Week in beeld 58 | Nieuwe gezinsleden & ziekenhuis

Hi allemaal. Ik geef toe, de titel is een klein beetje clickbait gedrag. Ik zal ook meteen een anticlimax geven, er zijn geen kindjes geboren. Het gaat over een ander soort gezinslid. Maar ze zijn minstens even schattig! Naast dat ging ik met mijn zusje naar de stad, ging ik twee keer naar het ziekenhuis voor mijn vingers en rustte ik uit. De pijn was namelijk wel meer aanwezig deze week, wat de laatste tijd vaker zo is. Ik heb ook geen idee wat de oorzaak is, waarschijnlijk het schommelende weer. Ondanks dat was het wel een hele fijne week en was ik heel vaak blij en genoot ik van veel dingen. Ik sprak ook af met een vriendin die ik al heel lang niet meer gezien had, maar het was een hele fijne babbel en eentje die me nu al veel dingen oplevert. Ik wilde ook een tijdje terug offline gaan, maar na een halve week had ik daar geen zin meer in. Dus dan heb ik het ook gestaakt. Let’s go!

Vorige week vrijdag kwam dit nieuwe liedje van Ed Sheeran tussen mijn Release Radar op Spotify. Ik kan hier echt heel lang naar luisteren. Tegelijkertijd is het ook een tekst die je hart meteen in tienduizend stukken breekt. De tekst gaat er namelijk over over wensen dat de hemel bezoekuren heeft, dat je eventjes op bezoek kon bij je overleden dierbaren. Kon dat maar. Helaas is dat niet mogelijk en moeten we het doen met geloven dat de mensen die er niet meer zijn het goed hebben daarboven. Echt wel een heel mooi liedje! Normaal deel ik niet zo snel muziek in mijn weekoverzichtjes, maar deze was wel een plekje waard.

Maandagochtend las ik mijn eigen blog terug. Ik weet niet of dat herkenbaar is onder mijn medebloggers, maar soms vind ik het leuk om mijn hele blog terug te lezen. Het voelt altijd een beetje als een reis door de tijd, zeker als ik de weekoverzichtjes teruglees. Tegelijkertijd ben ik dan ook wel trots, want ik zie de groei en verandering in mezelf, maar ook in mijn blog. Het blogpostje op de foto is nu nog niet zo heel lang geleden, maar ik heb denk ik tot ergens in november 2019 teruggelezen dus dat is wel lang terug.

Maandagavond zat ik terug bij de dokter. Mijn huidige pijnmedicatie is niet meer sterk genoeg, dus vandaar. Ik voel me ook altijd een zaag als ik weer eens bij de dokter in de wachtzaal zit, maar dat is zijn job. En ik weet dat mijn huisarts er alles aan doet om me goed te helpen. Over medicatie ga ik nooit echt veel details delen hier, ik kies om dat voor mezelf te houden. De verhoging helpt wel, het neemt meestal de scherpe rand van de pijn weg en dat is iets aangenamer. En ook is het goed dat de pijnstilling mijn vingers helpt. Want die doen ook pijn, en zeker na deze week.

Dinsdag had ik afgesproken met een vriendin die ik al jaren niet meer gezien had. Zij weet al vier jaar dat ze fibromyalgie heeft. En het was fijn om er eens over te kunnen praten met iemand die weet hoe het is. Ik weet dat iedereen zijn best doet om me te helpen en te begrijpen. Maar leven met chronische pijn of een chronische ziekte kan je echt alleen maar begrijpen als je het zelf doormaakt. We hebben een redelijk groot stuk gewandeld en daarna dronken we iets op het strand. En uiteindelijk nog iets in de stad, want er was veel wind. Ik heb sinds die babbel een opgeluchter gevoel en ik denk dat er zelfs een stap vooruit is gezet in het acceptatieproces bij mij.

Dit zijn de twee nieuwe familieleden waar ik het over had. We hadden eigenlijk een Vlaamse reus, Bonnie. Zij is ook een paar keer op mijn blog gepasseerd. Helaas is ze vorige week overleden. Een half jaar geleden had ze een fractuur opgelopen aan een van haar poten, en ze is nooit meer echt de oude geweest toen. Mijn broer was heel verdrietig, want het was zijn konijn. Een vriendin van mijn zus had toevallig een nestje jonge konijntjes, dus dat kwam goed uit. Dit zijn dwergkonijntjes. Maak kennis met Jumper en Vlekje! Jumper is het witte konijntje en is van mijn broer, en Vlekje is de andere en is van mijn zus. Beide zijn het meisjes en ze zijn vijf weken oud. En om eerlijk te zijn smelt mijn hart ook elke keer als ik ze zie! Bereid je maar voor op konijnenspam op mijn blog komende tijd. Sorry not sorry.

Ik schreef deze week ook voor mijn blog, de laatste tijd beginnen de kriebels weer goed toe te slaan. Toch publiceer ik maar twee artikels, omdat ik de druk niet te hoog wil leggen voor mezelf. Ik heb natuurlijk ook meer tijd nu, ik ben thuis door mijn vingers. En dat zal ook nog een tijdje duren, maar dat ontdek je verder in dit overzichtje nog. Het artikel hierboven is nog niet verschenen dus das al een kleine sneak peak voor binnenkort. Het is wel een artikel waar ik een grote smile op mijn gezicht had toen ik klaar was met het schrijven. Af en toe moet je jezelf eens in de bloemetjes zetten dacht ik zo.

