Week in beeld | 29

Het was een memorabele week. Ik had het allereerste echte onderzoek midden in de week, maar daarnaast was het ook gewoon een werkweek. Ik heb niet zoveel boeiends te vertellen deze week, maar ik heb wel heel goed mijn doen en laten bijgehouden in mij notities. Alleen de foto’s zijn een beetje een rommeltje geworden, maar ik ben eruit geraakt. Het was tegelijkertijd een lastige maar ook een hele mooie week want ik realiseerde me zoveel. Ook hoeveel mensen er duimen voor me op een goeie uitslag. Dus zoals ik al zei: een memorabele week.

★ Ik stond zondag uitgeslapen en pijnvrij op. Alleen al dat maakte dat ik een paar sprongetjes en dansjes wilde doen, maar dat heb ik gelaten haha. Er sliepen nog mensen en sebiet maak ik een verkeerde beweging en heb ik alsnog pijn. Maar dat was dus een geluksmomentje zoals je waarschijnlijk wel kon bedenken. Ik ontbeet op mijn gemakje, dronk een theetje en ging daarna op mijn gemak de trein op naar het werk. Het was verdacht rustig voor een zondag trouwens. Normaal hebben we altijd handen tekort op zondagen, maar het viel goed mee. Dat was wel eens welkom. Over de middag moest er zoveel tegelijk in de magnetron dat het eventjes puzzelen was, maar het is gelukt. Tegen de avond had ik zoveel gelachen met mijn collega en dat was heel fijn. ’s Avonds keek ik met mama De Code van Coppens. Dat is een programma waar bekende Vlamingen een escape room spelen in twee teams. Elk team apart. Het is vaak hilarisch om ze bezig te zien en horen.

★ De nieuwe week brak aan en ik stond uitgeslapen op. Helaas was de pijn wel terug. Het was fijn voor een dagje. Ik sliep iets langer uit, ook dat was welkom. Daarna ontbeet ik, ging ik boodschappen doen, naar de bakker en liet twee nieuwe sleutels maken bij de sleutelmaker. Dus nu heb ik mijn sleutels terug, want die was ik kwijt. Ik nam de bus voor een halte om mezelf te helpen. Dat maakt echt wel een verschil als je best wel veel boodschappen meehebt. Mensen keken me als een debiel aan. Maar mensen weten niet wat er aan de binnenkant zit. Later na de lunch rammelde het openbaar vervoer met mijn voeten waardoor ik mijn trein mistte. Geen probleem, want met de volgende ben ik ook nog op tijd. Maar dan moet ik me meer haasten. Maar ik ben gelukkig zonder problemen op mijn werk geraakt. Werken was tof, ik had een goeie shift. Wel kreeg ik ineens een flare-up en dat was minder fijn. Een flare-up betekent dat mijn klachten in een paar minuten heel erg worden. Dus dat de pijn en vermoeidheid verhoogt, ik me niet meer kan concentreren. Hij was gelukkig wel van korte duur. Mijn trein naar huis had vertraging omdat er bij het vorige station de hulpdiensten moesten tussenkomen. Daar heb ik respect voor, maar ik heb een taxi genomen naar huis want ik was te moe om te wachten. Goeie keus, want ik was veel sneller thuis met de taxi.

★ Dinsdag was not my day. Ik stond moe op en gespannen en dat is helaas gebleven. Ik was de hele dag onder stress en spanning, wat geen deugd doet. Ik had stress voor mijn onderzoeken van donderdag. Ik wilde ook een menuplanning maken maar dat mislukte helaas. ’s Avonds bestelde ik pizza om mezelf een gelukje te gunnen. En dat was een goed idee.

