Een rustplek met chronische pijn

Hi allemaal! Zoals ik al vaker heb benoemd, ik heb vaak last van chronische pijn. De ene dag al erger dan de andere. De boodschap is vaak doorbijten en toch iets van je dag maken, maar dat is niet mogelijk. Soms moet je rusten. Iedereen, ook mensen die perfect gezond zijn. Een plek om tot rust te komen, om je lijf tijd te geven om op te laden is belangrijk. En dat dat een plek is waar je je comfortabel voelt is ook belangrijk. Ik werk zelf al meer dan een jaar aan die fijne plek, maar er is altijd ruimte voor verbetering. Let’s go!

Muurdecoratie

Wij wonen in een appartement waar de muren helaas geen toffe kleurtjes mogen krijgen. Maar dat betekent niet dat ik er geen toffe plek van kan maken natuurlijk. Ik had geluk en mocht van Posterstore.be een paar posters uitkiezen. Het was vooral een moeilijke knoop om door te hakken want er waren heel veel posters die me enorm aanspraken. En aangezien ik een perfectionist ben, wilde ik er de mooiste uitkiezen voor mezelf. Al wist ik al vrij snel uit welke categorie er een print ging meekomen. Wie mijn blog al langer volgt weet dat ik een zwak heb voor mooie quotes. Laten ze nu net een volledige categorie aan Teksten en Quotes hebben. Dus ik kon meteen mijn hart ophalen in alle mooie teksten. Ik koos voor de boodschap die ik nu het best kan gebruiken en dat is ‘I am still learning’. Op veel gebieden moet ik nog veel leren en dat is dik oke! Maar af en toe kan ik de reminder wel gebruiken dat ik op mijn 24 jaar nog helemaal niet perfect hoef te zijn. Elke ochtend mijn ogen opendoen en dat zien is een goeie tactiek denk ik dan.

Bij Posterstore kan je -ofcourse- je hart ophalen aan de meest mooie posters en lijsten in Scandinavisch design. Iets wat mij heel enthousiast maakt en zeker toen ik het geheel zag in het echt toen de postbode was geweest. Voor iedereen is er wel wat wils, ze hebben zoveel mooie prints en elke dinsdag komt er een nieuwe collectie online. Wat betekent dat je elke dinsdag weer kan zwijmelen over nieuwe posters. Zo krijgt je huis of jouw plekje nog net wat meer persoonlijkheid. Al is het voor een nieuwe wind in huis of gewoon omdat je je nieuwe stekje wil personaliseren. Sowieso vind je wel iets. Wat ik zelf ook mooi meegenomen vind is dat de posters op duurzaam papier geprint worden en van hoge kwaliteit. Zo gaat het allemaal lang mee en is Moeder Natuur ook weer blij.

Niet alleen ik mocht mijn slaapkamer opvrolijken met nieuw materiaal, ook jij kan dat doen. Ik heb namelijk voor jou een kortingscode die je 50% procent korting geeft op je bestelling. De code geldt op alle categorieën, met uitzondering van de Selection posters. Met de code nikita50 krijg je tot 22 augustus korting op jouw bestelling van Posterstore.

Mijn collectie aan knuffels

Ik ben 24 maar nog steeds een sucker voor schattige knuffels. Sluit mij op in een speelgoedwinkel en ik ga met alles wat mijn hart steelt naar huis. Ondertussen liggen er ook genoeg hamsters van de Albert Heijn tussen, en mijn minions omdat ik ooit een hele grote liefde voor ze had. Die is minder geworden, maar ik kan het niet laten ze weg te doen. De twee belangrijkste knuffels zijn mijn blauw konijn omdat die een speciale betekenis voor mij heeft en mijn knuffeltje van Lady & The Tramp omdat ik die al van klein meisje heb. Mijn blauw konijn heb ik gekocht toen ik pas begonnen was met alle onderzoeken rond chronische pijn en vermoeidheid, dat is een beetje mijn buddy daarin geworden. Hij is mijn medestrijder als ik het eventjes niet meer zie zitten en huilend van de pijn of soms wanhoop op mijn bed lig of zit. En samen hebben we al heel wat series op Netflix verslonden en films gezien. Het klinkt heel raar voor iemand van mijn leeftijd, maar voor mij werkt het. Ik heb hem ook stiekem meegesmokkeld in mijn tas toen ik moest langsgaan voor mijn eindgesprek in het ziekenhuis.

Fleecedekens & mijn verzwaringsdeken

Ik heb sinds een paar maand een verzwaringsdeken. Voor het moment gebruik ik hem niet omdat het veel te warm is om hem te gebruiken. Maar op echt slechte dagen vind ik het heel fijn om hem te gebruiken. Het gewicht is verdeeld en drukt soms echt op de plekken waar het moet drukken. Als ik niet onder mijn verzwaringsdeken lig, is het wel een zachte fleece. Ik heb er een paar liggen op mijn kamer, maar ik hou van fleecedekens. Ze zijn zacht, ze zijn comfortabel en vaak ook nog eens een leuk kleurtje of schattig printje. Tegen de wintermaanden moet ik me altijd inhouden om geen nieuwe schattige dekens te kopen, want je kan maar een deken tegelijk gebruiken natuurlijk.

Mijn e-reader & iPad

Deze twee vrienden liggen ook altijd in mijn buurt. Vroeger las ik op mijn iPad maar sinds een maand lees ik op mijn e-reader. Het ding is, ik heb zo van die dagen dat mijn lichaam beveelt om rust. Om dan een hele dag naar het plafond te staren is ook een beetje saai. Op mijn iPad heb ik spelletjes, heb ik mijn social media, heb ik Netflix, Disney+ en Youtube. Die drie zijn vaak al genoeg om me bezig te houden. Maar ik ben een lezer en lezen in mijn bed is iets wat ik heel graag doe. Dus mijn e-reader ligt vaak onder mijn kussen om me gezelschap te houden als het niet gaat.

Warmtekussens

Er ligt wel altijd ergens een warmtekussen, ik heb er twee en vaak liggen ze beide ergens in een hoek of naast me. De reden dat ze in bed liggen is omdat ik ze relatief gemakkelijk terugvind dan. Het is al vaker gebeurd dat ik midden in de nacht wakker werd door een pijnaanval, en dan is het fijn als ik mijn warmtekussen snel vind en in de microgolf kan gooien om hem op te warmen. De pijn kost mij vaak al genoeg slaap en als ik allerlei toeren moet uihalen om mijn kussens terug te vinden dan is dat niet fijn. Ik ga nooit slapen met mijn kussen op zijn warmst, meestal val ik ook pas in slaap als de pijn een beetje is afgenomen door de warmte. En sowieso zorg ik ook dat hij veilig ligt en als ik slaperig begin te worden duw ik hem meestal van me af. No worries, ik weet wat ik doe.

Koptelefoon of draadloze oortjes

Het hangt er van af welke van de twee het meeste is opgeladen, maar ik heb altijd wel een van de twee mee. Als ik niet kan slapen door pijn of andere redenen begin ik vrij snel in paniek te schieten. Want meestal komen dit soort nachten op momenten dat het niet uitkomt. De nacht voor een lange werkdag, een uitstap. Het ding is, die paniek jaagt slaap alleen maar meer weg. Muziek is al bijna mijn hele leven het ding dat mij rustig houdt en ook ’s nachts. Ik heb een playlist waar ik enkel kalme liedjes heb gestoken of artiesten waarvan hun stem me kalmeert en die zet ik meestal op. Met een timer wel, meestal ben ik terug in dromenland voor de muziek gestopt is. Er zijn ook helaas nachten dat dat niet zo is. Overdag ook trouwens. Ik ben iemand die bijna opstaat met muziek en ermee gaat slapen.

Heb jij een rustplek als je je niet goed voelt? Ongeacht of je chronische pijn hebt of niet.

Hoe ik mijn vingers brak tijdens een dag pretpark

Hi allemaal! In een van mijn weekoverzichtjes vertelde ik over het feit dat ik gebroken vingers heb. ’t Is te zeggen, de topjes dan. Ze zijn niet volledig gebroken. Dan zou ik denk ik niet met zoveel plezier op mijn laptop zitten tokkelen. Het zijn de vingers die ik normaal ook gebruik, maar het gaat eigenlijk vanzelf of als tweede natuur om ze niet te gebruiken tijdens het typen. En als ik het toch waag dan herinnert de pijn me er wel aan dat ik dat geen tweede keer moet proberen. Maar vandaag wil ik graag het uitgebreide verhaal doen. Als soort van herinnering, om mezelf misschien over een paar jaar eens uit te lachen. En omdat het toch een soort van avontuur of belevenis was.

