Als kindje zei ik nog zo vaak: ‘als ik later groot ben…’. En nu is het zover. Ben ik groter geworden. Enfin, in kennis en opgroeien. Lengte… dat is nog voor discussie vatbaar. Niet dat ik te klagen heb over mijn lichaam. Het is zo’ groot thema in ons leven, in de maatschappij. En ik hang er ook aan he nu. Ik word dit jaar 29 in juni. Mensen beginnen me al te bespoken met ‘oeh, bijna 30 eh!’. Terwijl ik me helemaal nog geen dertig voel. Ik ben eerder een vijf-jarig kind dat door het leven springt sommige dagen. Er is geen kat die gelooft dat ik bijna dertig word. En het houdt me ook niet zo hard bezig. Het knaagt wel ergens aan me, maar niet op de oud worden manier. Meer omdat ik nooit echt een zorgeloze jeugd heb gehad, en ik heel vroeg volwassen ben moeten worden. Het is iets waar ik altijd een beetje om zal rouwen en wat altijd zal knagen. Maar nu ik wel groter ben, kan ik dat kindje van toen geven wat ze toen nodig had. Of waar ze van droomde. Dan weet ik dat ik iets goed heb gedaan in mijn leven.
Maar volwassen worden, wat is dat nu eigenlijk? Is er ook iemand die het antwoord kent op die vraag? Want heel eerlijk, ik weet het nog altijd niet. En er zal ook nooit een antwoord komen. Want we doen allemaal maar iets. Er is niemand die weet hoe het leven echt werkt of in elkaar zit. En we kunnen niet perfect zijn, want niemand weet hoe dat moet. En toch kijken we altijd naar elkaar alsof die andere persoon het allemaal voor elkaar heeft en al zijn of haar eendjes netjes op een rijtje heeft. Mijn eendjes zijn vaak aanwezig, maar vraag niet in welke volgorde. We doen allemaal ook maar iets, wat wij denken dat het beste is. Ik geloof ook niet dat een leeftijd bepaald of je volwassen bent. Je kan perfect richting de dertig gaan en nog altijd genieten van Disney of verslaafd zijn aan knuffeltjes kopen. Leeftijd is ook maar een getalletje om te zeggen hoe lang je al op de aardbol loopt en of je wel of niet mag drinken.
De hele aanloop van dit allemaal was eigenlijk heel grappig. Ik heb in minder dan een half jaar tijd mijn prioriteiten rond geld uitgeven echt een 360° graden zien draaien. Als tiener kwam ik thuis met zakken vol kleding, daarna met zakken vol boeken. En gelukkig dat ik er van werd. En nu word ik -heel cliché- zeer gelukkig als ik schattige microvezeldoeken zie of nieuw schoonmaakgerief mag kopen. Er zijn ook zoveel schattige doeken of sponsjes, ik zou een hele keuken kunnen vullen als je mij niet tegen houdt. En toen ik dat besefte dacht ik echt; jup, nu ben ik dus echt volwassen.
Dat heb ik dus echt geleerd met ouder worden: iedereen doet maar alsof. Enorm geruststellende gedachte vind ik.
Ik voel mij trouwens ook helemaal niet mijn leeftijd. Laatst was een collega aan het zeuren over ‘die 28-jarigen’ en ik voelde mij echt enorm aangesproken om dan een minuut later te beseffen dat ik zelf ook helemaal geen 28 meer ben, maar 35 :’) Haha. Was effe een realitycheck.