★ Ik stond wel op tijd op deze keer, maar ik stond ook met een betere mood op. Voor ik boodschappen ging doen bekeek ik de promo’s van de week waardoor ik me officieel een volwassene voelde. En ik nam een klantenkaart, wat het gevoel nog erger maakte haha. Ik deed broodnodige boodschappen. In de namiddag werkte ik en ik voelde me een stuk beter. Er werd veel gelachen op de werkvloer en dat maakte het nog beter. Ik ben daar zo dankbaar voor! Tot ik een flare-up kreeg en ik eventjes moest gaan zitten dan. ’s Avonds maakte ik van het restje wraps dat ik nog had een andere soort wrap dan maandag. Ik gebruikte een saus uit een bokaaltje maar ‘spicete’ hem op met kruiden, kaas en groenten en dat was een succes want het was zo lekker! Iets wat ik vaker ga doen. Natuurlijk is verse saus maken het beste van al, maar daar had ik niet echt zin in. Voor ik ging slapen ging ik voor het eerst in een eeuwigheid weer mediteren, ik wil er terug een gewoonte van maken.

★ Ik stond op en ik realiseerde me dat het vandaag de grote dag was. Botscan. ’s Morgens legde ik mijn iPad aan de oplader en downloadde een paar seizoenen van series want ik wilde voorbereid zijn op het wachten. Want ja, ik wist dat ik dat ging moeten doen. ’s Morgens probeerde ik zoveel mogelijk te relaxen want ik heb gemerkt dat stress de pijn erger maakt. Maar uiteindelijk moest ik toch de bus op. In het ziekenhuis verdwaalde ik eerst drie keer voor ik het vond, want ingewikkeld gebouw. Maar ik vond het wel. De dokters op de afdeling waren wel heel vriendelijk, heel fijn. Dat stelt een mens wel op zijn gemak. Eerst werd er een contrastvloeistof ingespoten, dat is nodig voor de scans. Die moet helaas twee uur inwerken, dus vandaar mijn voorbereiding aan series kijken. Heb ik ook gedaan, ik ben ondertussen wel ook eventjes om een snack geweest in het winkeltje van het ziekenhuis. Ik had een hongertje en eten mocht gelukkig. Na twee uur werd de scan gemaakt. De volledige scan van mijn lijf was tien minuten, maar toen dacht ik dus dat het al voorbij was. Ze wilden een detailscan van mijn rug en die duurde een halfuur. Daarbij moeten je armen ook omhoog en zo liggen voor een halfuur doet pijn haha. Daarna nog een scan van mijn pols en handen en toen mocht ik gaan. In het station bleek mijn trein vertraging te hebben en dat kon er eventjes niet meer bij. Ik was best wel emotioneel door die hele onderzoeken. Nee, ze hebben geen pijn gedaan uiteindelijk en het viel mee. Maar dat werkt wel echt op je mentale. Gelukkig duurde het niet zo heel lang en zat ik even later toch op mijn trein naar huis. ’s Avonds warmde ik mijn spaghetti op en deed ik niks meer. Ik was moe van de emoties, spanning die dag. Tijdens de dag had ik wel op mijn Stories gezet dat ik bij de Nucleaire Geneeskunde was voor mijn onderzoeken en er waren mensen bezorgd. Wat ik heel lief vond en dat maakte echt wel mijn dag.

★ Ik ging boodschappen doen en haalde onderweg een broodje voor de lunch wat heel lekker was. De shift vloog weer voorbij zoals vaker op de vrijdag lijkt wel. De tijd gaat echt steeds sneller heb ik het idee. Werken is soms zwaar en ik heb soms echt wel pijn. Maar ik heb de afgelopen week wel gemerkt dat mijn werk me beter maakt. Daarmee bedoel ik niet dat ik nu elke dag wil gaan werken want dat kan mijn lichaam niet aan. Maar ik wil zo lang mogelijk blijven werken, want mijn werk heeft echt wel een goeie invloed op mijn mentale gezondheid. Bovendien heb ik ook gewoon topcollega’s dus die wil ik ook niet missen. ’s Avonds keek ik de finale van The Voice Kids en ik was het niet eens met de winnaar. Maar niet ieder jaar kan je favoriet winnen helaas.

