| Week in beeld 89 |

Hi allemaal! T’is gene vette deze week qua beelden. Ik ben heel weinig bezig geweest voor mijn blog, zo ook met foto’s maken en met notities. Begin van de week dacht ik nog: yes, wordt een heel mooi vol overzichtje. Misschien moet ik mezelf eens leren dat enthousiasme aan te houden. Of gewoon niet zo vroeg juichen. Ik ben heel erg bezig met hierboven in het hoofd van alles te sorteren. Sorting it out zoals ze zo mooi zeggen in het Engels. Dat is niet perse negatief want ik ben dingen aan het verwerken en het werpt oprecht vruchten af. Maar dat betekent dat mijn aandacht voor andere dingen soms verslommert. Wil ik niet mee zeggen dat bloggen niet belangrijk is voor me, maar soms heb je eventjes geen ruimte in je hoofd voor andere dingen. Zo is het leven nu eenmaal.

Het was mentaal een wisselvallige week, niet perse goed of slecht maar er zaten wel moeilijkheden tussen. Trauma’s verwerken, het is een hele boterham. Ik denk dat mensen dat onderschatten soms. Aan het einde van mijn overzichtje heb ik ook nog eventjes een issue die ik wil delen. Het zit vooral in mijn hoofd denk ik, maar hoe meer kansen ik het geef om te broeden hoe groter het wordt. En het is mijn blogplezier niet waard dus.

MAANDAG 2 MEI 2022

Voor een keer werden er geen boodschappen geleverd, want ik had perongeluk pas op dinsdag laten leveren. Verkeerd geklikt dus. Wat nu eenmaal gebeurt soms. Ik herinner me bitter weinig van maandag, alleen dat het mooi weer was en ik een hele lange wandeling maakte door het park waar ik heel vaak kom. Er stond nog meer in bloei en met muziek in mijn oren was het een hele fijne wandeling. Toen ik thuiskwam vroeg mama of ik boodschappen wilde doen want ze voelde zich ziek, dus dat heb ik ook gedaan. Ik werd ook verliefd op een nieuw knuffeltje en die ging mee!

DINSDAG 3 MEI 2022

Vandaag kwam de nieuwe single van Abe Parker uit. Self Sabotage. Hij maakt soms vrij ‘deprimerende’ muziek maar de dingen die hij schrijft zijn altijd heel herkenbaar en vanuit vol gevoel. Vandaar dat ik fan ben van hem. Self Sabotage gaat over onzekerheid, over hoe je soms jezelf in de weg kan zitten. Het is heel herkenbaar. Als tiener Nikita dit lied toen had gehad, ik denk dat ik me heel erg begrepen zou voelen. Vandaag ging ik voor husky sokken! Lekker vrolijk. Ik las wat en ging werken! En bij de levering van mijn boodschappen had ik een nieuwe reep Tony’s Chocolonely laten leveren. Witte chocolade framboos met discodip en biscuit. Hij is mierzoet, maar wel heel lekker! En door de discodip ziet hij er ook heel kleurrijk uit. Ik herinner me niet zo heel veel meer van dinsdag, behalve dat het denk ik een kalme werkdag was.

WOENSDAG 4 MEI 2022

Het was tegelijkertijd een fijne maar ook confronterende dag. Mijn lijf had er namelijk een nieuw kwaaltje bij uitgevonden. Eentje waar ik niet zo blij mee ben. Er was levering die dag in de winkel maar de volledige levering zat er al in waardoor het eigenlijk alleen maar de normale taken waren. Ook fijn met het nieuwe kwaaltje. Ondanks dat bleef mijn humeur wel heel goed en kon ik me er wel doorheen slaan. In de avond werkte ik aan mijn konijn en kuiken en begon ik aan Niko de aap. De Animal Crossing liefhebbers zullen hem waarschijnlijk herkennen uit de nieuwe uitbreiding (alhoewel nieuw, ik spreek van ergens in november). Hij zit op het eiland waar je dus de vakantiehuisjes kan bouwen. Hij is gewoon zo lief dat ik hem wilde tekenen. Het nieuwe kwaaltje van mijn lijf is trouwens dat de aanraking van kleding ook pijn doet soms. Ken je zo dat spierpijn gevoel als je de griep hebt? Ik heb dat zo’n beetje de hele tijd als ik pech heb. Voor de rest was het een prima dag, maar ik moet het wel verwerken. Wat ook logisch is.

DONDERDAG 5 MEI 2022

Mijn vrije dag! Ik had wel al plannen vandaag. Eerst ging ik ‘s morgens naar de fysio, waar ik een uur te vroeg was. Terwijl het toch echt wel juist stond in mijn telefoon. Gelukkig kon mijn fysiotherapeut een beetje improviseren waardoor ik niet moest wachten. Ik had daar ook wel begrip voor gehad als dat zo was. Maar het was opgelost. In de namiddag ging ik naar mijn beste vriendin, die helaas in het gips zit. Dus ze kon wel wat gezelschap gebruiken. We hebben eigenlijk de hele middag op de Wii gespeeld. Geen intense dingen natuurlijk, maar we hebben wel enorm veel gelachen. We hebben bijna alle spelletjes uit Wii Party gehad. Ik bleef daar eten en ging uiteindelijk naar huis en tekende verder aan Niko. De kleurtjes komen niet helemaal overeen, maar met stiften heb je dus geen oneindig kleurenpallet. Doet me eraan herinneren dat tekenwinkels dus ook niet meer veilig zijn voor mijn portemonnee. Oh well. Ik ben al heel gelukkig dat op papier tekenen weer lukt, want dat heb ik toch echt wel gemist. Het viel me bij Niko eigenlijk ook op hoe vlot ik schets en een vorm op papier weet te zetten in mijn eigen stijl. Dat besef maakte me heel erg blij!

