Ik kom uit een heel druk gezin, de oudste van vier kinderen. Er zijn heel veel mensen om me heen die me vroegen of ik geen moeite had met die omslag. Want het ging ineens van heel veel drukte en lawaai, naar een compleet stil huis. Althans, ik heb het geluk in een rustig gebouw te wonen. Er zijn genoeg appartementsgebouwen met wel levendige buren. Er is ineens geen gezin van zes mensen om me heen meer. Ook al zijn ze nooit ver weg. De meeste van hen zijn maar een telefoontje van me verwijderd.
Photo by 光术 山影 on Unsplash
Heel eerlijk? Ik heb er geen moeite mee. In de eerste twee weken wel, ik merkte ook dat ieder geluid me deed opschrikken. Vroeger woonden we helemaal bovenaan, nu woon ik in het midden van het gebouw. Dus ik moest wennen aan voetstappen boven mijn hoofd ook. Maar ik denk dat een nieuwe plek, en een nieuw gebouw altijd een beetje wennen is in het begin. Je kent de geluiden niet zo goed. Nu weet ik dat de lichte bons die ik soms hoor in de verte de liftdeur is, en het galmen iemand op de trappen is. Ik begin stilletjes aan mijn draai te vinden in mijn huisje en op mezelf. Het is niet heel toevallig dat dat net gebeurd is kort nadat er eindelijk boekenkasten staan. Boeken zijn comfort, en ook vullen die kasten een enorm gat op. Het voelt veel huiselijker nu. Het helpt ook wel dat ik iemand ben die altijd al heel goed alleen haar plan kon trekken. Ik ben een introvert en daarnaast ben ik vroeger ook heel veel gepest, waardoor ik heel vaak alleen was op de speelplaats. Toen was het om te overleven en van moeten, nu is het van willen en mogen. Ik heb ook niet echt tijd om me te vervelen. Er is een huishouden dat gerund moet worden. Ook als je alleen woont wordt je huis vuil natuurlijk en staat er dagelijks afwas in de keuken. De wasmand vult zich wekelijks veel sneller dan dat hij weer leeg is. Maar ik heb ook gewoon veel te veel hobby’s. Maar nu ik alleen ben heb ik de rust in mijn hoofd gekregen om ze ook te doen. Het tekenen zelf is nog niet helemaal terug, maar ik vertrouw er op dat die flow wel weer komt met de tijd. Dat is iets dat in mijn bloed zit, dat gaat er nooit meer uit.
De momenten dat het mij toch te stil is bel ik iemand op, of steek ik mijn tv aan om wat muziek op te zetten via Spotify. Maar ik vind het echt zalig. Nogmaals, ik besef dat ik heel veel geluk heb dat mijn verhuis zo vlot is gegaan en ik er zo snel comfortabel bij ben. Er zijn heel veel mensen voor wie het helemaal anders is. Maar ik was er ook wel echt al een tijd naartoe aan het werken, en de zoektocht naar een eigen plekje heeft -zoals bij velen- lang geduurd. Maar nu zit ik hier. Aan mijn eigen tafel, voor mijn blog te werken. Ik moet mezelf nog af en toe knijpen van ‘ahja, ik woon op mezelf nu’. Maar zoals je kan lezen, bevalt het me heel goed