Dat trauma recovery zwaar is

Regelmatig wacht er hier een stukje over trauma op je. Of je mijn verhaal nu op de voet volgt bij elke blogpost of je af en toe iets leest, maakt mij niet zoveel uit. Er zijn mensen die dit doormaken en zich misschien helemaal alleen voelen. En precies voor die mensen schrijf ik zo open op mijn blog. En ook een beetje voor mezelf, not gonna lie. Het is een vorm van gratis therapie.

Photo by Bennie Bates on Unsplash

De afgelopen maanden zijn er veel veranderingen plaatsgevonden. Van de zichtbare dingen zoals het aantal bloesjes met printjes die in de kast raakt tot mijn boekenkast die steeds meer gevuld is. Van het aantal boeken dat ik ontleen van de bib en hoe gelukkig ik er weer van word. Tot de dingen die voor anderen niet zichtbaar zijn. De mist die opgeklaard is en ik die weer zuiver kan ademhalen zonder dat iedere gedachte me bommen energie kost. In de mate van het mogelijke dan. Ik ben helaas een spoonie, dus alles kost mij energie en brain fog. En ik ben daar zo dankbaar voor. Sommige dagen springen de tranen in mijn ogen bij de gedachte dat ik mijn trauma aan het overwinnen ben en ik richting een vrijer leven aan het werken ben. Er is niemand die beter dan jijzelf weet hoe hard je hebt moeten vechten voor de moeilijke dingen in je leven. You’re on the other side of the storm now, you should be so proud. En je kan er geld op inzetten dat ik dat zeker ben. Ergens is er ook een jongere versie van mij die nu supportert. Wat er nu gebeurt is iets waar ik jarenlang alleen maar van kon dromen. Mezelf durven en kunnen zijn. Hoe opluchtend. Hoe fijn dat ik alle maskers kan afgooien en mag zijn wie ik echt ben. Met mijn gekke trekken, alle boeken die ik per jaar verslind of mijn humor. Ongelooflijk fijn. En misschien heb ik het niet altijd op mijn blog even hard doen doordrukken, maar afgelopen maanden zijn echt niet simpel geweest. Van huilbuien tot wanhopig afvragen of dit een richting uitgaat. Rouwen om mijn kindertijd die niet meer terugkomt, de pijn voelen voor wat het jongere meisje allemaal heeft doorgemaakt en ze dat helemaal niet verdiend heeft. Ik ben een expert in tonen wat wel goed gaat en dansen in de regen, maar dat betekent niet dat het niet zwaar was. En is trouwens. Ik ben aan de overkant van de storm, maar de storm is nog niet gaan liggen.

Nu ik het trauma uit mijn tienertijd eindelijk een beetje verwerkt heb, komen er andere dingen naar boven drijven. Demonen die ergens diep in me zaten waarvan ik niet wist dat ze er zaten. Tegelijkertijd wist ik dat alles naar de oppervlakte ging komen, maar tegelijkertijd ben ik het moe. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet van plan op te geven. Ik ben vooral strijdlustig. Maar ik ben ook moe. Zoals ik al zei, het zijn zware weken geweest. Te weten dat me nog zo’n tocht te wachten staat, het ontmoedigt me soms. Daar ga ik niet over liegen. Ook mijn kindertijd is niet altijd van een leien dakje gelopen, waarvan ik vermoedelijk ook het een en ander heb opgelopen. Ik weet dat omdat er gewoon gedrag is vanuit trauma waar ik eigenlijk alleen maar linken kan leggen uit mijn kindertijd. Dus de strijd is zeker nog niet gestreden en eigenlijk is ook daar de recovery ook al van begonnen. Er gebeuren sommige dagen echt dingen waar ik het hart van in ben waarvan ik eigenlijk vrij zeker weet dat er in mij ergens een bang meisje zit omdat ze dit al eerder gezien heeft. Maar ik ga eerst proberen tot rust te komen van mijn vorige gevechten voor ik hiermee verder ga. Want hoe ik het ook draai of keer, naast pijn en opluchting voel ik ook heel veel trots. I did it. Ik heb een van de zwaarste periodes uit mijn leven zo goed als verwerkt. Sinds een week of twee merk ik ook echt dat de stemmen van de mensen die mij getraumatiseerd hebben eigenlijk afwezig zijn. Het is weer stil in mijn hoofd. Los van het gedacht aan welk boek ik als volgende ga lezen of Waterval die door mijn hersenpan danst. Uiteraard zijn dat veel aangenamere alternatieven. En voor de mensen die nu K3 in hun hoofd hebben voor de rest van de dag; graag gedaan.