Note voor ik begin: er komen een paar gruwelijke details (zonder foto’s) bij. Als je niet goed tegen horrorverhalen kan met bloed dan kun je deze post best skippen. Er kwam namelijk niet alleen een breuk bij kijken.

Dinsdag 27 juli. De dag van mijn verlof waar ik al een tijdje naar uitkeek. Ik had afgesproken met mijn zusje om naar Plopsaland te gaan. Ik heb nog gewerkt daar, en in het zwembad ernaast. Hele toffe tijden gehad. Maar het allerleukste is nog altijd zelf een dag pretpark doen. De wilde attracties, in mijn geval ook viben op de muziek van Studio 100. Ik hou ervan. Ondanks dat ik iemand ben die graag in rustige omgevingen ben en graag stilte om zich heen heeft, een dag pretpark is de hemel voor mij. Ondanks coronamaatregelen en ondanks het attracties met een mondmasker doen werd. Ik heb me prima geamuseerd en de dag was voor herhaling vatbaar. Althans, tot ongeveer vijf uur in de avond. Wat daarna gebeurde zou ik niet klasseren onder ‘voor herhaling vatbaar’. Door de dag heen waren er twee vrienden van mijn zusje bij ons aangesloten, wat ik niet zo erg vond want het waren toffe mensen. Heel veel gelachen ermee. Ik wilde een dag enkel met mijn zusje, maar ik vond het ook prima dat zij mee gingen. En achteraf gezien was dat net onze redding.

Rond vijf uur wilden we alledrie (uitgezonderd mijn zusje) in de Anubis The Ride. Een rollercoaster met drie loopings en die binnen de minuut terug in zijn station is. Ik hou van die attractie en het was een van de dingen die we nog niet hadden gedaan die dag omdat de wachtrij echt altijd meer dan een uur was. Plots was hij maar tien minuten meer, dus we besloten ervoor te gaan. Tassen werden voor eventjes bij mijn zusje gedumpt, wat zij prima vond overigens. Buiten stonden dranghekken om de bezoekers te begeleiden naar binnen. En waarschijnlijk ook omdat er een goeie wachtrij zou zijn die coronaproof was. Die was er niet buiten dus in ons enthousiasme stapten we over de touwen heen. Dat was een domme actie. Dat geef ik toe. Het eerste touw ging prima, het tweede iets minder. Mijn voet bleef hangen. Ik schoof over de grond en doordat mijn voet bleef hangen aan het touw, viel het hek ook om. Op mijn vingers. Mijn middelvinger en mijn ringvinger. Ik zag bloed, maar in eerste instantie deed ik er lacherig over. Waarschijnlijk een schaafwondje. De twee vrienden van mijn zusje keerden terug omdat ze lawaai hadden gehoord en aan hun reactie hoorde ik meteen dat het niet gewoon twee wondjes waren. En toen keek ik beter. De top van mijn middelvinger was bijna los (niet rondom rond trouwens bedoel ik, zo erg was het nu ook weer niet). Bij mijn ringvinger zaten er een paar hele diepe sneden. Het deed onmiddelijk heel veel pijn. Achteraf heb ik zelfs gehoord van een van haar vrienden dat hij een stuk van mijn bot heeft gezien. Ik ben zo blij dat hij dat niet op het moment zelf had verteld want ik was toen al vrij overstuur. We keerden snel terug naar mijn zusje, de vrienden van mijn zusje werkten beide in Plopsaland dus zij gingen hulp halen in het dichtste kraampje. Ik was heel duizelig, voornamelijk door de schrik. Niet door de val, ben nooit echt op mijn hoofd gevallen. Er was ook een bezoeker die echt heel behulpzaam en lief was. Mijn zusje en een van haar vrienden hebben me toen ondersteund tot aan de EHBO post en die lag gelukkig niet zo heel ver weg.

Bij de EHBO bekeken ze de wonden, en besloten al vrij snel dat zij niet zoveel konden doen. Dat het genaaid moest worden. Voor de Nederlanders onder mijn volgers: het moest gehecht worden. Dus ze zouden de ambulance bellen. En toen kwam het pijnlijkste van al in mijn ogen: mijn zusje mocht niet mee. Nu ben ik wel volwassen genoeg om alleen naar het ziekenhuis gevoerd te worden. Het ding is, dat betekent dat ze helemaal alleen naar huis moest. De vrienden die bij haar waren, wonen niet in onze buurt. Ze hield zich sterk maar ik voelde en zag dat ze het moeilijk had. Ineens was de paniek niet meer om mijn vingers, maar om mijn zusje. De rit naar het ziekenhuis probeerde ik met een hand haar gerust te stellen via berichtjes. In het ziekenhuis werden er foto’s gemaakt van mijn vingers om breuken uit te sluiten. Helaas voor mij kon dat niet uitgesloten worden. De bovenste kootjes van beide vingers waren gebroken. Mijn vingers zitten niet in het gips, ik weet ook niet of ze dat voor enkel het kootje doen. En met die wonden ging dat ook gewoon niet. Wondes werden gehecht, ik kreeg twee porties antibiotica en een voorschrift mee van de artsen en ik mocht gelukkig gaan. Want er was misschien sprake van operatie of overnachting. In een onbekend ziekenhuis, in een onbekende stad. Toen de verpleegster de laatste zorgen aanbracht (buisverbandje) voelde ik mijn telefoon naast me trillen. Met een hand keek ik, en ik had een berichtje van mijn moeder dat mijn zusje veilig thuis was gekomen. En toen pas ben ik rustig geworden. Ik heb me ook geëxcuseerd bij de verpleegster omdat ik niet arrogant of phone-addicted wilde overkomen in een situatie als deze. Normaal heb ik wel wat anders aan mijn hoofd dan mijn telefoon in zo’n situatie, maar ik was bezorgd om mijn zusje. Meer dan mijn vingers die keihard aan het bloeden waren en heel veel pijn deden. Toen ik uitlegde aan de verpleegster waarom ik zo addicted was aan mijn telefoon begreep ze het gelukkig wel. Uiteindelijk mocht ik dus gaan. De verdoving van tijdens het hechten begon toen ook uit te werken en de pijn was vrij heftig. Ik zeg dat terwijl ik inmiddels wel gewend ben aan pijntjes, maar deze was echt heftig. De rest van de pijn bleef gelukkig uit. Ik heb toen uit noodzaak een taxi gebeld want we wisten niet direct iemand die kon rijden, en zo ben ik ook veilig thuis geraakt. Met scheurende honger, dus ik bestelde voor mij en mijn zusje een portie Mc Donalds (wel een kleine, ik vertrouwde mijn lichaam niet helemaal meer) en all was good. Uiteindelijk is het vrij goed afgelopen, maar de dag zelf was ik best wel geschrokken.

Met de wondes gaat het in mijn ogen wel goed, alleen niet met die ene vingertop. Die is zo afgesneden dat hij inmiddels zwart is geworden. Dus ik denk dat er alsnog een operatie gaat volgen om die te laten weghalen. Wat betreft de breuken, ze doen minder pijn. Alleen merk ik nu dus dat mijn lijf iets nieuws heeft gevonden om op het weer te laten reageren. Op een echte stomme dag had ik al pech dat ik pijn had in de gewrichtjes van mijn vingers en handen, maar dat wordt nog een stukje meer dus vanaf nu. Ik moet als dit online komt naar de arts voor controle en bespreking, dus meer nieuws heb ik voorlopig ook nog niet. Ik heb er een beetje schrik voor om eerlijk te zijn. Maar we zullen zien. It will be alright. To be honest, ik heb het afgelopen jaar al veel van mijn lichaam moeten tolereren qua pijn en kwaaltjes. Dit overleef ik ook wel.

Heb jij ooit al eens zo’n ongeval meegemaakt op een uitstapje?

