Photo by Ben Kolde on Unsplash
Drie weken geleden gebeurde er een heel grote mijlpaal in mijn leven. Na vier jaar bijna maandelijks (of toch ongeveer maandelijks) naar mijn psycholoog te gaan, was het moment daar. De allerlaatste sessie. Naarmate de tijd vorderde had ik ook wel het idee dat het bijna afgerond zou worden. Ik ben bijlange niet meer dat onzekere meisje dat toen voor het eerst in die stoel ging zitten. Er zijn vier mooie jaren gepasseerd waarin er een heleboel is gebeurd. En toch weet ik dat het is zoals het moet zijn. Klinkt misschien heel cliché ofzo, maar het is wel zo. Ik heb ooit al eens eerder mijn sessies afgerond en dan ook met veel toeters en bellen aangekondigd dat het gedaan was. Maar toen kreeg ik een tegenslag te verwerken (die ik niet op mijn blog kan en wil delen) waardoor ik een maand later weer in zijn praktijk zat. Vooral dat wil ik ook benadrukken; there is no shame in going back. En dat zal het in de toekomst ook niet zijn. Als er een moment is dat ik voel dat ik weer eens moet gaan babbelen, ga ik dat ook gewoon inplannen. Maar dat hoeven ook niet perse weer sessies van vier jaar te gaan zijn. Hij zei het ook effectief; je bent altijd welkom als het nodig is.
Ik dacht altijd dat dat een magisch moment ging zijn waar alles unicorns en dolfijnen ging zijn. Maar dat is niet zo. Dat is wat de media je heel graag wijsmaakt. Hoewel ik het idee heb dat ook daar steeds meer opener over gesproken wordt. Ik ben niet op magische wijze genezen nu ofzo. En hoe ik nu in het leven sta, is ook niet hocus pocus gebeurd. Side note; ik moet echt een beetje minder naar de soundtrack van de Doornroosje musical luisteren want tis allemaal magisch tegenwoordig blijkbaar 🙈 Maar dat terzijde. Er is voor mij vooral een moment of momenten gekomen waarop ik besefte; ahja, ik reageer anders of ik pak dingen anders aan. Ik ben ook een pak zachter voor mezelf geworden. Niet altijd, maar ik ben ook niet perfect. Voor mij waren dat wel echt de tekens dat het afgerond kon worden. Met daarbij ook de factoren dat ik het huis uit ben en dat allemaal heel goed gaat en ik ook echt rust in mijn hoofd heb gekregen. Want dat was wel echt een van de dingen waar ik naar wilde streven doorheen mijn traject: om uiteindelijk weer wat rust te krijgen en dichter bij mezelf te raken. Gaat dat vanaf nu altijd vlekkeloos verlopen? Ik denk het niet. Er gaan nog altijd momenten, weken, maanden zijn waarin ik als een kip zonder kop door het leven ga en mezelf uiteindelijk wel ga doen remmen. Maar voor wie wacht op dat moment waar alles perfect samenvalt: het komt niet. Dat is echt een illusie.
Heel eerlijk; ik had het er wel een beetje moeilijk mee dat het de laatste sessie was. Deels vanuit twijfel. Want, ga ik het wel kunnen zonder psycholoog? Maar daarnaast ook iets anders. Afscheid nemen doet altijd een beetje pijn. Ik ging vier jaar lang naar diene mens, dus dan bouw je ook echt wel een band op. Toch als je een psycholoog voor je hebt zitten waar het mee klikt en waar je je goed bij voelt. En het is ook normaal he. Ik ga niet doen alsof het gewoon is van: hoofdstuk afgesloten, doei! Want vier jaar is lang. En mijn psycholoog is letterlijk iemand die me door hell en back heeft weten gaan. Dus het is niet heel onlogisch dat dat ook een beetje pijn doet. Maar ik heb hem ook bedankt voor alles wat hij gedaan heeft. En hij zei daarop: jij ook bedankt, want het was een fantastisch genoegen om je te mogen ontmoeten. En vooral dat raakte me. Want ja, ik ben zijn cliënt en het gaat er vooral om dat ik mijn trauma’s kon verwerken. Maar mijn psycholoog is ook niet van steen, en het was fijn om dat te horen. Maar: nieuw hoofdstuk in mijn leven dus. Ik ben benieuwd! Ook al is het ook ongelooflijk spannend.
x Nikita