Een hele tijd terug vertelde ik al dat het mogelijk was dat mijn volgende sessie bij de psycholoog de laatste zou zijn. En zo het geschiedde. Het was een gedachte die me heel veel angst gaf, maar de tijd tussen die twee sessies bewees ook wel dat ik dit aankon. Dat ik genoeg gegroeid ben. En dat ik echt duizend keer sterker ben dan ik vaak zelf inzie. Het is het begin van een nieuw hoofdstuk.
In oktober, aan het einde van de sessie, vroeg mijn psycholoog aan mij hoe ik het zag voor de volgende afspraak. Want hij zei dat hij dacht dat ik er eigenlijk klaar voor was. Dat alles goed ging en dat ik eigenlijk geen sessies meer nodig had. En ik voelde ook wel dat dat eraan zat te komen, dat mijn traject stilletjes aan op zijn einde begon te lopen. En toch overviel het me. Wat heel normaal is. Ik ga al een best lange tijd naar hem en dan ineens bedenken het zonder te doen, daar moet ik van slikken. Ik vroeg om nog een sessie. Zo kon ik mezelf de tijd geven om te wennen aan het afronden van mijn traject, en had ik nog een steuntje in de rug. En dat heb ik nog steeds trouwens. Het is niet voor altijd voorbij en als ik voel dat ik terug moet keren ben ik nog altijd welkom. Ondanks dat ik echt wel in mezelf geloof, is dat een geruststellende gedachte. En misschien ligt het ook niet alleen in dat vertrouwen in mezelf. Ik weet niet wat de toekomst gaat brengen. Er zullen hoogstwaarschijnlijk heel veel prachtige momenten zijn, maar er hangen ook tegenvallers in de lucht. Ze zijn onmiskenbaar onderdeel van het leven. En ik weet hoe sterk ik ben, maar ook sterke mensen kunnen het niet alleen. Dus het is een fijne gedachte dat als het zover komt, ik terug kan keren.
In de tijd tussen die twee sessies viel er genoeg op mijn dak. Ik kan niet over alles zo open schrijven want sommige dingen kan ik hier niet vertellen. Maar heel veel dingen dacht ik bij mezelf: oh fuck, dit heb ik niet goed gedaan. En dan was het alsof mijn brein me wilde vertellen: zie je wel dat je het niet kan. Achteraf gezien vanaf een afstand, kloppen die gedachten niet. En heb ik het keisterk aangepakt. Op een manier waarop ik dat vroeger nooit gekund of gedurfd zou hebben. En hoewel ik door een paar triggers ben gegaan, heb ik de juiste coping toegepast en ben ik er beter uitgekomen. Vroeger was ik altijd zo van ‘als ik geheeld ben, heb ik nooit meer last van triggers’. Of ben ik altijd gelukkig. En dat is een gedachtegang die we allemaal hebben tijdens therapie. Maar het is een illusie. Therapie en een psycholoog nemen die gebeurtenissen niet weg. Maar je leert wel omgaan met de triggers, met je trauma’s. Zodat je een leven kan gaan lijden waarin het je minder raakt. Of wanneer je getriggerd wordt, het misschien iets minder zwaar wordt. Ik vond het altijd vreselijk om te horen vroeger, maar de dingen die je meemaakt vormen je tot wie je bent vandaag. Maar het is wel belangrijk om te onthouden dat je niet al die ‘credit’ aan je trauma’s mag geven. Ja, je trauma heeft je een stuk gevormd tot wie je bent. Maar het grootste aandeel daarin heb je zelf. Vechten voor waar jij in gelooft, voor de dingen die je belangrijk vindt en wie jij wil zijn. Misschien heeft je trauma je inzichten gegeven in die dingen, maar het vechten en helen heb je zelf gedaan.
Eerlijk, de gedachte dat ik niet over zoveel tijd een nieuwe afspraak heb voelt gek maar ook goed. Ik ben ook trots op mezelf. Vroeger zou ik gezegd hebben: op naar een traumavrij leven. Maar nu zeg ik: op naar een vrijer leven. Die tweede zin is ook iets meer bevrijdend en geeft minder druk op mijn schouders. En hoe dat leven er verder uit gaan zien: dat zie ik wel met de jaren die komen. Ik ben in elk geval heel erg benieuwd.