Lieve mensen, als je gevoelig bent voor onderwerpen over gewicht of bodyshaming, raad ik je af om dit artikel te lezen. Ik ga niet de diepte in over calorieën of eetpatronen, maar het onderwerp bodyshaming komt wel enorm aan bod. De reden dat ik dit schrijf is omdat het iets is waar te weinig over gesproken wordt. Maar als dit jou triggert (om welke reden dan ook), doe me een plezier en ga iets anders lezen. Je mentale gezondheid is veel te belangrijk. Knuffels ♥️
Photo by Graphic Node on Unsplash
We leven in een wereld met een serieus schoonheidsideaal. Eigenlijk doodzonde want we zijn zoveel meer dan het lichaam waar we in geboren zijn. Of het lichaam dat zich vormt door het leven heen. Er wordt heel vaak gesproken over fat-shaming, maar ik heb soms het idee dat de omgekeerde versie heel vaak wordt vergeten. Begrijp me niet verkeerd, fat-shaming is minstens even erg en zou ook gewoon moeten stoppen. Ik vind dat oordelen over gewicht sowieso ergens met een raket naar de melkweg mag geschoten worden, maar daar ga ik zelf niet zo snel iets aan veranderen vrees ik.
Ik kom uit een familie met mensen die allemaal vrij mager zijn. Ik heb tijdens mijn jeugd tot op een bepaald punt daar nooit echt veel commentaar over gekregen, maar ik merk wel dat het me steeds meer onzeker begint te maken. Het afgelopen half jaar ben ik enorm veel vermagerd. Niet uit keuze of dieet. Ik ben eerlijk gezegd niet zoveel bezig met veel of weinig eten, gezond of ongezond. Ik probeer wel keuzes te maken die mijn lichaam brandstof geven, omdat ik natuurlijk al chronisch ziek ben en de extra ‘duwtjes’ altijd welkom zijn. Maar het was niet mijn keuze. Mijn lichaam zijn reactie op stress is namelijk vermageren. Een hele ‘doorsnee’ reactie, ik ben niet de enige. Bij mij neemt het soms gewoon extreme vormen aan. En dan komen de reacties meestal. Soms bezorgd, vragen of er iets aan de hand is. Daar kan ik nog enigszins mee leven, want meestal komt dat van mensen die echt wel het beste met me voorhebben. Er is een dag geweest (sorry for the information maar echt gebeurd) dat ik een strakker shirtje aan had. Waarin mijn lichaam gewoon uitkwam. Voor de tijd dat ik me zo bewust was van mijn lichaam of de kleding die ik droeg. En iemand ging ermee lachen en letterlijk mijn ribben tellen. Het is niet grappig. Om twee redenen: voor mij is het ook een zorg dat ik ondergewicht had, maar ook zo confronterend dat het zo duidelijk was. Geloof me, sinds die dag (en die is ondertussen al vier jaar geleden) denk ik wel twee keer na voor ik weer zoiets aan doe. Dat ik nu altijd iets meer baggy gekleed ben staat er los van trouwens, dat is ook gewoon deels mijn stijl. En losse kleding is ook gewoon echt comfortabeler met een chronische ziekte. De laatste keer dat ik echt met blote buik durfde rondlopen was vorig jaar in september in Griekenland, omdat niemand mij daar kent.
We behandelen gewicht en een anders lichaam zo zwart wit. Maar dat is het niet. Mensen zijn zoveel meer dan het getalletje op hun weegschaal. En het is niet nodig om daar elke keer commentaar op te hebben, want veel mensen (of je nu aan het skinny-shamen bent of fat-shamen) zijn al onzeker over hun lijf. Laat ons gewoon allemaal genieten van het leven. En vergeet ook dat iemands gewicht niet altijd een keuze is. Als je zelf ongelukkig bent en zelf iets wil veranderen, be my guest. Want je verdient het om je goed te voelen in je vel. En dat je ook niemand een reden schuldig bent om te vertellen over je gewicht.
x Nikita