VRIJDAG 6 MEI 2022

De voorlaatste werkdag van de week! Ik merkte vrijdag ook al dat ik weinig foto’s maakte deze week. Het was een goeie werkdag, maar er is kermis geopend in de buurt waardoor het wel drukker werd naar de avond toe. Daar heb ik op zich geen problemen mee, maar dat zorgde er ook wel voor dat mijn energie op was aan het einde van de dag. Op de trein naar huis besefte ik ook dat ik deze week weer positiever stond op gebied van pijn en ziekte. Ook altijd fijn. Ik ken moeilijke periodes door mijn ziekte, maar ik ga me er nooit klein door laten krijgen. In de avond haalde ik The Voice Kids in van vorige week, omdat ik zaterdag een uurtje vroeger moest opstaan heb ik niet gekeken. Het was een prachtige aflevering en ik heb ervan genoten!

ZATERDAG 7 MEI 2022

Ik moest een hele dag werken, vandaar dat ik ook geen foto heb gemaakt. We verwachtten een hele drukke dag door de kermis, dat viel uiteindelijk wel mee. Enkel in de ochtend was er wel wat drukte en we hebben een paar spitsen gehad, maar het was een prima werkdag in mijn ogen. Dus dat viel beter mee dan verwacht. ‘s Avonds had mijn trein weer vertraging, iets van zeven minuten maar een trein van ver voor ik klaar ben met werken had al een half uur vertraging en die kwam niet veel later binnen rijden. Ik moest nog van perron wisselen met mijn step, dus ik was bang dat ik hem alsnog ging missen. Gelukkig heb ik hem gehaald en zat ik netjes op de trein naar huis. Na het eten begon ik aan mijn weekoverzichtje van vandaag en toen ik mijn slaapkamerdeur dicht wilde doen zat Jacqueline met zijn vleugel tussen de deur. Dus ik heb eventjes heel veel stress doorstaan want hij was ook compleet aan het hijgen en trillen. Van de schrik waarschijnlijk. Daardoor was ik dus heel boos op mezelf. Toen hij gekalmeerd was begon hij meteen weer lief te doen en kusjes te geven. Gelukkig maar. Maar ik merkte dat hij nog heel erg overstuur was. Zijn vleugel is oke, hij vliegt ondertussen weer rond zonder pijn of iets.

ZONDAG 8 MEI 2022

Moederdag! Wij vieren thuis nooit echt uitgebreid moederdag of vaderdag. Ik geef wel altijd een cadeautje maar dat doe ik eigenlijk het hele jaar door wel eens. Sinds mijn oma er niet meer is, is dat ook geen gemakkelijke dag meer voor mijn moeder. Ze kreeg dit jaar twee plantjes en chocolade die ze heel lekker vindt. Helaas voelde ze zich ook niet zo goed vandaag, dus zij ging rusten en mijn zus en ik gingen de stad in. Ik had het een en ander nodig dus daar ben ik ook voor gegaan. En ik kocht nieuwe sokken! Het was een actie dus ik had een excuus. Onderweg naar de stad stond er een boom in bloei waarvan ik niet wist dat hij in bloei stond, dus dat was een gelukje. Toen ik thuiskwam vloog Jacqueline me rond de oren uit geluk. Doet hij altijd als ik zelfs maar een kwartier ben weg geweest. Een mooie reminder dat fouten maken er niet voor zorgt dat je geen liefde meer verdient. Ik voel me er nog altijd schuldig over, maar hij heeft het me wel vergeven denk ik. Na het eten werkte ik mijn overzichtje af en nu is het op naar de nieuwe week.

Goed, ik sprak nog over een kleine zorg hierboven. Ik merk heel erg dat mijn weken routineus zijn. Dat is voor een groot deel zo door mijn werkrooster. En ik ben ook niet werelds meest avonturistische persoon. Het liefst heb ik mijn eigen veilige cocon en doe ik de dingen die ik graag doe. Ik ben daardoor alleen bang dat mijn overzichtjes heel saai zijn en veel herhaling bevatten. Waarschijnlijk is dat iets dat in mijn hoofd zit, maar door het in mijn hoofd te laten zitten gaat het niet verbeteren en in het ergste geval zelfs schade brengen aan mijn passie voor bloggen. En dat wil ik niet. Dus als iemand me een beetje liefde wil sturen of wat geruststelling.

Hoe was jouw week?

| Week in beeld 88 |

Hi allemaal! Ik was net mijn collages aan het samenstellen en bekijken wat ik heb aan materiaal voor deze week. Het antwoord: vrij weinig. Het was ook niet echt de beste week ter wereld en ik merkte dat heel erg. Wanneer ik me slecht voel dan ga ik in overlevingsmodus en weinig foto’s maken hoort daar een stukje bij. Niet altijd. Maar als ik in overlevingsmodus zit dan doe ik meestal enkel het ‘nodige’ of ‘vertrouwde’ en dan vergeet ik ook foto’s te maken. Ik heb wel tot het midden van de week notities gemaakt en de rest van de week zit nog vrij vers in mijn geheugen dus tis beter dan niks.

Afgelopen week was heel zwaar. Zowel mentaal als fysiek. Ik zou kunnen zeggen ‘maar he, er waren lichtpuntjes’, zoals meestal. Maar ik voelde ze deze week soms heel moeilijk. Zeker het einde van de week. Ik bezocht wel mijn middelbare school en dat was iets waar ik enorm naar uitkeek! Het was kort maar krachtig en het was denk ik een van de redenen dat ik afgelopen week heb doorstaan. Dus bereid je voor op een niet al te gezellig overzichtje, ik heb bijna elke dag wel een flare-up gehad en daar werd ik echt niet vrolijk van. Volgende week wordt het weer een beetje beter dus ik zet daar mijn hoop op in.

MAANDAG 25 APRIL 2022

Op zich begon de week echt heel goed. Ik werd uitgerust wakker voor mijn wekker, wat altijd een fijn besef is. Alleen al dat uitgerust wakker worden is een zegen. Ik pakte mijn aardbeitjes en daarmee was ik ook extreem blij want ik hou van aardbeien. En het feit dat dat betekent dat de zomer in zicht is. Yes! Nadien kleedde ik me aan en ging ik een pakketje ophalen. Helaas was het net keihard beginnen regenen toen ik de voordeur open trok. Maar ik moest terug zijn op tijd want Albert Heijn kwam ook nog en er was niemand thuis die die bakken kon aanpakken. Gelukkig lag de winkel waar mijn pakje lag niet ver weg, en ik had direct een bus. Hij ligt niet ver maar toch ver genoeg om kletsnat te zijn in die regen dus ik nam de bus en dat kortte mijn tocht wat in. In de terugweg begon het helaas ook te waaien, maar ik had mijn pakje! En onderweg was ik Encanto aan het luisteren dus in mijn hoofd zat ik op een eiland in de zon bij de familie Madrigal. Tis dat K3 en Leonardo Di Caprio door mijn koptelefoon schalt of Bruno zat in mijn hoofd.

