Ik zie haar nog altijd zitten. Een jongere versie van mij die altijd studeerde en boeken las alsof het niks was. Het was toen mijn grootste trots, mijn hoge schoolresultaten en het lof dat ik kreeg van de leerkrachten om me heen. Want dan was ik waardevol genoeg. De woorden ‘wijs persoon’ en ‘slim kind’ vlogen me al heel jong rond de oren. En surprise: de woorden dat ik een hele mooie verbinding had met taal en schrijven ook. Ik kan niet zeggen dat ik nu als volwassene verbaasd ben daarover. Schrijven en lezen, het zijn nog steeds twee dierbare talenten van me.
Als kind kon ik zo gemakkelijk bewijzen hoeveel ik waard was. Een beetje extra blokken voor grote toetsen, extra aandacht geven aan die ene taak voor Nederlands. En hoewel het toen ook niet makkelijk was, was het toen wel makkelijker om op papier te zien hoeveel liefde ik verdiend had. Want alleen als ik perfect was, was ik goed genoeg. Het leven wordt daar niet in gemeten, maar ik ben jammer genoeg wel zo opgegroeid. Geen fouten maken, gewoon doorgaan. En als het goed was, liefst nog een beetje beter. Maar nu ben ik volwassen. Er zijn geen rapporten meer (wel evaluaties daarentegen). Geen wekelijks of kwartaal waarin ik gepresenteerd krijg of ik wel of niet geslaagd ben. En vooral, veel dingen in het leven laten zich niet meten in de vorm van een rapport.
In de jaren naar volwassenheid werd ik chronisch ziek, ontdekte ik dat ik meerdere trauma’s heb en dat ik leef met angst en paniek klachten. Allemaal dingen die het niet altijd gemakkelijk maken, maar me wel doen pauzeren. Die dat dwingen zelfs. Ik wil niet zeggen dat ik nu geen talenten meer heb, of dat alles verloren is. Maar ik denk wel heel vaak terug aan die jongere versie van mezelf. Het meisje dan 100 boeken per jaar verslond.
Vroeger was het anders, was ik anders. Ik zeg niet dat ik nu niks meer waard ben, maar het is anders. Er zijn versies van mij gegroeid en stukken die ik heb moeten loslaten en nog ga moeten loslaten. Het is een deel van het leven. Maar dat meisje toen heeft me wel gebracht waar ik nu ben. Door haar ben ik nu wie ik ben. En toch zou ik soms nog terug willen. Naar mijn kindertijd, waar het allemaal net iets simpeler was. Waar ik een sticker kreeg omdat ik mijn schoenen had leren dichtknopen. Door de jaren heen ben ik veranderd zoal ik al zei. En gelukkig maar. Want dat betekent dat ik dingen heb geleerd, dat er gebroken harten zijn of littekens die me verzacht hebben. Maar het is altijd een beetje rouwen en denken aan de jongere versie die me zo ver gebracht heeft.
Liefde, waarde en capabel zijn om graag te worden gezien wordt niet gemeten in successen of promoties. Maar we leven in een maatschappij met zulke hogen standaarden en zoveel druk. Liefde is iets wat ieder leven wezen verdient. Van de kleinste mier, tot de grootste adelaar. Het onderstaande nummer is iets wat heel hard aansluit bij wat ik nu geschreven heb, en ook een liedje dat me op dit moment heel dierbaar is. Ik heb moeite met dit gevoel of deze gedachten uit te drukken in woorden, maar ik hoop dat ik op zijn minst iemand minder alleen heb laten voelen.
They used to call me smart, call me bright, call me gifted
And a part of me took pride in reading faster than other kids did
‘Cause when things were standardised
And I was timed, and I was tested
Then I could prove that I was worthy of love and attention
Now I’m no longer smart, no longer bright, no longer gifted
And I can’t read anything if it takes me longer than 15 minutes
Yeah, I still scrape and search and crave to earn that validation
I’m becoming unbecoming
I’m not special, never have beenBecoming Unbecoming – Leanne Firestone