Hi allemaal! Hoe ga ik eens beginnen aan mijn verhaal vandaag. Ben de laatste tijd ergens achter gekomen, iets wat eigenlijk een schoon werkpuntje is. Tis te zeggen, het zal met de tijd (en eigenlijk nu al) noodzaak worden. Hulp leren vragen. Nu moet ik ook zeggen dat de gedachten waarom ik hulp nodig heb ook niet altijd de gemakkelijkste zijn en dat ik mezelf wel ergens begrijp. Maargoed ik dacht ik gooi er iets over online. Wie weet hebben anderen er ook iets aan.
Hulp vragen. Tis iets wat ik dacht dat ik goed kon. Ik hoorde dat ook altijd van mensen om me heen. Mensen die zeiden tegen mij van: wauw, gij kunt zo gemakkelijk hulp vragen. Op zich is dat ook geen leugen. Als ik merk dat het mentaal scheef zit heb ik er weinig moeite mee om een sessie in te plannen bij een psycholoog. Nooit gehad ook. Vroeger ook niet om naar een leerkracht te stappen om er eens over te babbelen. Allee ja, ergens wel want ik wilde dan ook niet de zaagleerling zijn. Al weet ik wel nu met later verstand te kweken dat leerkrachten sowieso niet op die manier naar mij keken. Als ik merk dat er aan mijn lichaam iets scheef zit heb ik ook weinig moeite ermee om een afspraak in te plannen bij mijn arts. Het helpt ook wel dat die mens al heel mijn leven mijn huisarts is maar kom. En toch zit ik hier nu een stukje te typen over ik die het moeilijk vind om hulp te vragen. Mensen hebben me al omschreven als koppig, als iemand die haar plan koste wat het kost alleen wil trekken. Het is niet dat ik me te goed voel om hulp te vragen of echt zo koppig ben. Het zit vrees ik iets dieper dan dat. Een stukje wat moet verwerkt worden.
Euhm, laten we zeggen dat het nogal confronterend is om op je 24 jaar met van alles hulp nodig te hebben. Ik weet dat er mensen zijn die mijn leeftijd hebben en het veel erger hebben. Die bedgebonden zijn of rolstoelgebonden. Ik vind het moeilijk. Een tijdje terug kreeg ik het plastiekje van mijn macaroni (ge weet wel, zo’n kant en klaar voor in de oven) niet los omdat op dat moment mijn vingers veel pijn deden en ik er de macht niet voor had. Nu ligt dat niet perse aan mij, sommige plastiekjes zijn gewoon lastig. Toen vond ik dat grappig maar nu ik er later op kijk vind ik het ook eng. Dat ik bij zulke kleine dingen al hulp moet vragen. Gelukkig zijn dat soort dingen niet dagelijks, en ik hoop dat de tijd dat dat wel zo is nog lang wegblijft of dat bij mij gewoon niet gebeurt.
Ik weet ook dat er heel veel mensen om me heen met plezier er zijn voor me. Van de week vroeg ik aan mama of ze mee wilde boodschappen doen zodat ze kon helpen dragen. En zo was ik toch fysiek in de winkel geweest. Want ik bestel vrij vaak boodschappen de laatste tijd, maar ik ga gewoon ook zelf graag fysiek naar de winkel. En ik was blij dat ik dat gedaan had want het was niet mijn beste dag toen en het was ook wel gezellig onderweg. Nadien zei ik tegen haar dat ik het soms lastig vind om hulp te vragen. En haar antwoord was heel simpel: ge weet dat als ge iets nodig hebt, je maar moet roepen. En ik weet dat inderdaad; Want dat hebben al zoveel lieve mensen aan me gezegd. Ik wil gewoon niet constant iedereen moeten ambeteren met mijn ‘problemen’ zal ik maar zeggen. Hoewel ik weet dat zij dat totaal niet als ambeteren zien maar juist als iemand steunen die het moeilijk heeft. Het is een klein gevecht in mijn kop soms maar ik ben er aan aan het werken. Die boodschappen is er al een bewijs van.
Tegerlijkertijd is het ook gewoon zever dat ik zulke dingen denk. Want ik ben de eerste die opspringt als er iemand in nood is. Allee ja, voor zover dat kan. Het is niet altijd mijn beslissing of ik kan helpen of niet. Soms heeft de superheld ook hulp nodig. Het is niet voor niks dat meeste grote helden een sidekick hebben. Maargoed, ik zal het wel leren met de tijd. Hoop ik.
Hebben jullie moeite met hulp vragen?