In de namiddag sneed ik mijn groenten voor de hele week en ging ik lezen en wat schrijven voor mezelf. Het was op zich een fijne dag zonder al te veel pijn, dus ik dacht eigenlijk dat die vibe ging blijven hangen ondanks het weer. Vooral omdat ik uitkeek naar mijn plannen van zaterdag. Maar het mocht niet baten helaas.

DINSDAG 26 APRIL 2022

Nieuwe werkweek! Ik werd heel goed gezind wakker en ik schreef wat voor mezelf en las blogs. Het was een hele fijne ochtend en opstart, en de dag ging alleen maar goed voort. Op de trein las ik mijn boek, ik ben momenteel bezig in ‘Middernacht Bibliotheek’ van Matt Haig. Ik snap waar de hype vandaag komt, want het is wel echt een mooi verhaal en het doet je wel echt nadenken. Ik hou van boeken die dat losmaken. Ik was toen een uurtje aan het werk toen er iets heel leuks gebeurde! Een vriendin van een groep die ik al bijna tien jaar ken online was in de stad waar ik werk en ze had gevraagd waar ik werk. En ze was speciaal voor mij langs geweest! Het was zo leuk om haar te meeten! Uiteraard was het geen meet van een paar uur want ik moest werken maar het was zo speciaal! Echt precies zoals ik haar online kende. Dat soort vriendschappen zijn goud waard. Zeker een hoogtepunt in mijn week.

De rest van de dag verliep vrij rustig, het was niet zo’n hele drukke werkweek. Helaas kwam toen pijnaanval een van deze week aangelopen, maar het was niet zo heel druk waardoor het houdbaar was. Op de ene foto zie je trouwens het mooie kunstwerk als de zon door de bomen schijnt wanneer de zon aan het ondergaan is. Dit is een stukje van waar ik rijd om naar mijn werk te gaan of naar het station te gaan ‘s avonds. Ik geniet er altijd weer van. Mijn trein had vertraging, wat ook een traditie was deze week. Op zich heb ik daar geen last van en ben ik best wel geduldig en kan ik dat relativeren. Maar naar mate de week vorderde werd mijn geduld iets minder en irriteerde ik me er wel aan. Ik heb ook mijn moeilijke momenten. Nadien reed ik naar huis via de dijk, wat ook weer een lichtpuntje was. Ik keek ‘s avonds nog eventjes op Vinted, maar de laatste tijd scoor ik weinig pareltjes. Das op zich goed voor mijn portemonnee dus je hoort me niet klagen. En met wat in mijn kast ligt op dit moment ben ik ook wel tevreden, maar ik merk dat ik nog niet helemaal blij ben met mijn kast dus.

WOENSDAG 27 APRIL 2022

Helaas werd ik woensdag wakker met pijn, en ik nam ook echt pijnstilling deze keer. Het is al heel lang geleden dat ik dat heb gedaan dus dat zegt wel iets. En mijn pijngrens is een heel stuk hoger geworden sinds ik ziek ben. Dat moet wel, anders is er weinig leven mogelijk. Waarmee ik niet wil zeggen dat mensen die bedridden zijn door pijn geen leven hebben natuurlijk, als het niet gaat, dan gaat het niet. Alle respect daarvoor. Mijn pijnstiller en een warme douche haalden wel de scherpe rand weg. Dat is niet alles, maar dat is wel waar ik dankbaar voor ben. De pijn werd ook wel wat verzacht doordat ik clipjes van K3 keek en zo heb ik toch genoeg moed verzameld om de dag te doorstaan. Het zijn de kleine dingen des levens en soms is een klein duwtje in de rug alles wat je nodig hebt. Ik las op de trein verder in lijn boek en ik had roze olifanten sokken aan! Ik vind ze wel grappig haha. Niet dat ik ooit al roze olifantjes heb gezien want ik heb nog nooit een kater gehad. Het was zo’n trein met extreem zachte zetels en dat was ook fijn. Het was geen al te drukke dag en de levering zat al voor een heel groot deel in toen ik aankwam. Met dank aan mijn collega’s, ik ben ze daar heel dankbaar voor. ‘s Avonds had mijn trein weer vertraging maar ik kwam goed en wel thuis.

DONDERDAG 28 APRIL 2022

Vanaf nu beginnen dus de dagen dat ik weinig foto’s maakte haha. Ik had fysio, een beetje vroeger dan anders en die ging vrij vlot. Er was weer een stagiaire en een hele lieve. Ze vond het ook super cool dat ik mijn trui van K3 aan had en ik daar zo’n grote fan van was. Vond ik wel een leuk complimentje. In het terugkeren moest ik nog eventjes wachten op mijn trein, dus ik parkeerde mezelf in de Starbucks en genoot van een Chocolate Chip Frappucino, wat ondertussen mijn favoriet is. In de namiddag had ik platte rust. Ik las wat, keek wat Youtube en deed een dutje. Ik was rond vier uur wakker geweest voor een uurtje omdat ik niet kon slapen en dat ene uurtje voelde ik dus wel. Na het eten deed ik niks speciaals meer en ging ik slapen. Op hoop van zegen dat ik goed ging slapen, maar dat was gelukkig geen probleem.

