Week in beeld 72 | De week van de kleine gelukjes

Hi allemaal! De week die gepasseerd is was zo fijn! Ik heb heel goed nieuws gekregen, waar ik helaas nog niks over kan delen. Maar het is mooier nieuws dan ik ook kon durven dromen. Sorry voor de anti-climax. Soon enough deel ik wel meer. Daarnaast zat de week vol met mini-gelukjes. Zeker dinsdag was echt een topdag op het werk. Het is ook fijn om te merken dat ik een stuk beter in mijn vel zit. Vrijdag kwam ook het nieuwe album van K3 uit met Julia. Yes! Voor een goeie week heb ik wel weinig foto’s gemaak.

Zondagmiddag ging ik samen met mijn vriend winkelen en daarna gingen we uitblazen in een van onze vaste stekken. Het was iets drukker dan verwacht want het was Formule 1 en iedereen was aan het supporteren. Wel nog steeds op veilige afstand. Na een paar drankjes zijn we doorgegaan, want zoveel drukte vind ik niet leuk. En ik voelde ook mijn energie met de minuut naar beneden gaan.

Dinsdagochtend stond ik al van ‘s morgens in de keuken om cake te bakken! Ik had daar zoveel zin in dat ik het maar meteen toen deed. Het werd een frambozen en Milka cake. Hij lijkt een beetje aangebrand, maar dat was niet zo. Hij was nog zacht en lekker. Alleen een beetje meer Milka en een beetje minder suiker. Dan is het perfect. Sowieso vind ik framboos en Milka een hele lekkere combi. Er is een bepaalde tijd in het jaar dat Aldi potten ijs verkoopt met Milka en framboos en iedere keer zou ik die pot met karton en alles kunnen opeten. Zo lekker! De cake-versie is alleen iets meer winterproof 🙂

In de namiddag ging ik werken! Aangezien het een droge week was heb ik ook een paar keer gewandeld naar het werk vanaf het station. Nog steeds geniet ik van de kleurtjes en blaadjes. Sowieso was het echt een topdag. Mijn collega waarmee ik vorige maand naar de boekenbeurs was is in augustus mama geworden en ze kwam met haar baby langs. Ik had haar kindje natuurlijk al op foto’s gezien, maar in het echt is nog altijd iets specialer. Ze heeft ook een kwartiertje op mijn arm gezeten. Ze had ook echt van die grote blauwe oogjes waarmee ze alles bekeek. Echt, ik smolt. Zelf heb ik geen kinderwens, maar kindjes van anderen zijn echt lief! Mijn andere collega kwam ook langs toen ze met haar hond gaan wandelen was, maar die hond is nog puppy. Het was een dag vol schattigheid. Neem daarbij dat ik die dag ook het leuke nieuws vernam waar ik zo mysterieus over doe, en het was compleet.

Woensdagochtend las ik wat blogjes bij voor ik ging werken. Ik probeer dat regelmatig te doen. Niet perse voor de connecties, maar gewoon omdat ik hele leuke mensen volg. En omdat ik het zo leuk vind om de avonturen van mijn blogcollega’s te lezen. Vooral dat is de hoofdreden. Dat deed ik in gezelschap van een van mijn grote broer zijn aapjes. Vaak liggen er een paar op de keukentafel dus. De blog die ik aan het lezen was, was die van Laurine. Momenteel zit ze in Spanje dus dat is nog extra leuk. En ze doet ook aan blogmas, dus elke dag nieuw leesvoer. Daarnaast is het een hele lieve meid, dus check it out zou ik zeggen 🙂

Ik ontdekte ook een nieuwe verslaving. Dat Milka een van mijn geliefde chocoladesoorten is wisten we allemaal al denk ik. Voor Kerst is zijn er chocolaatjes met melkvulling en daarin knettersnoep. Echt zo lekker! Helaas enkel met de feestdagen verkrijgbaar. Das altijd zo, als ik iets lekker vind is het voor een feestdag of tis limited edition. Er liggen nog een paar zakjes klaar dus ik kan er nog eventjes van genieten.

Donderdagochtend had ik fysiotherapie. Bij gebrek aan zin om een normale jeansbroek aan te doen ben ik in jogging gegaan. De fysio ging heel vlotjes en nadien kon ik vlot overstappen op mijn trein. Voor ik volledig naar huis ging haalde ik twee pakketjes op van Vinted. Vijf nieuwe truien en een nieuw shirtje. Misschien dat ik ooit een haul (heet dat zo?) online zet. Het ding is dan wel dat ik niet kan meegeven van waar ze komen. Bij sommige dingen wel, er zit wel eens een merk bij. Dus als het je leuk lijkt laat het vooral weten. Dan kan ik kijken of ik er werk van kan maken.

