Een babbeltje over mijn geaardheid: aromantisch aseksueel

Hi allemaal! Vorige week liet ik een klein stukje in mijn story los over mijn geaardheid. Veel mensen denken dat ik gewoon hetero of straight ben, dat is niet waar. Of toch niet helemaal. Ik weet dat eigenlijk niet echt. De laatste tijd ben ik heel veel bezig met wie ik ben, maar ik ben ook trots op wie ik ben. Maar ik merk ook heel vaak dat mijn geaardheid veel vragen achterlaat, dus ik geef er vandaag een beetje uitleg over. Ook voor mezelf, ik vind het heel eng om het hierover te hebben want het is iets dat me anders maakt. Hoe meer ik het er zelf over ga hebben, hoe makkelijker het gaat worden.

Photo by Carlos de Toro @carlosdetoro on Unsplash

Waarschijnlijk denken veel mensen; wat houdt dat in godsnaam in. Nu moet ik zeggen dat dit voor veel mensen iets anders kan betekenen. Dus ik ga het over mijn ervaring hebben, maar als je dat van iemand anders echt wil weten kan je het beter vragen. Als daar ruimte voor is tenminste. Ik zal beginnen bij het minst akward van de twee, de aromantische kant. Aromantisch betekent in mijn geval dat ik geen verliefdheidsgevoelens ervaar. Ik kan iemand heel graag zien of hebben, ik kan ongelooflijk veel om iemand geven van welk geslacht dan ook, maar de bekende vlinders in de buik of het tot over je oren verliefd zijn dat heb ik niet. Wat betekent dat het verste of beste dat ik voel is intense vriendschap of liefde voor iemand, maar geen verliefdheid. Dat gevoel dat je al je woorden kwijt bent als je iemand ziet die je leuk vindt, ontbreekt bij mij. Ik ben ook niet helemaal voor romantische etentjes met kaarslicht en rozen zoals je in films ziet. Natuurlijk vind ik het heel lief als je zoiets liefs voor mij doet (ook wel te zien in welke context natuurlijk) maar over het algemeen heb ik weinig ermee. Dat betekent niet dat ik niet om iemand kan geven. Integendeel, als ik om je geef dan doe ik dat met heel mijn hart en liefde is liefde. Vroeger ook in de middelbare school als iedereen zot liep van een jongen of meisje dan had ik daar niks mee. Ik heb nog nooit een crush gehad op iemand. Wie weet komt dat ook nog, dat sluit ik absoluut niet uit. Maar ik moet zeggen dat er toch heel veel op zijn plek viel toen ik hierover voor het eerst las.

Ik ben ook aseksueel. Dat betekent heel simpel dat ik geen seksuele gevoelens ervaar, met niemand. Toch in mijn geval, er zijn wel mensen die behoefte hebben of die gevoelens wel ervaren. Aseksualiteit en geen libido hebben zijn trouwens twee hele andere dingen, dus let op daarmee. Want het is een opmerking die we heel snel krijgen als we uit de kast komen zal ik maar zeggen, en dat kan heel kwetsend overkomen. Meestal krijg ik dan het gevoel dat ik gek in mijn hoofd ben, en ik ben niet de enige. Net zoals hierboven, ik kreeg heel vaak de reactie; je hebt nog niet de juiste ontmoet. Dat kan heel goed zijn, maar nu is het zoals het is. Door die dingen te zeggen komt het een beetje aan alsof je onze geaardheid niet serieus neemt. Ik kan van mensen houden, ik kan om mensen geven. Maar het seksuele deel kan achterwege blijven. Om eerlijk te zijn vind ik het een beetje raar om over mijn niet bestaande seksleven te praten online en ik ga er ook geen gewoonte van maken. Maar dit is een geaardheid die heel weinig in de media komt en ik weet ook hoe onzeker ik was of hoe hard ik het gevoel kon hebben dat er iets mis met mij was. Voor die mensen schrijf ik dit nu.

Een misvatting is wel dat mensen zoals ik geen relatie kunnen of willen hebben. In mijn geval klopt dat wel, ik ben op dit moment gelukkig als single. Maar dat kan altijd veranderen naar later toe. Niemand weet wat de toekomst brengt. Maar ja, je kan aroace zijn (dit is de Engelse afkorting) en gelukkig zijn met je vriend of vriendin. In een liefdessituatie bedoel ik dan. Het kan ook zijn dat je net als ik prima gelukkig bent alleen. Met beide is niks mis, het is maar waar jij je goed bij voelt. Hou wel in gedachten dat er verschillende aroace’s zijn, waar ik geen behoefte aan heb of wat ik niet wil, kan iemand anders wel willen. Er zijn aseksuele mensen die wel graag intieme momenten delen met hun partner en er zijn ook aromantische mensen die heel gelukkig zijn in een relatie zoals ik al zei. Ik kan alleen niet vertellen hoe dat zit, want ik ben niet zo. Het is wel een deel van wie ik ben en het moest ooit een plekje krijgen online. Voor mezelf ook, maakt het ook weer een beetje makkelijker. En hopelijk de volgende keer dat ik erover praat met wat minder trillende beentjes maar met iets meer trots. Want het is wie ik ben, en daar ben ik trots op.

Had jij hier ooit al van gehoord?

En soms gaat het een beetje beter

Hi allemaal! Zoals ik al vaker zei, ik gebruik mijn blog op dit moment veel als journal, om persoonlijke verhalen te delen. Maar ook om te tonen dat ook ik het niet altijd op een rijtje heb. Dat klinkt een beetje alsof mensen met psychische problemen gestoord zijn, maar dat is natuurlijk niet wat ik bedoel. Schrijven is mijn therapie en het helpt mij heel erg om mijn weg vast te kunnen leggen. Dus here we go

Een paar maanden geleden had ik het gevoel dat ik mezelf kwijt was. Ik wist niet meer wie ik was, wie ik graag wilde zijn en de dingen die me een blij mens maakten toen, deden me niks meer. Mijn boeken bleven onaangeroerd op mijn e-reader liggen. Ik wilde zeggen stof vangen maar dat is niet mogelijk. Mijn pencil bleef niet opgeladen in de kast liggen en mijn Switch was altijd leeg omdat ik hem niet in de stekker stak. Gewoon omdat ik hem niet nodig had. In de plaats daarvan spendeerde ik uren online, op social media en vooral op TikTok. Doe ik nog steeds trouwens hoor, het heeft voor mij veel dingen op zijn plek gezet.

Soms ben je jezelf volledig kwijt en weet je niet meer wie je bent. En das best een eng gevoel. Wanneer de dingen die je normaal zo blij maken je niks meer doen. Het is een confrontatie of gevoel van pijn dat next level is. Ik heb het al eens meegemaakt, toen ik in 2019 nog studeerde aan de hogeschool. Ik blogde hier ook al toen, onder een andere naam. Maar die artikels staan er ook nog. Al was ik nog niet zo open als nu denk ik. Het was toen een eng gevoel, maar ik heb mezelf teruggevonden in de kleine gelukjes en door de steun van zoveel lieve mensen. En ik ervaar weer hetzelfde nu. Misschien nog duizend keer beter dan toen want hoe zwaar het ook is, ik ben trauma’s aan het verwerken waardoor ik de muur die tussen mij en mijn zelfliefde stond ook aan het afbreken ben. Steentje voor steentje. Sommige dagen slaag ik erin om een volledige steen weg te gooien, andere dagen brokkelt er een klein kiezeltje naar beneden of zit er amper een barst. En toch, al die dagen doen er wel toe. Misschien zie ik dat nu niet in maar later wel. Later ga ik ook zo trots zijn op Nikita die ik nu ben, dat ze altijd is blijven gaan. Dat heb ik namelijk ook met mijn jongere ik. Maar elke steen of barst of kiezel die ontstaat is eentje meer dan gisteren. En elke breuk meer is een stap vooruit naar mezelf accepteren. Juist doordat ik dit doe voor de liefde van mezelf is het nog zoveel specialer. Hoe zwaar het ook is, het voelt ook soort van magisch.

Ik merkte de afgelopen tijd dat mijn gevoeligheid toeneemt. Dat de dingen me een stuk meer raken. Dat klinkt misschien als een alarmbel, maar dat is bij mij juist een goed teken. Ik merkte dat toen The Voice Kids weer begon en ik keek en luisterde dat de muziek me terug kippenvel gaf en ik er zo van genoot. Met muziek ook. Ik merk dat liedjes weer tot diep in mijn vel kruipen en me raken tot op het bot. Het zijn de kleine dingen in het leven. Voor mij is mijn gevoeligheid een groot stuk van wie ik ben en als alles gevoelloos aanvoelt heb ik een probleem. Want dan klopt er iets niet. Ook voor het eerst in een hele lange tijd dat ik weer uitkijk naar dingen. Soms gekke dingen. Maar zo ken ik mezelf. Mijn vrolijkheid en goedlachsheid keert ook terug. Ik lach weer om de meest stomme dingen en nieuwe sokken maken mijn dag. Hoewel dat misschien als kleine onbenullige dingen klinken, ik merk het in mijn dagelijks leven dat ik mezelf aan het terugvinden ben. En tegelijkertijd ben ik ook aan het leren wie ik ben. Zoals ik al zei een paar weken terug, ik ben op een punt in mijn leven waarin ik omringd ben door mensen bij wie ik mezelf kan zijn, die mij steunen door dik en dun. Mensen die graag willen weten wat mijn mening is en die ook graag mijn kant van beslissingen willen horen. Mensen die mij de vrijheid geven om te kiezen en mij de tijd geven om mij te zijn. En das zo mooi en ik kus ook echt mijn pollekes daarmee. Maar het is ook best wel verwarrend. Want mijn hele leven lang heb ik mezelf voorgehouden dat ik er niet toe doe en mijn leven bestaat uit de meute volgen. Vooral omdat ik de verkeerde mensen om me heen had en trauma’s aan het ontwikkelen was. Dus ik ben aan het leren en genieten tegelijk en het voelt heerlijk. Het voelt ook fijn om te voelen alsof ik thuiskom van een verre reis. Thuis bij mezelf. Thuis bij mijn hobby’s, de mensen om me heen en bij wie ik zelf ben en wil zijn. Jezelf zijn, het klinkt als zoiets moois en bijna een basis. Toch is dat in duizenden situaties niet aan de orde en het breekt je op vele manieren als je dat niet kan. Ik weet dat er mensen out there zijn die dit ook meemaken en mijn hart bloedt voor die mensen. Weet dat het beter wordt. Jouw mensen lopen ergens rond.

Ik weet ook niet of dit gaat aanhouden. Het leven valt niet te voorspellen en we zullen wel zien in welke richting de boot vaart. Natuurlijk sta ik zelf aan het roer maar je hebt niet alles in de hand in het leven. Ik schrijf dit in een goeie week maar ik weet ook niet hoe volgende week of pakweg morgen is. Ik weet alleen dat ik me nu goed voel en daar ten volle van ga genieten. Want net zoals regen, verdwijnt het zonnetje ook wel eens.

Wat zijn een paar dingen die jou jou maken?

Echtheid, ook online

Hi allemaal! Ik blog zo’n vijf jaar ondertussen, als je de tijd dat ik een boekenblog had niet meetelt. Die ging vaak ook niet echt op de persoonlijke dingen, was echt wel puur over boeken. Daarom ben ik eigenlijk niet zo heel lang na die stopzetting op Hoogsensitieve Held beginnen bloggen. Ik mistte een plekje om mijn zorgen kwijt te kunnen. Ik vind echtheid en realistisch zijn online heel belangrijk. Voor mezelf, maar ook voor anderen. De laatste tijd merk ik dat het me parten speelt hoe ‘gemaakt’ blij de media bijna is. En ik ga er zo in een twee drie ook niks aan kunnen veranderen, maar toch ben ik hier. Elke klein duwtje kan een hulp zijn voor iemand.

Photo by Fabian Møller on Unsplash

Ik was ook ooit zo. Als iets slechts gebeurde maskerde ik het het liefst meteen. Want ik ben het meisje dat altijd lacht, altijd positief is. Ik denk niet perse dat mensen mij daar minder serieus door nemen, de meeste mensen vinden het juist dapper dat ik na zoveel shizzle nog altijd het lef heb om te durven dromen over de mooie dingen des leven of dat ik nog altijd mensen onvoorwaardelijk liefheb ondanks dat mijn hart al zo vaak in scherven tegen de grond is gegooid. En dat is een zachtheid of een kracht die ik ook niet kwijt wil. Ik hou van mijn positiviteit, mijn ability om toch altijd maar te geloven in het goede in de mensen, in het leven of in situaties. Het lukt me niet altijd, maar ik ga dapper door.