♥️

Hartsprongetjes | 1

Ik zeg denk ik zo’n duizend keer per jaar op mijn blog dat ik meer de kleine gelukjes wil delen. Doorheen de dagen valt dat goed mee en let ik daar echt wel op. Maar op een of andere manier vergeet ik ze altijd op te lijsten voor op mijn blog. Heel stom, want de wereld kan die positiviteit echt wel gebruiken. Hopelijk lukt het vanaf nu wel om er een gewoonte van te maken. Ik krijg van kleine gelukjes altijd een hart dat op springen staat, dus daarmee dat ik ook voor deze naam heb gekozen.

De wereld die vervaagt bij een goed boek
Zoals je waarschijnlijk al doorhebt (het is niet moeilijk om dat op te merken) ben ik een lezer. Lezen en boeken zijn mijn halve persoonlijkheid. Ik lees dan wel geen fantasy, maar zo net na een halfuurtje of twintig minuten lezen de volledige kluts van realiteit kwijt zijn, love it.

De bus die te laat is (en hem daardoor net halen)
Ik reis vrij veel met de bus en trein (sinds ik mijn step heb eigenlijk meer enkel trein) en de overstap is niet altijd soepel. Vaak weet ik dat ik mag aanvaarden dat ik nog tien minuten mag wachten op mijn bus omdat de vorige net weg is. Op zich niet zo’n ramp, maar dan hem toch nog in de verte zien afkomen omdat hij net te laat is, is wel fijn.

Wanneer de drankfrigo vol staat op het werk
Ik werk in een supermarkt, al hou ik werk en blog wel uit elkaar. Voor de privacy van velen. Het is wel een heel satisfying gevoel als ik klaar ben met de gekoelde drank aan te vullen en alles staat perfect vol en netjes op een lijn. De dingen waar een volwassen mens content van kan worden.

Speelgoedboekjes doorbladeren
Als kind kon ik echt maanden op voorhand uitkijken naar Sinterklaas, en dat doe ik nog steeds. Er hangt een soort van magie rond, kinderlijke magie. Door mijn verleden is de feestdagen periode niet mijn favoriet, dus ik mik altijd op Sinterklaas. Van de week kwam er bij een bestelling van Bol ook hun grote speelgoedboek binnen. Het was een zeer nostalgisch moment toen ik het boekje doorbladerde met zus.

Bereal die op een perfect moment kwam
Mede Bereal-gebruikers weten dat dit een zeldzaamheid is. Maar ik was een tijdje terug op wandel en net toen ik het bosje in wandelde kreeg ik de melding. Van een timing gesproken. En dat doet hij echt zelden. Maar daarom heet het ook Bereal, omdat je niet altijd het leukste moment zou pakken.

Spontaan naar de kermis met zus
Er zijn hier heel verdeelde meningen over, maar voor mij is de kermis jeugdsentiment en ik hou van de sfeer. Het is eigenlijk een jaarlijks iets dat ik met mijn zus ga en we lachen altijd heel wat af. En dit jaar hebben we het echt spontaan gedaan op een avond nadat zij thuiskwam van school.

Eten koken met de ‘uitverkoop-bak’ van de supermarkt
Vaak werp ik eens een blik op de bak met eten dat bijna vervalt. Niet perse voor de korting, maar ook omdat ik van het principe ben dat er mensen honger lijden en eten weggooien zonde is. Ik voel me ook altijd super volwassen als ik dat kan.

Mijn Engelse leesverslaving
Vroeger las ik eigenlijk enkel maar Nederlands, af en toe wel Engels. Door de jaren heen is dat Engels lezen eigenlijk beter geworden, want veel boeken zijn gewoon nog het best in hun originele taal. Ik heb ook ontdekt dat veel Engelse paperbacks maar een tientje kosten, dus ik spaar kosten uit. Gelukkig bestaat de bibliotheek ook nog.

Ideeën krijgen voor nieuwe (inspirerende) postjes
Een van de doelen die ik heb met mijn blog is mensen laten weten dat ze niet alleen zijn. In hun zorgen, problemen, chronisch ziek zijn. Ik heb de afgelopen tijd heel veel inzichten opgedaan door mijn recovery, en ik kan niet wachten om die te delen. Elke dag komt er wel iets in mijn hoofd gepopt. Maar ze bedenken en werkelijk uitschrijven is ook iets anders.