Zoals ik al zei, konijnenspam komende tijd. Het zijn niet mijn konijnen, maar gelukkig mag ik er af en toe mee knuffelen of stoeien. Van de week lagen ze beide op mijn schoot te slapen. Vlekje op mijn benen, Jumper tussen mijn benen. Het was eigenlijk best wel een grappig en tegelijkertijd schattig zicht. Ik ben echt een sucker voor schattige dieren. Maar mijn beste maatje blijft natuurlijk wel Jacqueline

Woensdagavond zat ik in het ziekenhuis voor mijn vingers. Zoals ik al vertelde, er is een stukje van mijn vingertop zwart doordat er een bloedbaan is afgesneden door de wonden. Ze konden dat niet meer zo weghalen, dus het werd een kleine ingreep onder verdoving. Lokale verdoving wel, dus ik was nog wel bewust van wat er gebeurde. Long story short: er bleek een stukje van mijn bot geïnfecteerd te zijn dus ze hebben een stukje weggehaald. Het gaat maar over een paar millimeter gelukkig, dus het is niet dat mijn halve vinger weg is. Het was wel schrikken om achteraf het te zien. Dus er zitten weer hechtingen in. Donderdagochtend zat ik terug in het ziekenhuis want ze wilden meteen zien hoe het verlopen was na een nachtje slapen. De wonde ziet er goed uit en voorlopig is het wachten op herstel. Ik ben ook een maand langer thuis gezet, dus voorlopig heb ik nog wel eventjes rust.

Dit is hoe ik woensdagavond thuiskwam van het ziekenhuis. Volledig ingepakt en met heel veel pijn want de verdoving begon uit te werken. Dus ik heb toen eventjes mijn ouders geupdated van wat er allemaal gezegd is in het ziekenhuis en daarna een pijnstiller gepakt en vrij snel gaan slapen. Het was best wel laat toen ik naar huis ging. Want het was een ingewikkelde ingreep als ik de dokter mag geloven. Door de pijnstiller viel ik al vrij snel in slaap. Gelukkig maar.

Vrijdagmiddag zag er zo uit, ik was moe en had pijn dus ik heb een stuk gelezen in mijn boek. De laatste tijd viel me ook op dat ik heel weinig las, dus daar heb ik weer eventjes tijd voor genomen. Niet alleen weinig tijd, het lukte ook niet. Na vijf minuten ging mijn e-reader alweer aan de kant omdat ik problemen had met concentreren. Deze week lukte het een beetje beter, dus ik hoop met heel mijn hart dat dat zo blijft. Ik lees momenteel ‘Piper Perish’ van Kayla Cagan. Een boek over Piper en ze is net als ik een heel creatief persoon. Het is haar laatste jaar voor ze op kamers gaat en ze wil heel graag studeren in New York. Maar dan moet ze wel toegelaten worden. Dat en vele andere struggles op die leeftijd komen aan bod. Ik had het boek al eens gelezen, maar ondertussen is het vervolg ook verschenen en dat wil ik ook heel graag lezen. Dus eventjes mijn geheugen opfrissen.

Uiteraard kan ik niet alleen maar de konijntjes spammen zonder ook deze vriend eventjes te showen. Hij krijgt natuurlijk ook nog genoeg aandacht van mij. Genoeg kusjes, genoeg liefde. Hoe snoezig de twee konijntjes ook zijn, Jacqueline is nog steeds mijn beste maatje 🙂 Always will be

Vrijdagmiddag lunchte ik met mijn zusje in de stad, want zij wilde iets gaan doen. Aangezien we niet echt een voorkeur hadden in wat we wilden eten, werd het Mc Donalds. Dat is altijd lekker. Ik zat ook echt bomvol nadien, zeker omdat ik ook nog een parfait met chocolade had besteld. Na het eten gingen we nog eventjes de winkels in. Ik heb geen onnuttige koopjes gedaan, we hebben ondertussen ook nog wat schoolmateriaal voor mijn zus gekocht. Ze moet nog een materiaallijst krijgen dus niet alles is al in huis, maar het meeste wel. Zelf kocht ik een agenda/planner, omdat ik eens wil testen of dat bijdraagt aan wat meer rust in mijn hoofd. En ook omdat ik met beperkte energie gewoon echt moet plannen, en ik wil eens kijken of een agenda dat gemakkelijker maakt. Verder kocht ik nog een nieuwe mok die ik niet nodig had maar wel schattig vond, en stickers. Irene heeft me geïnspireerd met haar blog, en vroeger had ik een cover die vol hing. Sinds mijn laptop gerepareerd is, is dat niet meer zo. Dus ik ben begonnen met stickers sprokkelen zodat ik er weer een kunstwerk van kan maken. Maar ik ga er nog wat online bestellen ook denk ik.

Had jij een fijne week?

Geef een reactie

One thought on “Week in beeld 58 | Nieuwe gezinsleden & ziekenhuis

  1. Hoe reageert Jacqueline op de nieuwe familieleden? Die konijntjes zien er allebei super schattig uit. Ook nog even laten weten dat ik heel blij ben voor jou dat je wel op de pijnstillers reageert zodat de pijnklachten tot een beetje worden afgestompt. Wegtoveren zou uiteraard nog fijner zijn maar alle beetjes helpen hé.

%d bloggers liken dit: