Hoogsensitieve held bestaat drie jaar!

Zo’n drie jaar geleden lanceerde ik het allereerste artikel op deze blog. Ik wist nog niet waar het heen zou gaan, hoe lang ik het bloggen zou volhouden. Ik wilde voornamelijk mensen inspireren en helpen. Ondertussen is mijn blog meer een persoonlijke uitlaatklep geworden. Ik wissel af met tips en andere artikelen, maar voornamelijk de persoonlijke kant komt naar boven. En daar ben ik prima mee. Dat is namelijk wat ik het liefste doe. En ik hoop – al is het maar een iemand – dat ik mensen kan inspireren en helpen.

amy-shamblen-lJt-3NUFng4-unsplash
Photo by Amy Shamblen on Unsplash

Ik heb besloten voorlopig geen winactie te doen. Niet omdat ik te lui ben om iets te zoeken om weg te geven of omdat ik het mijn lezers niet gun. Of omdat ik te gierig ben. Ik heb er simpelweg de energie niet voor. In mijn weekoverzichtje maandag komt er een update in verband met mijn onderzoeken. Ik ben vooral bezig daarmee. Want ik geef om mijn lezers, stuk voor stuk. En ik ben altijd blij met iedere nieuwe reactie, elke steun, elk lief berichtje. Ik apprecieer dat echt enorm, uit de grond van mijn hart. Maar het is eventjes niet anders. Dat betekent niet dat ik nooit een winactie ga doen, ik ben wel van plan eens iets te organiseren. En dan kan ik ook nadenken wat ik wil weggeven, hoe ik het wil inkleden. Dan kan ik er echt mijn tijd voor nemen. Ik wil jullie ook gewoon geen voorgekauwde en snelle winactie voorschuiven waar ik geen energie heb ingestoken.

Dat gezegd zijnde. Ik ben heel blij dat ik nog steeds blogger ben. Ik zou niet weten wat ik zonder mijn blog zou doen. Het heeft me al zo vaak geholpen om te vertellen over wat er in mijn leven speelt, maar tegelijkertijd hou ik ook gewoon heel veel wan schrijven. Dat is de hoofdreden dat Hoogsensitieve Held (toen nog Sensitive Soul) is geboren. Ik mistte iets waar ik mijn schrijftalent in kwijt kon. Iets waar ik mijn liefde voor schrijven in kwijt kon. Dus vandaar. Uiteindelijk lopen mijn onderwerpen vaak van hen ene eind naar het andere, maar ik ben geen fan van mezelf grenzen opleggen door binnen een thema te blijven. Er zijn mensen die dat wel doen en ik juich het toe als dat is wat je wilt. Voor mij klopt dat gewoon niet. Ik vind het fijn dat ik de vrijheid heb om te schrijven en publiceren wat ik wil. Ik ben ook dankbaar voor de afgelopen drie jaar die ik op mijn blog heb doorgebracht. Ik typ dit ook terug op mijn laptop, die ik heb opgehaald van de herstelling. Daar ben ik ook heel blij mee, want het maakt bloggen weer een heel stuk toegankelijker voor mij.

Omdat ik de verjaardag van mijn blog toch niet zonder iets wilde laten voorbijgaan, heb ik besloten wel een Q&A te doen. Als daar enthousiasme voor is natuurlijk. Ik kan niet zo ver lopen zonder dat er iemand vragen voor instuurt. Dus ik heb een formulier op Google aangemaakt en ik zou het heel lief vinden als jullie vragen insturen voor mij. Dan kan ik daar binnenkort een blogpostje over schrijven. Als je altijd al een prangende vraag hebt gehad die ik nog nooit heb besproken op mijn blog, ga vooral je gang. Ik vraag bovenaan het formulier om je naam in te vullen en eventueel je blog, maar als je anoniem wilt blijven is dat voor mij evengoed. Vragen waar ik geen antwoord op wil geven sla ik ook over. Ik ben een persoonlijk blogger en ik vertel heel veel. Maar ik doe dat alleen bij zaken waar het goed voelt voor mij. Dus als je vraag niet aan bod komt, is het waarschijnlijk omdat ik hem niet wens te beantwoorden. Ik heb ook mijn privacy.

