Had je mij een ettelijk aantal jaar geleden gezegd dat ik ooit dit ging zeggen, ik had je voor zot verklaard. Dat uitzicht was toen zo onwerkelijk en niet haalbaar. Little did I know about de kracht van therapie en werken aan jezelf. Er speelden ook heel veel andere factoren mee, maar die laat ik erbuiten. Het is een lange zoektocht geweest. En die heb ik eigenlijk altijd doen doorschijnen in alles wat ik deed voor mijn blog ook. En dat kan ook niet anders, want mijn blog is een verlengstuk van mij. Op mijn blog schrijf ik vaak dingen die ik soms niet hardop zeg of de grotere gedachtenstromen waar -denk ik dan- niemand op zit te wachten. Ik moet het denk ik niet opnieuw vertellen welke helse gevechten dat allemaal geweest zijn. Ik herinner ze me nog al te goed. Het gaat stukken en stukken beter, maar ze zijn onderdeel van mijn leven, van wie ik ben en sommige zijn ook littekens op mijn hart. De littekens herinneren ons ook aan onze kracht en wat er nodig was om zo sterk te zijn.
Ook ik ben vaak onzeker. Daar is geen kruid tegen gewassen. Het hoort bij het leven en hoe optimistisch ik ook ben, het gaat waarschijnlijk niet makkelijker worden. Voor onze generatie, maar al zeker niet voor de generaties die nog komen, die nog geboren moeten worden of die nu opgroeien. De kracht van het online leven en de filters maken ons jaloers, maar die zijn niet echt. En met filters bedoel ik niet alleen die online, maar ook gewoon die in de echte wereld. De lagen make-up, de lach die we opzetten of net je haar zo stijlen dat het niet zo imperfect lijkt. Ik oordeel ook niet, we hebben daar allemaal onze eigen redenen voor. En soms zijn die kleine dingetjes ook wat ons kracht geven. Ik kan niet zeggen dat ik nooit op een slechte dag een extra fijne outfit uit de kast heb getrokken om te verbergen dat ik eigenlijk heel slecht in mijn vel zit. Maar er zijn ook soms opmerkingen van anderen die me heel onzeker maken. Dat valt goed mee, want ik ben gezegend met een hele troep aan supporters die me de afgelopen jaren door dik en dun hebben gesteund. Ik weet dat dat niet vanzelfsprekend is. Maar het is soms net die éne opmerking die zo bot kan overkomen en het kaartenhuis stort in. Dat is heel menselijk dat ik dat doormaak. Maar nog niet zo lang geleden had ik ook zo’n moment. Ik heb er eens goed over gehuild samen met mijn buddy (mijn blauw knuffel konijntje) en daarna heb ik mezelf een pep talk gegeven. En later heb ik er ook over gebabbeld met iemand, geen zorgen. Ik denk dat ik dat momentje alleen eventjes nodig had om tot zinnen te komen.
Ik kreeg een opmerking over dat het eigenlijk allemaal wel wat sneller mocht gaan. Mijn helingsproces. Niet met die woorden, maar daar kwam het wel op neer. Ik ben heel goed in over alles nadenken, maar dit was gewoon exact wat er bedoeld werd met die opmerking. En dat stak wel. Maar later (en nu) bedacht ik me wat er allemaal nodig was om te komen waar ik nu sta. Hoeveel dalen en bergen het gekost heeft. De keren dat ik eigenlijk wilde opgeven maar het toch niet heb gedaan. Er schittert niet voor niks een semicolon op mijn bovenarm. En ik zeg expres schitteren, want ik draag hem met heel veel kracht en trots. Hij is het bewijs van hoe sterk ik ooit moest zijn. Er is niemand die beter weet dan ikzelf wat ik allemaal heb moeten doorstaan om te zijn wie ik vandaag ben. Niemand weet dat. Alleen ik.
Laatst was ik mijn kleerkast aan het opruimen. Na een vijftig keer stijlen ontdekken was het een kleine chaos geworden van probeersels. Met veel van die probeersels ben ik blij, maar ik heb graag een kast waar enkel in ligt wat ik ook echt regelmatig aan doe. Dus ik ging opruimen. Er zijn een heleboel dingen uit gevlogen, waardoor ik nu een klein thema heb. Als het een schattig patroontje of kleurtje is, dan hou ik het. Want dat is waar ik me mezelf in voel. In die avond zag ik de zon ondergaan in de verte (we wonen op het derde verdiep) en dat zorgde ook voor een heel mooi effect in mijn kamer. Het oranje licht scheen binnen en voorzag alles van een ‘golden hour’ tintje. En toen zag ik mijn twee Ikea carts met boeken, daarnaast mijn kast. Naast mijn kast op de vloer mijn twee paar All Stars en bovenop mijn kast een heleboel knuffels uit mijn jeugd. Naast de kast hangen tekeningen en schilderwerken die ik door de jaren heen hebt gemaakt. En vlak voor mijn neus stond mijn vaas die ik een paar weken geleden opgepimpt heb, waar nu prachtige rozen met een schattig konijntje in zaten. En rechts van me stond een overvolle boekenkast, met onderaan in het rek al mijn tekenmateriaal. Het zijn allemaal dingen die mij kenmerken. Kleurtjes, creativiteit, vrolijkheid, bloemen, boeken, literatuur en schrijven. En ik dacht eraan en ik voelde me zo trots. Dat ik altijd ben blijven vechten voor de dingen waarvan ik zoveel hou. Maar ook omdat ik meer mezelf ben dan ooit. Het heeft me zoveel gevechten en mental breakdowns gekost. Maar hier ben ik. Ik ben thuis bij mezelf. Wat een wondermooi gevoel ♥️
Liefs en dikke knuffels
Nikita ★