VRIJDAG 29 APRIL 2022

Vrijdag was niet mijn dag. Net als de andere dagen werd ik wakker met heel veel pijn. Dit was ook het moment dat ik het gehad had. Normaal ben ik vrij positief en laat ik me niet klein krijgen door mijn ziekte, maar vandaag lukte dat niet. En das oke. Die momenten zijn er ook en ze zijn net zo belangrijk om te uiten en delen als de goeie momenten. Ik las mijn boek, bestelde mijn boodschappen online voor volgende week en ging werken. Het was een moeilijke shift, ik had er eigenlijk ook niet zoveel zin in. Echt tot mijn pauze heb ik echt een vrij slecht humeur gehad. Ik werk dat niet uit op anderen, dat niet. In mijn pauze keek ik TikToks van K3 en dat draaide mijn mood voor een groot stuk om, waardoor ik de laatste uren weer wat nieuwe moed had om aan de slag te gaan. Waar K3 niet allemaal goed voor is he! Ik sloeg The Voice Kids over en ging vroeg slapen, want ik moest zaterdag iets vroeger uit bed. Wel voor een goeie zaak, eentje waar ik naar uitkeek wel.

ZATERDAG 30 APRIL 2022

Het einde van de werkweek was daar! Maar de werkdag begon niet direct. Ik nam een trein vroeger omdat het opendeurdag was in mijn middelbare school. Ik kon geen hele dag gaan, maar een klein uurtje wel en daar was ik al heel blij mee. Doordat ik zo weinig tijd had heb ik helaas niet al mijn leerkrachten gezien of gesproken, maar het deed me wel goed om terug te zijn. Ik heb ook mijn vertrouwenspersoon teruggezien uit de middelbare, wat toch wel mijn grootste lichtpuntje was deze week. En ook het besef dat ik veranderd en gegroeid ben, ik ben best wel trots op mezelf. Het jaagt me aan de andere kant ook wel angst aan, daar schreef ik ook een stukje over voor mijn blog. Het zette me allemaal weer met mijn voeten op de grond en dat alles in orde komt met de tijd. Want het is toen ook goed gekomen, in een van de moeilijkste periodes in mijn leven. Het deed me vooral deugd dat ik mijn vertrouwenspersoon heb teruggezien, want hij heeft me toch wel heel veel geholpen toen. En fijn om te laten weten dat alles goed gaat (behalve deze week dan, maar dat komt ook wel weer goed). Nadien ging ik werken, door dat ik in een goeie mood was vloog de dag heel snel om. Ik kreeg ‘s avonds wel de meest intense pijnaanval van de hele week, dus ik was echt wel heel blij toen ik thuis was. Ik trakteerde mezelf op Mc Donalds als ‘beloning’ na deze week en daarna ging ik slapen. Op naar betere dagen. Hopelijk.

ZONDAG 1 MEI 2022

Weekend! Daar was ik wel aan toe. Ik stond met veel angsten en gedachten op. Waarschijnlijk de nasleep van het feit dat ik zaterdag mijn middelbare school heb bezocht. Het was heel fijn en ik ben zeker blij dat ik geweest ben. Maar ik wist ook dat het ook enige impact ging hebben op me. Niet alleen werd ik geconfronteerd met mijn trauma’s van toen, maar ook met de laatste keer dat ik daar was. Toen ik nog gezond was welteverstaan. De wereld draait door. Daar was ik wel een tijdje mee bezig vandaag, maar daarna ging het prima. Ik heb een paar uur Animal Crossing gespeeld en ik heb niks geks gedaan. Me gewoon geconcentreerd op visjes vangen, fossielen opgraven en zeewezens uit de oceaan opduiken. Dat werkt heel rustgevend op mij. Na het gamen maakte ik mijn eten klaar, ontdekte ik dat pasta koken in de microgolf ook werkt en heb ik dus een nieuwe spoonie hack voor koken gevonden. Want ik vind dat een veel makkelijkere manier. Na het eten speelde ik Uno met een paar mensen in huis, we hebben enorm hard gelachen en dat zorgde er ook voor dat de dag wel een fijn einde had. En feestje waard: na zeven dagen aan flare-ups en pijnaanvallen was vandaag een pijnvrije dag. Ik ben een heel gelukkig mens. Hoe morgen eruit ziet, geen idee. Maar vandaag heb ik weer gehad.

Hoe was jouw week?

Het leven na een trauma. En de angsten die erbij komen kijken

Hi allemaal! Het is kwart over een ‘s nachts als ik dit schrijf. Daar ga ik heel eerlijk over zijn. Ik heb een flare-up die al de hele dag duurde en gewoon zijn gang blijft gaan. Maar ook een kop die niet stopt met draaien. In mijn geval is de beste manier om daarmee om te gaan het schrijven. En gezien ik een blog heb, besloot ik dat hier te doen.

Al mijn hele leven lang ben ik wel met iets bezig te verwerken. Na de lagere school kwam er het pestgedrag van toen verwerken, het werd beter in het middelbaar gelukkig. Het is niet zo dat ik toen nooit meer een gemene opmerking kreeg, vooral de eerste twee jaren waren heel pittig. Na mijn richtingwissel kwam er iets meer vrede in mijn hoofd, want ik zat in een klas die mij wel accepteerde. En bovendien kon ik me creatief uitleven in mijn praktijkvakken, wat ook fantastisch was. Het is de plek waar ik heb ontdekt wat mij oprecht gelukkig maakt. Maar tegelijkertijd ook in die periode heb ik een paar trauma’s ontwikkeld. Er kwam zoveel tegelijkertijd op me af, er was redelijk wat gaande buiten mijn schoolleven en daardoor raakte ik de draad ook een beetje kwijt. Ik begon daardoor enorm te people pleasen, paste me aan en verloor mezelf helemaal. Ik praatte mezelf aan dat ik niet goed genoeg was en dat nooit zou zijn. Naast dat zijn er ook nog heel veel andere dingen gebeurd, die geen plek zullen krijgen op mijn blog omdat ze te persoonlijk zijn.

