Week in beeld 36 | Nieuw onderzoek, werken en lichtpuntjes

Hi allemaal! Ik wilde weer elke week een weekoverzichtje schrijven, maar blijkt dat ik het veel foto’s maken per week echt afgeleerd ben en er al iets zots moet gebeuren voor ik echt veel foto’s maak. Dat is nu net het probleem denk ik. Er gebeuren niet zoveel zotte dingen, want dat kan niet zo goed en we weten allemaal hoe dat komt. Maar deze week heb ik wel een paar foto’s gemaakt, nu ook niet zoveel dat je achterover valt van verbazing. Maar toch genoeg om er iets over te schrijven. Ik krijg de uitslag van m’n slaaponderzoek en deed ook een paar dingen waar ik altijd van geniet. Het was een week vol lichtpuntjes. Als er een ding is dat covid en mijn eigen situatie me geleerd hebben het afgelopen half jaar, is het wel dat er in elke donkere wolk een lichtpuntje zit. Let’s go!

Voor some reason word ik de laatste tijd enorm blij van ontbijtjes. En vooral als ik veel keuze in mijn frigo heb staan van wat ik kan nemen. En ja, ik heb het over mijn frigo. Ik doe namelijk zelf inkopen, maar onze grote frigo werd daar dus te klein voor. Ik blijf wat langer thuis wonen dan waarschijnlijk de gemiddelde jongvolwassene door mijn lichaam, maar nu heb ik dus mijn eigen kleine frigo. Zo’n studentenmodelletje. Werkt heel goed voor mij en nu is er geen frustratie meer. Maar ja, ik word daar dus blij van. Zeker nu we een oven hebben en ik afbakbroodjes kan maken ’s morgens. Food is life haha.

Zondag moest ik wel vroeg uit mijn bed rollen, want ik had dagshift. Vond ik op zich niet zo erg. Nu het weer wat vroeger licht wordt zie ik daarmee ook de mooie lucht altijd en dat is wel altijd een leuk begin van de ochtend. Cliché he, maar ik kan daar heel gelukkig van worden van zulke dingen. Tzit hem ook in die dingen in het leven, niet meer en minder. Aan het einde van de dag of week, zijn het nog juist die kleine gelukjes die een mens zo blij kunnen maken. De mens kan kunst maken en schrijven en schilderen. Maar niemand wint het van de natuur.

Er was deze week ook een lieve vriendin in Nederland jarig dus ik stuurde eventjes een kaartje. Ik stel dat altijd keihard uit om te schrijven, terwijl ik echt wel hou van nadenken wat ik ga schrijven en andere mensen blij maken. Heb achteraf ook een berichtje gehad dat het kaartje goed is aangekomen en ze het heel lief vond! Yes. Ik vind kaartjes sturen altijd een beetje spannend en zeker naar het buitenland. Je weet namelijk nooit goed of alles oke is en of je kaartje netjes en wel aankomt. Of ligt dat gewoon aan mij? Ben ook altijd als het kaartje in de brievenbus zit van de post aan het stressen of ik wel de adressen op de juiste kant heb geschreven. Anders komt het kaartje gewoon mijn kant terug op, en dat is niet de bedoeling. Maar alles is goed gekomen dus dikke duim voor mij.

Maandag was ook in Animal Crossing m’n favoriete villager jarig. En normaal ben ik niet zo hyped dat ik op elke bewoner zijn verjaardag eventjes ga spelen, maar die van Bill kon ik niet missen. Bill is een van de eerste bewoners die op het eiland kwam wonen en hij is totaal geen populair dier onder de spelers. Maar Bill is echt te schattig, hij is mijn favoriet haha. Vooral als hij over het eiland rent. Sorry, ik ben echt verslaafd aan dat spel haha. Heel dat spel is ook gewoon gebaseerd op schattigheid. Het zal ook niet de laatste keer zijn dat ik ergens op mijn blog Animal Crossing benoem denk ik, dus bereid je maar voor.

En toen was het woensdag en zat ik in de wachtzaal van de neuroloog. Die ochtend heb ik nog gewerkt en ik was echt super stressy. Kwam ook nog eens bij dat ik constant werd gebeld door een onbekend nummer zonder voicemail en ik werd er helemaal gek van want ik dacht dus dat het het ziekenhuis was. Gelukkig niet. Ik kreeg bij de neuroloog de uitslag van mijn slaaponderzoek, en hij vond geen slaapproblemen. Op zich is dat een hele mooie uitslag. Maar het is dubbel. Fibromyalgie en chronisch vermoeidheiddsyndroom worden vastgesteld als er niks anders lijkt verkeerd te zijn (correct me if i’m wrong). Dus door uitsluitingsdiagnose. Mijn botscan was in orde, slaaptest is nu ook goed verlopen. Ik moet nog twee uitslagen krijgen natuurlijk. Maar dit wijst natuurlijk meer in die richting van die twee en dat is niet zo leuk om te beseffen. Maargoed, er kan nog veel veranderen en ik moet in mei natuurlijk nog een onderzoek hebben. Plus dat het nog steeds iets psychisch kan zijn, wat ik ook niet weet. We will see. Ondertussen probeer ik zoveel mogelijk positief te blijven en de goeie dingen te zien in mijn dag. En dat lukt, dus ik ben trots op mezelf.

