Hi allemaal! Sinds een maandje ben ik terug aan het werk na toch wel een hele lange pauze. Ik kon niet anders, aangezien ik niet mocht werken nadat ik mijn vingers brak in de zomer. Daarnaast moesten ze ook gehecht worden, dus twas een genezing van lange asem. Dat verhaal kennen jullie inmiddels wel. Dus er zat wel een periode van drie maanden tussen. Een kleine update hoe het nu is.
Ik werk minder dan vroeger. Meestal werk ik 18u, het is nu wel al een paar weken dat ik 25 uur werk denk ik. Snel uitgerekend. Het brengt verlichting. Zowel mentaal als fysiek. Na drie maanden had ik er ook echt genoeg van om thuis te zitten. Ik hield me wel bezig natuurlijk, maar toch. Ik heb werk nodig voor de structuur in mijn weken. Voor het moment draai ik als flexi op mijn vorige werk, dus ik vang een paar shiften per week op die leeg staan. Fysiek gaat dat prima voor het moment. Er zitten af en toe zware dagen bij, maar het komt goed.
Doordat ik nu echt deeltijds werk voor het moment, gaat dat ook beter. Ik heb meer tijd om uit te rusten en terwijl kan ik ook nog een job doen die ik heel graag doe. Dat is trouwens niet de reden dat het wat stiller was op mijn blog. Ik neem wel de tijd om te schrijven. De inspiratie is soms weg. En om er dan een artikel uit te pushen dat eigenlijk nergens op slaat, daar doe ik niet aan mee. Maar er spelen ook een paar dingen in mijn hoofd rond bloggen. No worries, ik ga niet stoppen. Maar er zijn een paar dingen die ik wil aanpassen. Maar daar laat ik mijn hoofd nog eventjes over broeden.
Back to topic, ik kan dus genoeg rusten en tegelijkertijd ook mijn eigen leven leiden. Ik sprak een maand geleden soms over moeilijke weken, die zijn bijna zo goed als weg. Turns out dat ik echt aan het verlangen was naar terug een job hebben. Ik wil daarmee niet zeggen dat ik me nu altijd happy as f*ck voel, maar het is veel beter nu. En iederen mens heeft zijn moeilijke momentjes. Hoe hard ik ook roep dat je positief moet zijn, ik heb ze ook. Ik laat het minder zien in overzichtjes of online, maar de pijn is er nog steeds. Helaas. Maar die zal er altijd zijn, welke job ik ook ga doen. Dus ik moet er af en toe gewoon mee dealen en doorbijten. Maar een job hebben die je gelukkig maakt helpt wel mee. De grote pijnaanvallen zijn voorlopig weggebleven, maar ik heb al gemerkt dat als ik dat zeg dat ik de goden ergens daarboven trigger dus ik ga braaf mijn mond houden. We gaan hout vasthouden zoals wij dat in België altijd zeggen.
Dus al bij al is het positief. Voor mijn eigen mood, voor mijn lichaam lukt het ook prima. Het is wel weer leren managen. Zeker met koken en mijn eigen hobby’s. Ik moet weer jongleren om alles te doen passen. Vroeger was dat iets gemakkelijker. Omdat ik zeg wel dat het goed gaat, maar mijn lichaam is wel gevoeliger geworden. Tegenwoordig zijn het niet perse de gewrichten die pijn doen, maar wel de spieren.