Toch ben ik ook niet altijd de meest optimistische mens ter wereld. En eerlijk? Ik denk dat niemand dat echt is. En hoe mooi het ook is om van alles het lichtje te zien, is het net zo belangrijk om de donkere schaduw te erkennen. We zijn mensen, geen robotten. Er zijn nu eenmaal periodes zo niet jaren waarin je je heel slecht voelt. Maar de perfectie van socials duwt dat beeld weg met allerlei trucjes. Filters, foto’s worden gecropped om de slechtere hoekjes weg te werken. We maken duizenden selfies en kiezen er vervolgens de perfecte uit. Het meest ironische van al is dat ik het zelf ook heel vaak doe. Maar dat komt meer door privacy denk ik. Ik leef met anderen samen in een huis en niet alles kan zomaar online op mijn blog gesmeten worden. Maar de wegen waar ik wel echter kan zijn online grijp ik graag met twee handen aan. Ik schreef de laatste tijd al vaker over mijn mentale gezondheid. Hoe die nu echt in een dal zit. Ik zit niet perse in een dal, het is gewoon moeilijk op dit moment. Ik ben dingen aan het verwerken die me heel veel pijn hebben gedaan en dat kost nu eenmaal tijd. Ik verwacht ook niet dat dat allemaal ineens klaar zal zijn komende week. Maar ik doe mijn best en meer dan dat valt er ook niet te doen.

Ik weet ook wel dat niet iedereen alles online kan gooien. Soms zijn er echt te veel partijen bij betrokken Maar ik denk dat het tijd is dat we stoppen met die ‘poppenkast’ online en plek maken voor een plek waar mentale gezondheid iets bespreekbaar mag worden. Want nog veel te vaak word je raar aangekeken. Het gaat volgens mij de goeie kant op hoor. Het feit dat ik me comfortabel voel om hierover te schrijven is al iets want dit zou ik vroeger niet gedurfd hebben. Zal ook wel met een paar andere factoren te maken hebben dan alleen mentale gezondheid die online steeds meer een stem krijgt. Maar toch, het is een stap in de goede richting. Ik deel ook niet altijd de rauwe versie van mezelf, sommige dingen zijn ook gewoon echt te persoonlijk. Of sommige dingen voel ik keihard maar weet ik dan niet hoe ik hier kan vertellen. In de tijd dat ik bijna geen hand durfde uit te steken naar hulp of wilde zeggen dat het niet goed ging was ik vooral bang want mensen hebben het vaak toch erger dus wat zou het er bij mij toe doen? Doorbijten en doorgaan. Maar zoveel mensen denken zo. Eigenlijk is een mentaal probleem al erg genoeg als je er last van hebt. Dat is de norm die er zou moeten zijn. Er zou geen weegschaal of percentage moeten zijn. Als het jou dwars zit of jij er last van hebt is het al genoeg om ermee aan de bel te trekken. En ik denk ook als we dat allemaal samen beginnen te doen het misschien wel beter kan worden. Misschien ook niet, misschien is dit een te grote geromantiseerde droom. Maar ik weet in elk geval dat het meer bespreekbaar moet worden. Dat het normaal moet worden om te zeggen dat het niet goed gaat.

Ik ben het ook vooral zo moe, dat ideale plaatje dat online constant in je strot wordt geduwd. Ik ben er zelf ook verantwoordelijk voor, ik weet het. Mensen met perfecte instagramfeeds vol met vakantiefoto’s en foto’s van de lachende kindjes op een warme zomer in de tuin. Het is kind of tegenstrijdig dat ik dit zelf zeg want ik doe er vaak aan mee. Het zal ook wel weer een dingetje in mijn hoofd zijn. Stilletjes aan leer ik praten over wat me dwars zit, doordat mensen naar wie ik opkijk dat ook beginnen doen. Het is het begin van een betere wereld hoop ik. En als jij dit leest en in gevecht bent met vele demonen; je bent nooit alleen. Laat alleen al mijn blog daar maar een mooi teken van zijn.

