Niet altijd dapper en sterk (en dat is oke!)

Hi allemaal. Ik wilde graag mijn verhaal kwijt, maar ik wist dus niet welke titel ik er moest op kleven. Maar ik wilde er wel iets over schrijven. Voor mij is schrijven een fijne uitlaatklep en iets wat ik heel graag doe. De magie van woorden. Ik roep altijd dat ik dapper en sterk wil zijn, maar dat is niemand zijn hele leven lang. Toch probeer ik het -net als velen waarschijnlijk- elke keer weer. Ik heb binnenkort verdere onderzoeken, als corona daar geen stokje voor steekt. Daar kijk ik enorm naar uit, maar daar komen ook veel angsten bij kijken. Ik vertel er een beetje meer over. Al is het maar om aan te tonen dat bang zijn en angsten hebben helemaal menselijk is. En niks om je voor te schamen. Let’s go!

lemon photo on person s thigh
Photo by Lisa Fotios on Pexels.com

Maandenlang keek ik er naar uit om eindelijk de datums te krijgen waarop ik mijn onderzoeken zou hebben. Elke avond hoopte ik dat als ik thuiskwam de brief van het ziekenhuis in de bus zou zitten. Dat is ondertussen gebeurd want het eerste onderzoek is al achter de rug. Ik heb er al 1 van de 4 gehad en dat is al een stap vooruit. Daarmee heb ik voorlopig ook geen verdere informatie, die zal ik pas echt hebben op het eindgesprek. En dat hoop ik ergens in maart te hebben. Maar dat hangt er dus van af hoe corona evolueert, of er weer een lockdown komt. Mijn onderzoeken zijn geen prioriteit dus zullen als eerste geschrapt worden. En ja, daar heb ik alle begrip voor. Ik heb respect voor alle mensen die vechten voor hun leven aan allerlei kabels en machines omdat ze besmet zijn geraakt met dit virus. Ik heb respect voor de zorg, voor de mensen die in heel veel angst moeten leven omdat ze niet weten of hun dierbare het haalt. Of jammer genoeg mensen die een telefoontje krijgen dat hun dierbare het niet gehaald heeft. Natuurlijk heb ik daar alle respect voor. Maar als ik het ziekenhuis aan de lijn krijg om mijn onderzoeken uit te stellen, zal mij dat ook pijn doen. Ik wacht al een half jaar op mijn diagnose. En nee, ik ga er niet aan dood gaan. Maar het is frustrerend. Ik wil gewoon weten wat het probleem is. Dan kan ik er een behandeling voor krijgen, begeleiding. De vermoedelijke diagnoses zijn niet te behandelen, maar dan kan ik ermee leren omgaan. Voor hoeverre dat kan, want ik weet dat ik het net als alle andere mensen met een chronische ziekte er het af en toe heel moeilijk mee zal hebben. En that’s okay. Inmiddels heb ik dat wel al geleerd. Als ik mijn diagnose heb, stopt het vragenvuur in mijn hoofd en krijg ik misschien rust. Nu kan ik alleen maar gissen naar wat het is. En eerst vond ik mezelf daar heel ondankbaar voor of egoïstisch, maar ik denk dat het ergens ook wel normaal is. Mijn hele leven kan misschien op zijn kop staan, en dat ik wil weten of dat wel of niet het geval is is een hele menselijke reactie denk ik. Maar dat neemt niet weg dat ik ongelooflijk hard meeleef met de mensen die dingen voorgoed kwijt zijn door corona. Al is het een stukje van je gezondheid, een zaak, bedrijf, job of dierbare. Mijn hart is bij die mensen.

