En toen ging mijn laptop kapot…

Van de week overkwam me iets minder leuks. Een luxeprobleem, dat wel. Maar alsnog als blogger niet zo handig. Mijn laptop besloot het te begeven, niet helemaal. Maar hij functioneert niet meer genoeg om zonder struggles te bloggen. En ja, daar ga ik een blogpost aan wijden.

Photo by Julia Joppien on Unsplash

Van de week startte ik mijn laptop nietsvermoedend op, en bovenaan mijn scherm waren er een paar zwarte streepjes. Ik startte hem opnieuw op en dacht dat het wel opgelost zou raken. Maar ik stoorde me er niet heel erg aan. Ik denk dat dit maandagochtend was. Maandagavond start ik hem op, nog steeds hetzelfde. Ik keek een video op YouTube, surfte wat rond op Pinterest en Feedly. En toen wilde ik mijn scherm kantelen voor een beter licht van waar ik zat. En toen gebeurde het. Die zware strepen werden ineens een grote zwart vlek en de helft van mijn scherm was zwart. Afgezien van dat heb ik eigenlijk geen probleem. Hij start nog netjes op, sluit nog af en ik zou gewoon WordPress kunnen openen om te bloggen. Maar je snapt dat dat nogal onhandig is als de helft van je scherm weg is. Ik heb er niks mee gedaan. Hij is niet gevallen, geen stoten gehad. Er is niks mee gebeurd. Ik heb nog een half jaar garantie en ik hoop dat dat telt. Dus ik ben van plan hem binnenkort binnen te brengen in de winkel en te zien wat ze zeggen. Als ik geluk heb telt mijn garantie en normaal herstellen ze hem dan kosteloos. Tot die tijd moet ik maar roeien met de riemen die ik heb.

Ik ga mijn blog niet al die tijd stil leggen. Dat is de beste optie omdat ik nu zonder laptop zit. Maar we leven in Corona-tijden en dan moet je gewoon met alles meer geduld hebben. Ik vermoed dat dat ook voor vertraging zal zorgen in mijn geval. Ik heb geen zin om mijn blog zo lang te missen. Gelukkig bood mama aan om haar laptop te lenen, en ik heb ook WordPress op mijn iPad staan en dat werkt ook. Helemaal anders en minder snel. Hoewel, ik heb het ondertussen wel in de hand om te typen op een iPad na al die jaren. Dus ik ga die twee maar combineren tot ik terug een laptop heb. Het is moeilijker, maar opgeven staat niet in mijn woordenboek. Ook nu niet. Dus we gaan roeien met de riemen die we hebben. En ik zei het al, ik besef dat dit een luxeprobleem is. Er zijn mensen met veel zwaardere problemen. Zo probeer ik het te zien. Ik heb echt geen zin om weken aan een stuk boos te zijn omdat ik geen laptop heb.

Kleine gelukjes | 5

Hier ben ik dan weer met een lijstje. Ik zag in de reacties dat het blijkbaar leuk is om deze lijstjes te lezen. Ik lees ze zelf ook wel graag, en het doet me ook altijd nadenken. Want eigenlijk is het al een luxe dat we in een land zijn opgegroeid waar de maatschappij vrij goed zit. Ik denk dat dat alleen al iets is om dankbaar voor te zijn. Vandaag weer een lijstje met kleine gelukjes!

Nieuwe receptjes proberen

Ik zeg altijd vol zelfspot dat ik niet kan koken. Maar soms breek ik mezelf daar in af, want ik kan het wel. Ik vind het af en toe echt leuk om nieuwe dingetjes te proberen en zelf hier en daar iets te veranderen in een gerechtje. Ik wil komende tijd ook proberen wat meer te koken en nieuwe dingen te proberen. De voldoening als iets gelukt is is altijd heel groot. Ik maak vaak geen hele ingewikkelde dingen eigenlijk, maar het hoeft ook geen drie gangen diner te zijn om lekker te zijn. Simpel is vaak nog het beste

Video’s met halsbandparkieten

Veel mensen zoeken puppy-video’s op of kattenvideo’s als ze een keer een oppepper kunnen gebruiken. Ik doe dat ook, maar met een ander dier. Ik heb natuurlijk zelf een halsbandparkiet die je ongetwijfeld al eens hebt zien passeren. En ik kan me echt plat leggen van het lachen met video’s op Youtube over halsbandparkieten. Als er iets is wat mijn goeie mood de lucht in helpt, is het wel dat.

