Kan ik niet een beetje sneller gaan? Dat vroeg ik mezelf soms af. Of waarom is het zo moeilijk, doe ik het misschien verkeerd? Herstellen van trauma’s is geen piece of cake en zeker niet iets wat je ‘zomaar eventjes doet’. Ik spreek sowieso voor mezelf dat ik heel veel niet kloppende overtuigingen had en nog steeds heb die het proces gewoon keihard tegenwerken. En dat is niet erg, dat gebeurt nu eenmaal. Herstellen van trauma’s betekent ook dingen veranderen en zoals veel belangrijke dingen is dat intens. Maar we kunnen ons wilde brein wel een handje proberen te helpen, dus ik deel vandaag een paar liefdevolle herinneringen om in je achterhoofd te houden op de pittige dagen.
Je doet hard genoeg je best, helen is moeilijk.
Veel mensen staan in het leven met de mindset: “als ik hard genoeg probeer, komt het wel goed”. En vervolgens lukt iets niet en stort het hele kaartenhuis in. Ik kan die mindset alleen maar aanmoedigen want het is een mindset die je op veel mooie plekken gaat brengen. Toch is het niet enkel de manier van denken die het gaat veranderen. Ik weet heel zeker dat je je best doet en alles geeft. Ook op dagen dat het niet zo voelt. Maar helen gaat niet zo makkelijk en dat het moeilijk gaat of je tegen obstakels aan botst is heel normaal. Als het makkelijk zou zijn, zouden we het allemaal doen. Want hard gezegd: mensen zijn vaak op zoek naar de snelste en meest moeiteloze manier om iets gefixt te krijgen. Fixen is een verkeerd woord in dit geval, maar het is wel zo. Je healing journey is geen pad dat altijd over rozen loopt. Dus laat mij degene zijn die het zegt: je doet genoeg je best, en op een dag zal dat ook uitpakken.
Er zal storm en windstilte zijn.
We zien veel processen in ons leven als een stijgende lijn waarin het alleen maar beter wordt. Het enige wat altijd omhoog gaat is je leeftijd. Dat is zowat het enige waarvan je kan zeggen dat het alleen maar in een stijgende lijn voort gaat. Healing hoort daar totaal niet bij. Het is een wervelwind aan emoties. Ik betrap mezelf er vaak op dat ik de ene dag iets afgehandeld heb met trots en een rechte rug en me onverslaanbaar voel. En twee dagen later een gelijkaardige situatie heb en het me weer tegen dek slaat. Er zullen golven en stille waters zijn. En het enige wat je onder controle hebt, is zo goed mogelijk proberen te surfen. De golven zelf kan je in veel gevallen niet zelf besturen. Enkel je surfplank. En ja, er zullen dagen zijn dat je van je surfplank dondert. Het hoort er allemaal bij.
Je healing journey is van JOU, niet van iemand anders
Hoe graag je vrienden en familie je ook zien, ze zullen ongewild dingen zeggen waar jij het niet mee akkoord bent. En soms zijn dat dingen waar je zelf niet bij stilstaat, maar wel moet horen. Soms zullen dat ook meningen zijn waar je niks mee kan. Er zal hoe dan ook wel eens ‘advies’ passeren. Mensen gaan er iets van vinden. De ene zal zeggen dat het te snel gaat, de ander zal vinden dat het nu eindelijk eens voorbij mag zijn. En nog anderen zullen zeggen dat je te veel in je verleden hangt. Je tocht is persoonlijk en je mag zeker open staan voor advies, maar je doet dit in eerste plaats voor jezelf. Want het is uiteindelijk jouw leven dat het meeste geaffecteerd wordt erdoor. Anderen hun leven ook wel, maar als we bezig zijn met onze mentale gezondheid verandert je kijk op je eigen leven of pakweg gewoontes ook. Er is ook niemand die harder die pijn voelt dan jijzelf, dus het is ook aan jou om te beslissen of voelen wat er wel en niet werkt.
Het is oke om rust te nemen
Ik onderschat mijn eigen healing process ook altijd. Zelfs als er veel goede veranderingen geweest zijn vraag ik me toch weer af waarom ik alweer zo moe ben. Nu, bij mij ligt dat ook aan een andere factor. Er zijn dagen dat ik denk ‘duck it, vandaag eventjes niet’. We hebben zo’n momenten nodig. Helen is een fulltime job en van een echte job neem je ook af en toe vakantie. Helaas is het niet zo zwart wit als het gaat om helen, maar je hoeft er niet constant mee bezig te zijn. Ik betrap mezelf heel vaak op altijd iets te willen doen in kader van mijn trauma herstel dat ik soms vergeet om te leven of te doen wat ik leuk vind. Ook als daar geen nuttig doel aan vast zit. En rust kan heel letterlijk genomen worden: slapen hoort daar ook bij. Je zal moe zijn omdat helen gewoon een heel intens proces is. Luister naar je lichaam, naar je mentale gezondheid. Vraag hulp. Probeer niet om alles perfect te balanceren en zelf te dragen, want dat gaat niet lukken.
Helen kost tijd
Een jaar geleden ongeveer ging ik naar een sessie bij de psycholoog met de gedachte; het is mooi geweest. Terwijl er nog een jaar aan sessies gevolgd zijn. Dat jouw proces trager gaat dan anderen is geen schande en daar hoef je je ook niet voor te schamen. Het is nu eenmaal zo dat het een zwaar proces is. We doen het allemaal op ons eigen tempo. Zoals ik al zei eerder: je werkt hard genoeg, maar dit kost tijd en is niet gemakkelijk. Geef jezelf tijd. Om je emoties te voelen, om te rouwen, om je nieuwe zelf te ontplooien, nieuwe hobbies of interesses te leren kennen. En ik denk ook niet dat er daar een eindstreep voor is. Het is een proces waar je voor altijd een beetje mee bezig bent. Maar hoe eindeloos het aan het begin ook lijkt: het werpt echt zijn vruchten af.
Je bent niet gebroken
Het wordt eigenlijk altijd een ‘healing process’ genoemd of ‘trauma recovery’. Men heeft dan wel eens de neiging om te denken dat er iets gebroken is. Of dat je zelf gebroken bent. Je bent niet gebroken. Er zijn patronen die doorbroken moeten worden, emoties die moeten gevoeld worden en zaken die je moet zien te verwerken op een of andere manier. Maar met jou is er niks mis en je bent ook niet kapot. Het is belangrijk om dat onderscheid te maken. Er is iets in jou gebroken, maar jij zelf bent niet kapot. Integendeel: je bent een prachtig mens dat aan de slag gaat met zijn/haar/hun problemen. Dat maakt je een dapper mens.
Liefs en dikke knuffels ★