★ Ik nam een shift over vandaag, maar gelukkig pas in de namiddag. Ik schreef de ene helft van dit weekoverzichtje. Bad habit, ik weet het. Ik vind weekoverzichtjes heel leuk om te typen en maken, maar ik stel het altijd veel te lang uit. Ik at de overschot saus met wraps op en ging werken. De trein had technische problemen waardoor ik vijf minuten te laat was, maar gelukkig was het dat maar. En besides, dit is overmacht. Ik kan daar niks aan doen. De rest van de dag verliep wel vlotjes gelukkig. Na mijn shift at ik en ik schreef mijn overzichtje af. En ik las een halfuurtje in bed want ik wil nu elke dag een halfuurtje lezen. Minimum. Ik lees de laatste tijd echt heel weinig en dat vind ik gewoon jammer.

Wat waren de lichtpuntjes in jouw week?

Currently | Augustus 2020

De laatste zomermaand is omgevlogen, het was wel een memorabele maand. De kindjes mogen weer naar school, maar het zal toch wel anders zijn met de maatregelen. Niks is nog hetzelfde momenteel. Maar er is hoop. Augustus was een rustige maand qua uitstappen en dingen, maar wel een memorabele maand. Ik voelde mijn lichaam achteruit gaan en heb binnenkort mijn onderzoeken. Het komt wel goed. Verder was het geen gekke maand. Ik heb niet bijzonder veel Netflix gekeken of gelezen.

★ Gezien

Stranger Things
Seizoen 2: 
8-9
Seizoen 3: 1-4

Trinkets
Seizoen 1: 
1-9

A Series of Unfortunate Events
Seizoen 2: 
6-7

Favoriet van de maand
Ik twijfel vooral tussen Stranger Things en Trinkets. Beide vind ik hele toffe series. Het hangt er meestal van af of ik ga eten tijdens Netflix of niet. Want dan is Stranger Things geen goed idee. Maar sowieso hou ik van beide. Ik denk wel dat Stranger Things wint want ik heb zoveel zin om verder te kijken! Personages zijn ook heel tof.

★ Gelezen

De bucketlist van mijn hond – Lauren Fern Watt  ★ ★ ★ ★ ★
Trinkets – Kirsten Smith  ★ ★ ★
Geek Girl ‘Knap Anders’ – Holly Smale  ★ ★ ★ ★ ★
Geek Girl ‘Blundert door’ – Holly Smale  ★ ★ ★ ★
Whisper to Me – Nick Lake  ★ ★ ★ ★

Favoriet van de maand
Zoals je ziet was ik met alle boeken wel tevreden. Alleen springt De Bucketlist van mijn hond van Lauren Fern Watt er tussenuit. De boeken van Holly Smale heb ik al eens gelezen en die lees ik voor de nostalgie. Maar dat boek was echt een tranentrekker. Het is een waargebeurd verhaal over de vriendschap tussen een mens en hond. Zo zijn er wel meerdere, maar dit was wel echt een heel bijzonder verhaal. Toen ik mijn lijstje bekeek met gelezen boeken deze maand wist ik zonder twijfel welk boek me het meeste geraakt heeft. Gevolgd door Whisper to me van Nick Lake.

★  Gedaan

Op zoek geweest naar zuivelvrije alternatieven
Mijn lichaam reageert minder goed op zuivel dan vroeger. Nu moet ik wel zeggen dat ik niet helemaal zuivelvrij eet en dat merk je ook wel in mijn overzichtjes. Ik heb ondertussen ondervonden dat dat niet nodig is. Alles wat plantaardig kan eet ik plantaardig, al de rest niet. En ik let alsnog op met wat ik neem van zuivel. Ik eet geen kilo’s kaas meer, en als ik bijvoorbeeld kaas op mijn pasta doe dan is het vegan kaas. Op zich vind ik dat wel lekker, maar er zit een nasmaak aan die ik minder lekker vind. Ik denk wel dat ik daar gewend aan zal raken.

Ik belde de dokter op voor mijn onderzoeken
Mijn onderzoeken gingen nog een tijd uitgesteld worden, wat ik niet meer zag zitten. Ik ben ondertussen ook een keer terug bij de psycholoog geweest (in een week waar geen overzichtje was, wat niet de reden was overigens) en zij zei ook dat dat langer wachten me geen goed deed. Dus ik ging samenzitten met de huisarts, waardoor mijn onderzoeken vervroegd zijn. De dag dat dit online staat heb ik de eerste afspraak bij de specialist.

Ik keerde terug naar social media
Ik was normaal van plan om tot september offline te blijven, maar ik had er geen zin meer in. Ik heb het alsnog iets van 10 maand en een half volgehouden, dus dat vind ik nog altijd heel goed. Niet veel mensen zouden het zolang kunnen. Maar het was fijn. Op het moment dat ik dit aan het typen ben staan de apps eventjes niet op mijn telefoon omdat ik me wil voorbereiden op mijn onderzoeken. De prikkels maken me te onrustig. Vandaar. Ze komen vanzelf wel weer terug. Ik ben wel blij terug online te zijn, want ergens heb ik het wel gemist. Ik merk wel dat het hele gedoe rond social media me een stuk minder boeit. Ik hecht er niet zoveel waarde meer aan als vroeger en als ik veel likes krijg op een post doet het me ook niet zoveel meer. Ik gebruik het nu eerder voor mezelf als ik een keer iets wil delen. Maar de druk is er wel vanaf. En dat is maar goed ook.

★ Memorabele of gekke momenten

Ik stond in de Media Markt zonder portemonne
Toen ik een bericht kreeg dat mijn laptop hersteld was en klaar was voor ophaling was ik als een kind zo blij. Een blogger zonder laptop is lastig, ik mocht die van mama gebruiken. Maar zoals ik al vaker zei, ik heb het liefst van al mijn eigen toestel. En in volle enthousiasme nam ik een grotere zak mee en toen ik mijn reparatie in de winkel wilde betalen besefte ik dat ik mijn portemonnee vergeten was. Gelukkig was mama zo lief om hem te brengen, waar ik heel dankbaar voor was.

Ik had mijn allereerste samenwerking!
Er verscheen onlangs een artikel in samenwerking met Fotofabriek. Ik mocht van hen twee setjes Retroprints testen, wat ik al fantastisch vond. Maar tegelijkertijd ook heel speciaal, want het was de allereerste keer dat ik benaderd werd voor een samenwerking. Ik ga ze ook alleen maar aannemen als ik vind dat de samenwerking bij mij of mijn blog past. Dat was het geval. Mocht je het artikel gemist hebben, hier is een linkje.

Ik had verlengd weekend
Ergens midden augustus was het denk ik, kreeg ik verlengd weekend. Ik was vrij van zaterdag tot en met dinsdag. Woensdag moest ik ook maar in de namiddag werken dus eigenlijk was dat nog een verlenging. Maar ik ging die ochtend naar de dokter, dus helemaal vrij was ik niet. Het was wel welkom en ik heb vooral rust genomen. Dat deed enorm veel deugd.

★ Geleerd

Het is oke om aan te geven dat het niet meer gaat en hulp te vragen. Ook bij de meest simpele dingen.

