Soms zijn er dagen van noodles.

Vandaag, wanneer ik dit schrijf was het een dag van noodles. Misschien een beetje een rare uitdrukking, of een die je nog nooit gehoord hebt. Dat kan, want ik heb hem ter plekke uitgevonden toen ik mijn water voor mijn noedels aan het koken was. Enfin, de waterkoker deed dat voor mij. Maar het was een gedachte die me de dingen wat deed relativeren, en de druk voor mezelf wat naar beneden haalde.

Ik ben altijd al iemand geweest van ‘ik moet dit nog doen, dat moet nog gedaan worden’. En nu ik ook effectief een huishouden te runnen heb, is dat alleen maar erger geworden. Als je mij liet doen, ik zou elke dag mijn huis ondersteboven keren tot elk plekje blinkt zoals een spiegel. Maar niemand houdt dat vol. Dat is niet realistisch. Er zijn dagen dat ik bij wijze van spreken dat wel doe. Dat ik aan het opruimen ben, helemaal in mijn flow van kuisen zit en het allemaal unicorns en dolfijnen is. En ik wist dat dit een drempel ging zijn waar ik ging tegen stuiken. Dat wist ik al vanaf ik besefte hoe perfectionistisch ik in het leven sta. En ben er ook vrij zeker van dat ik niet de enige ben.

Het leven gaat in hoog en laag, in ups en downs. De ene dag gaat je koffie magisch smaken, de andere dagen alsof het grondwater is. Maar ze horen bij het leven en zonder die dagen kan je ook de goede dingen niet waarderen. Het is zo cliché, maar het is wel zo. En zo gaat het ook voor adulthood. De meeste dagen slaag ik er wel in om te gaan werken, mijn afwas te doen en mijn dagelijkse snelle taakjes (eventjes vegen, het stof afdoen..) en soms lukt dat niet. Door mijn energie die te laag is, door soms ik die er gewoonweg geen zin in heb. Dat laatste is iets wat ik niet altijd graag toegeef, maar eigenlijk maakt dat me gewoon een mens net zoals iedereen. En voor dat soort dagen dat ik er allemaal geen zin in heb, zijn er noodles. Niet dat ik nu extreem verslaafd ben er aan, maar you get the point. Water koken, water bij je noodles gieten, eventjes wachten en tadaaa… eten. Het gemakkelijkste dat er is. Er gaan dagen zijn van vijf gangen-menu’s en dagen dat je boven een pot noodles zit. En dat heet balans, en is allemaal oke. Voor jou voor mij, voor iedereen. We zijn allemaal mensen, en beide dagen hebben we nodig. Of niet perse nodig, zou ik niet meteen zeggen. Beide mogen er zijn. Dat is iets beter uitgedrukt.

✧✧✧