Als er een ding is waar ik al jaren mee bezig ben, is het met helen van mijn trauma’s. Ik ben daar heel hard mee bezig, en het lijkt in het begin altijd zo traag en nutteloos te gaan. Maar jaar na jaar pluk ik er toch steeds meer vruchten van af. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat het meisje dat deze blog ooit startte in 2019, lang niet meer dezelfde persoon is dan wie dit nu schrijft. Er zijn jaren gepasseerd, en dat verandert een mens. En toch draag ik haar altijd bij me.
Photo by Sandy Millar on Unsplash
Ik denk dat er een vertekend beeld hangt rond ‘geheeld zijn’. In de eerste plek vraag ik me altijd af, wanneer is het genoeg geweest? Wanneer ben je geheeld? Ik denk dat het antwoord op die vraag voor iedereen persoonlijk is. Want de meeste mensen gaan (denk ik) met een soort doel voor ogen naar therapie, gaan werken aan hunzelf. Ik weet ook dat er duizenden andere situaties zijn, en dat therapie of psycholoog of medicatie (of wat dan ook) niet altijd je eigen keuze is. Ook daarvoor heb ik respect en dat is ook valid. Maar ‘geheeld zijn’ is denk ik zo’n complex begrip. En er gaat geen dag komen dat niks meer pijn doet. Wat je meemaakt maakt je een stukje wie je bent. Een stukje, niet helemaal. Want wie je bent of wil zijn, dat is iets wat je echt zelf in de hand hebt. Maar ik geloof ook dat bepaalde dingen die je meemaakt ook je een deel vormen. Ik heb zelf heel veel meegemaakt, heb me heel onzeker gevoeld en ongewild op de planeet. En net dat zorgt er nu voor dat ik twee keer nadenk voor ik iets zeg, en nu hoor ik heel vaak dat mensen zich veilig voelen bij mij. Fysiek, maar vooral emotioneel. Ik heb woorden tekort om uit te drukken hoe trots me dat maakt.
Mijn vingers dansen regelmatig over mijn toetsenbord, en niet omdat ik aandacht te kort heb. Schrijven is mijn uitlaatklep. Maar er zijn zoveel mensen die zich nu voelen hoe ik me ooit gevoeld heb. En voor die mensen, wil ik schrijven. Je bent niet alleen. En het komt echt goed. Echt waar. Ik geef het je mee op een blaadje, als je dat tegen jongere ik had gezegd had ze je ook niet geloofd hoor. Maar de laatste tijd besef ik dat die veilige persoon, die ik als kind en tiener en later zo hard nodig heb, dat ik die zelf ben geworden. Voor veel mensen. Misschien niet voor een wereldwijd publiek en dat hoeft ook niet perse. Maar het valt me op hoe vaak ik de opmerking krijg ‘het voelt zo goed om bij jou mijn hart te luchten’. Of te horen ‘je kan zo goed luisteren zonder oordelen’. Er zijn regelmatig momenten dat ik denk: hier zou younger me zo trots op zijn. Maar als ik eerlijk moet zijn? Moest ik haar vertellen dat we nu voor andere mensen die safe space zijn? Het kind zou haar oren niet geloven. Ik geloof het zelf amper. Elke keer als iemand zoiets zegt, ik ben sprakeloos. Ik denk (en hoop) dat dat gevoel nooit gaat wennen. Want het is echt fantastisch. En niet uit ego he. Niet van ‘ik heb dat hier weer goed gedaan’. Maar weten dat ik echt iets heb betekend voor iemand, is zo bijzonder. Omdat ik weet hoe het is om je zo alleen en onzeker te voelen. En omdat ik weet hoe het voelt om je anders te voelen of het gevoel te hebben dat men je nooit gaat accepteren. En misschien is dat wel het stukje dat de cirkel rond maakt en mij weer op zijn eigen tijd heelt.