Toen ik pas begonnen was met bloggen (wat al dateert van 2017 trouwens, echt crazy), heb ik ook een keer een brief aan mijn jongere zelf geschreven. Ik vond dat toen een heel erg mooi idee, maar ik was toen ook wel bijna tien jaar jonger. En zeker nu ik het gevoel heb dat ik wel heel veel geleerd heb en het allemaal anders is nu, vond ik het de moment om dat nog eens te doen. Vooral ook omdat de dingen waar tienjarige ik tegenaan liep, nu een plekje hebben gekregen. En de dingen waar mijn 20-jarige ik moeite mee had, zijn nu ook wel anders. En waarschijnlijk over nog eens tien jaar, is dat ook weer anders. Dus bij deze, een briefje aan mezelf van tien jaar geleden.
Photo by Yukon Haughton on Unsplash
Hi younger me
Ik weet dat je het nu niet gemakkelijk hebt. Laat ik daarmee beginnen, want ik denk dat dat de boodschap is die je nu het meest kan gebruiken. Niet de oplossing, geen wondermiddel en ook geen ingewikkelde wiskundeformule. Gelukkig maar, want net als jij toen, is wiskunde nog steeds niet mijn beste vak. De realiteit is dat je zoveel struggelt met jezelf. Met wie je bent, wie je wil zijn. Maar vooral; of je goed genoeg bent. Dat is je allergrootste zorg. Of je schoolresultaten wel hoog genoeg zijn, of je tekeningen van genoeg talent blijken. Een verkeerd lijntje, en het is om zeep. Ik ga je ook niet vertellen dat ik het allemaal perfect voor elkaar heb. Dat ik nooit meer struggle of dat alles nu unicorns en dolfijnen is.
Laat ik beginnen met het feit dat het me spijt dat je dit allemaal hebt moeten doormaken. Want de mensen zeggen zo snel: maar het heeft je sterker gemaakt. Bullshit. Het heeft ons inderdaad sterker gemaakt. Maar het is geen excuus en je had het niet verdiend. Je was een jong meisje die haar pad op die mooie planeet aan het zoeken was. En ik weet dat je zo graag wilde dat je het wel perfect had gedaan, en dat je je nu afvraagt of je misschien iets volwassener moest zijn. En als ik nu terugkijk naar jou, was je al heel volwassen. Je perspectief op het leven was grandioos. Er zijn inzichten die ik de dag van vandaag nog altijd gebruik.
Ik weet dat je het nu misschien heel moeilijk gelooft, en dat zou ik in jouw plek ook niet geloven. Maar het wordt beter. Zeker niet vanzelf, en zeker niet direct. Er staan je jammergenoeg nog een paar hele zware jaren te wachten. Mij waarschijnlijk ook, want ik kan niet in de toekomst kijken. Maar het wordt beter. Ik ben je zo dankbaar dat jij bent blijven vechten, en ook dat je altijd dicht bij je hobby’s bent gebleven. Want ze kleuren nu nog altijd mijn dagelijkse leven. Je zou je ogen niet geloven als je zag welke collectie aan stiften en potloden ik nu heb staan in mijn rek. Om nog maar te zwijgen van de gevulde boekenkasten. We hebben bijna twee volle IKEA-kasten. Zoals je vroeger altijd fantaseerde. Een prive-bibliotheek is het nog niet, maar geef me nog een paar jaartjes 🙈 En weet ook dat net die hobby’s waar mensen van zeggen dat je nooit vrienden gaat maken, je net een van de beste mensen ooit heeft gebracht. Er komt in de toekomst een vriendin aan, en jullie vriendschap start letterlijk met de woorden: jij leest? Ik ook! We raken bevriend op onze eerste job, maar de vriendschap is zoveel verder gevorderd dan alleen collega’s. Tot op vandaag is ze nog altijd een van je beste vriendinnen. Dus geloof me (of probeer me te geloven), er gaan mensen op je pad komen die je gaan begrijpen. En die je gaan accepteren, exact zoals je bent. Ook op de dagen dat je niet goed in je vel zit. Maar ik weet dat ook daar vanbinnen een enorme vechter zit. Want hoewel het nu donkere tijden zijn, weet ik ook dat je er altijd van overtuigd was dat het ooit goed ging komen. En, not to spoil the ending: dat doet het ook. Zeker niet perfect, ik voer ook nog steeds mijn eigen mentale gevechten. Ze zullen er helaas altijd een beetje zijn. Maar wat jij toen niet zag en ik nu wel zie: die mentale gevechten die je voerde en tegelijkertijd altijd bleef doorgaan, getuigen van een onwaarschijnlijk grote kracht.
We zijn ondertussen tien jaar later, en ons leven is compleet veranderd. We hebben zoveel over onszelf geleerd. Wie we echt willen zijn of zijn, dat is voor mij ook nog steeds een zoektocht. Maar wel eentje waar ik zoveel plezier in heb. Ondertussen woon ik in een kleine studio aan de zee, en hebben we ons plekje gevonden daar. Er is rust, er is ruimte en er is een plek om onszelf te zijn. Thuiskomen voelt tegenwoordig als een warme knuffel. We hebben een intens traject met een psycholoog gehad. Ik ga niet zeggen dat het niet meer pijn doet, wat er toen gebeurd is. Het is een litteken, en het zal er altijd zijn. Maar ik heb geleerd en ingezien dat wat er toen gebeurd is, niet mocht gebeuren. Je was een kind, een jongere. Het was de job van de volwassenen om ons te beschermen en te verdedigen. Dat was niet jouw job. Maar ik ben hier nu, om je te beschermen. Je een knuffel te geven als dat nodig is. En vooral om te zorgen dat waar je toen voor hebt gevochten, niet voor niks is geweest.
En kiddo, we zijn hier nog altijd. We hebben niet opgegeven. Ik denk dat dat je nog het meest trots van al zou maken. Misschien samen met dat we nu een safe space zijn voor mensen die het zelf moeilijk hebben. Dat we de wereld een klein beetje zachter kunnen maken, of een lichtje kunnen zijn voor een ander. Ik weet dat je altijd zei dat je nooit verbitterd wilde worden en altijd het goede wilde zien in de wereld. Lieve kiddo, dat is een belofte die ik met eer draag en niet ga breken. Maar we lopen nog altijd op de aardbol rond. Stilletjes aan zijn we van overleven naar leven aan het gaan. En ja, dat is ook voor mij nog steeds wennen. Maar het komt goed. Ik weet dat je zo vaak dacht; er komt een dag, dat we er geraken. Ik kan je met veel trots zeggen: we made it out. We did ♥️