Corona begint lastig te worden

Ik was aan het twijfelen of ik hier iets over ging delen op mijn blog. Omdat ik al weken roep dat we er ons positief moeten doorslaan. Ik was bang dat dat mijn boodschap ontkrachtte. Maar ik denk dat het oke is om dit te delen en voelen. Dus vandaar een stukje op mijn blog hierover.

De crisis, lockdown en alles begint lastig te worden. In de weekoverzichtjes schreef ik het al, maar ik benadruk het meestal niet. Het is niet dat ik hele dagen verdrietig ben want er zijn echt wel heel veel momenten dat ik nog geniet en bezig ben met leuke dingen. Maar het begint moeilijk te worden. In het begin was ik nog gemotiveerd en dat ben ik nog steeds wel. Maar ik mis de dingen die me gelukkig maken. De bibliotheek bijvoorbeeld. Elke keer als ik er maar aan denk of als we er moeten passeren dan gaat er een soort steek door mijn hart. Ik mis ook mijn vrienden, familie. Mensen die ik anders veel regelmatiger zie. Ja, ik skype wel met die mensen. Maar ik zou ze zo graag in het echt terugzien. Knuffelen mag dan nog niet, maar gewoon eens een wandeling doen en eens goed kunnen babbelen zou fijn zijn.

En daarnaast, door alle stress, drukte en alle andere negativiteit rond Corona heeft mijn lichaam er weer een klap bij gekregen. Waarvan ik niet weet of die ook terug recht zal komen. Jullie weten het, ik had het al vrij lastig met aanvaarden dat ik nooit meer de oude zou worden. Maar nog eens kleinere grenzen is nog frustrerender. Ik moet nog veel meer rusten dan vroeger en door de kleinste dingen heb ik al pijn. Heel frustrerend. Ik ga nog steeds wel wandelen, want als ik niet meer buiten mag word ik gewoon zot. Ik woon samen met vijf andere mensen en af en toe moet ik eens in de rust zijn. Dat is hoe ik functioneer. Dat is wie ik ben en wat ik nodig heb.

Ik doe mijn best alles hoog te houden en positief te blijven en meestal lukt dat ook wel. Maar ik ben ook bang om terug in een dip te donderen zoals ik die had in de rouw. Want dat is gewoon heel zwaar en ik wil dat geen tweede keer meer meemaken. Maar het leven is vol hoogtes en dieptes. Ik hoop alleen dat een diepe dip uitblijft. Ik ben daar heel gevoelig voor, dus we zullen het afwachten. Maar ondanks alles ga ik door. Ik ga door zodat de mensen eten blijven hebben, voor mijn collega’s. Om de winkel draaiende te houden. En omdat ik een doorzetter ben. Dus we gaan er voor. Ik moest dit alleen eventjes kwijt.

Geef een reactie

7 thoughts on “Corona begint lastig te worden

  1. Je mag zeker ook even toegeven als het wat moeilijker gaat. Niet alle dagen zijn even positief, zo is het leven nu eenmaal. Hoe lastig het soms ook is, je kan het aan.

  2. Het is ook allemaal niet makkelijk… zo anders dan we gewoon zijn.

    Hier gaat de bib weer open, wel met wat beperktere uren maar toch, het kan weer. Misschien bij jouw bib ook weer binnenkort?
    Volgens mij mag je wel afspreken met iemand (of twee zelfs ook dacht ik) om te wandelen of te sporten, mits je afstand houdt. Kan je zoiets niet regelen met een van de vrienden die je meest mist?
    Maar hopelijk daalt het aantal besmettingen snel nog wat verder zodat we nog weer wat meer kunnen en mogen.

  3. Dikke knuffel voor jou! Hopelijk gaat het ondertussen wat beter met je. Zelf merk ik dat het heel erg wisselt. De ene keer gaat het vrij goed qua gemoed en dingen gedaan krijgen, de andere dag heb ik echt niets energie en krijg ik amper iets gepresteerd. Zelfs het lezen lijkt me steeds meer energie te kosten en dat vind ik best wel frustrerend. Ik probeer dan wel iets anders te doen om mijn gedachten te verzetten, maar ik vind het wel jammer dat mijn favoriete hobby niet altijd lukt.

    1. Dikke knuffel terug aan jou! Want ik ben niet de enige die het moeilijk heeft. Ik herken het wel wat je vertelt. Ik kon tot voorheen niet tekenen door mijn pols en ik mistte dat ook. Natuurlijk lees ik ook graag, maar mijn hart ligt bij creatief zijn. Ik hoop dat het met jou ook ondertussen iets beter gaat. We komen er samen wel doorheen ♥

%d bloggers liken dit: