In de grote wijde wereld van op mezelf wonen en een eigen huishouden runnen ben ik wel eens de persoon die denkt ‘kan ik dit wel’ of ‘wat als alles in de soep loopt’. Heel normaal ook denk ik na zo’n transitie. Dus ik denk dat het dan nu juist een goed moment is om mezelf te herinneren wie ik ben en wat ik leuk vind aan mezelf. Want wie ik nu ben is de persoon die me door de jaren heen op dit punt heeft gebracht. Ik heb dit idee ook een klein beetje gestolen van Irene, maar ik vond haar postje echt zo leuk om te lezen dat ik het ook wilde doen. Dus lees haar blog ook zeker eens 🙂
◦ Ik geef niet op tot ik er ben
Al heel mijn leven ben ik iemand die gaat voor wat ze wilt. Ik ga waarschijnlijk eerst duizend keer aan mezelf twijfelen en me afvragen of dat wel in orde komt. Maar als ik echt iets in mijn hoofd heb dat ik wil, dan ga ik er alles aan doen om het gedaan te krijgen. In een bepaalde zin wel, sommige dingen moet je jammer genoeg aanvaarden in het leven. Maar als ik iets écht wil, dan ga ik ervoor vechten en werken zo hard ik kan. Tot ik er ben. Er was ooit een leerkracht in het middelbaar die tegen me zei; nooit opgeven, en je komt er wel. Ik denk dat ze toen niet beseft heeft hoe hard die woorden bij mij zijn blijven plakken. Die woorden zijn in mijn hoofd geplant als scholiertje in het vierde middelbaar, en leven daar nu nog altijd.
◦ Luisteren zonder oordeel of advies te willen geven
Ik kreeg onlangs een compliment waar ik heel trots op was. Waar ik nadien zelfs eventjes tranen in mijn ogen kreeg omdat het zo mooi was. Onlangs zei er iemand tegen mij (en ik ga het gewoon anoniem houden): het is zo fijn om met jou te babbelen, want jij laat mensen gewoon razen. Zonder oplossingen, advies of oordeel te geven. Soms doet dat deugd. Het gebeurt heel vaak dat ik op iemands frustraties of pijn ga antwoorden ‘ik begrijp je’ of ‘dat is inderdaad moeilijk’. En niet omdat ik niet wil helpen. Maar mensen zitten niet altijd te wachten op een wonderlijk advies. Soms willen mensen gewoon iemand om bij te venten, uit te razen of gewoon iemand die ze laat doen. Dat oplossen komt later wel weer, maar er gewoon zijn is zo belangrijk. Ik moet zeggen dat ik toch wel gepakt was door dat compliment, en sindsdien ben ik daar heel trots op.
◦ Ik ben heel open minded
Hear me out, als je mij echt iets vertelt waarvan ik denk ‘holy, daar ga je problemen van krijgen’ dan ga ik dat ook wel op een zachte manier vertellen. Maar verder kijk ik niet zo heel snel op van dingen. Je mag zijn wie je bent bij mij, en meestal als ik vragen stel is dat niet om je te viseren. Meestal is dat omdat ik me probeer in te leven in je wereld/situatie/wie je bent. Ik heb zelf al de nodige bagage meegemaakt, waardoor ik niet zo heel snel ga oordelen. Want ik weet hoe het is om zo behandeld te worden. En mijn motto is meestal: als de wereld er niet slechter van wordt en je doet niemand pijn ermee, what the duck is dan het probleem eigenlijk?
◦ Mijn creativiteit en vindingrijkheid
Tegenwoordig is dat heel hard naar boven gekomen. Ik word ook enorm beïnvloed door sociale media om bijvoorbeeld zelf dingen te maken uit klei, maar dat zijn dingen waar ik dan ook naar uitkijk om te doen. Ik vind het heel erg leuk om te prutsen met creatieve dingen of gewoon nu in mijn huisje om dingen te verzetten of mijn decoratie net wat anders te gebruiken. Maar ook net zo goed op papier of digitaal tekenen (of bloggen) vind ik zo leuk om te doen. Het is iets waar ik altijd enorm trots op ben geweest en dat is nooit van mijn zijde afgeweken.
◦ Dat ik nog altijd kinds kan zijn
Nog niet zo lang geleden schreef ik een postje over mijn innerlijke kind. Ik ben daar heel trots op. Er zijn heel veel mensen die dat allemaal verstoppen want onze maatschappij heeft daar een mening over. Maar als ik dan onderweg ben naar mijn werk met mijn rugzak vol knuffeltjes, dan ben ik altijd blij dat ik nooit heb geluisterd naar die druk van de maatschappij. Het leven is te kort om altijd serieus te zijn en in een rechte lijn te lopen. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik niet volwassen kan zijn natuurlijk.