Aan de ene kant wil ik het zo graag weten, maar aan de andere kant ben ik ook heel bang. Bang voor het antwoord, bang dat heel m’n leven op zijn kop gaat staan. En ik was daar in het begin mee bezig van; Nikita, stel je niet zo aan. Maar dat is nogal een harde reactie naar mezelf toe. Ik ben nu 23 jaar. Veel mensen worden op een jongere leeftijd ziek of sterven zelfs. Dus ik heb het geluk dat ik zeker 23 jaar van mijn gezondheid mocht genieten en daar ben ik ook dankbaar voor. Ik heb mijn school zonder problemen kunnen afmaken, heb een fijne jeugd gehad zonder aandoeningen of ziektes. Voor veel jongeren of kinderen is het helemaal anders. Sommige jongeren wisten tot voor kort niet of ze Kerstmis zouden halen. Dus ja, ik ben dankbaar voor de fijne jaren die ik had. Maar ik ben misschien een groot stuk van mijn gezondheid kwijt, een stukje dat misschien nooit meer terugkomt. En dat me dat beangstigt is heel normaal. En dat ik daar heel verdrietig om ben, is ook heel normaal. Natuurlijk ga ik mijn dromen niet opgeven en blijven vechten daarvoor. Ik ben een vechter, en niemand gaat me dat afpakken. Ook mijn eigen lichaam niet. Maar het zal anders zijn. Waar mijn vrienden gemakkelijk een dagje pretpark kunnen inplannen en de dag daarna gewoon weer iets anders kunnen doen, zal ik moeten rusten achteraf. Misschien ook hele leuke dingen waar ik naar uitkijk gewoon moeten afzeggen. Het zijn dingen die pijn doen. En het is niet omdat ik het minder erg heb dan sommige mensen, dat ik daar niet verdrietig om mag zijn. Verdriet hoeft niet vergeleken te worden met verdriet. En ook ik ben niet altijd dapper en sterk. Ik heb ook angsten, verdriet. Maar dat is oke. We zijn allemaal mensen, en het enige wat we kunnen doen in dit leven is ons best doen. Met welke riemen je ook moet roeien.

Week in beeld 34 | Hele gekke jaarwisseling

Hi allemaal! Ik wil dus heel graag terug weekoverzichtjes maken zoals ik eerst deed. Het probleem is dat ik vaak heel weinig foto’s maak. Dus voorlopig pak ik het anders aan. De foto’s die ik heb gemaakt ga ik gebruiken en daarbij vertel ik dan hoe mijn week is geweest. In de hoop ooit weer een dagelijks overzichtje foto’s te hebben zoals eerst. Of misschien ook niet, misschien vind ik deze manier toch leuker. We will see.

Het was tijd voor de jaarwisseling. We zwaaiden 2020 uit, een heel gek jaar. Dat nu alles ineens anders is, is een beetje te optimistisch. Maar we hebben het jaar overleefd en hopelijk wordt het gewoon beter nu. Ik heb bewust ook geen postje met goede voornemens of doelen, omdat ik denk dat dit door al die onderzoeken al een zwaar jaar gaat worden. En ik moet er rekening mee houden dat de uitslag ook iets kan zijn wat ik moet leren accepteren, en dat zal het jaar al uitdagend genoeg maken. Wel wil ik in 2021 terug leren positiever in het leven te staan en 60 boeken lezen. Dat eerste is niet echt iets waar ik echt puntjes kan voor bedenken, maar iets wat gewoon weer in m’n mindset moet raken. Dat komt wel goed, ik ben van goeie wil. Natuurlijk zal dat niet vanzelf gaan, en als 2021 nu een jaar wordt waarin dat helemaal niet lukt omdat mijn diagnose tegenvalt of andere tegenslagen, dan is dat oke. Maar ik ga mijn best doen. En de 60 boeken, ik leg mezelf ook geen verplichting op. Maar ik heb zeker tegen het einde van 2020 gemerkt hoe hard ik geniet van lezen met een muziekje op. Ik wil dat vaker terug implementeren in mijn weken. En ik ben vrij perfectionistisch als het gaat om mijn leesdoel halen, dus die twee samen vormt een mooie balans. Als ik het niet haal ben ik alsnog trots op het aantal dat ik heb gelezen. Maar over naar het weekoverzichtje want ik ben veel te veel aan het kwebbelen. Let’s go!

Maandagochtend koos ik mijn nieuwe trui en ik ben er heel blij mee. Was ook wel een verhaal, ik had hem gezien op de site van JBC en wilde hem. Dus ik had hem laten leveren in de winkel in de buurt. Toen ik daar aankwam was mijn pakketje opeens vermist terwijl ik hem niet had opgehaald, niemand. Dus dat was heel gek. Maar dat kan gebeuren, dat er een pakje verloren gaat. De mevrouw achter de kassa was gelukkig heel behulpzaam en vriendelijk en ik heb alsnog mijn trui (en mondmaskers) meegekregen. In de week van Kerst hebben we ook Mc Donalds gegeten en er zaten voor iedereen ook een paar kousen in van de Mc Donalds. Ik vond het wel grappig en had ze dus aan die dag. Het zijn lange kousen, dus ook wel veel warmer dan mijn sneakersokjes.