Toen ik uit het ziekenhuis kwam was het echt keihard aan het regenen. Maar echt niet normaal. Gelukkig stond de bus er net dus ik trok een sprintje en kon nog opstappen. Je zag echt bijna niks door de regen. Het was echt zot, al wist ik al dat het een regenachtige dag was. Dat voelde ik aan mijn lijf, maar ik had het ook gewoon gezien toen ik aan het werk was.

Ik besloot toen ik thuis was gekomen eventjes te liggen en Netflix te kijken, want het was een vermoeiende dag geweest. Ik was al vroeg uit mijn bed, maar die onderzoeken zijn mentaal zwaar. De confrontatie van het misschien ziek zijn komt steeds dichterbij zo. Gelukkig was ik deze week niet zo kapot emotioneel zoals vorige keer met het slaaponderzoek. Dat was al een zegen. Al moet ik wel toegeven dat toen ik woensdag het ziekenhuis binnen ging, ik wel eventjes moest slikken. Ik ben tijdens Netflix ook eventjes in slaap gedonderd, maar that’s okay.

Donderdag was mijn vrije dag en ik ging boodschappen doen. Dit is trouwens niet mijn normale portie wat ik altijd meeneem, maar ik wilde deze week een keer fruitsalade maken omdat ik daar zin in had. En ik wist ook dat ik pas zondag weer vrij was dus ik had wat extra mee, want das gemakkelijk dan. Dus daardoor was mijn kar iets voller dan normaal, want normaal vul ik nog geen halve bodem van mijn kar. Normaal neem ik zelfs gewoon een mandje op wielen, maar ik wilde het niet riskeren dat mijn fruit geplet zou worden vandaar haha.

Ik wilde fruitsalade, ik had ook fruitsalade gemaakt. Vrijdagochtend stond ik in de keuken om alles te snijden en te schillen, maar het was wel een gelukje in mijn dag. Het was vrijdag ook niet echt een leuke werkdag door omstandigheden waar ik niks over ga vertellen want het gaat niet over mij persoonlijk. Dus dat ik in mijn pauze fruitsalade had, maakte het toch een beetje beter. Kleine gelukskes in het leven 🙂

Zaterdag nam ik een shift over, toen ik op de trein zat had ik weer een klein spektakeltje in de lucht. Vooral doordat het beton van het perron nog nat was, maakte het beter want er was een reflectie in het water daardoor. As I said, dit soort dingen maken het begin van de dag een stuk beter. We hebben wel gekke dingen meegemaakt vandaag. Mensen die gingen hamsteren omdat het zondag ging sneeuwen. Echt mensen gehad die tegen 100 euro aan boodschappen meebrachten. Zo’n werkdagen zijn er ook. Ik heb beelden gezien uit Nederland, daar was het blijkbaar nog veel slechter. Ik heb er eens goed om gelachen, iedereen moet weten wat hij doet. Maar als je iedereen bezig hoorde was het precies of het ging volledig ondergesneeuwd zitten zondag en we niet buiten gingen kunnen. Ik ben dit aan het uitwerken op zondag met zicht op het raam en de sneeuw en het valt goed mee kan ik zeggen.

Zaterdagavond kreeg ik een ideetje voor een tekening, waar ik mee aan de slag wilde. Het was al een hele lange tijd geleden dat ik nog getekend had, en ik mis dat echt wel. Gisteravond (als in zaterdagavond) was ik er nog een beetje sceptisch over, maar nu ik het zo later terugzie ben ik wel heel blij met hoe het aan het worden is. Ik was ook van plan enkel de schets te maken zodat ik zondag aan de slag kon, maar dat is mislukt en dat kon ik weten. Het was daardoor vrij laat voor ik in mijn bed kroop. Maar kijk, ik heb ervan genoten en ik moest vandaag toch niet werken. Voor een keer is dat nu ook niet zo erg.

Hoe was jouw weekje?

Geniet-momentjes 1 | Netflix, trots & Animal Crossing

Hi allemaal. Het is al een hele lange tijd geleden dat ik weer eens mijn gelukjes deelde. Dus ik vond het vandaag wel weer eens tijd om dat te doen. Juist omdat we nu wel wat positiviteit kunnen gebruiken. En om te leren dat er in elke donkere wolk, er gouden puntjes zijn. En omdat ik juist nu leer naar de kleine gelukjes leer te kijken. Met name door een virus dat ons allen bekend is, maar natuurlijk omdat ik zelf ook onzekerheid heb over mijn toekomst. Let’s go!

Photo by Daniel von Appen on Unsplash

Fijne gesprekken met mensen
Veel van mijn sociaal leven verloopt op twee plekken. Op mijn werk, en op mijn telefoon. Je kan nu eenmaal weinig anders op dit moment, en dat mis ik ook wel. Maar gelukkig heb ik heel veel toffe gesprekken waar corona of mijn eigen situatie niks mee te maken hebben. Ik had nooit gedacht dat ik echt ‘small talk’ zo zou waarderen, want ik ben normaal niet voor zulke gesprekken. De echt diepe gesprekken blijven wel mijn favoriet. Echt dingen over het leven, wijsheden, lessen, gevoelens. Al die dingen die niet zijn zoals een praatje over het weer vind ik echt geweldig. Gelukkig heb ik die ook nog steeds heel vaak.