Klik hier voor het formulier 🙂

Alvast bedankt voor het invullen!

Hoe is is het om terug online te zijn? En tips om zelf te detoxen

Zoals jullie allemaal wel weten, ik ben terug actief op social media. Een maand eerder dan gepland. Nu zijn we anderhalve week later en ik wilde graag vertellen hoe dat nu voelt en is om terug online te zijn. Ik ben van plan over een maand terug een update te geven, want ik ben best wel benieuwd of mijn gedrag dan anders is of niet. Let’s go!

Het voelde eerst en vooral gek. Ik heb ineens weer de apps van Facebook, Instagram & Snapchat op mijn telefoon staan. Toch ben ik blij dat ik terug actief ben. Ik begon het oprecht te missen. En dan denken mensen van ja, maar had dan toch een maand nog doorgebeten. Ik had geen zin meer. En het was niet uit verslavings-richting of wat dan ook, want dan zou ik dat gevoel gewoon genegeerd hebben. Ik voelde dat het goed was om nu terug te keren. En daar heb ik ook nog steeds geen spijt van. Ik merk wel dat mijn denken en omgang met social media veranderd is. Een stuk relaxter geworden. Dat was een van mijn bedoelingen met deze detox. En daar ben ik heel blij mee.

Ik kan gemakkelijker een halve dag of een hele dag offline zijn als ik daar nood aan heb. Wanneer ik overstuur ben of down dan blijft mijn social media dicht. Helaas voor mij heb ik dat principe al moeten toepassen afgelopen week, maar dat hoort er bij. Vroeger was ik in paniek want ik was bang dat ik belangrijke dingen ging missen. Nu heb ik zoiets van ‘je bent iets van 10 maanden offline geweest, die dag erbij is niet zo erg‘. En ook gewoon, ik heb door die tijd offline te zijn geleerd dat er zoveel meer is dan alleen maar je scherm. Natuurlijk wist ik dat wel al, maar het heeft me dat nog meer duidelijk gemaakt. Daarnaast heb ik geleerd om te posten wat ik wil. Ook als een ander die dingen stom vindt. Door die detox heb ik geleerd echt mezelf te zijn, maar ook geleerd dat het niet nodig is om zoveel te piekeren over of je wel leuk overkomt als je een bepaald iets online zet. Weet je, als jij blij wordt van elke dag op Facebook te slingeren welke serie je aan het kijken bent of welk boek je aan het lezen bent, ga je gang. Niemand heeft gezegd dat dat niet mag.

Ik heb ook voor mezelf een paar ‘richtlijnen’ opgesteld om dat goeie en fijne gedrag rond social media te behouden. Vooral nu ben ik benieuwd of ik dat over een maand nog steeds ga kunnen zeggen. Dat ligt natuurlijk binnen mijn eigen handbereik, maar we zullen zien. Ik geef toe dat ik al best wel vaak ‘regeltjes’ heb opgelegd om mijn gedrag in toom te houden en dat dat dan faalde. Maar misschien heeft die tijd offline wel echt geholpen.

Geen social media tijdens het eten (Youtube mag wel als ik alleen eet)

Geen social media voor negen uur ’s morgens en na tien uur ’s avonds

Social media op mijn treinritten beperken

Geen social media als ik overstuur, down of in paniek ben

Ik heb limieten ingesteld in de apps, eens die bereikt zijn is het gedaan voor de rest van de dag

Tips om zelf een social media pauze te doen?