We zijn ondertussen een vijf – zes tal jaar later. Ondertussen heb ik twee jaar psychologische ondersteuning gehad waardoor er heel veel verwerkt is geraakt uit al die tijd. Stilletjes aan leer ik terug op mezelf te vertrouwen. Op mijn eigen benen staan en geloven in mijn eigen mening, overtuiging. Ook al die botst met die van een ander. Ik durf weer te zijn wie ik ben, ook als een ander daar iets van vindt. Dat betekent niet dat ik nu de boel kort en klein scheld (er zijn wel wat vloekwoorden bijgekomen in mijn vocabulaire en een heleboel sarcasme, maar dat hoort bij me). Maar integendeel, ik ben juist nog zachter geworden. In een wereld die je het tegenovergestelde vraagt soms. In een wereld die elke dag harder wordt. Ik heb mezelf harder laten worden, soms zelfs richting verbittering, maar dat heb ik afgeleerd. Ik ben een positief persoon, ik geniet van kleine dingen en mijn gevoeligheid is mijn kracht. Dat is wie ik ben, en waar ik trots op ben. En ondanks alle moeilijkheden die ik soms heb meegemaakt met mensen, is dat altijd overeind gebleven. En dat zal ook altijd zo zijn. Zonder gevoeligheid geen Nikita. Ik weet niet wat ik over zoveel jaar zal zeggen, maar ik kan me heel moeilijk voorstellen dat dat zachte hart veranderd is. Er is een angst die opspeelt als ik dit nalees, en dat is de angst dat ik nu heel arrogant overkom. Ik ben heel lang door dat soort mensen gekleineerd dus het laatste wat ik wil overbrengen is dat ik me beter voel dan anderen. Wat niet waar is trouwens, ik zie iedereen als gelijke mensen. Het enige wat met vroeger veranderd is, is dat ik mijn eigen waarde nu ook zie.

Alles wat ik hierboven heb geschreven klinkt goed toch? En dat is het ook. De avond (of nacht eigenlijk) dat ik dit typ ben ik langs geweest op mijn middelbare school. Na twee jaar pandemie kon dat weer, de opendeurdagen waren weer toegelaten. En de Nikita die ik toen was, dit was haar droom. En ik weet zeker dat ze heel trots zou zijn. Dit was het punt in mijn leven waar ik toen naar streefde, maar waar ik op dat moment de ondersteuning niet voor had. Dus ik zou blij moeten zijn. En dat ben ik ook. Alleen een ding. Ik leef nu al vijf jaar met trauma’s en dingen die ik moet verwerken. Het is mijn normaal geworden. En hoewel ik er altijd naar uitkeek, de dag dat alles zou verwerkt zijn (wat nog lang niet zo is trouwens), ben ik ook bang. Het was zo lang realiteit en het was oz lang ‘normaal’ voor mij. Het leven zonder trauma schrikt me af denk ik. En ik denk dat dat voor veel mensen herkenbaar is. Je trauma is niet je identiteit. Maar zo voelt het na een lange tijd wel. Wie ben ik zonder trauma? Ik ben dat volop aan het ontdekken en dat lukt ook wel. Maar het onbekende wat na die verwerking komt, het beangstigt me. Ik ben nog niet eens halverwege want er wachten mij nog heel veel stappen in mijn proces. Maar toch denk ik hierover na. En nu al is mijn hoofd een stuk leger en stiller meeste dagen want de angsten die ik ontwikkeld heb door mijn trauma worden aangepakt en hebben weinig meer te zeggen. Er zal plaats komen voor genieten en minder nadenken. Voor zover dat kan, ik ben en blijf een dromer of denker. Het klinkt heerlijk, een hoofd dat geen dertig rondjes draait of ik wel oke ben, of ik geen stomme dingen heb gezegd en of ik goed genoeg ben. Maar tis eng. Het is een onbekend gat en dat is bijna de hele toekomst wel.

Ik heb zolang met mijn trauma samengeleefd dat het bekend gebied is geworden, iets wat ik dag in dag uit doe. En dat zwarte gat erna van onbekendheid? Het beangstigt me. Dat gaat me niet tegenhouden in verder gaan, ik heb nog wel wat tijd. En ik kan dit. Ik weet zeker dat ik een leven kan opbouwen erna en dat het allemaal op zijn pootjes terecht komt. Er is zoveel waar ik me ooit zorgen over maakte wat nu gesetteld is. Weet je nog Nikita die bang was om met een ziekte te leven? Nu nailt ze het. Meestal toch. Ik denk ook niet dat mijn trauma voor altijd weg zal zijn. Een trauma is als een gebroken bot. Het herstelt, maar je moet er altijd voorzichtig mee zijn want het zal altijd fragiel zijn. En de momenten dat het heel veel pijn doet, heeft het liefde nodig. En net als gebroken botten die hersteld zijn, zijn de koude periodes er waar het meer pijn doet. Het komt goed, echt waar. Nu alleen mezelf daar nog wat meer van overtuigen.

| Week in beeld 87 |

Hi allemaal! Ik had me voorgenomen om dit jaar (onuitgesproken) elke week een overzichtje te maken, maar soms neemt het leven de overhand en heb je daar niks over te zeggen. De afgelopen twee weken waren niet alleen zwaar, maar ik had ook echt weinig beeldmateriaal of notes om er een deftig boeltje van te breien. Ik hoop dat het vanaf nu tot eind dit jaar wel lukt. En zo niet, dan is dat ook maar zo. Deze week was prima. Hij was niet heel speciaal, er gebeurden geen hele gekke dingen maar ik was over het algemeen wel goed gezind. Ik ging naar de kapper en ik tekende voor het eerst weer op papier. Omdat dat op zondag gebeurde en ik dat als iets speciaals acht, loopt dit weekoverzichtje van zondag tot zondag. Ik doe trouwens nooit echt iets met Pasen, dus schrik niet als je mij daar niet over hoort. Het leuke was wel dat ik dit jaar vrij was tijdens het paasweekend, vorige jaren moest ik altijd werken.