Mijn doorzettingsvermogen en trots
Afgelopen week werd mijn doorzettingsvermogen en geduld wel een paar keer op de proef gesteld. Ik ben een doorzetter, ook als het moeilijk gaat. Maar na die brief dat mijn onderzoek verplaatst was naar mei was ik het eventjes kwijt. Ondertussen gaat het gelukkig weer beter, maar ik blijf het echt moeilijk vinden. Want dat betekent dat het eindgesprek pas echt in juli of augustus zal zijn waarschijnlijk. Toch ben ik trots op mezelf dat ik blijf doorgaan, en zelfs de lichtpuntjes leer zien in een tijd die voor niemand vanzelfsprekend makkelijk is. Het is wat het is en dat moet ik leren aanvaarden. Maar dat is niet altijd gemakkelijk. Ik denk dat ik nog nooit zo trots ben geweest op mezelf als nu. In mijn hele leven. Op twee komt wel echt mijn middelbare schooltijd, die in publiciteit.

Praten over Animal Crossing met J.
Ik heb een vriendin die ik heb leren kennen dankzij The Sims. Doordat we allebei zo weg waren van het spel zijn we hele goeie vriendinnen geworden. Ondertussen gaan onze gesprekken allang niet meer alleen over wat er nu weer gebeurd is in onze game. Nu hebben we toevallig allebei Animal Crossing in huis gehaald zonder dat we het wisten van elkaar. Voortaan zijn we echt een hele tijd aan het hypen over Animal Crossing en wie we op ons eiland willen hebben wonen. Voor de mensen die Animal Crossing niet kennen klinkt dit heel raar, voor de mensen die het wel spelen is dit waarschijnlijk een bekend gespreksonderwerp. Sowieso was Animal Crossing tijdens de pandemie echt mijn redding.

Shadowhunters : The Mortal Instruments
Veel mensen kijken echt heel veel series door elkaar, ik heb dus ontdekt dat ik daar het geheugen niet voor heb. Vanaf nu kijk ik ook maar een serie per keer. Ik hoop dat ik niet de enige ben met dat probleem haha. Momenteel kijk ik Shadowhunters dus. Ik ben al een paar keer opnieuw begonnen omdat ik het plot niet onthield omdat ik te veel series door elkaar keek. Nu ik maar een serie kijk kan ik alles wel onthouden. Ik ben nu eind het tweede seizoen en het wordt steeds spannender. Naast Clary is Magnus Bane trouwens mijn favoriet personage. Ik weet niet of dat nog gaat veranderen, maar ik hou van zijn humor en de manier waarop hij in het leven staat. Maar oke, misschien doet hij in komende afleveringen wel iets waar ik het niet mee eens ben.

Wandelen met mijn beste vriendin
Er kwam een dag dat ik en mijn beste vriendin op dezelfde dag niet moesten werken, en daar hebben we heel snel gebruik van gemaakt. Zij kwam mijn richting uit en we hebben een hele lange wandeling gemaakt. Ik zag ook een heel stuk van het bos/park waar ik normaal wandelde dat ik nog nooit had gezien en dat was een heel mooi stuk. Het was fijn om bij te praten, we werken allebei in de supermarkt dus we kunnen heel vaak verhalen delen en dan lachen we altijd. Ik hou ervan. Het was ook in de week van mijn slaaponderzoek en ik was toen heel emotioneel en had veel moeilijke momenten. Dat lachen en babbelen als vanouds heeft me zoveel deugd gedaan.

Alle lieve berichtjes, vragen en gebaren
Ik heb de afgelopen tijd wel echt ontdekt wie er voor me duimt en supportert. Alleen al dat geeft me zo’n warm gevoel en zo’n grote glimlach op mijn gezicht. Al die mooie mensen die er voor mij zijn, ik kan niet in woorden uitdrukken hoe dankbaar ik daar voor ben. Dus wie je ook bent, wat je ook hebt gedaan, bedankt. Voor de lieve berichtjes, de vragen uit bezorgdheid en de gebaren om mij te helpen. Thanks allemaal ♥

Het lachen op de werkvloer
Ik heb een job die gewoon doorgaat en wel buitenshuis. Supermarktwerk doen vanuit huis is een beetje lastig. Toch vind ik dat niet erg. Het is voor iedereen een zware tijd, en juist doordat we een goeie teamsfeer hebben en veel lachen met elkaar ben ik daar heel dankbaar voor. Het lachen en dom doen op de werkvloer zou ik niet willen missen. Mijn collega’s zijn echt helden nu. Ook omdat ze me zoveel steunen en helpen. Maar ook dat gelach en dat plagen onderling maakt altijd weer mijn dag. Ik ben blij dat ik zulke goeie collega’s om me heen heb.

De treinritjes helemaal alleen
We leven in een tijd waar thuisblijven meer dan ooit gevraagd wordt. Daardoor ben ik weinig alleen en daar heb ik het soms moeilijk mee. De treinritjes zijn de enige momenten dat ik echt helemaal op mezelf ben, en daar geniet ik altijd van. Vooral omdat ik vaak tot laat werk, en dan heb ik de treinwagon vaak voor mezelf. Raamstaren met muziek, ik hou er zo van. Ik kan daar echt van opladen. En hoe graag ik mijn werk of doe of hoe graag ik ook naar huis wil als ik moe ben, ik vind het altijd een beetje jammer als er wordt afgeroepen dat de trein zijn bestemming binnenrijdt.

De aankondigingen van nieuwe seizoenen op Netflix
Onlangs heeft Netflix bekendgemaakt van welke series er nieuwe seizoenen komen. En daar zaten twee van mijn favorieten tussen. Ondertussen heb ik Stranger Things al helemaal uitgekeken, maar nu komt er dus een seizoen vier van. Er zijn mensen die vinden dat het genoeg is en dat het al uitgemelkt werd, maar dat vind ik niet. Ik kijk heel hard uit naar dat nieuwe seizoen. Ook van The Babysittersclub komt er een tweede seizoen. Die serie is meer iets voor jongere kijkers denk ik, maar ik vind het een hele fijne serie en ik heb enorm genoten van het eerste seizoen. Ik kijk uit naar het tweede seizoen!

Mijn broertje blij maken met koekjes
Ik hou van versgebakken cake of koekjes, maar ik heb niet altijd de energie of te veel pijn om hem echt vers te bakken van het begin. Dus dan zijn de kant en klare deegjes in de winkel mijn redding. Op de eerste dag van het nieuwe jaar bakte ik zo ook koekjes. Gewoon kant en klaar deeg dat in stukjes moest gebroken worden en de oven in. Mijn broertje vond ze zo lekker en hij vroeg direct of ik dat nog een keer kon doen. Andere mensen blij maken, ik word er zo blij van!

Uitkijken naar een nieuwe armband
Via Instagram leerde ik de webshop ‘ZOX’ kennen. ZOX maakt armbanden en andere sieraden. Het zijn geen sierlijke gouden dingen, niet echt vrouwelijk. Maar juist hun armbanden passen meer bij wie ik ben. Het bijzondere aan hun sieraden is dat de bandjes aan twee kanten kunnen gedragen worden. Aan de ene kant zijn er kleuren of een patroon, en aan de andere kant staat dan een boodschap. Iedere armband heeft een eigen boodschap, en die kan je uit hun aanbod kiezen als reminder voor jezelf. Hij komt helemaal uit Californië, waardoor ik er al eventjes op wacht. Maar met liefde! Ze zijn ook altijd bezig met een betere wereld en het milieu, en dat is ook mooi meegenomen. Ik koos voor deze toepasselijke armband.

Thuiskomen en horen dat er nog eten in de koelkast staat voor je
Ik woon nog thuis, maar ik kook zelf mijn eigen potje en betaal ook zo goed als alles zelf. Maar als ik na een drukke of vermoeiende dag ’s avonds thuiskom en dan hoor dat er nog een restje in de koelkast staat dat ik mag hebben, ben ik altijd blij. Dan kan ik gewoon meteen eten en na een vermoeiende dag is dat echt fijn. En sowieso, thuiskomen en meteen de voeten onder tafel kunnen schuiven vindt iedereen toch leuk? Al geef ik toe dat ik zelf koken ook echt superleuk vindt. Dat is het goeie wat de lockdown me heeft opgeleverd.

Wat waren jouw gelukjes de afgelopen tijd?

Mijn favoriete boeken van 2020

Hi allemaal! Ik zag van een paar mensen een lijstje voorbijkomen met hun favoriete boeken van het afgelopen jaar. Zoals jullie al eerder weten, ik lees zelf ook heel veel. Geen zware literatuur trouwens of van die fancy zelfhulpboeken. Ik lees voornamelijk YA. Dat zijn eigenlijk nog boeken met de leeftijd tussen 15-20. Toch is dat mijn favoriete genre en het leesplezier staat wel echt voorop bij mij. Neemt niet weg dat ik ook heel veel leer over het leven en nieuwe woordenschat leer. Maar lezen doe ik voornamelijk voor mijn plezier, en op dit moment ook om te ontsnappen aan de pandemie. De boekenwereld is namelijk een van de weinige waar corona niet aanwezig is. Graag deel ik vandaag mijn favoriete boeken uit het afgelopen jaar! De boeken staan niet in een bepaalde favoriete volgorde trouwens. Let’s go!

photo of books on shelves
Photo by Polina Zimmerman on Pexels.com

Truth or Dance trilogie – Chinouk Thijssen
Ik volg Chinouk Thijssen op Instagram, heb al eerder boeken van haar gelezen. Voorlopig is de trilogie mijn favoriet. Het eerste boek heb ik herlezen denk ik, en daarna heb ik er meteen de rest van de trilogie achter geplakt zodat ik alles in een keer kon lezen. Truth Or Dance gaat over een groep vriendinnen wiens droom het is om beroemd ballerina te worden. Maar iemand gooit roet in het eten met chatberichten op Whatsapp en later ook dreigberichten in het echte leven. Op het einde kom je natuurlijk de dader te weten, en ik zag hem amper aankomen. Maar Chinouk heeft echt zo’n goeie schrijfstijl voor thrillers. Je bent meteen eventjes van de wereld als je een van haar boeken op je schoot hebt. Aanrader dus! Ze lezen ook heel vlot weg, dus het is fijn als je eventjes wil lezen om te ontsnappen van de pandemie.