Een paar klanten die me bedankten voor de babbel
Ik doe mijn job heel graag en een van de redenen dat ik die graag doe, zijn mijn vaste klanten. Na een paar jaar werken ken je ze wel een beetje. Op een rustig moment vind ik een babbeltje doen met klanten heel erg leuk, maar zij blijkbaar ook. Het maakte dan ook mijn dag toen ze dat kwamen zeggen.

Elke avond een knuffel krijgen van broer voor het slapen gaan
Ik heb twee broers en eentje daarvan vindt knuffelen niet zo leuk. Daar ga ik hem ook niet toe dwingen. Maar onlangs gaf hij mij spontaan een knuffel en toen zei ik uit dankbaarheid dat ik dat heel lief vond. En nu krijg ik elke avond voor het slapengaan een spontane knuffel.

Aardbeien gedipt in chocolade
Je kent zo die aardbeien op een stokje in chocolade gehuld wel. Ik eet die eigenlijk altijd in Plopsaland (een of andere gekke wens van mij) maar die hebben ze dus ook op de kermis. In principe is dat heel makkelijk zelf thuis te maken, maar tis altijd een klein gelukje als ik dat niet moet doen en ze gewoon zo kan eten.

De eerste Pumpkin Spice Latte drinken
Starbucks-liefhebbers zullen hem wel kennen, maar hij is dus maar een bepaalde periode van het jaar verkrijgbaar en dat moment is nu. Een paar weken geleden zette ik de eerste Pumpkin Spice Latte van deze herfst aan mijn lippen en hij was heel lekker!

De nieuwe clip en nummer van K3
Intussen is er alweer een nieuw nummer uit, maar ik heb het wel over Vleugels. Ik vond het al een heel magisch nummer en het gaf me al een fijn gevoel. Dat was voor ik het interview had gezien waarin Marthe en Julia (Hanne moest rusten) de gedachte achter het nummer vertelden. Nu ben ik nog meer fan.

Schepsnoep uit Kruidvat
Ik ben op zich niet iemand die heel veel snoep eet, ik neig eigenlijk meer naar chocolade en chips, maar ik werd er als kind wel altijd blij van als ik een zak schepsnoep mocht van mijn ouders. Onder het mom van mijn innerlijke kind gelukkig maken heb ik weer als vanouds een zak snoep gevuld. Hij was heel lekker trouwens.

Weer mezelf mogen zijn
Na heel lang knokken komt er eindelijk ademruimte vrij daarboven en dat is misschien wel hetgene waar ik het dankbaarst voor ben van dit hele lijstje. Zo’n opluchting om me weer veilig genoeg te voelen om mijn eigen gekke zelf te zijn. Ik heb het gemist. En het voelt zo magisch om dan de dingen te doen die je graag doet, want het voelt gewoon als thuiskomen.

Waar werd jij zo al gelukkig van? Tell me 🙂

Week in beeld | 104

Van een paar moeilijkere weken gaan we naar een iets makkelijkere week. Wat ook wel welkom was eigenlijk. Hij was nog steeds heel druk, dat helaas wel. Dinsdag ging ik naar mijn psycholoog, waar ik wel aan toe was en sindsdien is er eigenlijk merkwaardig veel opgeklaard. Het voelt best wel onwennig aan eigenlijk. Op de goede manier wel hoor, maar tis een heel onwennig gevoel. Normaal hoor ik de stemmen van mensen uit mijn verleden in mijn hoofd en moet ik daar dagelijks mee vechten, deze week was dat niet zo. Ik heb er wel hard voor gewerkt dus daar ben ik heel blij mee. Verder was het eigenlijk niet zo’n hele boeiende week, en dat heb ik ook meteen gemerkt in het aantal foto’s want dat was echt slecht. Ik ga ook werken in hoogte en dieptepunten deze week, want dat is vandaag gemakkelijker.

★ HOOGTEPUNTJES

• Terug een sessie bij de psycholoog

Ik had terug een afspraak bij de psycholoog en het was geeneens een zware sessie, maar ik was wel blij dat ik weer eens kon babbelen. Het luchtte enorm op en gaf weer nieuwe energie en moed. Met die dingen in gedachten heb ik er ook voor gekozen om volgende maand terug te gaan, waar we vorige twee keren er en langere tijd tussen lieten. Maar ik mag niet klagen, er zijn veel dingen op hun plek gevallen en ik pluk steeds meer vruchten van mijn plantjes. Bij wijze van spreken dan

• Boekenpost

Tja, bij mij is ‘eventjes rondkijken’ op de site van Standaard Boekhandel nooit zonder gevaren. Voor ik het wist lagen er twee nieuwe boeken in mijn digitale winkelkarretje. In mijn verdediging: het zijn twee boeken die onze bibliotheek niet in hun aanbod heeft maar ik wel heel graag wil lezen. De dozen met het gekende uiltje, daar word ik altijd heel blij van. Nog blijer als ik in de winkel zelf ben, want niks heeft meer charme dan nieuwe boeken ontdekken in de winkel zelf.

