Al bijna heel mijn leven ben ik enigszins in gevecht met mezelf. Met wie ik wil zijn, met wat anderen denken. Ik vecht er heel regelmatig mee en het is iets waar ik nooit echt de antwoorden op heb gevonden. En eerlijk? Ik denk ook niet dat ik ze ooit ga krijgen. De afgelopen jaren ben ik heel veel bezig geweest met mezelf. Met mijn trauma’s helen, mijn leven veranderen en het inrichten met wat mij gelukkig maakt. In omgevingen waar ik me goed in voel. Het is een zware tocht geweest en ik geloof ook niet dat hij nu ineens over is. Maar er is wel hoop. Er is altijd hoop. Heel veel hoop, ook al voel je hem niet. Het is er altijd.
Ik ben drie maanden thuis geweest en in die tijd heb ik niet bepaald op mijn gat gezeten. Ik ben weggeweest met mensen waar ik van hield, heb plezier gemaakt en tijd gemaakt voor mijn hobby’s. Maar daartussen ben ik ook aan het werk geweest. Als in: helpen in het huishouden, mijn spullen opruimen en sorteren en vooral heel veel met mijn zelfreflectie bezig geweest. Mijn leven stond toch voor een groot deel stil en dat heb ik ermee gedaan. Daar zaten wandelingen tussen, daar zat soms uren mijmeren tussen en soms ook helemaal niks. Op mijn bed liggen en muziek luisteren die me raakte of ervoor zorgde dat ik voelde wat ik moest voelen. Dat heeft zijn vruchten zeker afgeworpen.
De laatste weken is er veel minder vijandigheid. Ik ben steeds meer comfortabeler om mezelf te zijn maar ook om van mezelf te houden. Om zacht te zijn voor wie ik ben en de lat niet te hoog te leggen. En dat is zo verademend. Want ik kan er wel honderd tekeningetjes bij maken (dat kan ik echt, want ik teken graag) maar na alles wat ik heb meegemaakt ben ik hier nog steeds. Vechtend, strijdend. Elke obstakel die er is geweest heb ik overwonnen op een of andere manier. Soms met de hakken over de sloot, soms na keihard op mijn bek te gaan. Maar I did it anyway. Ik heb dit ooit al een keer gezegd op mijn blog, maar nu sta ik er nog veel sterker achter. Er is geen enkel wezen in de wereld die meer meegemaakt heeft wat jij hebt meegemaakt. Niemand wist hoe zwaar het was, niemand heeft gevoeld wat er nodig was om dat allemaal te overwinnen. En daarnaast heb ik ook mijn hart niet laten verbitteren. Ik weiger dat. Mijn psycholoog zegt wel eens dat dat betekent dat ik nog wel eens vaker de scherven van mijn gebroken hart bij elkaar ga mogen rapen. Maar weet je, dan is het maar zo. Liever een extra barstje door de liefde, dan een steen waar geen pikhouweel in kan raken. Want eerlijk: mensen zeggen vragen wel eens of ik dat niet beu wordt dat het leven er altijd weer iets tegenaan gooit. Ik denk dat dat een wet is waaraan we allemaal gelijk in zijn. Goed of slecht, we krijgen allemaal onze portie. Maar dan denk ik altijd: is het alternatief dan zoveel beter? Lost het iets op als ik ook bitter en cynisch ga worden en terug trap naar alles wat mij een trap geeft? Ik denk niet dat de wereld dat nodig heeft. De wereld heeft liefde nodig en zachtheid. Dat klinkt ook een beetje alsof ik zo zeg: ahja, ik heb toch niks beters te doen dus ik doe het maar zo. Maar dat is niet zo. Het is iets wat altijd in mij zal zitten en dat krijg je er nooit meer uit. Ik ben trots dat ik mijn wonden heb kunnen helen en dat ik alles wat ik heb meegekregen in die journey kan gebruiken om andere mensen te helpen. Maar ook om vanuit dat hart liefde te geven en hopelijk hier en daar een lichtpuntje te bezorgen.
Het maakt me stiekem ook een beetje emotioneel dat het me gelukt is om van mezelf te houden. Ik heb daar zolang voor moeten vechten en heel veel demonen moeten verslaan. Maar here I am. Dapper en krachtig. Misschien jeuken die littekens af en toe nog, maar waar littekens zitten tonen ook dat er ooit kracht is geweest om een wonde te genezen. Ik wilde eigenlijk nog veel meer vertellen over zelfliefde en hoe dat voelt. Maar voor iemand die heel graag schrijft is dit heel moeilijk om te schrijven. Het is zo’n mooi gevoel, maar vooral een gevoel dat zich niet in woorden laat uitdrukken. Ik gun het andere mensen ook dat ze zo’n moment mogen meemaken. Zo’n moment van: ja, ik mag er zijn. Ik mag trots zijn op wie ik ben, en ik ben goed genoeg. Want honestly, alle moeilijke strijden die ik heb gestreden vergeet ik er meteen door. Niet helemaal, het is goed om mezelf af en toe te herinneren aan wat er nodig is geweest om dit te bereiken. Maar in vergelijking met hoe mooi dit voelt, verbleekt het al het andere. Keep going, you got this.
Liefs en dikke knuffels
Nikita ★