Clean – Juno Dawson
Clean gaat over een celebrity of populaire vrouw die verslaafd is aan drugs. In het boek volg je haar opname in de afkickkliniek, hoe ze stilletjes aan die drugs uitzweet en leert om andere middelen te gebruiken om te genieten van het leven. De opname is heel intens geschreven en ik vond dit echt een heel goed boek. Het is een van de weinige boeken uit afgelopen jaar waar ik nog heel vaak aan terugdenk. Het is nu ook weer niet zo diep en intens beschreven, want het blijft wel echt een jeugdboek. Maar het is wel eentje van de betere soort. Ik denk dat ik hem zelfs misschien ga herlezen in het nieuwe jaar. Boek heeft ook echt vijf sterren van me gekregen en ik herinner me nog dat ik dit boek in maart of april las en dat ik nog twijfelde welke ik op mijn favoriet ging zetten. Maar ja, echt wel een aanrader!

Zondagskind – Judith Visser
Oh wat is dit een fantastisch boek! Ik heb er zo van genoten! Ondertussen is het tweede deel ook verschenen en omdat ik goed wilde kunnen mee zijn in het verhaal heb ik Zondagskind onlangs herlezen. Geen straf! Zondagskind gaat over Jasmijn Visser, een meisje dat opgroeit in de jaren 90′ met Asperger. Het probleem is dat toen die diagnose nog niet bestond en niemand dus wist wat het ‘probleem’ was met Jasmine. Zondagskind is autobiografisch en dat merk je. Ik had echt het gevoel dat ik in Jasmijn haar hoofd zat en haar doen en laten echt snapte, ondanks dat ik zelf geen Asperger heb. Jasmijn is ook zo’n mooi mens, het is onmogelijk om niet van haar te houden. Deze heeft oprecht heel veel pijn gedaan toen ‘ie uit was, en dat deed het de tweede keer weer. Absoluut mijn favoriet van 2020. En daar moest ik echt niet lang over nadenken

Rosie ♥ Jack – Mel Darbon
Ook deze herinner ik me heel goed! Rosie houden van elkaar, maar Jack moet ineens verhuizen naar Brighton verhuizen na een incident op school. Rosie kan niet zonder Jack, dus ze reist hem achterna. Maar Rosie en Jack hebben het Syndroom van Down. Dus die reis is helemaal niet zo vanzelfsprekend. Rosie is ook iemand die je meteen in je hart sluit en we kunnen allemaal van haar leren hoe ze de wereld bekijkt. Ook deze is zeker een boek dat ik niet zo snel ga vergeten. Er zit ook echt een stuk in waar Rosie echt in de problemen komt, en dat vind ik een mooie toevoeging, wat velen niet nodig vonden.

Het vuur in mij – Erin Stewart
Het vuur in mij gaat over een gezin waar er brand uitbreekt in huis. Niemand overleeft het, behalve Ava Lee. Ze blijft als enige over, met een lichaam vol brandwonden en hechtingen en littekens. Ava Lee woont bij haar oom en tante, die het ondertussen tijd vinden dat ze weer naar school leert gaan. Na een jaar. Wat zij niet ziet zitten. Ze wilde onzichtbaar blijven, maar op school is Piper er. Een meisje dat net als Ava een brand heeft overleefd. Het verhaal gaat over anders zijn, vriendschap maar ook dat zelfs de stoerste mensen littekens hebben. En over een nieuw normaal. Ook deze heeft me zeker geraakt.

Voor verdriet heeft niemand tijd – Monica Haak
Monica is ondertussen een hele goeie vriendin van mij mag ik wel zeggen, dus natuurlijk moest ik haar boek ook lezen. Met liefde trouwens, niet van echt ‘moeten’. Haar boek was uitgegeven onder eigen beheer, maar nu is het dus uitgegeven bij een uitgeverij en is het een stuk herschreven, een nieuwe cover. En dat heeft het verhaal nog beter gemaakt dan toen het al was. Liv en Emerald leren elkaar kennen nadat Liv is verhuisd naar de andere kant van het land. Eerst willen ze weinig met elkaar te maken hebben, maar ze worden samen geplaatst in een groepje voor een schoolproject waar heel veel tijd in kruipt. Waardoor ze noodgedwongen wel veel tijd met elkaar spenderen. Beide hebben ze een groot verlies meegemaakt. Liv verloor haar vader, Emerald haar zus Ruby. Emerald is sindsdien niet meer dezelfde, ze snijdt zichzelf en denkt aan zelfmoord. Het is en blijft een jeugdboek, dus het is niet helemaal in detail geschreven. Maar wel een belangrijk onderwerp dat wordt aangekaart. Dit zijn hele heftige dingen in het leven, maar toch ben ik blij dat er sommige mensen het aandurven om er een boek over te schrijven. Want het is helaas wel realiteit bij veel jongeren. Het boek is alleen denk ik niet aan te raden als je zelf aan automutilatie doet, want het kan een trigger zijn. Maar ik weet niet hoe dat is dus ik kan daar zelf ook niet echt een oordeel over geven. Het is wel een heel krachtig en mooi verhaal. Aanrader!