`

Kijk jij uit naar het einde van het jaar?

Hoe het is om terug aan het werk te zijn

Hi allemaal! Sinds een maandje ben ik terug aan het werk na toch wel een hele lange pauze. Ik kon niet anders, aangezien ik niet mocht werken nadat ik mijn vingers brak in de zomer. Daarnaast moesten ze ook gehecht worden, dus twas een genezing van lange asem. Dat verhaal kennen jullie inmiddels wel. Dus er zat wel een periode van drie maanden tussen. Een kleine update hoe het nu is.

Ik werk minder dan vroeger. Meestal werk ik 18u, het is nu wel al een paar weken dat ik 25 uur werk denk ik. Snel uitgerekend. Het brengt verlichting. Zowel mentaal als fysiek. Na drie maanden had ik er ook echt genoeg van om thuis te zitten. Ik hield me wel bezig natuurlijk, maar toch. Ik heb werk nodig voor de structuur in mijn weken. Voor het moment draai ik als flexi op mijn vorige werk, dus ik vang een paar shiften per week op die leeg staan. Fysiek gaat dat prima voor het moment. Er zitten af en toe zware dagen bij, maar het komt goed.

Doordat ik nu echt deeltijds werk voor het moment, gaat dat ook beter. Ik heb meer tijd om uit te rusten en terwijl kan ik ook nog een job doen die ik heel graag doe. Dat is trouwens niet de reden dat het wat stiller was op mijn blog. Ik neem wel de tijd om te schrijven. De inspiratie is soms weg. En om er dan een artikel uit te pushen dat eigenlijk nergens op slaat, daar doe ik niet aan mee. Maar er spelen ook een paar dingen in mijn hoofd rond bloggen. No worries, ik ga niet stoppen. Maar er zijn een paar dingen die ik wil aanpassen. Maar daar laat ik mijn hoofd nog eventjes over broeden.

Back to topic, ik kan dus genoeg rusten en tegelijkertijd ook mijn eigen leven leiden. Ik sprak een maand geleden soms over moeilijke weken, die zijn bijna zo goed als weg. Turns out dat ik echt aan het verlangen was naar terug een job hebben. Ik wil daarmee niet zeggen dat ik me nu altijd happy as f*ck voel, maar het is veel beter nu. En iederen mens heeft zijn moeilijke momentjes. Hoe hard ik ook roep dat je positief moet zijn, ik heb ze ook. Ik laat het minder zien in overzichtjes of online, maar de pijn is er nog steeds. Helaas. Maar die zal er altijd zijn, welke job ik ook ga doen. Dus ik moet er af en toe gewoon mee dealen en doorbijten. Maar een job hebben die je gelukkig maakt helpt wel mee. De grote pijnaanvallen zijn voorlopig weggebleven, maar ik heb al gemerkt dat als ik dat zeg dat ik de goden ergens daarboven trigger dus ik ga braaf mijn mond houden. We gaan hout vasthouden zoals wij dat in België altijd zeggen.

Dus al bij al is het positief. Voor mijn eigen mood, voor mijn lichaam lukt het ook prima. Het is wel weer leren managen. Zeker met koken en mijn eigen hobby’s. Ik moet weer jongleren om alles te doen passen. Vroeger was dat iets gemakkelijker. Omdat ik zeg wel dat het goed gaat, maar mijn lichaam is wel gevoeliger geworden. Tegenwoordig zijn het niet perse de gewrichten die pijn doen, maar wel de spieren.

Week in beeld 71 | Sinterklaas kwam langs!

Hi allemaal! Het was een rustige week, maar tegelijkertijd ook niet want ik had twee medische afspraken bovenop mijn werkweek. De vrije tijd die ik heb gehad heb ik wel goed gespendeerd en ik had veel me-time. Ik sloeg mijn Sinterklaascadeau in en deed een paar andere inkopen die ik nog nodig had. Verder was het eigenlijk een saaie week, maar mijn mood was wel stukken beter dan vorige week.

Dinsdagochtend stond ik klaar om te vertrekken in mijn kleurrijke trui. Van regenbooghoodie van K3 naar een andere vrolijke trui haha. Ik heb hem ooit een keer gescoord op Vinted en hij heeft eigenlijk heel prikkende wol maar ik vind hem zo tof dat het me weinig deert. Terwijl dat best wel een ding is normaal. Prikkende wol en truien met een col kraag haat ik echt. Voor deze maak ik met liefde een uitzondering. En. De wereld kan wel een beetje kleur gebruiken.