ZONDAG 17 APRIL 2022

Toen ik wakker werd was ik nog heel moe en dat voelde ik ook. Dus ik pakte mijn iPad en keek eventjes Youtube om wakker te worden. De laatste tijd doe ik dat heel veel, wat altijd een gelukje is. Het is vooral een gelukje dat ik kan genieten van dingen die niet perse ‘nuttig’ of productief zijn. Doordat ik zoveel moet rusten heb ik soms het gevoel dat ik die momentjes niet verdien, maar ik verdien ze net zo hard als iedereen. Na de lunch deed ik een rondje op mijn step door het zonnetje en ging ik boodschappen doen! Een hele tijd terug is er een Jumbo open gegaan bij ons in de buurt en ik wilde dus naar daar. Ik droeg een trui want op de step waait het vaak wel. Maar ik heb geen kou gehad. Het leuke was ook dat mijn zonnebril die ik een tijdje terug op maat liet maken ook van pas kwam. Het scheelt inderdaad wel een stuk als ik mijn zonnebril kan gebruiken. Maar ik zie niks zonder bril dus ik had zeker eentje op sterkte nodig. Op de terugweg kreeg ik een flare-up helaas, gelukkig heb ik mezelf veilig thuis gekregen en weet ik ook wat ik moet doen om dat tot een goed einde te brengen. Verder was het een prima dag

Na het eten trok ik mijn stoute schoenen aan en haalde mijn dozen met markers van onder het stof. Letterlijk. Alleen al het idee dat ze stof stonden te vangen brak mijn hart wel een beetje. Vooral als je bedenkt dat ik vroeger bijna wekelijks tussen de geuren en aroma’s van mijn stiften zat. Door mijn pols is op papier tekenen niet meer zo vanzelfsprekend. Maar ik tekende een ruim uurtje en het was echt zalig! De magische gevoelens in mijn hart zijn met geen pen te beschrijven. En boy werd ik er blij van toen ik de vertrouwde geur van mijn stiften weer rook. Wat een mens allemaal niet gelukkig kan maken he.

MAANDAG 18 APRIL 2022

Ik had afgesproken met een collega, dus ik ging op de step richting station en zo op de trein. De vrijheid die mijn step me geeft is wel zalig. Het kost me iets meer energie dan bus reizen want mijn aandacht moet op het verkeer gericht zijn, maar de vrijheid die ik heb erdoor voor plekken waar de bus moeilijker te bereiken is maakt dat wel goed. En het feit dat ik niet moet wachten op de bus is ook wel fijn. Als ik dan zware boodschappen heb van Jumbo of Albert Heijn kan ik ineens doorrijden. Goed, terug naar maandag. Toen ik aankwam bij het huis van mijn collega gingen we een terrasje pakken. En het was zalig! Wel veel warmer dan verwacht trouwens, maar ik heb de zon gemist. En ik was ook blij dat ze zo fel scheen op een dag dat ik er wel eens van kon genieten. Nadien gingen we tapas eten en keken we een film binnen. In de avond reed ik terug naar het station, ging ik op de trein die ik net mistte omdat ik een verkeerde afslag had gepakt naar het station. Verder verliep de rit wel goed. Kan gebeuren toch. En daarmee zat het paasweekend er ook op, maar ik was al blij dat ik dit jaar eens niet moest werken. In mijn ogen is vooral paasmaandag altijd een hele drukke dag bij ons. En ik heb niks tegen drukte, maar tis leuk om eens vrije te zijn op die dagen dan

DINSDAG 19 APRIL 2022

In de ochtend chillde ik wat, chatte wat met vrienden en las mijn boek. Het lezen gaat weer een beetje moeizamer, maar ik geniet ondertussen wel van de andere dingen die ik doe. Dus dat is goed. En ik lig toch serieus voor op mijn schema. Ik stak een pizza in de oven, de laatste tijd eet ik dus heel graag die vegetarische pizza van Dr Oetker. Die met champignons en broccoli. Ik ben ook 24 jaar en ik lees gemiddeld vijftig boeken per jaar en ik kan het woord broccoli schijnbaar nog altijd niet juist schrijven. Maar nee, hij is goed gekruid en lekker! En tis eens iets anders dan al die andere pizza’s. Ik ging werken in de late shift, het was niet zo heel druk. Ik denk dat de mensen vooral op de terrassen zaten want het was ook wel echt goed weer. De hele week al eigenlijk. En het was goed dat het zo rustig was want daardoor kon ik dingen doen waar we anders niet aan toekomen. Ook handig. Ik kreeg helaas weer een flare-up, maar ik kon er nog goed doorheen kijken en was er niet volledig door mijn melk van. Het was een goeie werkdag. Na mijn avondeten at ik twee Mars ijsjes en die zijn serieus zo lekker! Ik ben meer fan van de Salted Caramel dan de normale. Door de karamel ook wel mierzoet dus na twee ijsjes (soms zelfs na eentje) heb ik ook wel genoeg gehad.

WOENSDAG 20 APRIL 2022

Ik startte de dag met wat schrijfwerk voor mezelf, waar ik uiteindelijk heel blij van werd want ik doe dat graag. Het houdt mijn skills in stand. Of die wel of niet bestaan laat ik in het midden 🙈 Een paar uur later kwam de postbode langs met een pakketje! Onze glazen waren bijna allemaal kapot dus ik had voorgesteld om er te bestellen via HEMA, omdat ik nog socks wilde bestellen daar en dat zo de verzendkosten dekte. Draaide erop uit dat mijn ouders zowel de glazen als mijn sokken wilden betalen wat heel lief was. Ik had nog weinig sokken met eten op, dus ik ben weer contect. What more could you wish for. Maar mijn pakje van Redbubble was dus ook mee en dat wist ik niet! Ik heb nu kousen met mijn eigen huisdier op. It made my day. Het was een duur paar sokken, het duurste dat in mijn kast ligt vanaf nu maar die vogel is dat waard. En het is niet dat ik dat elke week doe. Na de lunch reed ik met mijn step naar het station en ik was bang dat ik mijn trein ging missen want de conducteur keek me ook vrij boos aan. Toen ik op de trein zat bleek het nog ruim vijf minuten te zijn. Typisch.

Mijn shift was wel heel druk. We hadden vooral veel toeristen en daartussen onze dagelijkse klanten. Ik heb niks tegen drukte want dat zorgt ervoor dat de dag tenminste vooruit gaat, maar ben wel altijd blij als dagen zoals deze erop zitten. Ik had ook weer een flare-up, het begint echt traditie te worden zo te zien. Deze keer met pijnaanval erbij helaas. Mijn trein naar huis had vertraging, maar de trein ervoor ook en die kwam daardoor net binnen gereden waardoor ik direct een trein had. En in het terugkeren naar huis sloeg ik in en reed ik over de dijk naar huis. Ondanks het goeie weer was het nog vrij kalm. Letterlijk uitwaaien. Ik denk dat komende winter het ook wel mooi gaat zijn om bij ondergaande zon naar huis te rijden over de dijk. Mits een goeie warme jas en sjaal wel. Want ik denk dat het dan een pak kouder gaat zijn. Het was wel een gelukje die dag.