The Paper & Hearts Society – Lucy Powrie
Ik eindigde het jaar met twee Engelse boeken, over een boekenclub. Dit zijn echt zulke heerlijke boeken waar je met een grote glimlach ligt te lezen. Als je zelf iemand bent die verslaafd is aan lezen en je altijd anders voelde op school vroeger is dit echt zo fijn. Maar in deze boeken worden ook belangrijke onderwerpen erbij gehaald zal ik maar zeggen. Voornamelijk de LGTB+ komt veel aan bod, wat ik goed vind. Dit kan niet genoeg besproken worden want er zijn nog zoveel mooie mensen die twijfelen aan zichzelf door wie ze zijn. Maar liefde is liefde, en liefde is geen keuze. En de manier waarop het hier in het verhaal wordt opgenomen is echt fantastisch. Ik ben met veel ongeduld op het derde deel aan het wachten. Je sluit de groep ook meteen in je hart. In het eerste boek volg je Tabby, die nieuw is in het clubje. In het tweede deel volg je Olivia, die de oprichtster is van de club en in het derde deel volg je Ed dacht ik. Maar die is dus nog niet uit. Zo fijn dat ik het jaar mocht afsluiten met deze mooie boeken. En shoutout aan Monica om zo hyped te zijn in haar vlogs op Youtube over deze boeken, want daardoor heb ik ze leren kennen.

Mijn boekjaar eindigde uiteindelijk op 57/50

Heb jij veel gelezen in 2020? Wat was jouw favoriet?

Je zult niet altijd vrolijk zijn. En dat is oke

Hi allemaal. De wereld van vandaag. Hij zit vol met mensen die roepen dat je altijd blij en dankbaar moet zijn. Ik besef dat ik er zelf ook zo eentje ben. Wanneer je een tijdschrift openslaat dan vliegen de tips voor body positivity of gewoon voor het zonnetje in je leven je om de oren. Ik hoop dat die zin klopt trouwens. Elke ochtend vol motivatie opstaan en voor je dromen vechten. Geen dagen in bed blijven liggen. Zo werkt het niet. Voor niemand. Niet voor mij, maar ook niet voor jou. Ik dacht als kind of als scholier altijd dat ik later altijd gelukkig en blij zou zijn want dan zou ik alles hebben uitgevogeld. Net zoals heel veel scholiertjes denk ik. Maar je zult niet altijd vrolijk zijn in je leven. En dat is oke.

green flower bouquet on white background
Photo by Alena Koval on Pexels.com

Waarom ik dit ineens schrijf? Ik weet het niet. Het is niet zo dat het bar slecht met me gaat, maar ik heb het wel moeilijk op dit moment. Met het feit dat mijn onderzoek is uitgesteld tot in mei, het feit dat ik misschien echt chronisch ziek ben. Ik probeerde dat vooral weg te duwen want ik moest en zou dankbaar zijn. Dankbaar dat ik nog steeds aan het werk ben, ik mensen om me heen heb die me steunen. En dankbaar dat het niet erger is. Er zijn mensen die maanden in het ziekenhuis liggen door hun toestand. Dat maak ik voorlopig ook niet mee. Maar het is niet omdat iemand het erger heeft, dat verdrietig zijn verboden is. We hebben allemaal onze eigen gevechtjes des levens, en voor iedereen zijn die anders. Maar dat iemand anders een groter gevecht moet strijden, betekent niet dat jij jouw gevecht niet zwaar mag vinden of niet intens verdrietig mag zijn om iets wat je overkomt. We zijn allemaal mensen en verdriet hoort erbij. Dat is heel stom, maar zo werkt het leven wel. Ik denk dat we allemaal de mooie momenten en overwinningen van de daken mogen schreeuwen als we dat willen. Vooral als het iets is waar je maanden of zelfs jaren voor gevochten hebt. Maar je mag ook zeker aangeven dat iets niet lukt of dat je gewoon echt verdrietig bent. Dat hoef je niet van de daken te schreeuwen als je dat niet wilt. Maar het is oke om niet altijd vrolijk te zijn. Als jij in een hele moeilijke periode zit of je voelt je slecht in je vel mag dat. Er is niemand die dat verbiedt. Ook als die wereld doordraait en roept dat je maar wat dankbaarder moet zijn. Want de waarheid is dat dat niet altijd lukt.