Dinsdag voor ik ging werken had ik relaxatietherapie in het ziekenhuis. Eens in de twee – drie weken heb ik dat. Ik schrok er wel van want de arts die me normaal behandelt zei dat ze de normale gang van zaken een klein beetje ging omdraaien omdat ze mensen tekort hebben. The pandemic is real. Allee ja, niet dat ik dat ooit ontkend heb. Maar hij komt echt elke week dichterbij. Een van mijn oud-collega’s werkt nu ook in het ziekenhuis en hij vertelde ook al niet te positieve dingen. De angst voor mij is gelukkig wel gezakt. Ik hou me aan de regels en gebruik mijn verstand, maar de angst die ik ene paar weken geleden had, daar was weinig leven mee.

Om de tijd te overbruggen tussen mijn sessie in het ziekenhuis en mijn shift wandelde ik door de stad, ik had toch nog iets nodig. Een oudleerkracht van me tekent al heel lang kleine cartoons met zijn hond in de hoofdrol. Hij is daarmee begonnen toen Corona toesloeg in ons land en dat was zijn manier om door de pandemie te komen. Een paar weken terug kondigde hij aan op social media dat er een boekje van zou komen en ik moest hem in huis hebben. Het helpt ook mee dat het een van mijn favoriete leerkrachten was. Tegelijkertijd voelt het ook zo speciaal om een boek in huis te hebben getekend door een van mijn vroegere leerkrachten. Naast Hond Guido kocht ik ook ‘Zout’ van Doreen Hendrikx. Ik wilde het boek al heel lang lezen, maar er is geen e-book van (ik schreef eerst e-nook, de Animal Crossing verslaving is real hier) en ik wil hem toch heel graag lezen. Het is een young adult over een zeventienjarig meisje rond social media en het perfecte beeld en hoe onzeker dat tieners kan maken. Het schijnt een heel krachtig en kwetsbaar verhaal te zijn dus ik ben heel benieuwd! Ik volg Doreen ook op TikTok en ik vind haar superleuk.

Woensdag ging ik de late shift draaien, er was levering dus er was werk genoeg. Daartussen was het ook net druk genoeg om constant bezig te blijven dus het was een goeie werkdag. Ik merkte ook aan het einde van de dag dat ik de pandemie heel los had gelaten die dag. Natuurlijk niet helemaal, want ik moet erop letten dat mijn klanten met masker binnen zijn en de handgel is er ook nog steeds. Maar het was niet zo obsessief en stresserend zoals normaal. Was ik best wel trots op, onverwachts.

Donderdagochtend had ik terug fysio voor het eerst in heel veel weken. Ik wilde eerst werken opbouwen, ik denk dat allebei samen een beetje te veel van het goeie ging zijn. Op de trein las ik een stukje in mijn boek. Ik vind het ook altijd grappig als Kobo boeken aanraadt, want het zijn geen nieuwe boeken voor mij. De meeste aanraders heb ik ooit al eens gelezen. Misschien heel lang geleden als tiener, maar I did. Bij de fysiotherapie was er vandaag een stagiaire van bijna mijn leeftijd en dat was heel leuk. Het was zo’n spontaan lief persoon en we hebben echt gelachen. Ik stond eigenlijk een beetje slechtgezind op vanmorgen dus ze heeft dat wel opgeklaard. Dankbaar daarvoor! Sommige mensen hebben zoveel vrolijkheid of liefde dat ze je automatisch aansteken.

Na de fysiotherapie ging ik mijn Sinterklaascadeautje halen. Mijn ouders hebben dit jaar gewoon geld gegeven omdat mama het niet zag zitten om van winkel naar winkel te lopen met corona. Begrijpelijk en het is een kleine moeite om er zelf om te gaan. Ik had eigenlijk nog een ander paar in het oog, maar uiteindelijk zijn het toch deze geworden. Ik ben gehecht aan mijn zwarte lage schoenen en ik heb die ook het meest aan mijn voeten. Maar het zijn dus platformers en hoge schoenen. En als ik platformers echt fijn vind dan kan ik nog altijd andere varianten in huis halen. Ik heb een obsessie met Converse en het gaat niet meer veranderen vrees ik. Ik ben een duur persoon soms, maar ik ben ook heel dankbaar voor wat ik heb. Want dit is misschien een verhaal voor een andere keer, maar ik weet hoe het is om niet alles te hebben en hoe het is om in armoede te leven. Dus ja, ik ben dankbaar voor mijn collectie All Stars of het feit dat ik mijn blog aan het schrijven ben op mijn iPad.

De laatste tijd word ik heel erg blij van Happy Socks. Ik heb een hele lange tijd (twee jaar denk ik) gezworen bij sneakersokken. Maar ik begin te merken dat ik Happy Socks ook heel leuk vind. Deze zijn nieuw, die heb ik gekocht samen met mijn schoenen. Ik kon dus ook niet wachten om ze aan te doen. Er waren er nog met eendjes en die vond ik het allerleukst maar die hadden ze niet meer in mijn maat helaas. Maar het zijn twee kleurrijke paren geworden. Waarschijnlijk ga ik ook een snuffelen op de site van Happy Socks zelf want die hebben heel veel leuke patronen en sokken. Ik droeg heel lang ook lage sneakers en dan zijn sneakersokken ideaal. Maar nu met hoge schoenen zijn hoge sokken veel beter.

Ik denk een maand geleden stuitte ik op de Zwitsal parfum in Kruidvat, iets waar ik al een tijd naar op zoek was. De geur van Zwitsal is er eentje die ik heel erg graag ruik. Ondanks ik geen kinderwens heb. En ook, als ik een flare-up heb of een pijnaanval dan zijn zoete of zware geuren echt een prikkel die het nog slechter maakt. De geur van Zwitsal is neutraal genoeg om het niet erger te maken. Ondertussen heb ik ook een body mist van Zwitsal, maar die ruikt daarnaast ook nog bloemig. Gelukkig niet te zwaar dus ik ben blij. Ik kan ook extreem gelukkig worden als Zwitsal in promo staat bij Kruidvat haha. Iedereen zijn gelukjes 🙂

Week in beeld 70 | Heel veel lezen!

Hi allemaal! De week die gepasseerd is was heel rustig. Ik verwachtte het al toen ik de weer app op mijn gsm bekeek, maar het ging een hele week regenen en waaien. Met af en toe een paar zonnestraaltjes. De herfst is nu eenmaal in het land, maar dat weer nodigt ook niet echt uit om buiten rond te lopen. Daarnaast had ik ook veel pijn en dat kost me energie. Dus het was geen wilde week. Wat wel positief was, was dat lezen wel een stuk beter lukte. Ik ga niet te vroeg juichen want wie weet is het van korte duur, maar van elke minuut dat ik kan lezen geniet ik. Lezen is geen wedstrijdje maar wel iets waar ik zoveel van hou. Dus dat het een tijdje niet lukte was best wel verdrietig voor mij. Een ander memorabel moment was dat er een einde kwam aan de zoektocht van het nieuwe K3’tje. Voor veel mensen misschien gewoon iets wat gewoon passeert, maar aangezien ik K3 altijd opzet als het moeilijk gaat voor mij wel iets wat ik volgde. Spoiler alert: ik ben heel blij met de winnares. Voor de rest was het een frustrerende week. Normaal laat ik me zo niet neerslaan door frustraties of die kleine negativiteit. Maar dinsdag is het bergaf gegaan en tis precies ook niet meer weggegaan. Zo’n weken zijn er ook. Dit was niet de beste.

Zondagavond werd mijn lief onverwachts opgebeld om te komen werken waardoor ik een paar uur alleen was. Ik heb de finale helaas niet live kunnen kijken, dus ik keek achteraf. Natuurlijk wist ik al wie de winnaar was en zelfs in welke volgorde de anderen afgevallen waren. Maar ik vond het nog steeds heel leuk om te kijken, zeker omdat er nieuwe liedjes werden gezongen. Mijn ultieme favoriet was eigenlijk Kato, maar daarna werd het Julia. En ik ben dus heel blij met wie gewonnen heeft.

Omdat mijn lief moest werken gingen we ‘s avonds uit eten want geen een van ons had zin om te koken. We aten in een restaurant niet zo ver van de winkel. De mensen die daar werken zijn klanten van ons, dus dat is altijd leuk. Het was heel lekker, maar de porties zijn echt enorm. En ik ben geen gigantisch grote eter dus er kon een portie mee naar huis. Daarna zijn we nog iets gaan drinken en daarna bedtijd want we waren allebei moe. Ik moest niet werken die dag, maar gewoon functioneren en bestaan op dagen dat de regen met bakken uit de lucht valt is vermoeiend. Het kost me zoveel meer energie.

Dinsdagochtend ging ik boodschappen doen. Nu ik achteraf kijk lijkt het alsof ik alleen maar snacks mee heb, maar dat is niet zo haha. Onder die snacks lag ook echt eten. Ik wilde ook chocolade meebrengen voor mijn broers en zus voor hun Sinterklaas. Ze hebben het al gekregen want ik ben een sucker in wachten om dingen te geven. Alleen al het idee dat ik een ander blij kan maken met een kleinigheidje maakt me blij. Allemaal vonden ze het heel leuk dat ik chocolade had meegebracht. En dat maakte mijn dag ook weer beter. Wat nodig was trouwens, want in de namiddag ging ik werken en het was niet ‘s werelds beste werkdag. Die zijn er nu eenmaal ook.

Feestdagen betekent ook dat Ferrero Rondnoir weer in de winkelrekken ligt. Ik weet niet hoe het in andere winkels zit, maar deze vind ik dus alleen rond december. Dus toen ik ze vond was ik als een kind zo blij. Ik zette ze op mijn story en kreeg veel verbaasde reacties van mensen, dus blijkbaar kennen heel weinig mensen deze versie. Het zijn bijna dezelfde chocolaatjes, alleen van pure chocolade en rond de chocolade zitten nog hele kleine pure bolletjes. Wat ik het allerlekkerste vind aan de hele bol trouwens. En de vulling is zacht en rijk van smaak. We zijn een dag later en de halve doos is al weg. Dus volgens mij is dit niet de laatste doos die in huis komt deze maand.

Zoals ik al zei, ik las iets meer deze week en dat maakte me heel blij! Op de trein zaten er een paar drukke mensen dus ik was bang dat dat slecht ging zijn voor mijn leesconcentratie. En eventjes later kreeg ik ook controle of ik wel een geldig vervoersbewijs had en normaal haalt dat me ook uit mijn flow. Maar nee, beide maakten geen verschil. Ik heb echt een kwartiertje goed kunnen lezen en dat alleen al was zo fijn!

In de namiddag ging ik dus werken, en op zich was het niet zo’n hele stomme shift. Tot ik later tegen de tijd van mijn pauze heel veel pijn kreeg. Normaal verzacht mijn pauze dat wel een beetje omdat ik dan tien minuten kan zitten, maar dat was ook vandaag niet het geval. Meer nog, doordat ik stil zat kreeg ik koud en dat maakte het nog erger. Dus ik ben maar mijn trui gaan halen van het werk. Het was een mooi zicht, een dikke hoodie en daarboven op nog een fleece trui. Alles voor warmte. Tegen de avond kreeg ik ook nog een hele boze klant. Ik ga niet in detail treden want privacy. Maar hij was niet echt beleefd. Normaal kan ik daar tegen en zeker na alle lockdowns die we gehad hebben want mensen waren echt onbeleefd toen. Maar ik had al pijn, vrij veel zelfs. En dat kon er niet meer bij. Mijn collega zag het wel want hij kwam kassa overnemen zodat ik kon kalmeren in het bureau. Dus ik heb toen eventjes mijn hart gelucht bij mijn beste maat en dat maakte weer een heleboel goed. Een halfuurtje later kreeg ik dan een hele lieve klant terug die mijn glimlach terug op mijn gezicht toverde. Voor elk moeilijk of stom moment in het leven is er als tegengewicht meestal een lichtpuntje. Je moet het enkel willen zien en omarmen.

Woensdagmiddag had ik ook shift, er was levering dus dat betekent dat de tijd goed vooruit gaat want er is veel werk te doen. En door interne problemen was het de laatste tijd ook wel knokken met de leveringen, maar vandaag viel het goed mee. Toen ik aankwam op het werk merkte ik dat die klant van dinsdag nog hoog zat, dat ik nog steeds niet honderd procent in orde was. Het is een beetje zo’n week denk ik. En als kers op de taart kondigden ze donderdagavond aan dat er vrijdag een nieuw overlegcomité is. Anyways, ook woensdag las ik eventjes op de trein, maar ik wilde ook eventjes tonen hoe ik mijn e-reader heb opgepimpt met de stickers die ik een tijdje terug heb getoond. Ik ben er heel blij mee. Ze zijn allemaal fantastisch maar een e-reader is niet groot dus het waren een paar zware knopen om door te hakken haha. Ook nu las ik weer een paar pagina’s. Ik ben na de helft van de week ook op de helft van mijn boek en daar ben ik zo blij mee!

