Nog niet zo heel lang geleden startte er een volledig nieuw hoofdstuk voor mij. Op eigen benen, mijn eigen stekje. Het was iets waar ik al een lange tijd naar toe aan het werken was. Want huren of iets vinden om te huren is niet gemakkelijk tegenwoordig. Ik denk kopen net zo min, maar enfin. Daar kan ik me dus niet over uitspreken. Heel je leven staat letterlijk op zijn kop, maar dit keer wel voor mij in de positieve zin. Het is een heel nieuw leven en routine opbouwen. Iets waar ik zin in heb, en waar ik ook hard mee bezig ben.

Maar toch voelt het ‘eng’ of iets in die zin. Ik heb het jaren geleden al eens gehad over mezelf leren kennen of mezelf vinden na jarenlang aanpassen aan anderen. Door de jaren heen en bij mijn huidige psycholoog heb ik mezelf gevormd zoals ik nu ben. Iemand waar ik heel trots op ben, en waar younger me ook naar zou opkijken. En nu ben ik echt alleen. Niet in de zin van dat ik niemand meer heb. Ik weet heel goed dat er mensen zijn die voor me klaarstaan en dat ik nooit echt alleen ben. Heel veel mensen zijn maar een telefoontje van me verwijderd. Ik ben iemand die zich altijd gaat aanpassen naar de noden en het comfort van anderen. Het is iets wat ik door trauma heb geleerd te doen, om te overleven. Het is iets wat ik nog altijd heel veel doe, gewoon omdat ik er wil kunnen zijn voor mensen. Ook al is dat heel tegenstrijdig, want je kunt niet gieten uit een lege kan. Maar ineens heb ik de vrijheid om te doen wat ik wil, te gaan en te staan waar en wanneer ik wil. Het is nu ook niet dat ik thuis in een strafkamp zat, ik ben volwassen after all. En ik heb lieve ouders die me altijd gesteund hebben, net zoals broers en zus. Maar het is toch weer een nieuwe vorm van zelfstandigheid, en zelf beslissingen nemen. En dat vind ik super, maar ook een beetje raar. Ineens alles kunnen beslissen, van wanneer ik uit mijn bed kom tot wanneer ik ga slapen. Koken wanneer ik wil, lawijt maken wanneer ik wil. Tot op een bepaald punt toch, de buren zijn ook wel blij met rustige mensen in het gebouw denk ik zo.

Het is mezelf echt volledig kunnen ontplooien, mijn nestje zelf kunnen inrichten zoals ik het wil. Ik geniet enorm van dat proces en van het allemaal zien en voelen te ontwikkelen. Maar het is ook weer een beetje zoeken naar ‘wie ben ik’ en vooral ‘wat doet zoveel rust met mij?’. Vooral dat laatste voel ik nu heel erg. Ik ben van een heel druk gezin en drukke omgeving naar bijna zero lawaai gegaan. Je hoort me niet klagen want ik ben veel rustiger in mijn hoofd ook. Om het te zeggen met een zin die heel vaak wordt gebruikt op TikTok in verband met helen en trauma herstel: ‘Honey, there is no chaos and it is very unsettling’.

✧✧✧