★ Tekenen zonder perfectionisme

Ik ben een perfectionist. En dat weten jullie ook. Ik heb er vaak genoeg over gezeverd en geklaagd. Inmiddels zie ik dat ook niet als een vloek, maar als een hulpmiddel en zegen. Alleen niet als ik aan het tekenen ben. Want dan verandert mijn brein in een kritische betweter. En dat blokkeert mijn creativiteit en plezier. Er zijn al veel momenten geweest dat ik rustig aan het tekenen was zonder vervelende stemmetjes van ‘dat kan beter he’. Zalig! Ik geniet altijd van die momenten. En zeker als het om tekenen gaat.

★ Mama die haar laptop uitleent

Van de week begaf mijn laptop het. Althans, nee. Hij is niet helemaal kapot want hij kan nog steeds aan en uit en ik kan erop doen wat ik wil. Alleen is de helft van mijn scherm zwart nu. En staan er allerlei kleurtjes en streepjes in. Normaal gezien kan ik hem wel laten herstellen, maar dat gaat een tijd duren. En ik ben blogger, dat is de hoofdreden dat ik die laptop nodig heb. Mama bood meteen aan om haar laptop af en toe uit te lenen. Onder het motto dat ik haar ook altijd help als zij een probleem heeft. Dat raakte me wel, zowel haar compliment als gebaar.

Dat wij een goeie huisarts hebben

Een goeie gezondheid hebben is nog beter, helaas duiken er bij mij wel al eens kwaaltjes op. Ik hoor van zoveel mensen dat hun huisarts of dokter niet vriendelijk is of dokters hun niet serieus nemen. Het is niet vanzelfsprekend om een goeie dokter te hebben. Wij hebben die wel en ik ben daar dankbaar voor. Hij staat altijd voor ons klaar.

Meteen in een keer mijn haar kunnen doorkammen

Dit klinkt heel raar, dat weet ik. Maar ik heb veel haar en best wel dik haar. Ik krijg daar zo nu en dan ook eens een compliment over en ik ben ook heel blij met mijn haar. Het nadeel is alleen dat het heel snel klit of knopen maakt. Ik slaap sowieso al met mijn haar vast omdat dat helpt. Maar soms word ik ‘s morgens wakker en weet ik niet wat ik aantref op mijn hoofd. De ochtenden dat ik geen tien minuten sta te borstelen zijn de beste. Voor mijn pols onder andere.

Gratis shows van komieken op YouTube

Ik zei al eerder dat humor en comedy mij nu heel erg helpt. De een vindt stand up comedian stom, sommigen vinden het geweldig. Ik behoor tot de tweede soort, dat is duidelijk. Humor verlicht en zeker nu. Als ik een keer mijn dag niet heb (binnen of buiten Corona) is een goeie show opzoeken van een komiek altijd een goed idee. Het lost mijn problemen niet op, maar het is zalig om met iets anders bezig te zijn dan mijn hoofd dat overuren draait. Niet alle komieken zetten hun shows online en voor mij hoeft dat ook niet. Maar de meeste van mijn favorieten doen dat wel en dus ben ik blij!

Week in beeld | 18

Alweer een week voorbij. Op zich vond ik het een gekke week want ineens mag er weer veel meer. Ik weet niet hoe de situatie nu in Nederland is. Maar in België mogen we terug buiten zitten (met de bubbel natuurlijk), de horeca is weer open. Het zijn twee kleine aanpassingen. Maar wij hebben geen tuin en we wonen op het derde van een appartementsgebouw. Voor mij is dat buiten zitten een zegen. Ik verlang al naar de dagen met twintig graden. Blote beentjes, boek erbij en genieten. De voorbije week was wel al iets positiever dan de andere weken in lockdown. Ik weet niet of het nu toevallig is doordat de maatregelen versoepeld zijn, maar ik ga me er ook niet druk in maken. Ik ben vooral blij. Het was geen week waar ik constant happy was, ik had ook zeker mijn mindere momentjes. Maar that’s okay.

★ Een nieuwe week. Het memorabele was dat de horeca natuurlijk weer open ging. Buiten dat was het eigenlijk een hele normale maandag. Na al die weken rushen en rennen valt voor ons de rust neer en nu pas voel ik hoe druk het al die tijd is geweest. Maar we hebben het gedaan en hopelijk komt er gewoon geen tweede golf. De tijd zal het uiteindelijk uitwijzen, maar ik denk niet dat er iemand is die ooit Corona zal vergeten.

★ Dinsdag is er niet echt iets speciaals gebeurd, ik ging werken en dat was het. Ik had de late shift maar ik heb ’s morgens niet echt iets uitgestoken. Dus ik heb ook niet zoveel te vertellen. Ik merk ook dat ik deze week heel vaak mijn telefoon voor en na mijn werk gewoon aan de kant legde en er niet meer naar keek. Dat is een van de redenen dat ik weinig heb opgeschreven over hoe mijn week was. ’s Avonds at ik een Magnum met dubbele chocolade met aardbei. De eerste keer dat ik hem at. Hij is niet slecht, maar mijn favoriet blijft de normale dubbele chocolade.

★ Woensdagochtend heb ik echt anderhalfuur op Etsy rondgekeken want ik wilde een nieuw telefoonhoesje. Er zijn winkels in de stad die hoesjes verkopen, maar ik wilde eens iets anders. Na veel wikken en wegen is het deze geworden. Ondertussen is hij besteld, komt uit Amerika dus zal wel eventjes duren. Maar ik heb geduld. Het zoeken naar een nieuw hoesje vond ik wel leuk, en tegelijkertijd weet ik ook weer dat als ik mijn hoesje beu ben, ik nog zoveel keus heb. Al ga ik niet iedere week een nieuw hoesje bestellen, zou wat kostelijk worden.

★ En toen was het alweer donderdag, mijn vrije dag. Ik sliep wat langer uit, nam wat rust. Daarvoor dienen vrije dagen. Ik was van plan heel lang te lezen, maar ineens had ik zin om sims te spelen. En daarnaast was ik dus vergeten dat we hadden afgesproken met de opa van een van mijn kleine broer zijn maatjes. Toen God het geheugen uitdeelde, heeft hij mij gewoon overgeslagen denk ik. Daarna gingen we kleine broer ophalen, wat ook heel raar deed want ook dat was lang geleden. In de avond na het eten was het nog warm genoeg om eventjes buiten te zitten. En ik was zo blij! Het voelde echt bevrijdend. Zoals ik al zei, we hebben geen tuin of balkon. Dus bij mooi weer konden we wel gaan wandelen, maar in het zonnetje zitten zat er niet in. Ik skypte ook nog eventjes met mijn beste maat, wat ik wel leuk vond. Het was al een tijdje geleden dus bij deze.

★ Bijna weekend! Het was op zich geen wilde vrijdag, ’s morgens las ik wat in mijn boek voor ik mijn late shift ging doen, daarna ging ik werken en ik heb na het werk wat blogwerk gedaan. Mijn blogvibes keren stilletjes aan terug dus ik ben blij. Ik verwacht geen weken van vier artikels per week, das voor mij gewoon te hoog gegrepen. Maar wel iets meer dan dat ik nu doe. ’s Avonds had ik zelfs de energie niet meer om eventjes buiten te zitten, dus dat heb ik maar gelaten. Ik heb volgens mij nog Netflix gekeken en toen ben ik gaan slapen. Netflix gaat er vlotjes door de laatste tijd. Maar ik ga mezelf in mijn vrije tijd niet dwingen tot dingen waar ik geen zin in heb.