Woensdagmiddag vloog voorbij, we hadden werk genoeg om handen. Toen ik ‘s avonds mijn social media bekeek bleek dat de Spotify Wrapped van dit jaar klaar was. Ik kijk altijd uit naar dat moment. Eigenlijk kon ik dit jaar wel een beetje voorspellen welke liedjes er in mijn top zouden staan en het is geen verrassing. Vooral die eerste niet, ik heb hem echt duizend keer opgezet als ik weer eens in tranen was om mijn gezondheid. Oke, volgens Spotify maar 95 keer maar shttt. Ik moest ook opzoeken wat Nederpop betekende trouwens, maar ik kan me er wel in vinden. Ik luister heel veel Nederlands. Minder dan vroeger, maar zoals je ziet is er maar een Engelse artiest in mijn lijst te vinden. Het verbaast me echt dat K3 er dit jaar niet in stond want vorig jaar stonden ze op nummer een. Echt in heel mijn Wrapped, geen woord. Misschien volgend jaar haha. Er zijn altijd mensen die dat irritant vinden als mensen dat delen in hun story en ik denk ook niet dat er veel mensen echt zitten te wachten op mijn overzicht, maar ik vind het leuk om te delen en te zien van anderen. Zoveel verschillende muzieksmaken! En altijd grappig om te zien als iemand dezelfde resultaten had als ik.

Aangezien het ondertussen al december is hangt er overal al decoratie en lichtjes. Wij gaan niet echt vieren, maar ik vind de lichtjes wel altijd gezellig. Zeker ‘s avonds in het donker naar huis, het maakt de donkere winter toch iets beter. Ik vind het wel gezellig.

Herinner je je die volle doos met Fererro Rondnoirs nog aan het begin van mijn overzichtje? Dit was donderdag. In drie dagen was hij leeg. Erger nog, ‘s avonds had ik gevraagd aan mama of ze een nieuwe doos wilde meebrengen voor me (ik had echt de energie niet voor boodschappen te doen) en die staat halfleeg naast me. Ik ben echt erg. Ik eet veel chocolade maar dit is zelfs voor mij extreem. Maar ze staan maar beperkte tijd in de winkel dus ik moet ervan profiteren. En aan de andere kant, het is een kutjaar. Treat yourself 🙂

Donderdag was het echt keihard aan het hagelen. En echt luid. Ik was ook verbaasd dat er zoveel viel, heel eventjes zag het voetpad en de straat er wit uit. Het was van korte duur want erna is het gaan regenen en smolt alles weg. Later was de lucht ook aan de ene kant blauw en aan de andere kant grijs. Het Belgisch weer. Al denk ik dat het bij de buurlanden niet veel beter is. Ik wacht vol liefde op een beetje sneeuw, zo net genoeg dat je erdoor kan stappen en genieten van de witte pracht. En net niet te veel want ik heb mijn trein nodig haha.

Donderdag was ik moe en had ik ook wel pijn, dus ik heb eigenlijk een hele dag in pyjama gezeten. Tegen de avond las ik ook weer een stukje. Ondertussen zit ik al over de 200 pagina’s. Ik kijk ernaar uit want na dit deel komen de twee laatste delen en die heb ik nog niet eerder gelezen. De vorige delen las ik al in het Nederlands. Maar lang geleden, vandaar dat ik ze herlees. Zodat ik kan volgen als ik aan de nieuwe delen begin. En tegelijkertijd kan ik me ook voorbereiden op afscheid nemen van de boeken want Ransom Riggs heeft aangekondigd dat er geen nieuwe boeken meer komen in de reeks. Maar na zes boeken van meer dan 400 pagina’s is het ook wel mooi geweest eigenlijk. Als ik me niet vergis ging hij een compleet nieuwe serie of verhaal schrijven, dus ik ben eigenlijk wel benieuwd. Ransom Riggs is een held want door zijn boeken heb ik ingezien dat anders zijn ook een kracht is.

Van de week publiceerde ik ook een postje over mijn liefde voor K3 muziek, omdat dat ooit een plekje moet krijgen op mijn blog. Dit is een plek waar ik mezelf uit, waar ik ook mezelf ben. En er zou een dag komen dat K3 daar ook een plekje zou krijgen. Afgelopen week brak die dag aan. Ik bestelde de nieuwe K3-trui en ging erin werken. Ik werk voor het moment zonder uniform dus het was zichtbaar. Trots op mezelf dat ik het gedaan heb want ik ben zolang bang geweest om de dingen die ik echt leuk vind te tonen. Verstoppen voor commentaar, om maar normaal te zijn. Na een paar jaar is dat gewoon een overlevingsmodus geworden. Maar dat wil ik niet meer. En eigenlijk, als mensen ernaar vragen en ik vertel het is er niemand die het gek vond. Meeste mensen vinden het mooi wat K3 voor mij betekent. Dit was wel een grote stap vooruit voor mij. Past Nikita zou echt juichen voor me.

Hoe was jouw week?

Over K3 muziek en jezelf zijn

Hi allemaal! Met de keuze van het nieuwe lid van K3 vond ik dit een mooi moment om hierover te schrijven. Wie mijn blog al iets langer volgt weet dat ik nogal gehecht ben aan de meisjesgroep. Ook al is de combinatie al heel vaak veranderd. Ga ik echt een heel stuk over K3 schrijven op mijn blog? Yup. Maar ik daarnaast heb ik ook ontdekt hoe mooi het is om jezelf te kunnen zijn en die twee zijn een beetje gelinkt aan elkaar. Dus ik hang er ook nog eventjes een mooie boodschap aan.

In 1998 ontstond de groep, wat eigenlijk een jaar is nadat ik geboren ben. Net als iedereen in mijn generatie ben ik ermee opgegroeid. Ook met de rest van Studio 100. Ik betrap me heel vaak op uitspraken zoals ‘in mijnen tijd was Gert nog het baasje van Samson’. En dan kijken mensen mij heel dwaas aan want ik klink als een oud omaatje van 80 jaar. In my defense, ik heb spieren en gewrichten die me vaak zo laten voelen. Dus laat mij praten. Waar was ik nu? Ik ben opgegroeid met Kristel, Karen & Kathleen. Als klein meisje was ik niet heel weg van K3, ik vond ze prima. Later weet ik nog dat ik toen ik in het lager zat ik Sims 2 speelde met op de achtergrond LimeWire waar K3 op speelde. Of Youtube. Het waren mijn twee afleidingsmanoeuvres als ik weer eens een stomme week had gehad op school waarin ik moest weglopen van klasgenoten of soms oudere kinderen. Het waren mijn reddende engeltjes, allebei. Toen ik in het eerste middelbaar zat kwam Josje in de plek van Kathleen en ik had daar niet echt een mening over (nu wel trouwens, de liedjes met Kathleen zijn echt vibes). Ik heb toen de wedstrijd niet gevolgd omdat mijn ouders niet wilden kijken en er was geen iPad of zender of wat dan ook om het te volgen. Dus veel later kwamen de afleveringen online en toen heb ik alles wel gezien.

In 2015 wilde Josje ermee stoppen, en daarmee ook de twee andere dames. Ik stopte toen ook met mijn verzorgingsrichting en ging naar Publiciteit, want het eerste jaar in Publiciteit was ook de wedstrijd waarin Hanne, Marthe en Klaasje wonnen. Ik herinner me nog heel goed dat ik al het nieuwe op school heel eng en overweldigend vond en dat ik elke week uitkeek naar de vrijdagavond. Dat doen veel mensen in hun schooltijd, maar voor hele andere redenen wel. Hanne won toen zonder enige ervaring in zang, dans of acteren. Ik zat net in dat jaar in mijn eerste jaar in een compleet nieuwe richting. Hanne werd mijn inspiratie om zelf ook te knokken voor school en zo slaagde ik ook voor mijn schooljaar. Dus alleen al daarom is K3 een belangrijke muziekgroep in mijn leven. Afgelopen week werd Julia gekozen als vervangster voor Klaasje. Ik was diehard fan van Kato, maar Julia kreeg ook een plekje in mijn hart. En met de finalisten die er nu waren had zij mijn voorkeur. In de tijd met Hanne, Marthe en Klaasje ook, dat was mijn favoriete combinatie. Vooral Marthe had mijn voorkeur. Ik weet niet of ik goed ben in wedstrijden voorspellen of ik gewoon een goeie smaak heb, dat laat ik in het midden.

Ik moet zeggen dat mijn favoriete combinatie wel Hanne, Marthe en Klaasje was. Ik ben opgegroeid met een andere combinatie, maar ik weet niet. Zij hebben iets aanstekelijks voor mij. Ik kan heel blij worden van muziekclips kijken en mijn TikTok ontploft er ondertussen ook van. En naar mijn mening zijn de liedjes ook iets betekenisvoller geworden. Natuurlijk zijn er nog altijd liedjes zoals Rettetet of Play-O die bijna nergens over gaan. Maar ze hebben een liedje over andere geaardheden (Prinsesje en Superman) of over dementie (Mijn Held) en zelfs tijdens de eerste lockdown werd er een liedje gemaakt om mensen een hart onder de riem te steken. Een van mijn favoriete liedjes is Verlegen Vlindertje, dat is ook het liedje waar Klaasje een stukje solo op haar dwarsfluit speelt. Verlegen Vlindertje gaat over de meer verlegenere of introverte mensen in de maatschappij. Toen die CD uitkwam waar die op staat, zat ik heel erg in de knoop met mijn introverte kant. Ik voelde me raar in een wereld die altijd maar tettert en extravert is. Dankzij Verlegen Vlindertje heb ik geleerd dat ik dik oke ben als stiller persoon. Ik deed in die tijd ook aan handlettering en ik heb een stukje van de tekst gehandletterd en die hangt nog steeds op mijn kamer.

Toen in 2019 mijn opa stief heb ik bijna altijd K3 opgezet. Niet dat het toen tijd was voor een feestje, maar de nostalgie maakte me rustig en het bekende ervan ook. Nog steeds. Als ik onrustig ben of mijn week niet heb staat K3 op. Niet perse trouwens, ik luister het ook gewoon als ik daar zin in heb. Maar er zijn een paar cruciale of moeilijke momenten geweest waar hun muziek dingen verlicht heeft. En daarom zijn ze zo belangrijk voor me. Hun muziek laat me beter voelen als ik het nodig heb. In de halve finale moesten de overgebleven kandidaten Superhero zingen als openingsnummer en op een gegeven moment kwamen de twee andere K’tjes erbij. En toen zongen ze: ‘Als je denkt ik kan niet meer verder gaan, wees niet bang wij komen eraan’. En ik voelde dat, want dat is letterlijk wat K3 altijd voor me gedaan heeft. Er zijn zoveel liedjes waar ik een belangrijk kantelpunt aan kan koppelen. Van 10.000 luchtballonnen tot Luka Luna tot Land van de Regenboog. Zelfs aan Waterval zit al een betekenis. Ik sluit niet uit dat ik ooit een overzichtje geef van de liedjes waar een betekenis aan hangt. Niet alleen van HKM, maar ook van de oude formaties.

De boodschap die ik wil meegeven hierover is rond jezelf zijn. Jarenlang heb ik mijn ‘gekke trekken’ weggestoken voor anderen. Om maar geen commentaar te krijgen en netjes ‘binnen de lijntjes te kleuren’. Alleen in dat gevecht raak je meestal jezelf kwijt en dat deed ik ook op een gegeven moment. De jaren erna leerde ik mezelf beter kennen, en nog steeds leer ik dingen over mezelf. Je bent ook nooit uitgeleerd in het leven, op welk gebied dan ook. Veel gekke trekken kwamen stilletjes aan naar buiten maar die van K3 bleef beperkt tot familie en goede vrienden. Nu niet om te zeggen dat ik het van de daken schreeuw, maar ik schaam me er ook niet meer voor. Ik deelde het al vaker in mijn weekoverzichtjes, maar ook toen Julia gekozen werd heb ik mijn blijdschap gedeeld in een story op Instagram. En om het in de woorden van K3 zelf te zeggen: ‘Wie is wel en niet normaal, als we zoveel van elkaar verschillen allemaal’. Komt uit Niet Normaal trouwens. We hebben allemaal onze eigen gekke trekken, onze eigen obsessies en onze eigen smaken. En zolang er niemand gekwetst raakt of de wereld er niet slechter van wordt, wat is dan eigenlijk het probleem?

Dit geldt niet alleen voor mijn liefde voor K3, maar ook voor jullie. De dingen die je anders maken of gekker, zijn juist de dingen die jou uniek maken. Misschien is het net als ik een andere muzieksmaak, misschien is het je kledingstijl, misschien is het je kapsel. Juist die dingen die ons anders maken, maken ons mooi. En hoe saai zou de wereld zijn als we allemaal als robotten hetzelfde leuk vinden en doen. Misschien zit je nu in een omgeving met mensen die je raar vinden. Maar de ‘preek’ die ik al een paar keer heb gegeven dit jaar, op een dag kom je mensen tegen die dat niet vinden en je zullen omarmen voor wie je bent. Met je imperfecties, met de dingen die je anders maken maar ook zeker met de dingen die je een prachtig mooi mens maken. Zolang je er niemand kwaad mee doet, is er toch helemaal geen probleem. Spread the joy en doe waar je blij van wordt. De wereld kan het goed gebruiken.

En voor wie het zich zou afvragen: ja, de K3-trui die ontworpen is nu Julia gekozen is ligt in mijn kast. En nee, hij gaat niet enkel als pyjama gebruikt worden. Ik ga hem in het openbaar dragen, en als ik lef genoeg heb doe ik hem vandaag aan om te gaan werken. Ik werk zonder uniform dus should be fun.

Heb jij bepaalde liefdes of obsessies waar mensen van opkijken?