Ik heb er altijd een beetje moeite mee om zo melodramatisch te doen als ik een tegenslag heb of als het eens niet loopt als ik wiL Vooral omdat ik heel goed besef dat ik in veel gebieden in mijn leven geluk heb gehad. Oke, ik heb wel het een en ander meegemaakt. Maar ik zit dit te schrijven onder een warm dak, in kleren waar ik me fijn in voel en met muziek in mijn oren. Alleen is ook net die positiviteit en dankbaarheid hetgeen wat me soms zo hard in de weg zit. De emoties die ik moet voelen, duw ik weg. Just know that if you hide it, it doesn’t go away. Dus in een poging om mijn emoties een plekje te geven, kwam dit postje tot stand.
Als ik heel eerlijk moet zijn: ik vind dat ik nog steeds heel erg optimistisch in het leven sta. De jaren die ik heb gehad terwijl ik trauma’s doormaakten hebben me geleerd hoe ik moet vechten als het moeilijk is. Een kracht die ik met heel veel trots draag. Maar toch, er is heel veel onzekerheid in mijn leven nu ik op zoek ben naar een nieuwe job. En niet in de zin dat ik denk dat nooit meer iets ga vinden of ik het niet kan. Maar ik ben geen fan van veranderingen. Ik weet dat heel veel groei buiten die comfort zone gebeurt, maar toch. Gewoon de dagelijkse sleur is voor mij eigenlijk nog het beste. Ik kan me wel flexibel mee gedragen als dingen veranderen, maar het is niet mijn hobby. Die dagelijkse routine, die ik ken is voor mij bijna heilig. Ik spice hem meestal wel op, want zoals ik het nu zo zeg klinkt het heel saai en grijs. Maar ik gebruik er mijn eigen manieren in om het zo te draaien dat er elke week wel iets leuks gebeurt. Ik ben zo iemand die heel blij is met een rustig leventje. Gewoon ook omdat ik op mijn jonge leeftijd al geleerd heb dat dat eigenlijk is waar het om draait. Echt gelukkig zijn gaat niet om verre reisjes en borrels en feestjes tot een gat in de nacht. Voor wie daar wel blij van wordt: voel je absoluut niet aangevallen door mij. Leven en laten leven zeg ik dan. Maar voor mij is dat dagelijkse routinetje waar ik me goed in voel. Mijn werk, mijn hobby’s en hier en daar eens afspreken of iets tofs doen met de mensen waar ik om geef. It’s honestly all I need.
En net die routine is er nu niet. Ik heb geen werk en het is thuis zeker niet slecht. Ik heb twee lieve ouders en mijn broers en zus om me heen (en the bird natuurlijk). Ik ben vooral bezig met mijn hobby’s, met mijn zelf ontwikkeling en met mijn kamer opruimen en herinrichten. Allee ja, herinrichten is misschien een zwaar woord. Ik ben niet met kasten en bedden aan het sleuren. Maar de decoratie die er is, past eigenlijk niet meer bij wie ik nu ben. Maar ik mis het wel om bezig te zijn, en soms voelt dat een beetje uitzichtloos. Ik weet tegelijkertijd ook dat ik al voor veel en veel hetere vuren heb gestaan. En dat ik nog steeds overeind sta. Waarschijnlijk kijk ik hier over een tijdje op terug en is het allemaal op zijn plooi terecht gekomen. Maar ik haat het om onzekerheid te hebben over hoe komende tijd eruit gaat zien. Die zekerheid is iets wat je eigenlijk nooit volledig hebt, maar toch. Er is wel enigszins een vorm van aanwezig.
Terwijl ik nu eigenlijk de ruimte heb om tot rust te komen en niet hele tijd de werk-prive routine heb word ik ook wel geconfronteerd met dingen die nog niet geheeld zijn en met wonden die nog pijn doen. Niet meer zo erg als vroeger, maar ze zijn er wel. En ook dat ik verrekte veel moeite heb om in te zien dat ik goed genoeg ben. Het is zeker niet zo dat ik twijfelend door het leven strompel, maar ik hoor wel aan de reacties van de mensen om me heen dat ik niet alle vertrouwen in mezelf heb. Ook al laat ik dat vaak wel uitschijnen. Hier en daar schommelt het mentaal enorm en dan vraag ik hulp en zoek ik steun bij de mensen om me heen, en de complimenten of antwoorden die ik krijg doen me altijd achterover vallen van verbazing. Er zijn van die momenten dat ik denk: holy shit, ben je echt over mij bezig? Vooral als mensen dan zien hoe hard ik ben gegroeid of hoe ik in het leven sta en dan zeggen dat ik ze geïnspireerd heb. Ik vind dat altijd moeilijk om te geloven of in te zien. Maar hey, ik ben al verder dan een jaar geleden. En hoeveel moeite ik nu heb met dingen, het komt ooit wel weer goed. Dat heeft het altijd gedaan, en dat zal het nu ook doen.
Liefs en dikke knuffels
Nikita ★
Daar zou ik het als gewoontedier zelf ook heel moeilijk mee hebben. Het rustige vertrouwde geeft mij altijd een geruststellend gevoel als dat dan plots op stelten wordt gezet is het steeds even zoeken en aanpassen. Wat zelfvertrouwen betreft herken ik me ook. Dat blijft precies een project-in-wording.