★ Toen ik zaterdag opstond zag het er al best goed uit buiten, dus ik was blij! Want altijd als het zonnetje scheen moest ik werken. ’s Morgens ging ik met mama naar de bakker, lieten we een sleutel bijmaken en daarna gingen we een broodje halen. Ik koos voor een salade omdat ik daar zin in had. Uiteindelijk hebben we toch zeker een uurtje buiten gezeten, maar er zat veel koude wind en dat was de spelbreker. In de namiddag deden we inkopen en ’s avonds deed ik niet veel meer. Netflix kijken, dat wel.

Hoe was jouw week?

Het is oké om niet oké te zijn.

Ik twijfelde of ik de Engelse versie ging nemen of de Nederlandse versie van de titel. Maar het klinkt net iets minder cliché zo heb ik het idee. Maar ik werd door iets geraakt tijdens Youtube kijken en ik wilde dat graag delen. Dus ik heb deze blogpost ook totaal niet voorbereid, het zijn een paar hersenspinsels bij elkaar. Maar ook dat is prima. De rauwe en onbewerkte versie. Tot ik straks dingen begin weg te schrappen.

Eigenlijk was ik net als vele zondagochtenden als ik thuis ben (en dus niet moet werken) aan het ontbijten met Youtube. Ik was een vlog van Teske aan het kijken, wat op zich al een mirakel is want ik kijk niet veel vlogs. Maar ik wilde gewoon iets kijken tijdens mijn ontbijt en ik vond die vlog wel prima. Maar in de zijkant stond haar video over gratis apps die helpen tegen stress. Die video staat al twee maand online, ze heeft die gemaakt in de hoop de Corona-stress voor sommige mensen wat te dimmen. Een app kan dat niet oplossen, maar wel afleiden. Op een gegeven moment vertelt ze over een app waarin je kan opschrijven waarvoor je dankbaar was. En net op dat moment, geeft ze een advies mee dat me best wel raakte en met mijn twee voeten op de grond zette.

Een tijdje terug vertelde ik dat ik me schuldig voelde als ik verdrietig was tijdens de crisis. Jullie hebben daar toen lieve reacties op gegeven dat ik me helemaal niet schuldig hoefde te voelen en dat heeft ook geholpen. En als ik die reacties nu samen leg met wat Teske vertelt, ging er een lampje bij me branden om het zo te zeggen. Ze zei letterlijk dat dankbaarheid iets goeds is, maar je moet er niet in overdrijven. Als je in een moeilijke situatie zit, hoef je die niet kapot te relativeren en mag je best erkennen dat het niet goed gaat. Dat je het moeilijk hebt. En dat het oké is om niet oké te zijn. Dit was gewoon zo’n onverwachts inzichtje en ze heeft gelijk. Jullie ook toen jullie reageerden op mijn blog.

Je hoeft niet altijd alles om te draaien tot iets positiefs. Ik kan me ook voorstellen dat als er een dierbare overleden is of er iets ergs gebeurd is, je dat ook helemaal niet kan relativeren. Toen mijn opa stierf kon ik ook niet ineens zeggen; en welke voordelen heb ik hiermee? Uiteindelijk leer je ook uit die moeilijke periode dingen over jezelf, het leven. Maar dat zijn situaties die je niet kapot kan relativeren zoals Teske zegt. Als jij je slecht voelt, is dat zo. En je kan proberen het beter te maken door positief te denken en als dat lukt ben ik heel blij voor je. Maar het hoeft niet. We zijn allemaal mensen en niemand voelt zich elke dag blij en helemaal perfect. Geen enkel wezen. En ook geen enkele plant of wat dan ook in de natuur. Dus ja, het is perfect oké om toe te geven dat het minder gaat. Meestal is dat zelfs dapper. Je moet Instagram maar opentrekken en je weet wat ik bedoel. Er zijn gelukkig steeds meer mensen die door die ‘blije muur’ breken en eens aangeven als het niet zo goed gaat. Maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen dat wil of kan. Maar veel mensen delen de goeie dingen en wat ze willen dat jij ziet. Zo ook met mensen om je heen, ze zullen vaak alleen de goeie dingen vertellen. Maar er is niemand die nooit eens ongelukkig gaat slapen, of gaat werken en vlak voor zijn of haar shift de tranen moet weg knipperen en doorgaan. En ja, dat is oké.