Week in beeld 56 | Gebroken vingers in mijn vakantie

Hi allemaal! Ik heb een paar weken geen weekoverzichtje gemaakt simpelweg omdat ik te weinig foto’s had, plus ik kon me er niet toe zetten. De tijd die gepasseerd is was vrij heftig, als je mijn vorig blogpostje hebt gezien dan weet je waarom. Ik ga die uitleg niet nog eens typen. Mijn week verlof was prima, ik had er deugd van om eventjes niet met het werk bezig te zijn en simpelweg te genieten. Helaas kwam er aan het genieten snel een eind. Of eigenlijk niet, maar er kwam een domper aan. Let’s go!

Zondag was mijn laatste werkdag voor ik in vakantie ging. Ik merkte dat ik er enorm naar uitkeek. Ook voor mij was het heavy de afgelopen tijd. Het was een prima werkdag, ondanks het slechte weer. Tegen de avond kreeg ik een vrij zware pijnaanval omdat het ineens keihard begon te gieten. En ik was ook in mijn bermuda gaan werken in plaats van een lange broek dus fun. Ik had gelukkig wel een trui mee. Na het werk ging ik nog iets drinken met een collega om mijn vakantie in te zetten en toen ging ik naar huis. Vooral het laatste uur was heftig geweest want alle klanten vielen toen binnen omdat de bui toen gaan liggen was. Wat ik wel had zien aankomen.

Maandagochtend deed ik rustig aan want dinsdag zou er een vrij drukke dag op de planning staan. Wel eentje waar ik naar uitkeek, maar wat me heel veel energie zou kosten dus ik besloot de dag ervoor niet te gek te doen. Dus ik lag voor het grootste deel van de dag onder mijn dekentje met mijn e-reader. In een van de weken zonder overzichtje heb ik een e-reader aangeschaft omdat ik toch altijd digitaal lees. En dan is een e-reader iets lichter en ook aangenamer voor mijn ogen. Ik moet zeggen dat ik positief verrast ben, want hij heeft er de afgelopen tijd voor gezorgd dat ik een stuk meer lees. Ik heb de Kobo Libra H20 omdat veel mensen die hebben en ik er hele goeie dingen over hoorde. Dus een tevreden lezer hier! Ik ben nog steeds in het boek op de foto bezig, maar het is een zwaar onderwerp en Engels. En een vrij dik boek ook. Maar ik ben al over meer dan de helft ondertussen dus ik denk dat ik er niet zo lang meer over ga doen om hem uit te lezen.

Dinsdag was het tijd voor Plopsaland! Ik keek hier al zo lang naar uit! Ik heb twee zomers gewerkt in het team, het grootste deel niet in het park maar in het zwembad ernaast (Plopsaqua). Het was zo fijn om er weer eens te zijn! Sowieso ben ik opgegroeid met de helden van Studio 100 dus het is altijd nostalgie om al die liedjes te horen. Plopsaland is echt een van mijn happy places op de wereld. ’s Morgens was er een vrij lange wachtrij om in het park te gaan, maar al bij al waren we nog vrij snel binnen. Ik ging alleen met mijn zusje, door de dag kwamen er een paar vrienden van haar bij. Vond ik niet zo erg, want het was een vrij gezellige dag.

We gingen als allereerst in de Dino Splash, wat een boomstammetjes achtige attractie is. Alleen zaten we op de hoogste helling twee keer vast. De tweede keer ook echt op het punt waar het bootje schuin staat om naar beneden de roetsjen. Ik vond het grappig, mijn zusje was iets minder amused. Het was een speciaal zicht wel, normaal krijg je amper de kans om het uitzicht te zien omdat het zo snel naar beneden gaat. Aan het station om terug uit te stappen liep de boel nog eens vast dus een van de werknemers moest ons begeleiden om over de bootjes eruit te klimmen. Het was een speciale ervaring. Ik had nog nooit echt meegemaakt dat een attractie vast bleef zitten dus ergens vond ik het wel grappig.

We hadden een paar regenvlagen, maar dat mocht de pret niet drukken. De foto hierboven is gemaakt vanuit de wachtrij van een van mijn favoriete achtbanen. Het is een houten achtbaan die vrij snel en wild gaat. Die er ook nog geen jaren staat, maar als ik in Plopsaland ben dan slaan we hem nooit echt over. Vroeger had ik vrij veel schrik in zulke wilde attracties maar nu heb ik niks liever. Voor mijn zusje was het de eerste keer dat ze erin ging dus ik ben trots op haar.

Helaas eindigde deze toffe dag iets anders dan verwacht. Toen ik wilde aanschuiven bij een andere rollercoaster struikelde ik. Mijn middelvinger en ringvinger zijn over een steen heen gegaan waardoor die een paar heel diepe snijwonden hadden. Bovendien heb ik ook een van de dranghekken op mijn vingers gekregen dus fun. Het was door mijn eigen schuld, ik was te enthousiast en werd daardoor onhandig. Dus we zijn toen vrij snel naar het EHBO gegaan, die al snel doorhadden dat zij niks konden doen. Ambulance werd gebeld, ik mocht mee naar het ziekenhuis. Door corona mocht mijn zusje niet mee, wat nog het meest van al mijn hart brak. In het ziekenhuis zijn foto’s genomen, het bovenste kootje van mijn beide vingers is gebroken. Het lukt prima om nu te typen omdat we al een paar dagen later zijn en de pijn afneemt. Maar ik heb dus wel tijdelijk twee minder functionerende vingers. Plus die botjes genezen heel traag. Uiteindelijk werden alle wondes gehecht en mocht ik gelukkig naar huis, want er was misschien sprake van overnachting. Een paar uur later kwam ik veilig thuis, mijn zusje was ook veilig thuis geraakt. Dus als jullie komende weken mijn twee vingers in een verband zien, dat is het probleem. Er zit geen gips omheen door die wonden en ik weet eigenlijk ook niet of ze daarvoor een gips leggen.

Het slapen met die pijn is nog vrij goed gegaan, natuurlijk heb ik pijnstillers genomen. Met die pijn had ik niet zoveel zin om te koken dus ik haalde mijn favoriete salade bij de broodjeszaak. In tijden van pijn moet je jezelf iets gunnen toch? Mijn zusje was zo lief om mee te gaan met me, want ik had ook nog medicatie nodig voor mijn vingers. Naast rust en zorg moet ik ook antibiotica nemen, waarschijnlijk om infecties te voorkomen.

Ik lag ook vooral Netflix te kijken deze week want ik was veel moe. Ik vermoed dat dat is omdat mijn lichaam extra moest werken met die breuk en wondes. Sowieso als ik al ergens een grote wonde heb of gewoon een simpele verkoudheid ben ik al sneller moe doordat dat mijn lichaam dan veel meer moeite kost. Gelukkig is Sabrina er om mij gezelschap te houden dan. Ik ga deze serie missen als ik hem uit heb gekeken, maar ik heb nog heel veel afleveringen te gaan. En ondanks dat ik veel rust nodig heb, ben ik niet iemand die een serie snel in een keer uit binget.

Donderdag zocht ik mijn collega op die in zwangerschapsverlof is. Na al die tijd samenwerken is ze een hele goeie vriendin geworden dus ik was blij dat het ons eindelijk lukte om eens af te spreken. We deden een kleine wandeling door haar stad en babbelden vooral bij, waar ik enorm van genoten heb. Ik mocht ook haar Ringfit lenen omdat ik hem wil uitproberen maar ik ben bang als ik hem zelf koop dat ik dan misschien een miskoop doe. Gezien mijn vingers zal het niet voor de eerst komende dagen zijn, maar ik hoop binnenkort hem toch eens te kunnen proberen. Ik ben nu al benieuwd! Ze zei zelf dat er vrij veel beweging en sport komt kijken bij een halfuurtje alleen al, dus dat is goed. Want ik moet blijven bewegen. Ondanks de pijn.

Heb jij ooit al eens iets gebroken in je leven?

Het ziekenhuisgesprek en de uitslag

Hi allemaal! Begin juli had ik het eindgesprek in het ziekenhuis. Ik had daar tot nu toe niks over gedeeld en eigenlijk ben ik ook niet echt iets schuldig van hoe snel ik dat doe. Ik mis het bloggen wel en ik wil dit eerst opgeklaard hebben voor ik verder ga. Dus vandaar, vandaag het verhaal van hoe het ging twee weken geleden in het ziekenhuis. Let’s go!