| Week in beeld 86 |

Hi allemaal! Ik ga geen al te uitgebreid overzichtje hebben vandaag vrees ik, ik heb het gewoon heel slecht bijgehouden. Daarnaast was afgelopen week ook niet echt werelds leukste week, ik had veel kleine tegenslagen die eigenlijk luxeproblemen waren maar dat doet toch iets met een mens. Doordat het weer constant omsloeg had ik ook veel meer last van mijn ziekte. Het was zowel mentaal als fysiek een hele stomme week dus ik hoop dat komende week een stukje beter is. Het positieve was wel dat ik mijn beste maat terugzag na maanden wachten en mijn bril was onverwacht sneller klaar en op het juiste moment ook.

MAANDAG 28 MAART 2022

Na een klein ontbijtje ging ik richting de stad want ik had om 12u afgesproken met mijn beste maat in de stad. Het was heel gezellig en zijn petekindje was ook mee! Ik werd echt zo verliefd op dat manneke! Hij is net zes maanden denk ik, dus echt nog klein. Ik heb hem een vossenknuffel gekocht waar hij heel gelukkig mee was. Hij had ook een Samsonknuffel mee maar vanaf het moment dat ik zijn vos had gegeven was hij verkocht. Ik wilde hem dan eventjes terugpakken omdat ik zag dat er nog zo’n plastic dingetje in het oortje zat van het etiketje (heel gemeen, ik weet het) en ik kreeg hem zelfs niet terug of het was met veel macht. In de namiddag kocht ik (hoe kan het ook anders) nieuwe Happy Socks, maar liefst vijf paar en we aten een wafel in een restaurantje. Hij een ijsje, ik mijn wafel. Ook dat was lang geleden en heel lekker! In de avond viel mijn gsm helaas in het water en dat was de start van meerdere problemen. Ik heb hem toen laten uitdrogen tot de volgende dag maar er zou de volgende dag blijken dat hij helaas de val niet overleefd heeft. De nieuwe iPhones zijn waterproof, maar als ze al een paar keer gevallen zijn en stoten hebben gehad vermindert dat wel. Dat was in de mijne helaas het geval.

DINSDAG 29 MAART 2022

Ik was door een shiftwissel vrij, ik moest wel een andere dag werken in de plek. Al een chance want mijn gsm wilde dus niet meer opladen door de waterschade. Met hulp van mijn ouders ben ik toen naar Media Markt gegaan. Herstellen zou heel veel tijd kosten en uiteindelijk waarschijnlijk nog duurder worden. Ik ben voor hetzelfde model gegaan als ik nu heb, wel in een ander kleurtje. Ik ben dankbaar voor de hulp die ik van mijn ouders heb gekregen. Toen ik thuiskwam was Zalando gepasseerd. Tis te zeggen, PostNL met mijn pakketje. Er was een sale bij verschillende merken socks en daar heb ik gebruik van gemaakt. Ik heb negen paar gekocht voor 40 euro denk ik. Waarvan vier paar van Happy Socks zelf dus das een mooie deal. In de namiddag gamede ik en deed ik niks speciaals meer.

WOENSDAG 30 MAART 2022

Ik koos ook direct een paar van mijn nieuwe kousen, de aardbeitjes! Helemaal blij ervan geworden. Ook al is het totaal geen zomers weer helaas. Woensdag ging in een waas aan me voorbij want naast werken heb ik geen flauw idee meer wat ik heb gedaan die dag. Ik weet alleen dat hij voorbij vloog als zot. En in de avond trok ik als dessertje een nieuwe pot Ben & Jerry’s open. Een pot die ik nog niet heb gegeten. Ik weet niet of hij nieuw is of al lang in de winkels lag, maar ik vond hem erg lekker. Wel echt mierzoet, maar dat weet je bij hun ijsjes wel natuurlijk. Ik bedoel, die combinatie. Vanille ijs met regenboog sprinkles en chunks die gewoon van chocolade zijn waarschijnlijk. En cookie dough.