• Een boek DNF’en

DNF’en betekent dat je een boek niet gaat uitlezen. Vroeger was ik daar heel koppig in en elk boek dat ik begon wilde ik ook uitlezen. Maar dat is niet echt bevorderlijk voor mijn leesconcentratie. Ik ben blij dat die koppigheid door de jaren heen gezakt is en ik er nu gewoon een ander boek bij pak. Ik lees heel veel en ik doe het graag, maar net als iedereen heb ik graag een boek op mijn schoot die mijn volle interesse heeft.

• Een pot Ben & Jerry’s in huis halen

Ik had al een hele week zin in Ben & Jerry’s en ook constant zag ik er reclame van of ik zag ze bij andere mensen hun boodschappen. Zoveel dat ik er ook zin in kreeg. Dus ik kocht mij zondag zelf een pot. Ik ben er nog niet aan begonnen, maar dat ga ik wel straks doen en ik heb er nu al zin in. Het zijn de kleine dingen in het leven kiddo’s.

• Mijn verleden dat eindelijk verwerkt raakt en ik die er rustiger onder word

Dit is natuurlijk een gigantisch lichtpunt, want ik heb er zo lang voor geknokt. Het voelt alsof ik na al die jaren weer vrij kan ademhalen, en tis een heel fijn gevoel. Je beseft pas welke steen er op je schouders lag, de moment dat hij eraf rolt.

★ DIEPTEPUNTJES

Survival mode die loskomt

Ik had het hier al een tijdje terug over, maar nu merk ik het ook echt pas dat ik uit survival modus kom. Dat betekent dat mijn lichaam na jarenlang ‘overleven’ eindelijk kan rusten. Houdt ook in dat ik nu extreem moe ben. Bovenop de normale vermoeidheid. Die vermoeidheid triggert weer andere klachten van mijn ziek zijn, dus tis soms echt feest. Ik probeer er zo goed mogelijk mee om te gaan. Omgaan met extreme pijnen en vermoeidheid is iets wat ik kan ondertussen, betekent niet dat ik het gewend ben of leuk vind. Maar ik heb het aanvaard.

Een drukke week gehad

Het was een hele drukke en volle week. Samen met die survival modus was dat niet altijd gemakkelijk, maar ik knok me er wel doorheen. Dat het in mijn hoofd iets rustiger was, maakte de zaken wel veel gemakkelijker.

Hoe was jouw week?

Week in beeld | 103

De week is weer gepasseerd. Eigenlijk als ik dit aan het schrijven ben is de week al een hele dag voorbij. Maargoed, mijn leven en vooral mijn lichaam houdt niet altijd rekening met mijn blog. Dus beter laat dan nooit maar hier is hij dan toch nog. Het was geen gemakkelijke week. Ik vermoed dat dat ook komt doordat ik deze week (eigenlijk vandaag als dit online staat) naar de psycholoog moet. Die periodes zijn vaak intenser. Het was gewoon mijn weekje niet. Ik ging ook om mijn vaccin en ook dat had natuurlijk enige weerslag op mijn lichaam. Dus hopelijk nen betere deze week. Dat heb ik natuurlijk zelf ook deels in de hand, maar we gaan het zien.

Ik ging maandag boodschappen doen, zoals ik bijna altijd doe. Tis dan ook meestal rustiger en daar hou ik wel van. Verder was het geen hele drukke dag, want ik was vorige zondag al gaan wandelen dus vandaag nam ik wat rust. Ik las mijn boek uit, had Bubble Tea en koekjes en het was een fijne vrije dag. En ‘s avonds maakte ik pasta met mascarponesaus en die was heel lekker. Ik had ook te veel klaargemaakt waardoor ik nog een lunch had voor dinsdag. Ik voel me dan altijd super volwassen als dat gebeurt

Dinsdag moest ik vroeger beginnen, ik las nog wat op de trein voor ik ging werken en daarna ging ik uiteraard werken. Het was een hele normale werkdag, alleen werd op het einde van de dag mijn trauma keihard getriggerd. En daar is het eigenlijk allemaal fout gegaan zal ik maar zeggen. Ik ga niet zeggen dat de rest van de week een ramp was, Maar ik was veel onrustiger en de geloven die ik uit trauma heb ontwikkeld waren veel sterker. Er zijn echt dagen geweest dat ik het gevoel had dat ik niks goed deed en dat ik veel beter kon.