Op Instagram publiceerde ik ook mijn top nine. Ik geef niet zoveel om likes maar ik ben aan het eind van het jaar toch altijd benieuwd welke foto’s het het beste hebben gedaan. Van veel foto’s had ik het wel verwacht. En natuurlijk zijn er heel weinig foto’s online gekomen want ik was tot augustus 2020 in social media pauze. En ja, de regenboog was wel eentje waarvan ik wist dat hij minstens in de top drie zou staan. Ik weet die dag nog heel goed want de zon scheen maar het was tegelijkertijd ook echt ferm aan het regenen. Ik was klaar met werken, met de late shift. En ik zat echt klets en kletsnat op de trein. Toen realiseerde ik me ook dat ik de combinatie bril en regen nog prima vind, want bril, regen en mondmasker is echt nog een veel slechtere combinatie haha. Ik vind de top nine ook altijd een leuke manier om een klein terugblik te hebben op het jaar, nostalgisch als ik ben altijd.

We vierden ook de dertiende verjaardag van mijn kleine broer. Dat doen we altijd met een fruittaart van de bakker zoals hij het altijd zo lief vraagt. Deed me ook realiseren dat mijn kleine broer groter wordt en dat is als zus toch wel een gek gevoel. Waar is de tijd dat hij een kleutertje was? En nu zit hij in het eerste middelbaar. Ik denk dat ik maar ga stoppen met hierover nadenken, want hoe moeten mijn ouders zich wel niet voelen dan :p

Donderdag was er een collega die moest vervangen worden dus dat heb ik gedaan. Het was wel speciaal, werken op de laatste dag van het jaar. Onze winkel was ook gewoon echt open tot 19u. Speciale, maar wel drukke ervaring. Het zijn ook in dit soort drukke shifts dat er altijd van alles lijkt te gebeuren. Ik had dagshift waardoor ik ook vroeger de deur uit moest en daardoor had ik wel een mooie lucht als cadeau. Zo vlak voor het nieuwe jaar. Ik moet zeggen dat ik wel blij was toen ik thuis was want het was echt een hele drukke dag. Normaal blijf ik ook op voor het vuurwerk, maar dat was er dus niet dit jaar. Ik heb zelfs de jaarwisseling niet bewust meegemaakt want ik lag al te slapen. Zo moe was ik. Normaal ben ik de meest enthousiaste persoon met de jaarwisseling, want ik hou van die magie. Maar niet dit jaar dus haha. Ik vond ook niet echt dat we konden vieren dat er een geweldig jaar klaar was. Ja oke, 2020 had ook zijn eigen gelukjes en charmes. Maar al bij al is het gewoon echt een zwaar jaar geweest. Hoop voor 2021.

De eerste dag van het nieuwe jaar was het vooral chillen, ik heb rust genomen na die drukke shift. Daar was ik aan toe en ik heb ook heel veel gelezen. Ik heb het eerste boek van het jaar gekozen en dat is ‘Zondagskind’ van Judith Visser. Ik heb het boek in 2020 al eens gelezen, maar ondertussen is het vervolg uit en ik wil daar met een frisse blik in kunnen gaan. Bovendien is het geen straf om hem te herlezen want dit boek is zo mooi. Het is absoluut mijn favoriet van 2020 en ik denk dat hij zelfs mijn favoriete boeken van de troon heeft gestoten. Sorry Ransom Riggs. Still love you and your books! ’s Avonds had ik beloofd dat ik met mijn broertje een spelletje Mario Party ging spelen op de Switch. Samen met mama. Het was heel gezellig en we hebben echt heel veel gelachen. En ik heb mijn kleine broer ook keihard ingemaakt en dus gewonnen. Dat vond ie minder leuk haha. Maar nee, ik heb er wel van genoten en dat de eerste dag van het nieuwe jaar zo leuk mocht zijn ben ik heel dankbaar voor.

Bij ons is het met het nieuwe jaar ook nooit echt een fancy diner, dat is gewoon zo bij ons. We hebben wel frietjes van de frituur laten thuisbezorgen en dat is dan wel weer onze manier. Ik had frietjes met mozzarella sticks en een vleesje waarvan ik de naam kwijt ben. Maar dat was dus wel lekker en dat eten we vanzelfsprekend niet elke dag. Iedereen kan frietjes bakken, maar de frietjes van de frituur zijn toch altijd iets speciaals. En gemakkelijk want niemand moet in de keuken staan. Enkel de fles ketchup & mayonaise uit de keuken halen en tafelen maar.