DONDERDAG 31 MAART 2022

Zoals ik al zei had ik een shiftwissel wat betekende dat ik moest werken. Ik ging eerst naar de fysio, maakte helaas een valpartij onderweg naar daar en mijn bril sneuvelde mee. Het viel op zich wel mee want de ene poot of oor stond een beetje scheef, maar het viel niet zo heel hard op waardoor ik het nog kon redden. Zelf had ik me helaas wel een beetje pijn gedaan, maar het ging wel. Na de fysio had ik de late shift en die ging heel vlotjes. Er was best wel veel werk te doen waardoor hij snel voorbij ging. Fijn om mee te maken. In de avond was ik zo moe dat ik met step en al op de bus kroop zodat ik me geen zorgen hoefde te maken over het verkeer en dus ook niet diep in gedachten iets verkeerd deed.

VRIJDAG 1 APRIL 2022

Het was foppertjesdag, helaas ben ik er ook ingetrapt. Toen ik uit mijn bed kwam zei mijn vader dat er geen bussen of treinen reden door het slechte weer. Ik was net twee minuten wakker dus ik was vrij slecht gezind toen ik dat hoorde. Net toen ik wilde checken of het echt zo was zei hij dat het een grap was. Gelukkig maar. Ik ging echt niet lachen als het echt zo was. Normaal ben ik iets humoristischer en normaal kan ik wel tegen iets maar niet deze week. Ik had gezien in mijn mails dat een van mijn twee brillen in de winkel was aangekomen. Op hoop van zegen dat het de normale bril was ben ik dus langsgegaan. Plot twist; de tweede was die ochtend ook geleverd en dat stond niet op de track and trace. Wel iets waar ik blij mee ben natuurlijk. Er komt sowieso nog een foto aan met mijn nieuwe bril, dus geduld! Die dag was mijn hoofd zo vermoeid en zat er geen leven in dat ik geen selfie wilde maken voor mijn blog. Na het werk werd ik getrakteerd op mooie kleurtjes in de lucht en keek ik The Voice Kids. Ik ben een paar keer boos geworden op K3 maar voor de rest was het echt een hele mooie aflevering weer.

ZATERDAG 2 APRIL 2022

Met de gedachte dat dit de laatste shift van de week was, stond ik een stuk beter gezind op. Ik doe mijn werk wel echt graag maar los van het werk wilde ik ook gewoon dat de week gepasseerd was. Iedereen heeft wel eens zulke weken zeker? Gelukkig was het iets minder chaotisch als vorige week, dat was al een zegen. Na de werkdag werd ik getrakteerd op een mooie lucht alweer, alsof de natuur me wilde belonen vandaag. Heel lief! Ik was echt wel opgelucht dat het zaterdagavond was. Mentaal heb ik de afgelopen week ook wel een paar gevechten mogen leveren en sommige heb ik gewonnen en soms verloren. Ik vecht niet alleen met een lichaam dat niet altijd mee wil, maar ook met mentale trauma’s die ik nog aan het verwerken ben.

Het einde van mijn weekend was gelukkig rustig, ik heb alleen niet echt foto’s gemaakt. Dat was deze week ook niet echt iets wat ik veel gedaan heb zo te zien. Ik speelde The Sims met een paar vrienden in de namiddag en uiteindelijk speelde ik nog een paar uur alleen. Grappig om te weten dat er nog altijd niks veranderd is vergeleken met vroeger want ik was weer uren aan het besteden aan de perfecte sim. Verder aten we frietjes van Mc Donalds en in de avond schreef ik wat voor mezelf, als plezier. Op naar een betere week!

Hoe was jouw week?

Je bent niet je pijn

Hi allemaal! Ik leef al iets meer dan een jaar met chronische pijn. En ondertussen kan ik er al een stuk beter mee omgaan dan toen die eerste dagen. Net als alle andere klachten. Leven met een chronische ziekte is soms een hele boekhouding. Toch zijn er dingen waar ik zeker in het begin heel vaak mee gestruggled heb en dingen die ik graag had gehoord toen ik zelf pas moest leren omgaan met die pijn. Een van mijn doelen bij het schrijven over chronisch ziek zijn is dat mensen die boodschap meekrijgen. Het is zeker niet altijd gemakkelijk

Als je je hele leven vrij gezond bent geweest en weinig kwaaltjes hebt gehad dan slaat het in als een bom als dat ineens weg is. Maar ik denk zelfs al heb je al gezondheidsklachten, dat er nog iets bijkomt is even pijnlijk denk ik. Helaas zitten we ook in een maatschappij die mensen oordeelt op productiviteit en hoe hard je kan werken of gaan. Door chronische gezondheidsklachten is dat soms een probleem. Eentje die niet jouw schuld is welteverstaan. We kunnen er niks aan doen. We kunnen alleen maar ons best doen en zo goed mogelijk onze klachten ‘managen’. Want medicatie en andere trucjes van de foor helpen ook niet altijd. Ik ga beginnen met een verhaaltje om duidelijk te maken waar ik naartoe wil.