DONDERDAG 21 APRIL 2022

Mijn vrije dag! En eentje waar ik naar uitkeek door een afspraak die ik had staan. ‘s Morgens ging ik zoals elke donderdag naar de fysiotherapie. Het was een goeie sessie, wel een vermoeiende sessie maar dat is oke. In de middag lunchte ik -heel volwassen- met twee stukken marmercake met chocolade van Starbucks. Ik had daar gewoon echt heel veel zin in dus laat me haha.

Na de lunch chillde ik nog eventjes en ging ik naar de kapper! Ik keek er al een tijdje naar uit. Het is niet zo dat het echt dringend nodig was, maar ik wilde wel iets anders. Ik liet de dode puntjes bijknippen (wat heel goed meeviel trouwens, er is maar een paar millimeter af zelfs) en ik liet het krullen! Ik heb nog geen foto omdat ik echt heel moe was deze week en mijn wallen heel groot waren. Ik ben voor echtheid maar ik heb niet genoeg zelfvertrouwen om een foto van mezelf met keigrote wallen op mijn blog te zetten. Dus die foto komt nog. Sowieso de eerste dag van de kapper is het altijd netjes en perfect maar dat zakt ook uit, want is aan mijzelf om de krullen erin te houden door mijn haar op de juiste manier te verzorgen. Komt goed! Mijn zus heeft voor ze wisselde van opleiding nog haarzorg gedaan dus zij kon me heel goed helpen. Ik ga trouwens ook geen reviews of wat dan ook delen over de productjes die ik gebruik, omdat ik geen beautyblogger ben. Maar ik denk dat ze wel een keer ergens zullen verschijnen, en anders mag je mij het altijd vragen wat ik gebruik qua shampoo of mousse. Ik bestelde ook frietjes bij het frietkot want ik dacht dat ik nog energie genoeg ging hebben om te koken, maar het was druk bij de kapper en de prikkels hebben me iets meer knock-out geslagen dan ik verwachtte. Dus dat was ook lekker. Frietkotfrietjes zijn altijd goed.

VRIJDAG 22 APRIL 2022

Voorlaatste werkdag van de week! De postbode kwam onverwachts want ik had dus niks besteld. Dus ik dacht dat het voor mijn ouders was of iemand anders. Maar nee, het was voor mij! Het was Monica haar nieuwe boek, vrijdag was trouwens ook de release. Monica is een van de meest bijzondere mensen die ik ooit heb ontmoet in mijn leven en ik was zo blij dat ik in haar nieuwe boek kon beginnen deze week! Ze schrijft young adult, maar haar boeken hebben geen lichte onderwerpen dus als je daar geen headspace voor hebt kan je ze beter laten liggen. Ik begon er direct in op de trein en daarna ging ik werken. Het was geen hele drukke shift, maar de toeristen zijn wel terug en ik werk in een toeristische stad. Dus dat is wel wennen, na twee jaar heel weinig toerisme te hebben gehad. Ik vind het niet zo heel erg hoor, ik hou van talen en zeker als ik ze mag ontwikkelen. Maar het is wel drukker daardoor en dat is wennen. Toen ik thuiskwam at ik en keek ik trouw The Voice Kids. Het is de laatste aflevering met de blinds, en ik ben het zeker niet altijd eens met of iemand wel of niet door is maar tis een wedstrijd en zeker die laatste plekken zijn zo moeilijk te bemachtigen. Ik ben benieuwd naar de battles!

ZATERDAG 23 APRIL 2022

De laatste van deze week! Op de trein naar werk las ik een heel stuk. De NMBS had (waarschijnlijk door werken ergens) mijn trein tien minuten later gezet en als ik dat voordien had geweten was ik later vertrokken natuurlijk, maar aan de andere kant had ik daardoor extra leestijd. Ik had zo’n aparte vierzit gekozen omdat die ruim zijn voor mijn step, normaal moet ik ermee in een speciale wagon inderdaad. Maar iedereen wilde toen ook perse daar zitten. En uiteindelijk was er een man die constant probeerde te babbelen terwijl het toch wel heel duidelijk was dat ik mijn boek probeerde te lezen. Ik heb niks tegen socializen, maar ik heb ook mijn tijd nodig voor mezelf en zeker op zaterdagochtend want dan haal ik graag nog wat ‘energie’ op voor de drukke dag die komt. Hij is uiteindelijk wel gestopt met babbelen hoor. Toen ging ik aan het werk, en het was iets drukker dan vrijdag. Wat er ook wel voor zorgde dat de dag heel snel om was. Het laatste uur kreeg ik de derde pijnaanval van de week dus dat was ook lastig. Maar I did it! Ik reed net als woensdag weer over de zeedijk naar huis, en ik reed zelfs een stukje verder zodat ik er nog wat langer van kon genieten. En zo was mijn weekend dus begonnen! Mijn avond was heel overweldigend door meerdere factoren maar alles is opgelost geraakt en ik kon met een gerust hart slapen. Bad habit want ik lag er wel laat in.

ZONDAG 24 APRIL 2022

Het was een goeie dag vandaag. In de ochtend deed ik niet veel speciaals buiten op mijn gemakje wakker worden en wat lezen, en daarna ging ik met mijn zus de stad in. We gingen samen lunchen. Zij had nog een afspraak dus het was geen hele lange uitstap, maar ik heb ervan genoten. Voor mij werd het pasta, voor haar een pizza. Die pizza was echt giant trouwens, volgens mij was hij groter dan haar hoofd. Mijn pasta was echt super lekker! Na de lunch gingen we nog een paar winkeltjes doen, en ik keek voor shampoo, conditioner, anti klit spray en mousse die beter is voor mijn krullen. Ik kocht ook meteen zo’n handdoek die je gemakkelijk rond je hoofd kan vastmaken als je je haar hebt gewassen want dat had ik nodig. En bij de Zeeman zag ik schattige maskertjes van Disney, dus die heb ik ook meegenomen. Allee, tis te zeggen gekocht.