Begin simpel
Ik ben meteen cold turkey een jaar offline gegaan, voor mij was dat het beste. Je kan echter simpel beginnen. Je kan beginnen met limieten werken. Vandaag mag je twee uur op social media, morgen één uur, de dag erna een halfuurtje. En daarna niet meer voor een tijd. De tijd dat je offline wil blijven kan je zelf kiezen. Een jaar, half jaar, een maand, drie maanden…

Werk met duidelijke regels en doelen
Maak voor jezelf duidelijk wat mag en niet mag. Zo hoef je niet te twijfelen en wordt valsspelen lastiger. Je kan nog steeds Messenger en Whatsapp gebruiken als je dat wilt. Vertel ook aan jezelf hoe lang je offline wil blijven. Dat maakt het makkelijker om vol te houden.

Leid jezelf af als je de drang hebt om toch te kijken
Ik heb heel vaak verteld dat het vlotjes ging, dat ik er geen last van had. De drang om toch eventjes je social media te checken. Ik heb er wel vaker last van gehad. En ik ontdekte dat dat vaak gebeurde op momenten van verveling en ik eigenlijk gewoon iets moest zoeken waar ik me mee bezig kon houden. Dat kon bloggen zijn, lezen, tekenen, een serie kijken. In ieder geval alles behalve toch naar mijn social media gaan. Dus als je toch wilt online gaan, is het vaak uit verveling. Zoek een waardevolle hobby die je echt leuk vindt, en dan zal je je social media snel vergeten.

Wees niet boos als het mislukt
Voor mij waren die tien maand een succes. Maar het kan ook zijn dat het bij jou niet zo vlot gaat. Wees niet boos op jezelf. Je hebt het geprobeerd. En wees trots op de tijd dat je wel hebt volgehouden. Ik ben niet boos op mezelf dat ik op de laatste momenten toch heb opgegeven. Ik ben blij met de tien maand die ik heb gedaan. Want dat is meer dan velen zouden volhouden. En de doelen die ik ermee wilde bereiken, zijn bereikt.

Hou je doel of ‘missie’ voor ogen
De meeste mensen gaan in detox voor een reden. Ze willen meer rust, van hun verslaving af, meer in het nu leven. Allemaal heel mooie doelen. Het hielp mij heel vaak om te denken aan die doelen. Ik wilde meer rust en ik wilde minder afhankelijk zijn van social media. Het idee van van meer rust heeft me altijs gemotiveerd en nu ik zo relaxed met social media omga ben ik blij dat ik dit gedaan heb. Je doet die detox waarschijnlijk niet voor niks, dus schrijf op wat je graag wilt bereiken. En als het eens lastig gaat, kijk er dan eens naar.

Heb jij nog tips om goed om te gaan met social media?

Ik ben terug online, eerder dan gepland

Op 23 september 2019 riep ik dat ik een jaartje offline ging. Een jaartje geen Facebook, Instagram, Snapchat of wat dan ook. We zijn niet meer zo ver van 23 september 2020. En toch zullen er enkele van jullie het wel al gemerkt hebben. Nikita is terug online. Ik wilde er graag iets over vertellen. Let’s go

Het is eigenlijk een beetje mijn eigen schuld. Ik had iemand nodig die ik alleen via Instagram kan bereiken. Daardoor stond de app op mijn telefoon. En door af en toe te spieken of die persoon al geantwoord had, werd ik getriggerd. Uiteindelijk besefte ik dat ik het toch wel mistte, in positieve zin. Ik haal ook positieve vibes uit mijn sociale media. Ik chatte erover met Irene en zij zei dat er niemand kwaad ging zijn als ik eerder terug zou keren. En het is geen big deal, want het is maar sociale media. Je leven hangt er niet van af. Mensen waren heel positief toen ik aankondigde dat ik terugkeerde. Niet dat dat me bezighoudt, maar ik vergeleek de likes die ik kreeg op het feit dat ik een jaartje offline ging met de boodschap dat ik terug ben. En dat waren er een pak meer. Blijkbaar hebben mensen me echt gemist. Ik ben nu iets van vijf dagen terug. En ik sta er relaxter in. Ik heb ook bij beide apps een limiet ingesteld. En als ik mijn waarschuwing krijg, is het gedaan voor de rest van de dag. Tot nu toe ben ik altijd onder die tijd gebleven. Ook eten met sociale media doe ik niet meer en als ik over mijn toeren ben blijft sociale media uit. Ik heb wel rust gevonden in mijn gebruik. Ik kan als ik genoeg energie heb zeker een uur doorlezen zonder eventjes te willen kijken op sociale media. Of dat blijft dat zien we dan wel weer. Maar een goei begin is het halve werk zeker?