Voor ik begin, ik heb talloze huilbuien gehad de dag zelf. In de namiddag was ik aan het werk en ik heb echt een paar keer op mijn lip moeten bijten om niet achter mijn kassa te beginnen wenen. It was a rough day. Ik vind het normaal prima om open te zijn op mijn blog, om mensen te inspireren of mensen het gevoel te geven dat ze niet alleen zijn. En toch zit ik dit kind of met trillende vingers te typen. Om maar een indicatie te geven van hoe lastig ik het er nog mee heb. En niet alleen met de gevolgen voor de uitslag, meer zelfs. We zijn nu twee weken later en ik heb het idee dat alles een beetje gekalmeerd is in mijn hoofd, maar dat kan ook zijn omdat wanneer ik dit aan het typen ben mijn verlof net is begonnen. En ik morgen best wel toffe plannen heb.

Maandagochtend om 10u zat ik met trillende handjes in de wachtzaal van de specialist waar ik in september 2020 voor het eerst op gesprek ging. Eerst overliep ze alle onderzoeksresultaten. Geen bijkomende slaapproblemen, geen vitamines tekort, alles met mijn nieren was dik oke. Goed nieuws dus. Yep. Tot haar volgende zin zich vormde. ‘We denken dat ge een beetje overspannen zijt’. Ze stelde verdere vragen over ’t werk, over hoe ik me door de pandemie heen had geslagen. En toen sprak ze van een psycholoog en kine om te leren ontspannen. En eventueel een tijd thuis. Dat laatste moet nog intern besproken worden, dus daar heb ik nog geen nieuws van. Overspannen of misschien zelfs nen burn-out.

Van veel mensen krijg ik een antwoord dat dat beter is dan een chronische ziekte. Yes it is. Van een burn-out of overspannen zijn valt een stuk beter te herstellen. De specialist sprak alsnog van omgang met de klachten. Dus wie weet heb ik het alsnog voor altijd aan mijn rekkel. Waarom ik daar zo verdrietig over ben, als ik echt een burn-out heb dan ben ik ook een tijdje van huis. Niet letterlijk natuurlijk. Maar dan ligt mijn leven een tijd plat en dat is lastig. Bovendien kan je herstellen van burn-out, maar ge wordt nooit meer echt de oude als voordien. Alsnog is er misschien iets dat voor altijd weg is van mijn gezondheid. Het was een pittig jaar vol met stress, de pandemie, mijn werk dat doorliep en niet altijd evident was. Ondanks dat ik bij ons de minste uren heb opt werk. Ik ga niet ontkennen dat ik geen stress heb gehad. Absoluut niet, het was geen gemakkelijk jaar en ik ben wel meer dan eens de moed verloren. Om hem daarna terug op te rapen natuurlijk. Ik ben daar ook vrij open over geweest hier heb ik het idee. En toch heb ik het gevoel dat er iets niet klopt.

Later in de week begon ik voorzichtig met het resultaat van de onderzoeken mee te delen aan anderen. Familie, vrienden. Een paar van jullie hebben het nieuws al lang voor deze blogpost gekregen. Wat absoluut niet betekent dat als ik je niks gestuurd heb je niks voor mij betekent. Er zijn heel wat mensen onder mijn volgers met wie via Insta nauwer contact heb. Maar mijn kopje zat vol. Dus neem het zeker niet persoonlijk op. Mijn intuïtie gaat vrij hard tegen de diagnose van de dokter in. En ik ben geen dokter. Ik ga ook niet zeggen dak het beter weet dan de medische wereld. Ben ik echt overspannen? Could be. De klachten die ik heb horen daar inderdaad bij. Maar sommige dingen wijd je niet aan overspannen zijn. Afgelopen week was het van maandag tot zaterdag vrij mooi weer. Zonnetje scheen, iedereen blij. Ik ook. Zonder echt hard met mijn pijn bezig te zijn of mijn vermoeidheid (waar ik nu ik het me bedenk best wel trots op ben, ik heb er naast gekeken). Zaterdag werd het kouder, pijntjes kwamen weer op. Zondag was ik een hele dag aan het werk en het was niet zo heel druk. Tegen 17u30 barstte er een gigantische regenbui los. Zo eentje waarvan je niks meer ziet als je erdoor loopt. Van dat kaliber. En vlak daarvoor voelde ik al pijntjes. Maar toen hij losgebarsten was al helemaal. Het voelde alsof iemand mijn heupen en rug eruit probeerde te trekken. En al snel volgden mijn spieren. En later de rest van de hoop. Mijn pijn reageert op het weer en dat is niet iets wat in mijn hoofd zit. Dat is gewoon zo. Vandaag was ik ook redelijk hard aan mijn bed en slaapkamer gekluisterd omdat ik me niet goed voelde. Ik had pijn en daardoor was ik duizelig, hoofdpijn. En het was niet echt netjes weer. Ik ga voorlopig nu luisteren naar wat de specialist zegt want tegenstrubbelen heeft daar niet echt zin in nu. En ik heb er om eerlijk te zijn ook de energie niet voor. Maar als ik dit gevoel blijf hebben ga ik terug naar de huisarts en wil ik me later onderzoeken in een groter ziekenhuis. Dit verhaal wordt nog vervolgd, ook na het eerste gesprek met de psycholoog in het ziekenhuis. Maar voor nu moet ik veel verwerken, al vind ik dat het ondertussen een stuk beter gaat mentaal.

