Al van jongs af aan weet ik dat ik iemand ben die haar tijd alleen nodig heeft. Het was eigenlijk ook iets dat ik vaak deed uit overleving. Ik heb heel lang moeite gehad met me thuisvoelen tussen andere mensen. Want er was altijd wel iemand die iets vond. En dat neem je niet zomaar weg, want zo is het leven. Maar ik kan wel zeggen dat dat niet meer zo is. Dat ik nu wel mensen om me heen heb waar ik ten volle mezelf bij mag en kan zijn. Meer nog: ze moedigen het eigenlijk alleen maar aan. En in die tijd dat dat veranderde ben ik die alleen tijd eigenlijk een beetje uit het oog verloren. Dus daar ga ik iets aan doen.
Tegenwoordig als ik de stad in ga, of als ik simpelweg een koffie ga drinken buitenshuis is er altijd wel iemand mee. Niet dat ik dat erg vind, want het zijn meestal ook echt gezellige afspraken. Ik kan daar enorm van opladen. Maar wel bij de juiste mensen. En het volwassen leven laat het eigenlijk niet meer zo makkelijk toe als vroeger om af te spreken. Vroeger toen we allemaal nog schoolkindjes waren, had iedereen bijna hetzelfde lesrooster qua uurregeling (toch bij ons in België) en viel het weekend voor iedereen op zaterdag en zondag. Dat we altijd alle tijd hadden om iets af te spreken is natuurlijk ook overdreven, want iedereen heeft zijn eigen leven. Met eigen afspraken, hobby’s, verantwoordelijkheden en misschien zelfs studentenjobs. Maar het was wel makkelijker. Nu lopen werkroosters nooit echt gelijkend en als iemand met wie ik wil afspreken en ik dan toch echt op diezelfde dag vrij zijn, dan heeft een van de twee al iets anders gepland. Al moet ik zeggen dat dat al bij al wel meevalt. De meeste mensen die ik op regelmatige basis zie, kan ik heel gemakkelijk iets mee plannen. En dat is gewoon ook een kwestie van tijd vrijmaken.
En toch verlang ik soms naar die tijd waarin ik niemand om me heen had. Niet om het feit dat ik terug wil naar die omstandigheden. Zeker niet. Ik kus mijn pollekes met hoeveel er is veranderd. Maar ik denk ik alle rompslomp en misschien ook een beetje mijn motto om er te zijn voor mensen dat ik dat alleen zijn soms een beetje vergeet. Of er simpelweg te weinig tijd voor maak. Ik ben terug veel meer bezig met mijn hobby’s en dat zorgt er eigenlijk voor dat ik meer wil ‘vertragen’ want ik heb de afgelopen maanden enorm in een rush en haast geleefd. Soms gebeurt dat. We leven ook een beetje in die maatschappij. En ik denk dat de online wereld daar ook niet aan bijdraagt. Dus ik denk dat ik misschien bezig ben met een levensstijl waarin ik meer geniet en thuiskom bij mezelf. Ik denk dat vorig jaar daar zeker de aanloop van geweest is. Afgelopen week had ik een afspraak in de stad en ik had mezelf een koffie beloofd achteraf. Gewoon ook omdat ik niet enkel voor die afspraak naar daar moest. Niet dat het een uur reizen is, daar niet van. En ook gewoon om mezelf dat te gunnen. Ik heb denk ik een kleine drie kwartier in een zaak gezeten met een koffie en daarna mijn boek er ook bij gepakt. Niemand stoort je daar. Behalve misschien de mensen die er werken om te vragen of alles naar wens is. En dat was zo’n fijn gevoel. Ik ben ook in 2023 enorm bezig geweest met mezelf te ontwikkelen en wie ik wil zijn. En wie ik ben onder die lagen trauma. Ik heb me heel lang geplooid onder andere mensen hun wil en me constant aangepast. Het was de enige manier om te overleven. Maar dat voelt heel eenzaam en verloren, en dat voelde het zeker toen ik aan mijn healing journey begon en eigenlijk niet wist wie ik echt was. Natuurlijk zijn er dingen die ik wel wist. Maar de echte essentie zat verstopt. Onder maskers die ik al zolang droeg dat ze eigenlijk bijna met cement aan mijn gezicht hingen.
De echte connectie met jezelf vind je vaak pas als je met jezelf dingen gaat doen. Alleen gaan winkelen, ergens een koffie drinken, een museum bezoeken op je eentje. Ik was meestal alleen op stap als daar een ‘nuttige’ reden achter zat. Als in: ik moest boodschappen doen, ik had een afspraak bij de psycholoog of iets in die zin. Maar echt voor mijn plezier alleen op stap gaan? Heel weinig. En daar wil ik weer een gewoonte van beginnen maken. Niet enkel voor de connectie met mezelf, maar ook gewoon omdat je daar van groeit als persoon. Ik denk misschien ook dat mensen daar iets van vinden. Maar mensen vinden altijd wel iets. En voor een groot deel zit dat ook gewoon in je hoofd. Want zeker als je alleen koffie gaat drinken, mensen zijn veel te hard bezig met hun eigen leven of met het gesprek van hun eigen gezelschap om iets te denken. En ik denk dat ik er met mijn koffie en boek gewoon wel rustig of relaxed uitzag, dus dan zien mensen ook gewoon dat het goed is zo. En zo niet: dit is iets wat me blij maakt en waar ik niemand kwaad mee doe. Dus eigenlijk is er nooit een probleem geweest.
Liefs en dikke knuffels
★ Nikita
Leuk plan, om zo wat vaker in je eentje niet nuttige dingen te doen 🙂 Ik wil dat ook wel doen. Ik heb bedacht dat ik eens alleen wil gaan ontbijten en hoewel ik wel al een paar kansen heb gehad, zie ik er dan toch van af.
Veel plezier alleszins!