Photo by Oli Hami on Unsplash
Afgelopen maanden zijn echt een wervelwind geweest. Ik had ongelooflijk veel aan mijn hoofd, of dat voelde toch zo. De aap kwam uiteindelijk uit de mouw: mijn medicatie dosering was te hoog. Hoe het zo is gekomen, is wellicht stof voor een andere dag. Sinds een paar weken zit ik weer op de juiste dosis, en dat heeft heel veel veranderd. Samen met babbels met mensen die ik vertrouw, mijn psycholoog en tijd voor mezelf nemen natuurlijk. Medicatie is geen tovermiddel dat alles ineens oplost.
Sinds een goeie anderhalve week heb ik een nieuw soort rust gevonden. In september was ik op reis naar Griekenland en daar had ik die rust ook. Maar op reis is dat wel anders dan thuis. Op reis zijn er geen werkroosters of boodschappen die gedaan moeten worden. In mijn geval was het vooral veel dagen in de zon aan het zwembad liggen met mijn boek. Ik word zo hard opgezogen in mijn hobby’s als ik ermee bezig ben. De wereld om me heen verdwijnt. En dat is zo’n ongelooflijk dankbaar gevoel. Ik kan echt de laatste tijd lezen en dan verschieten dat ik al zo ver in mijn boek zit. Of nog zo’n beetje ‘stoffig’ in mijn hoofd zijn omdat ik moet wennen aan de werkelijkheid. Met gamen heb ik dat een beetje minder, maar ik kan er ook enorm in opgaan en helemaal bezig zijn met wat er op mijn scherm gebeurt. En weten dat het nu niet meer alleen is om te overleven maar echt omdat ik ervan geniet? Wauw.
Misschien is het ouder worden (zegt ze als 28-jarige) maar hoe langer ik hier rondloop, hoe meer ik besef dat dat zo belangrijk is. We leven in een wereld die niet stilstaat. De tijd raast om je heen voorbij en door de online wereld word je bezig gehouden door notificaties, onze aandachtspanne wordt korter en korter door alle shorts en reels die we overal zien. Ik ben er ook schuldig aan hoor, en soms is het ook gewoon leuk. Maar ik denk dat we vaak vergeten te ademen of om eens om ons heen te kijken. Op de bus of trein eventjes uit het raam staren in plaats van te chatten of te posten. De vogeltjes horen fluiten in de lente. En ik weet het, het klinkt zo ongelooflijk cliché. Maar het is wel zo.
Het voelt alsof ik weer kan ademen na zo’n lange tijd. En dat is een heel bevrijdend gevoel. Ben ik stiekem mijn inner granny aan het omarmen? Waarschijnlijk, maar she rocks. De een is weggelegd voor feestjes en festivals. De ander is gemaakt voor avondjes thuis, voor de tv of met een boek. Rust is voor ons allemaal anders. Maar nu ik het zo lang -écht- niet gehad heb, realiseer ik me wel hoe belangrijk het is. En ook hoe gemakkelijk we het kwijtraken. Daarmee is ook niet alles magisch opgelost, ik ben ook maar een mens. Net zoals iedereen ben ik niet perfect. Maar tis een stap vooruit, en daar ben ik blij mee.