Lieve lezer, wie je ook bent of waar je ook bent. Waar je ook woont, wat je afkomst is of hoe je er ook uitziet. Ik wens jou fantastische feestdagen toe, wat je ook viert en hoe je dat doet. Ik hoop voor jou dat ze in familie zijn en dat je een geweldige en gezegende tijd hebt samen! Mijn kerstwens voor jou! Daarnaast hoop ik ook dat je na de kerstdagen ook een hele mooie jaarwisseling mag hebben, en een spetteren 2019. Waarin al je voornemens, dromen, doelen en verlangens mogen waar worden. We verdienen het allemaal, ook jij! <3
Kerst blijft moeilijk…
Wij vieren Kerst nooit echt in onze familie, op zich vind ik dat niet zo erg. De gezelligheid is er vaak wel, gewoon tijdens de kerstperiode als we bij familie zijn. De lichtjes, de warmte en vrolijke kerstliedjes, ze doen wel iets met me. Ik zou liegen als ik vertel dat het me allemaal verdrietig maakt.
Ik voelde me zeurderig en negatief toen ik aan deze blogpost begon. Vooral omdat ik over zoiets vrolijks als de feestdagen zo verdrietig schrijf. Maar dit is wat ik voel, en dat mag. En ik mag hier ook over schrijven. Het hoort bij mijn leven en bij mijn blog. Kerst en warmte gaan bijna onlosmakelijk samen. Letterlijk en figuurlijk. Al die kaarsjes, lichtjes en warme drankjes en gerechten. Door het vriesweer buiten, is dat wel nodig. Maar ook de warmte tussen mensen, de warme sfeer. Die is duidelijk voelbaar bij dit soort dagen. Als er iemand was die die warmte kon brengen (het hele jaar door) was het wel mijn lieve oma. Sinds zij er niet meer is, zijn de feestdagen een stuk moeilijker geworden. En het voelt zo verkeerd om te vieren als zij er niet bij is. Toch probeer ik er iets moois van te maken, ondanks het niet altijd juist voelt. Mijn oma zou dat zo willen, en ik wil dat ze trots op me kan zijn. Ik weet dat ze dat is. Maar toch mis ik haar en dat voelt altijd enorm dubbel als we rond de feestdagen bij opa zijn.
Net zoals mijn fantastische pepe. Hij is overleden eind december 2014. Hij had kanker, en nadat hij dat te horen heeft gekregen is het snel achteruit gegaan helaas. Maar het moment dat hij wist dat hij niet meer lang te leven had, lag hij wel al grappend makend in zijn ziekenhuisbed. De held. Ik kijk naar hem op en probeer dan ook elke dag het beste uit het leven te halen. Hoe moeilijk dat ook soms is. Maar met de feestdagen zijn ze beide enorm in mijn gedachten. Wat normaal is.
Hoe vier jij de feestdagen?