Ineens uit het niets ben ik op een ochtend opgestaan en een van de eerste dingen die ik heb gedaan is mijn social media apps van mijn iPad gooien. Ik had dat de avond voordien bedacht. Het was een heel impulsieve beslissing. Maar eentje die ik denk ik nodig had. Het plan is zeker niet om weer een jaartje cold turkey zonder te gaan. Maar wel eventjes. Ik steek mijn hoofd zo vaak vol prikkels en de momenten dat ik niks te doen heb, heb ik weer een van de vier apps geopend. Meestal grijp ik naar TikTok, want daar heb ik klank én beeld. Ik grijp naar geruststelling en oplossingen. Of social media daar direct de manier voor is, dat weet ik niet. Maar het is wel zo dat we in een tijdperk leven waarin veel informatie via de socials wordt verstrekt. Door professionals, door mensen met gelijkwaardige ervaringen uit hun eigen leven. Ik ben daar voorstander van, want het breekt taboe voor veel onderwerpen. Misschien niet direct in voor iedereen, maar het creëert wel een plek van veiligheid en validation. Maar ik lig dan ‘s avonds mentaal uitgebrand in mijn bed omdat ik bijna een halve dag heb liggen scrollen, en daar had ik eventjes genoeg van. Ik ben prikkelbaar omdat ik te veel prikkels op een dag binnen krijg. En uiteindelijk, scrollen als het ik niks om handen heb of gewoon mijn emoties wil wegduwen is op den duur geen oplossing. En eigenlijk nu ik er niet meer aan kan, merk ik hoe erg het was. Elk moment grijp ik naar die telefoon om te kijken of er nieuwe dingen zijn bijgekomen of of iets wat ik gepost heb een reactie of likes gekregen heeft. Ik heb mijn meldingen sowieso uitstaan dus dat betekent dat ik er echt zelf naar moet gaan kijken. Het is een overlevingsmechanisme, een coping die ik mezelf door de jaren heen heb aangeleerd. Onbewust. En het is een manier die veel mensen toepassen. Waar toen ik een kind was de digitale wereld makkelijk thuis gelaten werd, is dat nu niet meer zo. De digitale wereld heb je bijna altijd op zak met onze smartphone.
En dat heeft me op dit punt gebracht. Ik weet niet of verveeld het juiste woord is, want ik heb eigenlijk van alles in huis waar ik me mee kan bezighouden. Zelfs op de dagen dat ik te veel pijn heb om actief te gaan doen. Ik denk ook niet dat dat de kern van het probleem is. Ik heb geen ‘muur’ meer om me achter te verstoppen, wat ervoor zorgt dat ik geconfronteerd wordt met hetgeen waar ik voor probeer weg te lopen. Ik denk dat dit gevoel wel minder wordt met de dagen dat het verder loopt. Er is ook een hele helse verandering op me af gekomen natuurlijk begin januari, dus dat speelt ongetwijfeld ook mee. Maar ik denk dat ik eventjes moet wennen aan dit gevoel. En dat ik wat er ook vast zit daarbinnen op een moment wel onder ogen zal komen. Het is niet dat m’n hobby’s of dagelijks leven niet voldoening genoeg geeft. Ik ben prima tevreden en dankbaar voor wat ik heb. Maar die platforms zijn wel echt ontwikkeld om je verslaafd te maken en om je bezig te houden. En hun trucjes en algoritmes worden met de dag slimmer en slimmer. Maar zo kon het niet meer verder. Waar ik vroeger gewoon geïrriteerd was om mijn telefoon gebruik, neemt het gewoon echt ongezonde vormen aan. Als in: ik heb soms na een halfuur pas door dat ik eigenlijk scheurende honger heb, soms besluit ik om mijn boek te lezen en pak ik dan toch weer mijn gsm omdat iets me doet denken aan mijn socials. En we zijn weer vertrokken. Ik durf te wedden dat als ik mijn apps niet had verwijderd, ik na die vorige zin alweer vertrokken was. Maar wat ik dus aan het schrijven was, dan pak ik dus mijn gsm erbij en een halfuur laten ben ik nog bezig met scrollen. Wat enorm jammer is, want ik kon makkelijk dertig tot vijftig pagina’s gelezen hebben in die tijd. Niet dat dat een wedstrijdje is, maar je begrijpt me wel. Dus ik moet een keer goed gaan nadenken over hoe ik dit een plek wil geven in mijn leven. Ik ben ook gegroeid als persoon dus mijn perspectief op veel dingen verandert en ik leer ook heel veel over mezelf nu. En tegelijkertijd ben ik ook weer op zoek naar wat ik wil en belangrijk vind. Dus dit verhaal zal ook wel weer een staartje krijgen.
En wat betreft het voelen wat ik moet voelen: ik kom er met de tijd wel achter wat er precies vast zit. Maar omringd door prikkels en constante dopamine kicks komt dat niet. En het is ook niet dat ik dat zo snel mogelijk wil oplossen, want zo werkt het niet. Maar het zit vast en het blokkeert me. Ik heb de afgelopen tijd gevoeld wat het is om zorgeloos of authentiek mezelf te zijn en door het leven te dansen. En dat kan ik niet verwachten van mezelf om dat elke dag opnieuw elke minuut te doen. Maar ik weet ook dat ik het verdien om te luisteren naar mijn noden en om me goed te voelen. Dus we zullen zien waar dit me brengt.
Liefs en dikke knuffels
Nikita ★
Het is echt een verslaving he. Mij helpt het al om gewoon te weten dat alles er zo op ingesteld is om me te laten scrollen. Ik heb ook echt vaak dat ik mijn telefoon neem om vb. mijn agenda te checken of iets te noteren in Notion en dan zit ik ineens op Instagram en ben ik helemaal vergeten wat ik wilde doen.
Zou het niet kunnen dat je toch wat mentale uitdaging mist en dat je daardoor toch ook in een soort verveling naar die sociale media grijpt?
Ik denk dat je de nagel op de kop geslagen hebt, dus merci daarvoor! Maar het is inderdaad wel zo dat het ingesteld is om te blijven scrollen en je bezig te houden. Die algoritmes worden echt elke keer slimmer en slimmer. Dus het is echt een verslaving inderdaad.