Woensdag was een heel normale werkdag, niet veel over te vertellen of aan toe te voegen

Ik ben sinds een tijdje Shadowhunters opnieuw aan het kijken omdat ik dat een hele leuke serie vind. Ik weet perfect wat er gaat gebeuren, maar toch blijft het leuk. Ik kan ook niet wachten op de afleveringen dat Magnus Bane weer meer in beeld is want das echt mijn favoriete personage. Op donderdag ging ik om mijn boosterprik. Ik laat iedereen in zijn waarde en ik ga echt niet oordelen over wel of geen prikken halen. Ik weet dat ik geen vijandige volgers heb, maar kleine disclaimer: als je comments plaatst zoals de HLN-pagina op Facebook dan haal ik je comment weg. Mijn blog is een safe space voor iedereen, maar wel op een respectvolle manier. Dat gezegd zijnde, ik had gelukkig weinig last van mijn prik. Wel weer spierpijn en vermoeidheid en we zijn vier dagen later en ik loop nog steeds te snotteren. In de namiddag ging ik overuren draaien, want er was iemand ziek op het werk. Dat was een pittige combinatie, maar het is gelukt.

Vrijdag was ik bang voor de gevolgen van mijn prik, want de tweede dag is meestal erger, maar dat viel goed mee. Ik had mijn fysio ook verzet naar de vrijdag door die prik. Dus ik had eerst fysio en daarna ging ik werken. Voor een vrijdag was het best wel druk, maar dan gaat de tijd ook snel om.

Zaterdag was ik een hele dag aan het werk, en zondag sliep ik lang uit. Maar echt lang, ik denk dat ik tot 11u heb geslapen en daarna rustig wakker geworden. Mijn lichaam had het gewoon nodig denk ik. En in de namiddag ging ik iets doen voor mezelf. Gewoon waar ik zin in had. Ik heb mijn bakken met stiften op mijn bed gezet en daar heb ik me een uurtje of drie mee geamuseerd. Dit schattige hondje kwam op mijn blad. Hij moet nog schaduwen krijgen en de radio moet nog ingekleurd worden, maar ik ben er heel blij mee. Tis wel een schattige tekening geworden.

Hoe was jouw week vorige week?

Week in beeld | 102

We hebben weer een week gehad, zo snel gaat de tijd. Van de week speelde de begintoon van werelds favoriete Mariah Carey op de radio op werk (gelukkig bleef het daarbij) en besefte ik dat we alweer oktober zijn sinds zaterdag. Ik kan soms niet geloven dat ik weer voor mijn iPad zit om over mijn week te vertellen. Gestoord gewoon. Het was geen gemakkelijke week. Hij had zeker wel zijn lichtpuntjes en over het algemeen voelde ik me goed. Ook lichamelijk viel het wel mee, maar ik heb aan het begin van de week een grote stap vooruit gezet. En bij mij is dat meestal ‘een stap vooruit’ en ‘twee stappen achteruit’. Zo is het nu eenmaal. Ik ben wel erg trots, want het is een stap die me heel veel moeite heeft gekost. Misschien dat ik er binnenkort nog iets over schrijf, dat weet ik nog niet.

Zoals ik vorige week al zei: ik keek al de hele week uit naar het feit dat ik naar de bibliotheek mocht deze week. Vergis je niet trouwens, de boeken die ik meeneem lees ik zelden op tijd uit. Vroeger deed ik dat met gemak, maar nu heb ik helaas niet meer zoveel vrije tijd. En vroeger was de energie en concentratie ook veel rijkelijker aanwezig. Maar van elk boek en elk woord dat ik lees geniet ik intens en dat is wat telt. Voor de nieuwsgierigen, op de tweede foto zie je welke boeken ik meenam. Er lagen thuis ook nog vier boeken te wachten, dus dit is niet alles. In de namiddag ging ik lekker lezen, want door de sfeer en het dwalen tussen de boekenrekken had ik daar uiteraard heel veel zin in gekregen. Ik stond trouwens echt tien minuten te wachten in de bib tot de regen zou gaan minderen, want het viel echt met bakken uit de hemel. Helaas heb ik hem toch moeten trotseren, want het zag er niet naar uit dat het binnen het halfuur ging minderen. Was wel het perfecte excuus om thuis een comfy outfit aan te doen en te gaan lezen. Verder was het geen hele bijzondere dag.