Dat betekent niet dat ik geen weekoverzichtjes meer ga delen. Ik ga niet alles online zwieren, want dat wil ik niet. Hier en daar zullen er wel dingen verschijnen, maar lang niet alles. Er komt maandag trouwens geen overzichtje online. Ik heb een hele zware frustrerende week en ik heb er gewoon eventjes geen zin in. Maak je geen zorgen, als je dit leest ben ik waarschijnlijk onderweg naar of zit ik bij mijn psycholoog. Ik ben niet van plan weer om de drie weken te gaan, maar ik denk dat ze me wel kan helpen omgaan met alles wat de laatste tijd is gebeurd met mijn lijf.

Voor wie me graag wil volgen, mijn Instagram is nikita.maes. Hij is privé, maar als ik je ken als volger dan zal ik je verzoek aanvaarden.

Week in beeld | 25

Deze keer netjes op tijd hoera! Nee grapje haha. Ik was eerst van plan om geen weekoverzichtje te maken omdat ik er een rommeltje van had gemaakt in mijn telefoon wat betreft foto’s. Maar ik heb het uitgezocht en nu is alles weer duidelijk. Dus dan toch. Afgelopen week was rustig, ik had een extra dag vrij en dat was welkom. En het was warm door de hittegolf, maar dat telt voor iedereen denk ik. Voor de rest heb ik niet zoveel bijzonders te melden dus laten we beginnen.

★ Net als vorige week startte ik met een vrije dag. Omdat ik zondag geen tijd had om boodschappen te doen deed ik die op maandag. Deze keer alleen en dat was welkom want zo had ik wat tijd voor mezelf. Ik ben met een redelijk dure rekening naar huis gegaan, maar de meeste dingen gaan wel een tijd mee dus. In de namiddag lag ik vooral te rusten en te lezen, want daarvoor dient een vrije dag natuurlijk. We wonen ook op het derde van een appartementsgebouw en ik zag het niet zitten om die zak naar boven te sleuren omdat ik pijn heb. Stiekem toch wel een beetje trots toen ik mijn moeder belde om te vragen of ze wilde komen helpen dragen. Het blijft stom in mijn ogen, maar het is realiteit. Ik las op mijn iPad ‘Trinkets’ van Kirsten Smith. Het boek is ook een Netflix-serie die ik aan het kijken was. Maar het is te lang geleden dat ik keek, dus ik ga herbeginnen als ik terug ga kijken ernaar.

★ Ik heb heel weinig notities gemaakt afgelopen week, dus dat is niet zo goed voor mijn overzichtje haha. Ik ga denk ik toch mijn weekoverzichten in stukken moeten beginnen schrijven. Ik weet wel dat ik aardbeien aan het snjjden was voor mijn kleine pauze op het werk en ze vervolgens vergat. Dat realiseerde ik me ook pas toen ik op weg was naar de trein. Slimme ik, maar eigenlijk heb ik dit vaak voor. Als het dat maar is denk ik dan altijd maar. Van de middagshift herinner ik me wel dat het niet zo heel druk was, door de opkomende hitte. En ‘s avonds kreeg ik een trein vroeger te pakken wat me altijd blij maakt.