Helaas was dit mijn uitzicht voor bijna mijn hele zaterdag. Ik stond op met weinig pijn, maar wel met barstende hoofdpijn. En mijn lijf had er ook niet zoveel zin in. Tegen hoofdpijn werkt bij mij meestal slapen, maar als ik dat een hele dag zou doen zou ik in de problemen komen want dan ben ik klaarwakker wanneer ik effectief moet slapen. En dat willen we niet. Dus ik heb echt wel een paar uur Familie liggen kijken in mijn bed. Ja oke, een fel scherm is ook niet zo’n goed idee als je echt pijn hebt. Maar mijn ervaring leert me dat als ik afgeleid word, de hoofdpijn ook wel vermindert of zelfs verdwijnt. Bovendien als ik niks doe dan word ik gewoon echt gek. En dat willen we niet. Ik heb wel een ovenschotel gemaakt ’s avonds omdat ik toch iets wilde gedaan hebben vandaag en ik ging ook boodschappen doen. Helaas is dit ook realiteit, en dat moet ik zoveel mogelijk accepteren.

Hoe was jouw jaarwisseling?

Misschien ben ik nu wel al goed genoeg.

Hi allemaal. Wie mijn blog al lang volgt of mij een beetje kent weet dat ik nog wel eens durf te twijfelen aan wie ik ben, aan wat ik doe. Of ik wel genoeg ben. En volgens mij is dat menselijk, hoort dat bij het leven en is dat onvermijdelijk. Maar van de week kreeg ik ineens een inzicht dat binnenkwam. Het raakte me keihard en ik was trots dat ik het me realiseerde. Want ik heb heel lang gevochten om op dit punt te komen. Ik wil graag het verhaal vertellen en misschien jullie inspireren. Let’s go.

Photo by Tyler Nix on Unsplash

Het is eind december en dat betekent dat ik mijn eerste onderzoek had in verband met mijn gezondheid. En het eerste dat op de planning stond was een gesprek met de klinisch psycholoog. Omdat mentaal een grote invloed kan hebben op fysiek en omgekeerd. Dat is vaak een geheel en het speelt op elkaar in. Ik heb ook wel het een en ander meegemaakt de afgelopen jaren, het meeste heb ik ook wel verteld op mijn blog. Sommige dingen ook gewoon niet omdat ik dat niet wilde. Mijn blog, dus mijn beslissingen. Ik weet niet wat er precies voor heeft gezorgd of welke woorden, maar ik kreeg een inzicht. De klinisch psycholoog vroeg op een gegeven moment of ik wat tekenwerk had om te laten zien. Gelukkig had ik mijn iPad mee, dus ik kon wat digitaal werk laten zien. Hij was onder de indruk. En hij zei dat ik daar zeker ooit iets mee moest doen en dat ben ik ook wel van plan. Verder vertelde hij ook dat ik een heel wijs en intelligent persoon ben voor mijn leeftijd. Dat zijn hele mooie uitspraken en dat ze voor mij zijn vind ik ongelooflijk. Maar stukje voor stukje begon ik me dingen te realiseren.

Altijd ben ik (zoals velen) bezig van ‘als ik dit doe’ of ‘als ik dat bereik’ ben ik goed genoeg. Als mijn Instagram er zo uitziet of ik zo ben, dan ben ik genoeg. Maar gisteren sijpelde er stukje voor stukje een gedachte binnen. Misschien ben ik wel nu al goed genoeg, precies zoals ik ben. Ik roep altijd dat grote gebeurtenissen zoals diploma’s, lonen, werkfuncties, promoties, trouwen, samenwonen, dat al die dingen niet bepalen wie jij bent. Dat je karakter dat doet. Wel een beetje jammer als ik daar mezelf niet in meetel, in die adviezen. Net zoals dat ik misschien chronisch ziek ben, dat bepaalt niet wie ik ben. Ja, ik ben misschien ziek. Maar ik ben niet mijn ziekte. Net zoals fouten. Je maakt fouten, maar je bent niet je fouten. Je bent nog steeds een mens dat iets niet zo handig heeft aangepakt. En er is geen enkel persoon die dat nooit voorheeft. In het woud van alle fouten lieverd, sta je nooit alleen. Wie zonder zonder is, werpe de eerste steen. Het voelt heel gek om dit gevoel door me heen te voelen gaan. Zoals ik al zei, ik heb jaren gevochten om dit te bereiken. Ik ben goed genoeg, precies zoals ik ben. En dat ik dat vlak voor Kerstmis heb gerealiseerd en kan vasthouden, is echt het beste kerstcadeau dat ik maar kon krijgen van het universum. Ook ik verdien het om gelukkig te zijn met wie ik ben of met de dingen in mijn leven. Niet alleen ik, we verdienen dat allemaal. Wie je ook bent.