Net als ik zijn er nog jongeren die nu denken dat ze later een veel beter leven zullen hebben. Zonder verdriet, met een leuke baan, een gezinnetje (of juist niet) en met hun hobby’s. Natuurlijk zal je leuke momenten hebben. Nu en later. Er zullen dagen zijn dat je de wereld aan kan. Maar het verdriet stopt niet ineens als je volwassen bent en je hebt ook niet ineens alles voor elkaar. Het leven gaat door en soms word je ook als volwassene overstemd door verdriet. Om welke reden dan ook. Hoe mooi zoveel dingen in je leven ook mogen zijn. En dat kan allerlei redenen hebben. Het verlies van een dierbare, corona, een financiële tegenslag, een scheiding bij jou of in de familie. Zelfs als je later groot bent, is het oke om te huilen. Om verdrietig te zijn, om mensen om je heen nodig te hebben. Je kan inderdaad volwassen zijn. Maar dat betekent niet dat je geen mens meer bent. Het leven werkt ook gewoon niet zo, dat je altijd blij bent. Zoals ik al een paar keer zei ik dit artikel. Je zult niet altijd vrolijk zijn, en dat is prima. Let it be. Er komt wel weer een moment dat je wel weer je vrolijke zelf bent.

Week in beeld 35 | Slaaponderzoek en veel emoties

Hi allemaal! Afgelopen week was een vrij zware week. Hij zat vol emoties, inzichten en vooral veel huibuien. Mijn week begon met de slaaptest in het ziekenhuis, en dat is ook meteen de reden dat ik het deze week zo moeilijk had. Normaal roep ik altijd dat ik me niet laat neerslaan door mijn onderzoeken of mijn lichaam. Maar iedere vechter heeft zijn moeilijke momentjes, ook ik. Er komen wel weer weken dat het beter gaat. We zijn nu zondagmiddag en het gaat al iets beter, maar ik merk wel dat het nog steeds heel gevoelig ligt. Maar ik kan er alleen maar het beste van maken. Ik kreeg van heel veel mensen in mijn omgeving liefde en mensen die vroegen hoe het was geweest en dat raakte me ook weer. Net zoals in september met de botscan realiseerde ik me hoeveel mensen er achter mij staan, en dat was iets dat wel aankwam. Niet dat ik dat anders niet doorheb, maar het is gewoon waar. Wanneer je door woelige tijden gaat, weet je wie er echt voor je klaarstaat. Let’s go!

Maandagochtend stond ik om 5u op, want ik moest nog de vroege shift werken. Dat heb ik ook bewust zo gelaten, omdat het fijn was om niet de hele ochtend te lopen te stressen tot ik naar het ziekenhuis moest. Op het werk kan ik ook stressen, maar daar heb ik dingen om handen en dat idee vond ik wel fijn. Voor ik vertrok pakte ik nog de laatste dingen in voor mijn slaaponderzoek. En noem me een kind, maar ik slaap dus niet zonder mijn twee knuffeltjes. Dus die mochten ook op reis mee. De ochtendshift verliep wel goed, al liep er wel van alles door elkaar op hetzelfde moment en dat vond ik niet zo leuk. Maar voor ik het wist was het lunchtijd en na de lunch vertrok ik met de bus naar het ziekenhuis. Spannend!

Bij sommige ziekenhuizen moet je je pas ’s avonds aanmelden weet ik, maar dat was niet zo in mijn geval. Om 14u30 werd ik verwacht, maar ik was dus vrij vroeg in het ziekenhuis. En dat was voornamelijk omdat ik weet dat er vaak eerst nog een heleboel dingen gebeuren bij het inschrijven, zeker als je moet overnachten. Ik wilde het niet riskeren om echt te laat te komen, want bij een slaaptest is dat echt een heel groot probleem. Bij geen enkele ziekenhuisafspraak is dat echt handig voor de arts, maar bij een slaaptest moet er echt veel voorbereiding gebeuren met elektroden en kabeltjes, en je bent niet de enige van wie dat moet gebeuren. Dus vandaar is het zo belangrijk om op tijd te zijn. En ik ken mezelf, ik ben een ster in verdwalen in ziekenhuizen. Maar vorige week vrijdag heb ik een covidtest moeten afleggen, standaard. Ik wist wel waar ik moest zijn dus dat probleem had ik deze keer niet. Mijn elektroden werden aangesloten en toen was ik tot ik ging slapen vrij om te gaan waar ik wilde. Wel in het ziekenhuis natuurlijk. Ik heb voornamelijk mijn serie gekeken, want ik was te moe om te lezen. Het was fijn, want ik moest heel veel afleveringen nog inhalen.

Gelukkig heb ik wel vrij goed doorgeslapen, ietsje minder goed dan anders maar je slaapt ook niet elke dag met allemaal elektroden aan je lichaam. Thuis word ik ook altijd rustig wakker met mijn wake-up light en die wekt me rustig aan. In het ziekenhuis gaat het grote licht aan en roepen ze je wakker. Toen miste ik mijn eigen lamp dus wel haha. Maar ja, dan ben je ook direct klaarwakker. Ik kreeg mijn ontbijtje wat lekker was, en daarna hoorde ik dat ik nog tot 15u ongeveer moest blijven. Want er zou nog een dutjestest volgen. Vier om precies te zijn. En dat wist ik, ik heb die dag ook gewoon verlof gevraagd op mijn werk. Want nee, ik zag het niet zitten om na het ziekenhuis nog te werken. De dutjestesten houden in dat er een paar elektroden van je lijf gaan, ook de twee banden rond je lichaam gaan weg. Enkel de elektroden rond het hoofd blijven hangen en worden dan terug aangesloten. Het licht gaat weer uit, gordijnen dicht en dan laten ze je een half uur alleen om je te laten slapen. Dat lukte alleen niet meer deze keer. Thuis slaag ik daar wel altijd in. Om de twee uur werd zo’n test afgenomen en om 15u werden alle kabeltjes en elektroden losgemaakt en kon ik naar huis. De thuiskomst was emotioneel. Omdat dit onderzoek me deed realiseren dat ik misschien echt wel voor altijd last zal hebben van die pijn en vermoeidheid en dat sloeg gewoon in. Ook denk ik dat de stress die ik had gevoeld vorige week en in het weekend gewoon loskwam. Het was de ontlading zoals we zeggen. Ik heb vrij veel gehuild deze week, een soort van rouwen was dat denk ik. Ook al heb ik nog geen diagnose en kan het nog de hele andere kant op gaan. Mijn moeder heeft me ’s avonds getroost en dat was wel heel fijn en daar denk ik wel met een glimlach aan terug. Nu ik dit aan het uitschrijven ben heb ik het terug moeilijk trouwens.

