Hoi allemaal! Ik typ dit vlak voor ik ga slapen (badhabit) maar ik moest gewoon eventjes iets kwijt. Ik wilde vorige week werken aan positiviteit en dat wil ik nog steeds. Maar ik merkte vandaag iets op en dat wilde ik toch graag eens delen.
Ik merk dat ik me niet verdrietig mag voel van mezelf. Ik duw het weg. En dat ligt niet aan die uitroep dat ik meer positiviteit in mijn leven wil. Ik heb dat altijd al gehad. Maar nu met Corona is het sterker denk ik. Ik werk vijf dagen per week dus dat hele dagen thuiszitten is voor mij niet van toepassing. Ik heb eten, ik heb een dak boven mijn kop. Maar toch ben ik verdrietig. Het maakt me gefrustreerd en verdrietig dat ik niet kan afspreken met maten. Toen ik langs de bibliotheek wandelde om te gaan wandelen op de dijk voelde ik een soort van steek in mijn hart omdat ik het mis om daar te gaan. Ik mis heel veel en dat terwijl de wereld om me heen nog steeds vol met gelukjes zit.
En toch hebben wij het hier zo goed. Er zijn nu landen waar Corona is losgebroken en ze in volledige lockdown zitten. In de derde wereld. Zij hebben nu twee problemen. Want als zij niet kunnen werken, hebben ze geen geld en geen eten. Dus die hebben twee problemen nu. Hongersnood en Corona. Die mensen hebben sowieso zoveel meer problemen want het leven is daar niet ideaal. En wij? Wij kunnen als we honger hebben naar de winkel lopen (liefst niet te veel) of als we het beu zijn eventjes een wandeling doen. Met afstand natuurlijk. En ik zit nog wel in een sector die blijf doordraaien. Dus ik zou eigenlijk gewoon niet mogen klagen en dankbaar moeten zijn. En dat ben ik ook. Maar dat blij zijn, dat lukt niet altijd.
En ik vind het zo stom. Want ik heb alles om een gelukkig mens te zijn en toch ben ik verdrietig. Ik mag ook gewoon niet zo hard voor mezelf zijn, maar ik denk dat dit wel overwaait. Meestal kom ik wel tot zinnen, ook hier zal dat gebeuren. Maar dit moest eventjes van mijn hart voor ik in mijn bed kroop. En nu kan ik met een veel lichter hartje gaan slapen 🙂