Ik heb al jaren het gevoel dat ik op de vlucht ben, op zoek naar een nooduitgang. En nee, niet in de zin dat ik letterlijk mijn leven beu ben. Maar het was altijd overleven, aanpassen, analyseren en vluchten als ik kon. Naargelang de laatste jaren werd dat rennen steeds een beetje minder. Kon het al eens vertragen naar wandelen. Het is een moment waar ik jarenlang naar heb uitgekeken, al eigenlijk sinds tiener. En nu is het eindelijk dichter aan het komen en eigenlijk ook zo. De dingen die ik de afgelopen jaren heb gedaan (psycholoog, werken aan mezelf, keuzes maken en dingen veranderen die ik niet meer wilde) beginnen zijn vruchten af te werken. Goed toch, zou je denken?
En nu loop ik vast. Waar ik een paar weken geleden nog schreef over dat ik de rust en vrede zalig vond, loop ik nu vast. Wie ben ik zonder altijd aan te staan? Ik weet daar ergens ook wel het antwoord op. Het is gewoon een nieuwe vorm van leven en hoewel ik daar ook heel blij mee ben, overweldigt het me ook enorm. Er was geen tijd om stil te staan, het was altijd doorgaan en niet te veel nadenken en vooral niet te veel voelen. Stilstaan voelt nu oncomfortabel. En toch zie ik hier en daar de sprankeltjes doorschijnen van wie ik ben. Er komen dingen van onder het stof die ik al jaren niet meer heb gezien. Er zijn echt momenten dat ik denk; dit is hoe het voelt om mezelf te zijn. En ik vind het een zalig gevoel. Het is echt als thuiskomen van een lange reis. Ik zou het zo weer overdoen. Want hoe pijnlijk het ook allemaal is geweest, het heeft me nu voor een deel gemaakt wie ik ben. En ik zou mezelf niet omruilen, voor geen honderdmiljoen euro. Maar als je thuis komt van een reis staat er je nadien ook nog iets anders te wachten; je koffers uitpakken en je ritme terugvinden. Als je zoals mij vorig jaar in Griekenland vooral in de zon hebt gezeten en aan het zwembad hebt gelegen, is het inderdaad wel een hele aanpassing om terug te komen in een land waar het ineens niet meer zo is. En hoe grappig die vergelijking ook is, het is wel waar. Ook ik heb -metaforische- koffers uit te pakken. Maar niet in een hotel of ergens ver weg. Op de plek die ik thuis mag noemen.
Het is voor mij in mijn leven vaak geen optie geweest om na te denken hoe het leven er zou uitzien na survival. Want ik had wel de hoop dat dat ooit ging komen, maar ik wist nooit of dat me ging lukken. Want het leven is nu eenmaal onvoorspelbaar. En toch naast al dat zoeken, wennen en leren stilstaan en rusten, is er ook iets anders wat ik voel. Dankbaarheid. Dat het mij gegund is om dit te mogen meemaken en dat het me gelukt is. Misschien ben ik onderweg naar huis, thuis bij mezelf ♥️
“ Want hoe weet je waar je uitkomt
Als je altijd hebt gevlucht
Van jezelf en van het thuisfront
Ik ben op de weg terug “Bazart – Nooduitgang
x Nikita