Een kleine week geleden deed ik eigenlijk een heel mooie realisatie waarvan ik nog steeds op een of andere manier ‘mindfucked’ door ben, maar op een positieve manier. Het was en is nog steeds een heel magisch gevoel en ik denk dat het dat misschien altijd wel een beetje zal zijn. En het verdient zeker een plekje op mijn blog. In mijn weekoverzichtje van maandag sprak ik al over een overwinning, en vandaag ga ik er dus meer over vertellen. Het is een positief iets, en ik deel eigenlijk heel vaak de moeilijke zaken rond helen. Maar dit kan misschien wel een heel hoopgevend artikel zijn voor de mensen die nu door moeilijke periodes gaan. Weet dat het beter wordt. Misschien niet vandaag of morgen, maar het komt wel.
Kleine trigger warning: ik spreek in dit artikel over passieve suïcidaliteit. Ik maak geen beschrijvingen, maar het wordt wel benoemd en het draait er ook wel om. Als je daar gevoelig voor bent of dit is triggerend voor jou, doe mij en jezelf een plezier en lees iets anders of klik mijn blog weg. Het is het niet waard om getriggerd te worden door mijn blog. Dikke knuffel, want ik weet hoe moeilijk het is
Toen ik negentien jaar was, had ik een heel zwaar schooljaar achter de rug. En zoals ik al meer heb verteld op mijn blog: ik wilde er niet meer zijn. Ik had geen plannen of acties op dat moment, maar dat maakt het zeker niet minder zwaar of minder valid. Gelukkig is er nooit echt meer een moment geweest dat ik me echt zo slecht heb gevoeld. Wel momenten dat het er naar dreigde te gaan, maar het gevoel van echt te willen opgeven niet meer. Als je ooit met zelfdoding gedachten hebt geworsteld laat dat helaas een impact op je achter. Het is een litteken en ik geloof zeker dat het door de jaren heen minder kan worden. Met de tijd en veel helen. Maar ik denk dat het altijd kwetsbaar zal zijn, en ik voel dat zelf ook. Wat ik heb meegemaakt ligt achter me en ik ben er een pak minder mee bezig dan vroeger. Maar het is gevoelig en dat zal het altijd zijn. En dat is niet slecht, dat is een bescherming van het brein.
Ik ben een zwaar maar heel mooi traject aangegaan bij mijn psycholoog en door daar mee bezig te zijn heelden er steeds meer dingen. En misschien het mooiste gevoel van alles: ik leef weer. Ik heb de afgelopen jaren vooral overleefd. Dat betekende dat ik deed wat ik nodig had om de dagen, maanden en jaren door te komen. Meer deed ik niet. Maar het leven is zo mooi en complex en we zijn niet alleen op de wereld om te ‘overleven’. Ik wil hier ook zeker geen stenen mee gooien, als jij die dit leest enkel kan overleven en leven nog te zwaar is, is dat helemaal oke. Het is ook niet gemakkelijk. En zoals je wel weet komt dat niet van iemand die het ruw onderschat of van tafel veegt. Maar wel van iemand die weet hoe het is om te moeten vechten om je dagen door te komen.
Het afgelopen jaar ben ik eigenlijk steeds meer gaan leven naar wat mij gelukkig maakt en heb ik me ook verdiept in dichter bij mezelf komen. Ik kan zeggen dat beide dingen wel gelukt zijn, en juist doordat ik zo zoekende was heeft mijn blog ook een paar keer plat gelegen. Tis niet dat mijn blog niet meer bij me hoort, ik zie het vooral als ‘onderdeel van het proces’. En ik kan eigenlijk de prachtige en mindblowing conclusie trekken dat ik weer leef. Dat ik niet langer bang ben om het leven weer vast te pakken. Ik kijk weer naar de toekomst met goesting en ook met heel veel ideetjes en plannen die vooral draaien rond de zaken die mij gelukkig maken. En sinds het moment dat ik die conclusie heb getrokken voel ik me zoveel vrijer en gelukkiger. Het overvalt me nog vaak maar op een goeie manier omdat ik het gewoon niet kan geloven. Ik ben veel bezig met mijn hobby’s, met het samenzijn en genieten van de mensen om wie ik geef. Eigenlijk is het alsof de mist opgeklaard is in mijn hoofd en ik weer kan ademhalen. Het gevoel en de blijdschap is zoveel magischer en meer betoverend dan ik ooit ga kunnen uitdrukken in woorden maar ik ben wel ongelooflijk dankbaar dat ik het mag ervaren. Er is echt hoop en het wordt echt beter.
Ik denk dat ik ‘terug leven’ ook associeerde met heel veel andere mensen hun definitie daarvan. Want die is voor ons allemaal verschillend. Voor de een betekent met volle passie leven dat men de wereld rondreist en voor de andere betekent het het ene concert na het andere. En ik weet eigenlijk ook niet of dat allemaal zo simpel in een zinnetje samen te vatten valt. Ik denk dat dat vooral een gevoel is. En ik voel het nu. En naast de blijdschap, voel ik ook -excuse my French- facking veel trots voor mijn kracht. Het is iets wat altijd gevoelig zal zijn en ik weet ook dat ik in moeilijke periodes mezelf ook altijd goed ga moeten (laten) ondersteunen. Maar ik draag mijn semicolon met heel veel kracht en trots. En dat laat ik me door niemand afnemen.
Er zijn veel dingen in je helingsproces waar niemand je op voorbereidt, en dat kan ook niet. Ik denk dat je niet kan voorbereid worden op alle pijn die je voelt, alle wonden die open gescheurd gaan worden en hoe zwaar de dagen gaan zijn. Maar niemand bereidt je ook echt voor op hoe mooi het voelt wanneer je de vruchten plukt. Ik kan niet zeggen of de jaren hierna makkelijker of moeilijker zullen zijn. Want we hebben geen glazen bol. Maar ik ben een vechter en niemand gaat dat van me afpakken. 2023 loopt stilletjes aan op zijn einde en dat het zo mag eindigen, ben ik dankbaarder voor dan ik ooit in woorden ga uitdrukken.
Wat mooi dat je de realisatie hebt gehad, dat terug leven voor iedereen anders is. En wat dat dan voor jou dan betekent.
Op dit berichtje heb ik al die tijd dat ik je volg zitten wachten. Of niet per se wachten, maar op gehoopt 😉 Misschien kan ik dat beter zeggen. Want ik begrijp je gevoel zó goed! Als je het gevoel hebt dat je klaar bent met het grote werk en het eindelijk wat meer kunt loslaten. En vooral ook de ruimte die je dan gekregen hebt (in hoofd en misschien ook lijf). Zo mooi om te lezen 🙂 Dus dat gevoel wat je maar moeilijk kunt beschrijven, ik ken het en geniet er maar van 😀 Het is je gegund, want je hebt er echt je stinkende best voor gedaan!