Toen ik thuiskwam deed ik wat blogwerk en las ik mijn boek uit! In twee dagen. Het was ook wel een goed verhaal. En lang geleden dat ik zo snel een boek uit heb gelezen. Ik kreeg ook een lastig momentje want mijn lijf deed heel moeilijk deze week en dat herinnert me er ook weer aan dat ondanks ik goeie weken of dagen heb, ik nog altijd ziek ben. En dat was een moeilijke realisatie. Ik had ook geen zin in het eten dat er in huis was en daardoor voelde ik me ook ondankbaar wat ook niet echt bijdroeg aan de situatie. Uiteindelijk heb ik me erover gezet en eten besteld. En dat heeft gesmaakt! Ik werkte dit overzichtje af en daarna zette ik via Streamz een show van K3 op want daar word ik blij van en dat kan ik ook wel gebruiken. Op naar een nieuwe week!

Hoe was jouw week?

Een babbeltje over mijn geaardheid: aromantisch aseksueel

Hi allemaal! Vorige week liet ik een klein stukje in mijn story los over mijn geaardheid. Veel mensen denken dat ik gewoon hetero of straight ben, dat is niet waar. Of toch niet helemaal. Ik weet dat eigenlijk niet echt. De laatste tijd ben ik heel veel bezig met wie ik ben, maar ik ben ook trots op wie ik ben. Maar ik merk ook heel vaak dat mijn geaardheid veel vragen achterlaat, dus ik geef er vandaag een beetje uitleg over. Ook voor mezelf, ik vind het heel eng om het hierover te hebben want het is iets dat me anders maakt. Hoe meer ik het er zelf over ga hebben, hoe makkelijker het gaat worden.

Photo by Carlos de Toro @carlosdetoro on Unsplash

Waarschijnlijk denken veel mensen; wat houdt dat in godsnaam in. Nu moet ik zeggen dat dit voor veel mensen iets anders kan betekenen. Dus ik ga het over mijn ervaring hebben, maar als je dat van iemand anders echt wil weten kan je het beter vragen. Als daar ruimte voor is tenminste. Ik zal beginnen bij het minst akward van de twee, de aromantische kant. Aromantisch betekent in mijn geval dat ik geen verliefdheidsgevoelens ervaar. Ik kan iemand heel graag zien of hebben, ik kan ongelooflijk veel om iemand geven van welk geslacht dan ook, maar de bekende vlinders in de buik of het tot over je oren verliefd zijn dat heb ik niet. Wat betekent dat het verste of beste dat ik voel is intense vriendschap of liefde voor iemand, maar geen verliefdheid. Dat gevoel dat je al je woorden kwijt bent als je iemand ziet die je leuk vindt, ontbreekt bij mij. Ik ben ook niet helemaal voor romantische etentjes met kaarslicht en rozen zoals je in films ziet. Natuurlijk vind ik het heel lief als je zoiets liefs voor mij doet (ook wel te zien in welke context natuurlijk) maar over het algemeen heb ik weinig ermee. Dat betekent niet dat ik niet om iemand kan geven. Integendeel, als ik om je geef dan doe ik dat met heel mijn hart en liefde is liefde. Vroeger ook in de middelbare school als iedereen zot liep van een jongen of meisje dan had ik daar niks mee. Ik heb nog nooit een crush gehad op iemand. Wie weet komt dat ook nog, dat sluit ik absoluut niet uit. Maar ik moet zeggen dat er toch heel veel op zijn plek viel toen ik hierover voor het eerst las.

Ik ben ook aseksueel. Dat betekent heel simpel dat ik geen seksuele gevoelens ervaar, met niemand. Toch in mijn geval, er zijn wel mensen die behoefte hebben of die gevoelens wel ervaren. Aseksualiteit en geen libido hebben zijn trouwens twee hele andere dingen, dus let op daarmee. Want het is een opmerking die we heel snel krijgen als we uit de kast komen zal ik maar zeggen, en dat kan heel kwetsend overkomen. Meestal krijg ik dan het gevoel dat ik gek in mijn hoofd ben, en ik ben niet de enige. Net zoals hierboven, ik kreeg heel vaak de reactie; je hebt nog niet de juiste ontmoet. Dat kan heel goed zijn, maar nu is het zoals het is. Door die dingen te zeggen komt het een beetje aan alsof je onze geaardheid niet serieus neemt. Ik kan van mensen houden, ik kan om mensen geven. Maar het seksuele deel kan achterwege blijven. Om eerlijk te zijn vind ik het een beetje raar om over mijn niet bestaande seksleven te praten online en ik ga er ook geen gewoonte van maken. Maar dit is een geaardheid die heel weinig in de media komt en ik weet ook hoe onzeker ik was of hoe hard ik het gevoel kon hebben dat er iets mis met mij was. Voor die mensen schrijf ik dit nu.

Een misvatting is wel dat mensen zoals ik geen relatie kunnen of willen hebben. In mijn geval klopt dat wel, ik ben op dit moment gelukkig als single. Maar dat kan altijd veranderen naar later toe. Niemand weet wat de toekomst brengt. Maar ja, je kan aroace zijn (dit is de Engelse afkorting) en gelukkig zijn met je vriend of vriendin. In een liefdessituatie bedoel ik dan. Het kan ook zijn dat je net als ik prima gelukkig bent alleen. Met beide is niks mis, het is maar waar jij je goed bij voelt. Hou wel in gedachten dat er verschillende aroace’s zijn, waar ik geen behoefte aan heb of wat ik niet wil, kan iemand anders wel willen. Er zijn aseksuele mensen die wel graag intieme momenten delen met hun partner en er zijn ook aromantische mensen die heel gelukkig zijn in een relatie zoals ik al zei. Ik kan alleen niet vertellen hoe dat zit, want ik ben niet zo. Het is wel een deel van wie ik ben en het moest ooit een plekje krijgen online. Voor mezelf ook, maakt het ook weer een beetje makkelijker. En hopelijk de volgende keer dat ik erover praat met wat minder trillende beentjes maar met iets meer trots. Want het is wie ik ben, en daar ben ik trots op.

Had jij hier ooit al van gehoord?