In juli 2020 kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk voor altijd pijn zou hebben. Het ziekenhuis heeft dat nog niet bevestigd, maar de klachten groeien en neigen alleen maar meer naar fibromyalgie. Die ‘bom’ kwam hard aan, ik heb het er best wel moeilijk mee gehad. Maar het ging nog. In januari 2021 had ik een slaaptest als een van de onderzoeken. Toen ik na de slaaptest naar huis ging had ik het heel moeilijk. Die week zit nog heel vers in mijn geheugen. Het kwam ineens binnen dat dat allemaal voor altijd kon zijn. Een maand later zei de huisarts ook dat het steeds duidelijker werd voor hem. Hij schreef zwaardere pijnmedicatie voor, die in het begin veel verlichtte maar dat was ook maar tijdelijk. Ik weet nog hoeveel ik gehuild heb, hoe hard ik toen rouwde om wat niet meer terug zou komen. Dat ik me heel verloren heb gevoeld want wat moest er nu gebeuren? Meestal is mijn reactie daarop iets creatiefs doen. Tekenen is meestal de oplossing want dat kalmeert mij. Door de slechte dagen had ik heel veel pijn in mijn pols en tekenen ging daardoor moeilijker. Ik had het gevoel dat ik mijn talent was kwijtgespeeld, dat het was weggewaaid samen met het stuk gezondheid dat kwijt was. Dat had ik met meerdere dingen, ik had het gevoel dat mijn hele identiteit en wie ik ben weg was. Tot een goeie vriendin van me zei dat mijn tekentalent niet weg is, dat ik het tijd moet geven. Dat mijn ziekte niet bepaalt wie ik ben. En ik had het nodig om dat te horen. Op dat moment drong dat niet tot me door, maar nu met de tijd wel.

De taboes of vooroordelen van de maatschappij zullen je soms doen voelen alsof je ziekte of pijn het enige is wat nog overschiet van je. Dat is niet zo. Stilletjes aan voelde ik mijn humor en goedlachse karakter terugkeren. Een ziekte of pijn heb je, maar dat ben je niet. Dat jij gezondheidsklachten hebt zegt alleen waar je rekening mee moet houden of dat er iets niet klopt in je lichaam. Maar het zegt niks over jou. Het zegt bij mij niks over hoe goed ik kan tekenen of hoe goed ik ben in schrijven. Net als bij jou. Wie je bent wordt niet bepaald door die pijn. Dat jij een goed mens bent, verandert niet. Het is iets om rekening mee te houden, meer niet. Het bepaalt ook niet of je een goeie moeder bent of een goeie vriend of vriendin. Een ziekte neemt je identiteit niet af. Misschien voelt dat wel zo en zeker in het begin. Ik weet dat dat heel moeilijk is. Maar met de tijd zal je jezelf terugvinden onder het verdriet, onder de verwerking en de pijn. De persoon die je bent, zit daar nog ergens. Je ziekte zal misschien niet genezen, maar de persoon die onder het stof zit of diep in een gat wel. Die komt wel terug. Take your time. Maar net als iedere ingrijpende gebeurtenis zal het ook een indruk op je achterlaten, een litteken van verdriet. Dat is oke. Een chronische ziekte krijgen is zwaar en het acceptatieproces is lang. Maar het is oke.

Zolang je niet vergeet dat onder die pijn, vermoeidheid of welke andere gezondheidsklachten dan ook, een persoon zit. Iemand die het waard is om van te houden. Het zegt niks over jouw waarde. Want als jij elke dag overleeft met een ziekte en die managet en een leven opbouwt. Dat is niet iets waar je je om hoeft te schamen, dat is iets waar je trots op mag zijn. Je hebt inderdaad niet veel andere keuze dan het ermee doen, maar het is een dagelijkse strijd die velen onderschatten.