Bij deze wil ik jullie ook terwijl fijne feestdagen wensen. Ik weet dat het waarschijnlijk niet de Kerstmis was waar je op gehoopt had, met de hele familie en toeters en bellen. Voor mij ook, onze traditie is zo’n beetje dat we naar de kerstmarkt gaan, oliebollen eten, schaatsen, shoppen. Wij vieren nooit echt kerst maar dit is dan onze manier. Maar dat kan dus niet dit jaar. Voor iedereen vallen er helaas mooie dingen weg, en gelukkig is er heel veel mogelijk dankzij de creativiteit van de mensen en de technologie. Maar als je je verdrietig voelt omdat je dierbaren moet missen dankzij corona, al dan niet voor altijd, vergeet niet dat dat mag. Kerstmis is vaak een tijd waarin we blij moeten zijn en genieten en vieren. Maar als dat voor jou anders is, dan is dat zo. Het komt wel weer terug. In elk geval hoop ik wel dat het toch een mooie tijd mag zijn. Gelukkige feestdagen allemaal ♥

Lichtpuntjes uit 2020

Hi allemaal. Laten we zeggen dat we toen we met veel toeters en bellen het nieuwe jaar aankondigden dat niemand had verwacht welk rampjaar het zou worden. Ja, er was al sprake van corona. Maar dat de hele boel zou dichtgegooid worden voor onbepaalde tijd. Dat we niet meer op restaurant zouden mogen, de mensen die we het allerliefste zien en tijdje enkel door scherm zouden kunnen ontmoeten. Het was een bizar jaar en toch is het alweer bijna voorbij. Het is nog relatief snel gegaan. Al denk ik dat ik dat zeg omdat mijn werk natuurlijk nog gewoon doorging. Het is heel verleidelijk om nu te gaan klagen over wat allemaal wegvalt en volgens mij is dat ook heel menselijk. Maar ik wil graag in 2021 wat positiever in het leven staan, dus misschien is dit al een mooie oefening voor als het echt zover is. Want ja, ondanks alle bizarrigheid (is dat een woord?) waren er ook voor iedereen in 2020 waarschijnlijk lichtpuntjes. Ik ga het vandaag hebben over de mijne.

Photo by The Ian on Unsplash

Vast contract!
Nog net voor de lockdown en eigenlijk al begin 2020 kreeg ik te horen dat ik mijn vast contract zou krijgen. Of ja, krijgen. Ik heb er natuurlijk wel voor gewerkt. Zo’n dingen krijg je nu eenmaal niet in je schoot gesmeten. Ik was heel blij en nog steeds, want ik heb een simpele job in de supermarkt. Maar wel met de beste collega’s en een baas waar ik heel dankbaar voor ben. Als de dag zou komen dat mijn lijf zegt dat het niet meer kan zo, zal dit een van de zwaarste beslissingen worden die ik zal moeten maken. En die ga ik ook zo lang mogelijk uitstellen, daarin ben ik vastbesloten. Maar ja, dit was natuurlijk een van de leukere dingen in 2020. Wat was en ben ik daar trots op. Zeker na mijn mentale rompslomp na de hogeschool was het een hele uitdaging om weer op de werkvloer te staan. Maar het lukt me.

Toch mijn verjaardag kunnen vieren
Ik heb geen feestje gegeven, dat doe ik nooit. En dan nog, het mag niet. Maar wat ik wel heel graag doe, is op mijn verjaardag iets gaan eten met de mensen die ik graag zie. Op mijn verjaardag was ik thuis, en het was iets van 30 graden dus het weer zat zeker mee. Maar de horeca was toen open. Weliswaar met de nodige maatregelen, maar het was er. Ik hou van de Jilles, wat een hamburgerrestaurant is. Een hele rare favoriet voor iemand die bijna nooit een burger bakt in de pan. Maar ze hebben daar gewoon hele lekkere combinaties en hun burgers zijn gewoon echt goed. Hun salades ook trouwens. Ik mis het wel, nu de horeca dicht is. Maar gelukkig bestaat Deliveroo ook nog. Ik heb toen die dag met m’n beste maat daar gegeten voor de lunch en ik weet het nog als gisteren. De dag erna moest ik wel werken, maar ik was vrij in de namiddag. En toen ging ik ’s avonds pizza eten met mijn beste vriendin en daarna deden we nog een terrasje. Het was zo gezellig en absoluut een van de fijnste momenten van 2020.

