Ik zei het eigenlijk vandaag nog tegen mijn moeder toen ze een van onze buurtbewoners een fijn eindejaar wenste. Dat mijn kop ontplofte bij het idee dat 2023 alweer gedaan is. Zonder alle clichés uit de kast te trekken: maar het voelt alsof gisteren het jaar begonnen is. Ik denk dat dat ook komt omdat we met zoveel tegelijk bezig zijn en er is zoveel media om ons heen die we binnen krijgen. Maar ik wilde wel de tijd nemen om een (eerlijk) jaaroverzichtje te schrijven.
Rond deze tijd van het jaar post iedereen hoe geweldig zijn/haar/hun/diens jaar was. Maar vergeet niet dat vele mensen enkel de hoogtepunten en alle leuke dingen zullen laten zien. Hun coole reizen, de wilde uitstappen, concerten of bereikte doelen. Weet je, er zijn buiten die dagen ook andere dagen. Maar dat is een kant die je zelden zal zien online. Voor zoveel redenen. We kunnen (of willen, dat is ook helemaal oke) niet altijd alle kwetsbare of minder goede dingen delen. En als niemand het zegt tegen je: ik ben trots op je. Ook als dit jaar enkel uit overleven bestond of dag na dag doorkomen. Schaam je niet omdat je ‘maar zoveel hebt gedaan’, maar wees trots omdat je nog steeds doorgaat. Al is het kruipend, het valt onder doorgaan. Ik geef je ook een dikke knuffel vanaf hier.
Ik blik terug op een jaar waarin het niet makkelijk was, maar wel lichter werd. Zeker het begin van het jaar is roerig geweest. Ik was nog aan het ‘landen’ op mijn nieuwe job, dat is een verandering die op iedereen wel impact heeft denk ik. Maar eens dat allemaal op zijn plooi viel, werd het stukken beter. Stapje voor stapje paste ik mijn leven aan. Voornamelijk naar mijn eigen wensen. Er waren dingen die ik mistte in mijn leven en die heb ik er terug in geïmplementeerd. Er waren sessies met de psycholoog die me zowel deden lachen als huilen tegelijkertijd. Die me nieuwe inzichten gaven. Tussen die sessies door verdween er elke keer weer een klein stukje van mijn trauma’s en angsten. En voor elk stukje dat verdween, kwam er een stukje ‘mij’ terug. Een gevoel waar ik nog steeds enorm dankbaar voor ben. Voor mezelf aan de binnenkant is dat ene heel fijn en vredevol gevoel. Het is niet meer dat ik nu nooit meer vecht met mezelf of met de dingen die ik meegemaakt heb. Ik denk dat we allemaal wel eens -of meer dan eens- in de knoop liggen met onszelf. En van tijd tot tijd is dat zelfs gezond. Want het doet je op een gegeven moment wel nadenken over wie je bent of wil zijn. Op de momenten dat je vindt dat je iets niet goed doet of iets anders wilt, dat besef is de eerste stap tot verandering.
De andere kant van het verhaal is dat daar ook een heleboel moeilijke momenten aan geweest zijn. Na een heel leven lang overleven terug mezelf worden was geen gemakkelijke weg. Want ik heb al die tijd gedraaid en geplooid naar andere mensen hun wensen. Ik heb mezelf in vakjes en hokjes geduwd waar ik niet thuishoorde of me niet comfortabel in voelde. For the sake of others. Zodat anderen zich goed zouden voelen. Of gewoon simpelweg geen commentaar zouden geven. Maar het gevecht werd lichter, en ik kreeg er mezelf voor terug. Er kwamen kleurrijke outfits, er kwamen haarbandjes en mijn allereerste tattoo. Ik ging veel meer lezen, pakte mijn tekenspullen weer vast en tegen het einde van het jaar was ik een met mijn Nintendo en met Steam. Heerlijk is dat gevoel. En misschien is dat wel hetgeen waar ik 2023 het beste kan beschrijven: mezelf leren zijn. En leren wat dat betekent voor mij.
Maar 2023 was niet alleen een magisch jaar van ontdekkingen en zelfliefde. Toch niet enkel van de mooie. Ik heb ook ontdekt hoeveel wonden ik eigenlijk had en dat heeft heel veel rouw en pijn gekost. Ik heb ook veel dagen gehad dat ik niet wist wat ik moest doen, zoveel verdriet had ik. Helen is rouwen, en dat vergeten veel mensen. En hoewel ik nu een fijn leven aan het opbouwen ben, rouw ik nog regelmatig om wat is geweest of kon zijn. Het leven gaat verder en op een of andere manier moet je je focussen op wat nog komt. Maar beseffen dat je geen jeugd hebt gehad, dat breekt me nog soms. Want ik kan zoveel bouwen als ik wil, mijn jeugd ben ik kwijt voor altijd. Ik heb hem nooit gehad.
Er was ook angst dat alles waar ik zo hard voor gewerkt had als een kaartenhuis in elkaar zou storten. Dat wanneer ik liefde om me heen toeliet het me ging kwetsen. Dat als mensen mij accepteerden, ze op een dag toch zouden beseffen dat ik toch niet zo leuk ben als ik ben. En op zich denk ik dan: dan zijn het gewoon niet mijn mensen. Maar ik denk na een leven waarin ik me niet geaccepteerd voel, ik stilletjes aan begin te verlangen naar acceptatie en kunnen zijn wie ik ben. Maar van veel angsten die ik had is er eigenlijk nog geen enkele uitgekomen. Ik ben meer mezelf dan ooit en de mensen die er echt toe doen, daar voel ik me geaccepteerder en veiliger bij dan ooit.
Een van de mooiste herinneringen aan de afgelopen tijd: ik heb het geluk gehad om mijn drie heldinnen maar liefst vijf keer live te zien. Soms van heel dichtij, maar vaker van heel veraf. En elke keer was het heerlijk. Ik heb het plekje gevonden waar ik het allergelukkigst ben. Zet mij in een zaal en zet K3 op het podium, en ik ben het gelukkigste mens op de wereld. Komend jaar zijn de Drie Biggetjes al geboekt trouwens, dus er komt een vervolg aan. Het was absoluut geen jaar waarin alles in een handomdraai ging en ik denk dat 2024 dat ook niet zal zijn. Maar ik ga het ook wel missen. Nu ik er zo over nadenk: het was wel een jaar dat me heel dicht bij mezelf heeft gebracht. En dat is heel waardevol voor mij. Ik ben benieuwd wat het nieuwe jaar gaat brengen, maar ik ben dankbaar voor wat 2023 heeft gebracht. Op naar nog meer ontdekkingen ♥️
Vanuit de grond van mijn hart wens ik jou een fantastisch 2024 toe. Ik hoop dat het een makkelijker of lichter jaar mag zijn. Wees lief voor elkaar en voor jezelf. Go get them. En wie je ook bent of wat je ook doet: ik ben trots op je. Happy 2024!
Liefs en dikke knuffels
Nikita ★