Pijn en vermoeidheid is niet mijn schuld. Het is onzin om me schuldig te voelen daarover. Ik kies er niet voor

★ Trots-momentjes
– Dat ik het moeilijk vind dat er in zoveel lekkere dingen zuivel zit. Maar ik toch dapper ben doorgegaan op zoek naar alternatieven en ik ze lekker vind!
– Dat ik een keiharde doorzetter ben
– Dat ik de dokter heb gebeld om hulp bij mijn onderzoeken
– Dat ik mijn baas en collega’s heb ingelicht over het feit dat ik misschien chronisch ziek ben. Niet dat het zo’n monsters zijn, maar dit zijn dingen je gewoon liever niet hoeft te vertellen. Het liefst van al wil je je job zonder problemen doen.

Waar was jij trots op in augustus? 

Hoogsensitieve held bestaat drie jaar!

Zo’n drie jaar geleden lanceerde ik het allereerste artikel op deze blog. Ik wist nog niet waar het heen zou gaan, hoe lang ik het bloggen zou volhouden. Ik wilde voornamelijk mensen inspireren en helpen. Ondertussen is mijn blog meer een persoonlijke uitlaatklep geworden. Ik wissel af met tips en andere artikelen, maar voornamelijk de persoonlijke kant komt naar boven. En daar ben ik prima mee. Dat is namelijk wat ik het liefste doe. En ik hoop – al is het maar een iemand – dat ik mensen kan inspireren en helpen.

amy-shamblen-lJt-3NUFng4-unsplash
Photo by Amy Shamblen on Unsplash

Ik heb besloten voorlopig geen winactie te doen. Niet omdat ik te lui ben om iets te zoeken om weg te geven of omdat ik het mijn lezers niet gun. Of omdat ik te gierig ben. Ik heb er simpelweg de energie niet voor. In mijn weekoverzichtje maandag komt er een update in verband met mijn onderzoeken. Ik ben vooral bezig daarmee. Want ik geef om mijn lezers, stuk voor stuk. En ik ben altijd blij met iedere nieuwe reactie, elke steun, elk lief berichtje. Ik apprecieer dat echt enorm, uit de grond van mijn hart. Maar het is eventjes niet anders. Dat betekent niet dat ik nooit een winactie ga doen, ik ben wel van plan eens iets te organiseren. En dan kan ik ook nadenken wat ik wil weggeven, hoe ik het wil inkleden. Dan kan ik er echt mijn tijd voor nemen. Ik wil jullie ook gewoon geen voorgekauwde en snelle winactie voorschuiven waar ik geen energie heb ingestoken.

Dat gezegd zijnde. Ik ben heel blij dat ik nog steeds blogger ben. Ik zou niet weten wat ik zonder mijn blog zou doen. Het heeft me al zo vaak geholpen om te vertellen over wat er in mijn leven speelt, maar tegelijkertijd hou ik ook gewoon heel veel wan schrijven. Dat is de hoofdreden dat Hoogsensitieve Held (toen nog Sensitive Soul) is geboren. Ik mistte iets waar ik mijn schrijftalent in kwijt kon. Iets waar ik mijn liefde voor schrijven in kwijt kon. Dus vandaar. Uiteindelijk lopen mijn onderwerpen vaak van hen ene eind naar het andere, maar ik ben geen fan van mezelf grenzen opleggen door binnen een thema te blijven. Er zijn mensen die dat wel doen en ik juich het toe als dat is wat je wilt. Voor mij klopt dat gewoon niet. Ik vind het fijn dat ik de vrijheid heb om te schrijven en publiceren wat ik wil. Ik ben ook dankbaar voor de afgelopen drie jaar die ik op mijn blog heb doorgebracht. Ik typ dit ook terug op mijn laptop, die ik heb opgehaald van de herstelling. Daar ben ik ook heel blij mee, want het maakt bloggen weer een heel stuk toegankelijker voor mij.