★ Woensdag was ik ‘s morgens vooral aan het Whatsappen met vrienden, wat gezellig was. Ik ben voorstander van offline leven, maar af en toe is het fijn lekker te babbelen via social media. En je hebt nu eenmaal andere mensen om je heen nodig. Ik ging voor ik ging werken een broodje halen wat ik ook daar opat. En daarna mijn shift. In de avond reed er blijkbaar een nieuwe trein, althans voor mij. Want ik heb nog nooit in zo’n moderne trein gezeten. Ik was zo verbaasd dat ik eerst dacht dat ik in eerste klas zat. Maar nee, effectief. Ze reden wel al rond, maar niet op de routes of tijdstippen dat ik ze nodig had. Wel grappig, maar ze zijn wel heel mooi geworden. Zeker een verbetering.

★ Voor een vrije dag heb ik donderdag bizar weinig foto’s gemaakt. Maar het was wel fijn om op een van de warme dagen gewoon thuis te zijn. Ik haalde een salade als lunch met mozzarella om een keer te cheaten. Als ik dat maar heel soms doe dan heb ik er geen last mee voorlopig. Na de middag gingen we naar de bibliotheek. Ik ga net als een tijd terug ebooks en fysieke boeken afwisselen. Zo hoef ik mijn fysieke boeken niet te missen en als mijn lijf het dan echt uithangt kan ik alsnog lezen. In de namiddag was het vooral relaxen en lezen. En ‘s avonds na het eten gingen we nog eventjes buiten zitten toen het wat koeler was. Het was zalig. Ik las ook meer dan honderd pagina’s in anderhalfuur denk ik. Het is ook wel echt een goed boek.

★ Vrijdag was een rustige dag en ik heb ook niet echt foto’s gemaakt. Mama hielp een vriendin uit de nood door met haar hondje te gaan wandelen en ze nam hem ook eventjes mee naar ons. We kennen die hond allemaal en het is zo’n schattig beestje. Hij is wel altijd wild, maar zo lief. Vooral als hij mensen ziet die hij leuk vindt of graag heeft. Je kent mij he, als ik omringd ben door dieren ben ik gelukkig. Ik ben dit overzichtje ook aan het uitwerken met een schattige en fluffy vogel op mijn schouder. Baasje haar bewaker. In de namiddag ging ik werken en door de hitte was het een rustige middag. Daardoor waren mijn collega en ik echt heel veel aan het lachen met elkaar, maar dat is een van de redenen waarom ik mijn job graag doe. En het houdt in tijden als deze -met corona- de moed omhoog. Toen ik thuiskwam was ik kapot. Ik had gezegd dat ik nog eventjes ging Netflixen, maar zelfs dat heb ik niet meer gedaan.

★ Deze keer was ik wel thuis op zaterdag. Ik neem niemand iets kwalijk want vorige week was gewoon een noodgeval. En mijn eigen keuze om te komen werken trouwens. Maar ik was wel blij dat ik een dag vrij was. Ik deed terug boodschappen en in de namiddag las ik mijn boek uit. Een boek dat een indruk op me achterliet en ik niet ga vergeten. Het ging over ‘De bucketlist van mijn hond’ van Lauren Fern Watt. Het gaat over een vriendschap tussen mens en hond, maar toch is het zo bijzonder en rakend geschreven. Aanrader! Ik schreef een deel van dit overzichtje en deed een dutje. ‘s Avonds toen het koeler was las ik een uurtje buiten

★ Door de hitte had ik iets van vier uur geslapen. Voor een ‘normale’ mens al niet zo handig, voor mij al helemaal niet. Daardoor stond ik heel moe op ofcourse, maar ook down en heel duizelig en misselijk. Ik stond bijna op een punt om mijn baas te bellen dat ik ziek was. En dat zegt heel wat, want ik zeg altijd om te lachen dat ik eerst halfdood in mijn bed moet liggen voor ik me ziek meld. Dat was al mijn attitude op school, maar nu nog meer. Uiteindelijk ben ik nog eventjes gaan liggen en is het over gegaan. Het was niet echt m’n dag. Op het werk ging het wel goed, er is niks gebeurd. Maar ik heb het al heel de week wat lastig met mijn achteruitgaande lijf en dat brak gewoon eventjes. Ik wil komende weken ook echt actief leren luisteren naar mijn lichaam en kijken welk ritme werkt qua spanning en ontspanning. Wordt een hele lastige taak, maar het moet. En dit komt wel goed. Hey, dat rijmt haha! Thuis deed ik niks meer, ik maakte mijn weekoverzichtje af en las mijn boek. En ik at avondeten natuurlijk. Op naar een nieuwe week 🙂

