Dansjes in de keuken

Helemaal alleen gaan wonen was een ervaring waar ik totaal niet van wist wat ik ervan ging maken of kon verwachten. Ook al was ik al heel zelfstandig toen ik nog bij mijn ouders woonde. Ik had ook totaal geen idee in welke tijdsindicatie ik moest denken als ik dacht aan ‘gewend zijn’ of ‘me thuis voelen’. Ik ben wel al een keer verhuisd in mijn leven, maar dat was met het hele gezin. Natuurlijk voelt dat veel sneller als thuis, want de mensen van wie je houdt zijn om je heen. Dat is wel iets helemaal anders als je zelf het huis uit gaat. Ik heb mijn spulletjes uitgezocht en gekozen, zodat het toch een beetje als mij ging voelen. Maar het echte gevoel komt gewoon met de tijd, en dat kan je niet forceren.

En toch begon me iets op te vallen de laatste weken. Waar ik in het begin nogal ‘stroef’ doorheen mijn studio wandelde, is het nu anders. Ik liep in het begin bij wijze van spreken enorm op de tippen van mijn tenen. Door de dingen die ik heb meegemaakt ook, waar ik niet over kan schrijven want dan breek ik de privacy van anderen. En dat wil ik niet. Maar die schelp verzacht wel met de tijd. Het is iets wat ik ook wel wist, wat ik besefte. Maar het beseffen en dan voelen dat het aan het gebeuren is? Twee heel andere dingen. Het is een beetje opnieuw thuiskomen bij jezelf op een of andere manier. En ik ben blij ook dat het zo gaat want als je alleen woont heb je enkel jezelf. Oke, ik kan bellen en langsgaan bij mensen die ik graag zie. Ik ben niet helemaal alleen en ik kus mijn pollekes ook echt bij die gedachte. Maar het grootste deel van je tijd spendeer je wel ineens alleen.

Het is niet alleen dansjes in je keuken, maar ook gewoon aan het tekenen zijn aan mijn keukentafel en helemaal opgaan in mijn muziek. Thuiskomen en de vertrouwde geur van mijn kaarsje ruiken. Kleine disclaimer trouwens: uiteraard weet ik dat ik die niet moet branden als ik niet thuis ben. Maar die geur blijft enorm hangen in het huis haha. Voor mij persoonlijk is het ook thuiskomen en mijn hele groep supporters op de zetel zien zitten (aka mijn belangrijkste knuffeltjes). Thuis is een woord dat moeilijk te omschrijven is, maar een heel mooi gevoel is. Een plek die we jammer genoeg niet allemaal hebben.

Maar ik kwam op een donderdagavond thuis van werk, had een hele fijne shift gehad. Eentje waarin ik veel had gedaan en ook gewoon veel had gelachen en waar ik oprecht ook van genoten heb. En onderweg naar huis had ik mijn oortjes in, en ik besloot voor de verandering m’n playlist van K3 nog eens op te zetten. Ja mensen, ik heb ook nog playlists die niet uit K3 bestaan haha. En toen ik thuiskwam zette ik de airfryer in route, liet hem al voorverwarmen voor mijn frietjes en ging verder mijn ding doen om mijn avondeten voor te bereiden. En ineens besefte ik dat ik de danspasjes die ik ken van veel nummers aan het doen was tijdens wat ik aan het doen was. En dat voelde enorm bevrijdend maar ook zoiets van ‘aha, ik ben thuis’. Het gevoel valt niet echt uit te drukken in woorden, maar het was een zeer gelukzalig gevoel. Als ik iets kon zeggen tegen mijn jongere zelf zou ik zeggen; geen zorgen kiddo, op een dag doe je dansjes in je keuken uit geluk.