Dinsdag stond ik een stuk minder goedgezind op. Zoals ik al zei, tis geen gemakkelijke week geweest en maandag werd dat nog een beetje verdoezeld door het enthousiasme en de voorvreugde van de bib, maar dat was dinsdag niet meer zo. Uiteindelijk ben ik wel opgestaan natuurlijk en ging ik boodschappen doen. Ik nam een extra snack mee en er was ondertussen ook Halloween-gerief aanwezig in de winkel. Vooral dat deed me beseffen dat we alweer oktober zijn. Om mezelf toch iets te gunnen heb ik een nieuwe mok gekocht. Ik had ook soep mee dus dat was ook het perfecte uitvlucht om hem te testen. Goedgekeurd! Later die dag begon voor mij ook de werkweek weer, en het was veel drukker dan ik verwacht had voor een dinsdag. Daarmee ging de tijd ook vrij snel voorbij wat ook niet verkeerd is.

Ook woensdag was het vrij druk, niet ‘s morgens maar wel op het werk. Het was ook echt zo’n dag waarop alles verkeerd liep. Mijn trein werd afgeschaft waardoor ik net op tijd op werk kwam, en verder liep het gewoon niet helemaal zoals het zou moeten lopen op werk. Het was druk, ik had pijn en mijn energie gaf er de brui aan om vijf uur dus das ook niet echt ideaal. Een dag om snel te vergeten dus, maar die moeten er ook zijn. Er was wel een lichtpuntje. Mijn vorige koptelefoon is kapot en vandaag werd de nieuwe geleverd. Het is gewoon dezelfde maar in een ander kleurtje. De vorige werkte nog maar een oor werd met plakband bij elkaar gehouden want niet echt ideaal is. Muziek is zo belangrijk voor mij dus dat maakt mij heel erg blij. En ik heb thuis nog goed gelachen met broer en zus.

Op donderdagochtend had ik een afspraak, en verder was het een hele rustige dag waarop ik een hele middag aan het tekenen was. Wat me heel gelukkig heeft gemaakt. De work in progress daarvan staat op de volgende reeks foto’s. Ik ben nog steeds zo dankbaar voor het feit dat mijn trauma minder wordt en ik daardoor weer in alle rust en plezier kan tekenen. Zoals iedereen heb ik ook mijn hobby’s die ik niet kwijt wil, en het is een opluchting dat ik dat weer naar hartelust kan doen.

Vrijdag was een rustigere werkdag gelukkig, wel eentje die begon met een flare. Ik had doordat ik op donderdag een afspraak had de vrijdag mijn fysio, maar het was ook niet echt aantrekkelijk goed weer dus dat hielp niet mee. Tis helaas wel weer het seizoen van gaan slapen met kersenpitkussentjes en andere warmtebronnen zodat ik niet wakker lig van de pijn. Wat standaard ook begint als de herfst in het land is.

Zaterdag had ik een volledige werkdag voor de boeg, maar het was weekend van de klant en bij ons kreeg je koekjes. Die van Jules Destrooper, die nieuwe met chocolade. Ik heb zelf ook een pakje gekregen en ze zijn zo lekker! Sowieso dat er komende week een doos ervan in mijn winkelkar gaat liggen. Ik vind het weekend van de klant altijd wel leuk om te werken want sommige mensen zijn altijd enorm blij als ze dan iets krijgen.

Ik besloot om het einde van de week tof af te sluiten, maar ‘s morgens was het zo druilerig en grijs dat ik bang was dat mijn plannetje niet ging werken. Gelukkig klaarde het tegen drie uur wel op en kon ik naar buiten. Het schoot ineens in mijn gedachten dat ik nog eens zo graag wilde gaan wandelen en ik had ook ineens geluk met het weer. Echt herfstig was het nog niet, maar het was wel een verademing om weer in de natuur te zijn. Mijn nieuwe koptelefoon doet ook heel goed zijn werk, dus daar ben ik alleen maar blij mee. Ik heb iets van zeven kilometer gewandeld waar ik ook wel van verschoten was na zo’n drukke week. Maar het heeft me alleen maar deugd gedaan. En gelukkig heb ik morgen nog een dag weekend, dus als er morgen pijn is kan ik rusten. Op boodschappen na dan.

Wat was jouw fijnste moment deze week?