Mijn lichaam gaat achteruit. En daar heb ik het lastig mee.

Ik ben niet van plan elke week een artikel over mijn pijn of vermoeidheid te publiceren, wordt geen nieuwe gewoonte. Maar dit is voor mij ook nieuw en mijn blog is mijn uitlaatklep. En dit moest er gewoon eventjes uit. Skip het vooral als je er geen zin in hebt

Ik ben Nikita. Ik ben iemand die graag doorzet, vecht voor dingen en alles uit het leven wil halen. Ik ben ook iemand die graag hard werkt en bezig is. En het liefst van al maak ik anderen gelukkig. Na een jaar beginnen de slechte dagen vol pijn en vermoeidheid steeds sneller te volgen. Ik ging ermee naar de dokter met de verwachting dat ik overspannen was na de lockdown. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik mezelf voorbij loop. En nee, daar ben ik ook niet trots op. Maar niemand is perfect. En toen antwoordde de dokter dat het misschien chronisch is. Bam. Wie dat verhaal gemist heeft, ik link eventjes het artikel. Zo hoef ik dat niet te herhalen.

De laatste weken begin ik nieuwe kwaaltjes te ontdekken. En oude kwaaltjes die erger worden. Vorige week was ik met mijn zusje in de stad om pizza te eten zoals ik vertelde. Na een uurtje rondslenteren in de stad en winkels vroeg ik of we naar huis konden omdat ik wilde rusten. Afgelopen maandag deed ik boodschappen omdat ik vorig zaterdag geen tijd had. Toen ik thuiskwam belde ik naar mama om te vragen of ze wilde komen helpen dragen. Het was best veel en we wonen op het derde. Zonder lift. Vroeger waren die dingen allemaal geen big deal. Kreeg ik die tas wel boven. Kon ik nog drie uur lachen en winkelen met mijn zusje. Ik heb bij het minste geluid hoofdpijn, mijn koptelefoon is mijn beste vriend. Dat was hij al trouwens. Na twee shiften van zes uur werken ben ik kapot. Ik mag het niet vergelijken met vroeger toen alles nog oke was. Maar het is confronterend. Elke nieuwe ontdekking.

Betekent dat dat ik opgeef? Nee. Ik blijf vechten voor een mooi leven en voor geluk. Maar er zijn ook dagen dat ik mijn tranen moet wegslikken en sterk zijn. Dat ik mezelf moet blijven herinneren dat ik sterk ben en hier wel doorheen kom. En vooral dat dit mij niet minderwaardig maakt. Ik ben nog steeds Nikita zoals ik ben. Alleen met wat dichtere grenzen en wat meer op rekening mee te houden. En daar hangt mijn waarde niet van af.

Ik probeer mezelf ook altijd mee te geven dat het heel normaal is wat ik voel. Het voelt een beetje als rouwen. Bij rouwen om een overledene ben je verdrietig om iemand die heen is gegaan en nooit meer terug komt. Ik ben aan het rouwen om een stukje van mijn gezondheid dat misschien nooit meer terugkomt. Ik mag geen voorbarige conclusies trekken natuurlijk, daar maak ik mezelf alleen maar banger mee. Maar ik heb een hele goeie intuïtie en die vertelt me dat ik maar beter goed voorbereid kan zijn. En helaas heeft die het vaak juist.