Ongeveer een maand geleden begon ik met antidepressiva nemen. Ik ben al een tijdje in ziekte door angstklachten. De wereld van mentale problemen is me jammer genoeg niet onbekend. Net zoals velen struggle ik er al jaren mee. Hier en daar ups en downs, zoals iedereen. Toch heb ik nooit medicatie voorgeschreven gekregen. Meestal nam ik wel een keer iets plantaardig of een supplement, maar nooit echt medicatie. Ik weet dat supplementen of plantaardige dingen ook niet altijd volledig onschuldig zijn of dat je daar ook mee moet opletten in bepaalde gevallen. Maar deze keer heb ik echt medicatie gekregen. En daar had ik het moeilijk mee. En het idee dat ik nu antidepressiva neem went wel, maar het is nog altijd een gekke gedachte. Er hangen heel veel vooroordelen over medicatie en het is een taboe onderwerp. Dus ik wil er graag open over schrijven. Voor zover mogelijk
Ik neem een heel lichte variant, ook een heel lichte dosis. Voorlopig heb ik nog geen verhoging nodig gehad. En ik ga het ook zeker een jaar nemen. Ik was op voorhand wel bang voor de bijwerkingen, zeker voor de mentale bijwerkingen. Maar op de dagen dat ik me echt slecht voelde heb ik gewoon zoveel mogelijk geprobeerd om easy on myself te zijn. Als in: niet te veel van mezelf verwachten en een hele dag gekruld onder een dekentje liggen lezen. En ja, ik ben een van die rare mensen die dat in de lente en zomer ook nog altijd graag doet. Al was het de voorbije weken nu ook niet echt bepaald mooi weer dus. Fair point voor mij. Dus van heel veel bijwerkingen heb ik weinig tot geen last gehad, wel de vermoeidheid en verminderde eetlust. Maar die zijn allebei ook stilletjes aan aan het verdwijnen. Zeker de eerste week liep ik overal te geeuwen gelijk een zot. Maar het hoort erbij. En ik denk dat ik nog wel geluk heb gehad als ik er zo weinig last mee gehad heb. Ik moet ook wel zeggen, antidepressiva werkt ook pas na een paar weken. Dus de lange termijn effecten zal ik nu nog niet direct ervaren. Maar dat ik rust heb en thuis ben maakt ook al veel goed.
Hulp aanvaarden is niet mijn superkracht. Door de jaren heen heb ik het wel geleerd te doen. Voor mentale issues, maar ook voor fysieke ongemakken. We zijn niet gemaakt om de wereld alleen op onze schouders te dragen. Het idee dat ik antidepressiva ging nemen viel me zwaar. Ik had het altijd zonder gekund. Ik was bang dat het iets zou zeggen over mijn kracht en ook dat alles wat nu beter werd, ik aan dat pilletje te danken had. En niet meer aan mezelf. Maar dat is een foute beredenering. Dat pilletje helpt mij, maar het is nog altijd ikzelf die ervoor (probeer) te kiezen om van vandaag een fijne dag te maken. Het is ik die tegen mijn demomen vecht en voor mijn mentaal welzijn strijd. Ik ben nog altijd wie ik ben ook met die medicatie. En eigenlijk, hulp nodig hebben in de vorm van medicatie is geen schande. Als het nodig is, is het nodig. Op een gegeven moment kom ik wel op hetzelfde punt uit zonder medicijnen, maar het zal veel zwaarder, moeilijker zijn en langer duren. Dus waarom het niet een beetje makkelijker maken voor mezelf? Het is een maalstroom die nog regelmatig door mijn hoofd danst, misschien dat ik er met de tijd anders naar leer kijken. Zoals ik al met veel andere dingen ook heb kunnen doen.
Liefs en dikke knuffels
Nikita ★
Wat ik wel eens om me heen hoor van mensen die het ook zijn gaan gebruiken, is dat ze het gevoel hebben dat ze falen door het te slikken, omdat ze het niet zelf kunnen oplossen. Terwijl dat natuurlijk de grootste onzin is. Maar ik begrijp ook dat het wel zo kan voelen.
Als het je helpt, gewoon lekker doen. En dat stemmetje wat soms komt zeuren maar ook zo’n pilletje in de mond steken ; )