Dikke knuffel allemaal! ♥

Radiostilte op Hoogsensitieve Held

Hi allemaal. De laatste blogpost die ik publiceerde was begin deze maand. En toen werd het stil. De mensen die mij volgen op social media weten dat ik daar wel nog actief ben. Dat betekent niet dat ik niet meer wil bloggen, maar social media onderhouden is gemakkelijker dan een volledige blogpost uit te werken. Ik ga vandaag eventjes uitleggen waarom er radiostilte is en gewoon eventjes bijpraten. Het was een stuk bewust dat ik eventjes niet blogde omdat het niet lukte, maar aan de andere kant mis ik het ook wel. Bloggen is iets wat ik nu bijna vier jaar doe en ondertussen is het een hele goeie hobby geworden.

Laten we maar met de deur in huis vallen, op 12 juli kreeg ik mijn eindgesprek in het ziekenhuis zoals ik al vertelde in een van mijn overzichtjes. Daar ga ik nog geen resultaten van delen hier op mijn blog want ik moet het zelf nog persoonlijk aan een paar mensen laten weten. En mijn ego is nu niet zo groot dat ik denk dat alles en iedereen mijn blog constant leest, maar het is wel een vorm van beleefdheid. En ten tweede ben ik ook nog niet klaar om er een hele blogpost aan te wijden. Ik heb over twee weken een vervolggesprek in het ziekenhuis en het kan zijn dat ik dan wat meer zal delen, kan ook van niet. Ik moet het allemaal zelf eventjes verwerken. Er zijn een paar mensen die wel al op de hoogte zijn onder mijn volgers.

Dat slokt nu gewoon eventjes mijn aandacht op, ik heb de afgelopen weken buiten werken ook niet echt zot gedaan, dus vandaar ook geen weekoverzichtjes. Als ik niet aan het werk ben lig ik te lezen of ben ik Netflix aan het kijken. Dat klinkt heel deprimerend, maar dat valt wel mee. Ik ben mezelf gewoon tijd aan het geven om dingen te verwerken en dit is mijn manier om dat te doen. Buiten dat om ook dagelijkse pijntjes en struggles die al aanwezig waren. Dus daar heb ik ook soms mijn handen aan vol. Het komt wel weer op gang, maar op mijn eigen tempo. Ik kon het gewoon niet aanzien dat mijn blog nog langer leeg bleef, dus vandaar dat ik eventjes een stukje in elkaar heb geflanst. Social media bleef vrij actief, maar zoals ik al zei. Het is gemakkelijker om daar iets te delen dan hier. Gewoon omdat ik mijn blog echt belangrijk acht en de dingen die ik hier plaats daar wil ik tijd en moeite in steken. Niet gewoon eventjes zoals een Instagramfoto een snelle caption met fotootje. Vandaar. Mijn blog is mijn digitale kindje en dat wil ik dan ook zo behandelen, als een kindje.

Spreek jullie snel! 🙂