In de afgelopen maanden is mijn mentale gezondheid in een rotsnelvaart naar beneden gekukeld. Ondertussen ben ik wel weer een beetje op vaste grond, maar dat wil ik nog niet te veel roepen. Want dat is gevaarlijk. Ik heb het ook moeilijk met deze fases in het leven. Het is een deel van onze natuur, dat weet ik. Elk jaar staan de bomen er ook met kale takken bij. Maar ik kabbel niet graag. En misschien is dat wel wat mijn hoofd nu het meest nodig heeft. Kabbelen en niet moeten roeien. Weg uit de drukte, gewoon in mijn eigen cocon en de dagen nemen zoals ze komen. Wat klinkt dat ook als een fijn bestaan eigenlijk.
Er zijn dagen geweest dat ik uit mijn bed kwam en mijn ontbijt stond klaar te maken dat ik me afvroeg wat het nut was van wakker worden vandaag. En niet in de zin dat ik niet wilde wakker worden. Maar gewoon omdat ik aan heel mijn lijf en gut feeling voelde dat het weer ‘zo een dag’ zou worden. Zo eentje waar alles uitzichtloos lijkt en ik een beetje als een zombie in pyjama door het appartement slenter en af en toe een paar zinnen lees in mijn boek. Om dan erna toch maar mijn Switch te pakken, en te verdwijnen in een rabbithole van social media. Ik kan je zeggen, als je mentaal niet oke bent is dat laatste geen aanrader. Maar ik denk dat er al genoeg wetenschappelijke artikels zijn verschenen en dat ik dat niet nog eens met handen en voeten moet uitleggen. Eigenlijk best normaal, want ik was afgestudeerd, ben toen een vakantiejob gaan zoeken en vanuit daar heb ik bijna altijd werk gehad. Er is geen periode in mijn leven geweest waarin er geen school of werk was. Dus dat zo’n tijd van rust en verplicht verlof me van de kaart veegt, is heel logisch. Maar dat ik het zo moeilijk kan omarmen, wilt misschien wel zeggen dat ik het meer nodig had dan ik het zou toegeven. En ik weet ook stil in mijn hoofd (ik begin echt op Samson te lijken, kent iemand die referentie?) dat ik niet aan de deurbel van mijn huisarts zou hangen als het goed gaat. Ik ben niet zo iemand. En dat hebben heel wat mensen in mijn omgeving ook bevestigd. Dus, het was gewoon nodig.
Een weekje geleden denk ik, smeet ik TikTok van mijn telefoon af omdat ik daar altijd bleef doemscrollen. Met mijn andere twee vriendjes heb ik dat probleem niet zo heel veel. Los van dat spendeerde ik ook een paar dagen offline. Ik stuurde een paar berichtjes naar belangrijke mensen en postte af en toe iets. Maar buiten dat vertoefde ik eigenlijk buiten die telefoon. En dat heeft me heel veel goeds gedaan. Voor het eerst in een lange tijd heb ik een soort van rust in mijn hoofd. Bij bijna alles wat ik doe. Fijn gevoel. Ik denk dat het ook een stukje ligt aan dat ik mezelf het ook gun om te herstellen. En daar heb ik mijn hobby’s voor nodig. Dus ik kabbel vooruit voorlopig. Kabbelen, dobberen en overleven. Al heb ik het gevoel dat dat laatste woordje de laatste dagen niet echt van toepassing is. Ik neem initiatief in mijn dagen. Dat is een heel duur woord voor ik die zeg dat ik me actief bezig houd met mijn favoriete activiteiten. Het leven is vaak een ratrace, maar dat is eigenlijk zonde. Ik ga geen goeroe worden die op zo’n rond ding slaat. Dat ding heeft een naam. Ik heb er gisteren nog eentje gevonden in Animal Crossing. Een gong, dat woord zocht ik. Maar het is wel zo. Ik ben veel meer met mijn aandacht bij de dingen die ik doe, en dat doet heel veel deugd. En ik ga er als een gelukkiger mens door slapen. Dat het alles oplost, dat zeg ik zeker niet. Maar het is iets wat mij helpt. Ik dobber nog eventjes verder, en dan kom ik ooit wel weer op vasteland aan.
Liefs en dikke knuffels
Nikita ★