mijn gevoel. En tijdens het tweejarig bestaan van mijn digitaal kindje was ik in blogpauze, en het jaar daarvoor ben ik hem grandioos vergeten. Iets met vergeetachtigheid, een slecht geheugen en niet op de kalender geschreven. Zoals je ziet, een samenloop van omstandigheden. Niks persoonlijks, want ik was dit jaar bijna mijn eigen verjaardag vergeten. Dus tjah… En nee, ik ben niet aan het lachen of grappen aan het maken. Ik meen ’t.

Er zijn mensen in mijn vriendenlijst die echt jaren dezelfde profielfoto hebben, ik snap niet hoe ze het doen. Zelf ben ik mijn profielfoto meestal na een maand of twee weken al beu en wil een nieuwe. Aan de andere kant, ik neem niet genoeg selfies om zo vaak mijn foto te veranderen. Dit jaar zal mijn profielfoto wel een jaartje blijven. Geen sociale media, dus ook geen verandering van profielfoto of omslagfoto.

Zoals jullie wel weten ben ik een fervente Spotify-gebruiker. Terecht ook, ik vind het echt een heel fijn systeem en alle muziek die ik leuk vind staat erop. Samen met mijn iPad heb ik zo alle muziek bij de hand die ik wil. Ik heb inmiddels een vrij lange afspeellijst en toch kom ik nog muziek tekort. Ik heb het gevoel dat er nog zoveel toffe muziek is die ik kan ontdekken en wil ontdekken. Dus ik denk dat dat een gevalletje wordt zoals mijn boeken die ik nog wil lezen; raakt nooit op.

Ik ben iemand die overleeft op humor en positiviteit. Het is mijn eigen manier om in het leven te staan en ook eentje die me veel geluk en plezier brengt. Ik lach dan ook heel graag. Maar o wee als ik de slappe lach heb. Je kan gerust een kop thee gaan maken want het stopt niet. Ooit een keer -zal het nooit vergeten- moesten ik een stuk uit een dialoogje in Engels voorlezen voor de klas samen met een klasgenoot. Door een grappig accent van mijn tegenspeler had ik dus de slappe lach. Het was zo erg dat mijn leerkracht gewoon iemand anders heeft mogen aanduiden er ging niks meer van dat dialoogje terecht komen.

De laatste tijd drink ik heel vaak thee, maar ik heb altijd een probleem. Ik zet dan mijn tas klaar, suiker erin en ik zet de waterkoker in gang. En uiteindelijk giet ik dan mijn water bij mijn theezakje en dan ga ik iets anders doen tijdens het wachten. Vaak herinner ik me nog wel dat er thee staat te wachten. Er zijn ook echter momenten dat ik in de keuken kom en een volle tas thee aantref. Koud natuurlijk.

Als blogger bezoek ik natuurlijk ook heel veel andere blogs. Althans, ik probeer daar altijd wat tijd voor te maken. Maar het nadeel is dat ik mijn eigen blog dan ga vergelijken. Een gekkig maar waarschijnlijk wel herkenbaar feitje. Ik onderschat mijn eigen blog altijd, maar vooral mijn eigen capaciteiten en talent in het schrijven van artikels, ideetjes bedenken en alles errond. Ik onderschat dus niet alleen mijn blog, maar ook mezelf op dat gebied. Het idiote is ook dat ik mezelf vergelijk met bloggers die echt al vijf jaar of langer bezig zijn. Mijn blog is nog groeiende en die van anderen ook. Maar ik moet ook wel eens mezelf een schop onder mijn kont geven en realiseren dat mijn blog ook al heel veel gegroeid is in vergelijking met het begin. En dat een blog nooit perfect zal zijn. En dat dat ook echt niet het belangrijkste is 😉

Heb jij een gek feitje van jezelf? Barst los!

 

Mobiele versie afsluiten