Voor de eerste keer in een hele, hele lange tijd zat ik nog eens met mijn neus voor mijn schetsboek. It’s been a while. Creativiteit is iets wat door mijn bloed stroomt. Ik zeg soms wel eens als grap dat er inkt of verf door mijn aderen stroomt. En toch is het geen rare vergelijking. Want alleen al mijn kleuren verf of mijn stiftjes zien maakt me intens gelukkig. Altijd al gedaan. Dus waarom was het zo lang geleden?
Het was een vrij heftig half jaar afgelopen jaar. Ik had er eerlijk gezegd de rust en de concentratie niet voor. Tekenen is niet echt iets waar ik concentratie voor nodig heb, maar wel een bepaalde rust. En aangezien die hobby me zo dierbaar is, wil ik het ook niet forceren. Want dat riskeert schade aan mijn plezier en daar is het te belangrijk voor. Ik ga ook niet zeggen dat ik in die tijd nooit getekend heb. Maar er ontbrak wel heel veel creativiteit in mijn leven. Ik tekende of schilderde niet, maar ik schreef ook niet voor mijn blog. No wonder dat ik me op een bepaald moment zo uitgeput voelde. Creativiteit is mijn zuurstof. Ik weet dat dat heel dramatisch klinkt, maar het is wel zo. Het is er altijd geweest in mijn leven.
Dus toen ik eindelijk weer eens een potlood (en erna penseel) in mijn handen had. Wow. Ik moet zeggen dat het enigszins wel met wat twijfel was. Bang dat ik het verleerd was of niet meer zou weten hoe het werkte. Maar na de eerste onzekere strepen was ik vertrokken. En als vanzelf verscheen Hei Hei (jep, dat kieken uit Moana) op mijn papier. Tekenen is voor mij zoals fietsen. Ik verleer dat niet, hoeveel tijd er ook tussen zit. Dat is ingebakken in wie ik ben. Al jaren, al sinds ik een kleine kiddo was. Ik denk dat ik deeltjes in mij terug tot leven heb doen voelen komen. Het klinkt zo cliché en zoetsappig, maar eigenlijk is het zo magisch. Een stukje van mezelf dat er terug is. En ondanks dat dat zo klein klinkt, is dat het voor mij niet. Ik kan je verzekeren dat daarmee niet alles opgelost is. Maar het gaf me wel hoop. She is still inside. Want alles wat ik heb doorgemaakt de afgelopen tijd heeft me daar wel een beetje aan doen twijfelen. Maar ik denk dat ik er met een gerust hart op kan vertrouwen dat dat iets is wat er altijd zal zijn. Hoeveel tijd er ook tussen blijft zitten of hoeveel keer ik ook de draad kwijt ben. Het is er. Het hoort bij mij. En dat is heel geruststellend.