Omdat ik de verjaardag van mijn blog toch niet zonder iets wilde laten voorbijgaan, heb ik besloten wel een Q&A te doen. Als daar enthousiasme voor is natuurlijk. Ik kan niet zo ver lopen zonder dat er iemand vragen voor instuurt. Dus ik heb een formulier op Google aangemaakt en ik zou het heel lief vinden als jullie vragen insturen voor mij. Dan kan ik daar binnenkort een blogpostje over schrijven. Als je altijd al een prangende vraag hebt gehad die ik nog nooit heb besproken op mijn blog, ga vooral je gang. Ik vraag bovenaan het formulier om je naam in te vullen en eventueel je blog, maar als je anoniem wilt blijven is dat voor mij evengoed. Vragen waar ik geen antwoord op wil geven sla ik ook over. Ik ben een persoonlijk blogger en ik vertel heel veel. Maar ik doe dat alleen bij zaken waar het goed voelt voor mij. Dus als je vraag niet aan bod komt, is het waarschijnlijk omdat ik hem niet wens te beantwoorden. Ik heb ook mijn privacy.

Klik hier voor het formulier 🙂

Alvast bedankt voor het invullen!

De stilte op mijn blog

Het valt je misschien op, ik update niet zo regelmatig als ik beloof. En elke keer weer schrijf ik dat het wel goedkomt en ik meer ga schrijven. Ik doe mijn best mensen. De laatste tijd had ik de energie niet om te bloggen. Ik heb wel ideetjes hoor, maar het komt er gewoon niet van. Ik ga niet nog een blogpost online gooien waar ik in beloof dat het beter wordt, want om eerlijk te zijn weet ik dat niet. Ik heb ook het idee dat mijn blogplanning de meest chaotische is van alle bloggers allemaal. Maar niemand is perfect.

De reden dat ik minder actief blog is omdat ik zoals ik al zei de laatste tijd heel moe ben en veel pijn heb. Ik werk nog steeds ondanks de pijn en vermoeidheid, en als ik thuiskom ben ik bekaf. Zelfs eten maken is dan een opgave. Dat doe ik wel hoor, no worries. Maar het is maar om een voorbeeld te geven. Ik wil nog niks kwijt over mijn lichaam, er zijn wel al mogelijke diagnoses. Geen dodelijke, laat dat duidelijk zijn. Ik moet het zelf nog verwerken dus daarom kies ik om erover nog niks te vertellen.

Worden er binnenkort meer artikels geüpload? Ik weet het niet. Dit postje voelt ook een beetje nutteloos, maar dat is het niet. Al is het maar om te weten dat ik niet ga stoppen of het niet meer zie zitten. Dat wel, het lukt gewoon niet altijd.

Ik ben jarig!

Photo by Dhaya Eddine Bentaleb on Unsplash

En daar zijn we dan, 25 juni. Ik ben jarig! Vandaag loop ik officieel 23 jaar rond op deze wereldbol. Weer een leeftijd dichter bij volwassenheid. Het jaar is omgevlogen en dat zeg ik met nieuwjaar ook altijd, maar het is zo. Ik ga vandaag geen uitgebreide post met levenslessen doen, maar dat komt er wel aan. Want dat vind ik altijd superleuk om te doen.

Het is donderdag vandaag dus ik ben thuis, wat ik al heel leuk vind. Ik ga geen groot feest geven, ten eerste mag dat niet. En ik zou het anders ook niet doen, ik ben geen feestbeest. Maar ik ga er wel iets tofs van maken, dus ik heb er zin in!

Eventjes ook stilstaan bij het feit dat ik al twee jaar afgestudeerd ben vandaag. Mijn diploma uitreiking van de middelbare school was op mijn verjaardag. Een beter cadeau was er niet. Daardoor was het ook een heel dubbele dag, want ik moest afscheid nemen van drie hele mooie jaren. Maar ik kan oprecht zeggen dat ik nu ook gelukkig ben. Met mijn werk, hoe mijn leven is. Het is niet het meest wilde leven en dat zal het ook niet meer worden, daar heb ik de energie niet altijd voor. Maar ik ben oke met een rustig leven en dat is het allerbelangrijkste. En nu ga ik genieten van mijn verjaardag!