Dingen aanvaarden, en dat dat vaak het beste is

Photo by sydney Rae on Unsplash

De afgelopen tijd heb ik veel over mezelf geleerd. Mede dankzij Corona, maar ook door andere dingen die in mijn leven gebeurd zijn. Dingen die niet altijd leuk zijn en sommige dingen in het leven slaan je tegen de grond van verdriet, frustratie en boosheid. En dat is heel normaal en ook dik oke. Je kan ook vechten voor beter en proberen je leven aan te passen zodat je gelukkig bent. Maar heel soms zit de kracht juist in iets aanvaarden zoals het is. Dat is niet gemakkelijk. Maar je leven wordt er wel makkelijker door. Als je niet elke dag een strijd met jezelf hoeft te voeren over wie je bent of hoe jouw leven in elkaar zit. Er zijn dingen die je kan veranderen en dat moedig ik ook zeker aan. Maar er zijn ook dingen die je zult moeten aanvaarden. Beseffen dat iets niet meer zal veranderen of iets is zoals het is. Er zit daar een mooie kracht in. Het is iets wat ik me realiseerde en ik wilde dat graag delen.

Mensen die mijn blog al langer volgen weten dat ik altijd vecht voor beter. Een leven zonder verdriet, eentje zonder die dagelijkse dipjes. Eentje zonder pijn of vermoeidheid. Zoals ik al zei, vechten voor beter is een heel mooie eigenschap. Want je kan wensen dat dingen beter gaan, maar als je er zelf niks aan doet dan is het eigenlijk zo goed als nutteloos. Er is weinig in het leven dat zomaar in je schoot komt gevallen. Ja oke, soms zijn er omstandigheden waar dat wel zo is. Soms komen dingen in je schoot gevallen. Maar voor veel dingen moet je zelf knokken, werken en er gewoon voor gaan. Dat is meestal de weg naar succes. Ik wijk af… Maar wat ik wilde vertellen is dat ik soms hele zware dippen heb. De buitenwereld ziet dat niet altijd en dat is ook niet omdat ik me ervoor schaam. Niet iedereen heeft zaken met hoe ik me voel. Grappige uitspraak voor iemand die openbaar blogt, ik weet het. Maar op mijn blog is dat anders. Er zijn dagen dat ik quotes opzoek, liedjes luister die me hoop geven. Dat er een tijd gaat komen dat ik geen dipjes meer heb en alles weer goed gaat. Tot er de afgelopen tijd een ‘belletje ging rinkelen’ in mijn hoofd. Nee, er zal geen dag komen dat ik weer perfect in orde ben. Daarvoor heb ik gewoon te veel meegemaakt. Ik zal er sterker door worden en ermee leren omgaan, dat is het verschil.

Die gedachte deed me schrikken. Net zoals dat ik moest aanvaarden dat ik altijd problemen zal hebben met mijn energie. Stilletjes aan begin ik me daar sterker in te voelen. Maar ik zal ook altijd problemen hebben met mijn gemoed. Ik kan letterlijk de ene dag vrolijk zijn en het gevoel hebben dat ik alles aankan. Maar er zijn ook dagen dat dat volledig het omgekeerde is. Soms zijn die ‘fases’ dagen aan een stuk. Soms ben ik dagen aan een stuk gelukkig en soms dagen aan een stuk ongelukkig. Dat is stom en niet altijd makkelijk. Maar ik ben nu eenmaal heel gevoelig en misschien is dat wel de prijs die ik ervoor betaal. En ik kan daar best tegen vechten en het betekent ook niet dat ik op mijn zware dagen ineens ga opgeven. Maar misschien is het gewoon beter te aanvaarden dat ik gewoon heel snel van stemming omsla. Dat is wie ik ben. Ik ben ook niet perfect, maar dat hoeft ook helemaal niet. Al die dingen zoals mijn energie, mijn gemoed dat omslaat, dat ik sneller uitgeput ben, veranderen niks aan mijn waarde. We hebben allemaal wel iets. En weet je, dat is perfect oke.