Ik heb voor mijn gevoel al een eeuwigheid niks meer gedaan voor mijn blog. Ook al is dat een heel klein beetje overdreven. Er is de laatste weken heel veel gebeurd, vooral positieve dingen. Maar daardoor ben ik wel een beetje aan het zoeken naar een nieuw ritme, ook voor mezelf. Want het begin van 2024 is heel hectisch geweest door mijn ziekteverlof en mentale problemen. Dus ik praat jullie eventjes bij. Niet alles is al koek en ei, maar dat kan ook helemaal niet. De goeie dingen die gebeuren lokken jammer genoeg ook weer andere dingen uit, en daar moet ik doorheen. Er zit wel een dankbaar mens te schrijven, dat zeker wel.
Zoals ik voor mijn grote verdwijntruc al zei: ik heb terug werk. Al een maandje nu. En het is echt fantastisch. Ik heb perfecte werkuren, mijn collega’s zijn stuk voor stuk schatten van mensen en ik heb lieve verantwoordelijken. Zoals we dat in West-Vlaanderen zeggen: ik ben met mijn gat in de boter gevallen. Ik kus echt mijn pollekes. Ik werk vijf halve dagen per week nu, ik heb telkens een vroeg of late shift. Het is terug in de retail sector, want daar heb ik het meeste ervaring en dat doe ik ook oprecht graag. Het enige verschil is dat ik niet meer in de supermarkt werk, wat ik voordien altijd deed. Welke winkel het dan wel is, zal door de tijd heen waarschijnlijk wel duidelijk worden door mijn aankopen. Dat het nu zo goed gaat wekt ook andere dingen op, want ik heb een brein dat in imposter syndrome modus gaat als het te goed gaat. Dat waait wel met de tijd over, maar daar ga ik geduld in moeten hebben met mezelf. Zoals jullie wel weten: daar ben ik niet goed in.
Het was ook een andere memorabele datum afgelopen tijd. Vijf juni was namelijk de dag dat ik uit het leven wilde stappen, maar dan zeven jaar geleden. Dat dat net in een periode viel waarin ik mijn weg aan het zoeken was op een nieuw werk was heel pittig, maar de dag zelf viel heel goed mee. De aanloop ernaar was zwaar. Maar de dag zelf heb ik de vroege shift gewerkt en ben ik in de middag weggeweest met een vriendin van me. En tegen het einde van de dag voelde ik me vooral dankbaar en geliefd. Dat zo’n moeilijke dag zo mooi mag eindigen, ben ik heel heel grateful voor. Want er zijn ooit andere tijden geweest.
Mijn mentale gezondheid schommelt enorm. Ik heb echt dagen dat ik de wereld aan kan, maar ook dagen dat het omgekeerd is. Ik neem nog elke dag trouw mijn antidepressiva, en die helpt wel. We zijn nu een paar maanden verder en ik kan wel zeggen dat het iets stabieler is geworden. Het enige wat ik kan doen op die dagen is lief zijn voor mezelf en geduld hebben met mezelf. Maar dat is lastig. Ik begin te merken dat ik er eigenlijk een beetje klaar mee ben. Ik ben al jaren aan het helen en vechten voor beter. En dat mag een keer stoppen. Ik wil mijn leven kunnen leven en genieten. Maar helaas werkt helen niet zo en moet ik er doorheen. Ook dat komt wel weer op zijn pootjes terecht hoor. Maar de frustratie is er af en toe wel.
Dat is zo’n beetje in een notendop wat er de laatste weken gebeurd is. Daartussen ben ik ook een paar keer weggeweest met lieve mensen, heb ik veel gegamed en getekend en bitter weinig gelezen. Maar dat komt vooral omdat ik een boek aan het lezen was wat ik eigenlijk niet leuk vond en ik te koppig was om te stoppen. Ondertussen heb ik dat wel al gedaan, want ik ging mezelf in een reading slump steken.
Hoe gaat het met jullie?
Wat fijn dat het zo goed gaat op je nieuwe werk! In Nederland vallen we met onze neus in de boter, niet met ons gat 😛 Goed om een update te lezen en dat er vooral positieve dingen op je pad zijn gekomen.
Dankjewel voor je open blog, vooral over je openheid over je mentale gezondheid. Ik wens je veel kracht toe<3.
Dankjewel voor je lieve reactie! Ik doe mijn best, maar het is altijd fijn om te lezen dat mensen er iets aan hebben <3