Woensdag ging ik met lood in mijn schoenen werken, want ik had het nog steeds moeilijk. Maar toen ik aankwam en mijn collega’s zo lief vroegen het het was geweest en of ik al de uitslag heb (nee, pas volgende maand) voelde ik me op slag beter. Toen later m’n andere collega ook kwam en ik met hem kon lachen en dom doen voelde ik me zeker beter. Zo snel na dat onderzoek weer gaan werken was fijn, want dat brengt mijn routine terug en ik word nu eenmaal blij van mijn werk en ik heb hele fijne collega’s. En juist nu ben ik daar extra dankbaar voor.

Donderdag stond ik op en keek ik in de living door het raam en ik zag dat het sneeuwde! Ik had het nog niet gezien omdat ik mijn rolgordijnen nog niet omhoog had gedaan. Daar werd ik op slag een beetje blijer van en dat gelukje kon ik zeker deze week wel gebruiken! Door de sneeuw voelde ik me ook beter. Helaas was die blijdschap van korte duur. Toen ik terugkwam van boodschappen doen met mama zat er een brief in de bus van het ziekenhuis. En ik dacht dat het gewoon een factuur was, want een van mijn onderzoeken is bijna een maand geleden nu en dat is meestal de tijd dat ik de rekening krijg heb ik het idee. Maar helaas was het dat niet. Ik had achteraf gezien liever een factuur gekregen. Het was een brief om te vertellen dat een van mijn onderzoeken van februari door covid-19 uitgesteld werd. En als het nu een maand was geweest, kon ik er nog mee leven. Maar ze zijn uitgesteld tot begin mei. Drie maanden. Nogmaals, ik heb echt heel veel respect voor alle mensen die lijden door corona. Mensen die op de intensive care liggen, mensen die dierbaren verloren zijn of verliezen. Mensen die hun zaak kwijt zijn of geen inkomsten hebben door corona. Alle respect. Maar dat mijn onderzoek uitgesteld is betekent ook dat ik waarschijnlijk pas in juni mijn diagnose heb. Als het andere onderzoek ook niet wordt uitgesteld. En dat kon er gewoon eventjes niet meer bij. Ik wacht al heel lang op een antwoord en het doet heel veel pijn om nu nog eens uitstel te hebben gekregen. Ik begrijp het echt wel, dat dit noodzaak is. Maar ik was er het hart van in, die brief is heel zwaar aangekomen. Maar oke, ik moet het aanvaarden zoals het is, hoe moeilijk ik dat ook vind. Of ik me er nu kwaad in maak of niet, het zal niks veranderen. Maar ik heb het er moeilijk mee, dat geef ik toe.

Zaterdag moest ik een collega vervangen, en toen ik buiten kwam was de lucht echt magisch mooi! Alle sneeuw was weg en het was ook nog niet herbegonnen met sneeuwen. Van dit soort spektakels in de lucht word ik altijd blij en dat maakt vroeg opstaan toch iets minder pijnlijk. Cliché, maar het is zo. Zo zie je maar dat er in elke zware week lichtpuntjes zijn, al zijn ze zo vlug of klein. Ze zijn er en het is de kunst om ze te zien. Dus ik genoot van deze mooie lucht onderweg naar mijn werk. Yes!

En terwijl bijna iedereen genoot van sneeuwwandelingen en foto’s maken in de sneeuw was ik aan het werk. De stoep voor de winkel moest wel sneeuwvrij blijven en niet glad. Dus we hebben meerdere keren sneeuw weggeveegd en gestrooid. Het had wel iets en zo heb ik toch een beetje mijn sneeuw gehad. Alleen vond ik het minder grappig toen ik voor de laatste keer sneeuw weghaalde en ik daarbij perongeluk mijn schoenen en broek onder de sneeuw schraapte. Ik had Converse aan, dus natte voetjes tot ik thuiskwam. Maar oke, buiten dat viel het prima mee. Toen we klaar waren met werken en de achterdeur dicht was, was de lucht zo mooi oranje en met die sneeuw erbij was het echt zo mooi! Dus ik moest wel een foto maken. Zo heb ik toch een beetje genoten van de schoonheid van de sneeuw.

Vind jij het leuk als het sneeuwt of wil je het zo snel mogelijk weg?