Heel veel wandelen
Als ik nu naar buiten kijk regent het en is het koud. Niet echt wandelweer en dat vind ik wel jammer. Ik heb namelijk wel ontdekt hoe rustig ik word van de natuur en mijn muziek. Die combinatie is echt goud waard. Er zijn genoeg mensen die gaan wandelen als het zo’n stom weer is, maar ik niet. Uiteindelijk krijg ik het koud en krijg ik pijn. En dat is allesbehalve ontspannend. Dus nee, ik ben geen zo’n mens dat zaagt bij regen als ze erdoor moet. Het heeft wel degelijk effect op me. Al zijn er wel ergere dingen dan de regen buiten, dat is ook weer waar. Maar ik heb heel veel gewandeld afgelopen jaar en het was fijn. Soms alleen, soms met andere mensen. Het was gezellig.

56 hele mooie boeken gelezen
Oke, ik kan wel zeggen dat er boeken tussen zitten die ik liever had overgeslagen, maar over het algemeen heb ik wel hele toffe boeken gelezen. Misschien eens een lijstje van maken. Gelukkig heb je voor lezen enkel een boek nodig. De bibliotheken zijn een tijd gesloten geweest, maar zij hadden een oplossing. Ik ook. Ik heb toen een tijd een abonnement genomen op Kobo Plus om dat te compenseren. Nooit gedacht dat digitaal lezen zo geliefd zou worden. Er kan niks tegen een fysiek boek, maar dit was wel een fijne oplossing. Vooral de eerste maand van de lockdown heb ik iets van 8 boeken gelezen en dat is echt insane. Het is zeker geleden van 2018 ofzo dat ik daarin ben geslaagd. Ik kon het zelf ook niet goed geloven. Nu doe ik het met gemiddeld 3-4 boeken per maand, maar das ook nog steeds een mooi aantal. En ik heb mijn leesdoel gehaald! Momenteel staat het aantal op 56, maar mijn huidige boek is bijna uit dus ik denk dat ik er nog wel een 57 van kan maken dit jaar. Niet slecht als je weet hoeveel impact corona dit jaar had op ons leven, maar ook mijn eigen situatie natuurlijk.

Onze combimagnetron in huis
Lang hadden we geen oven en op zich konden we daar prima mee omgaan. Je leert daarmee leven en standaard de dingen voor de oven in de winkel negeren. Maar ik heb ook het koken ontdekt in 2020 en veel recepten beginnen met: verwarm de oven voor op… en dan vloek ik inwendig. Want dat gaat dus niet. Nu wel! En niet alleen daarvoor. Broodjes afbakken, croissantjes afbakken. Het zijn kleine dingen die mijn dag wel maken. Maar ook, nu kan ik mijn kookskills verder uitbreiden en daar geniet ik enorm van. En met mijn zusje heb ik ook al eens cake gebakken, daar heb ik ook van genoten. We hebben ook echt keihard gelachen ermee. It’s the little things in life kiddo’s.

Mijn liefde voor koken
Een liefde waarvan ik niet wist ik dat ik ‘m had. Echt. Tijdens de lockdown had ik ook veel meer tijd natuurlijk. Ja, ik bleef aan het werk want ik werk in een essentiële sector. Maar op mijn vrije dagen was er plots ook niks meer te doen. Een keer snel de stad in was niet meer mogelijk en laat staan met twee mensen. Net als vele andere dingen waar ik normaal gezien mijn tijd mee vul. We moeten het nemen zoals het is, maar leuk is het zeker niet altijd. Door die vrije tijd begon ik veel meer te koken en dat is een liefde die gaat blijven. Soms is het stressen of mijn receptje wel gaat lukken of niet, maar het komt altijd goed. En al zeg ik het zelf, lekker ook. Ik kruid al wel eens iets te pikant af, maar kom. We zijn allemaal mensen he. Meestal zijn mijn kooksels voor herhaling vatbaar, en ik ben niet de enige die dat zegt.

Nieuwe lay-out en officiële blognaam
In 2020 deed ik ook en paar aankopen voor mijn blog. Ik kocht een thema aan, een eigen domeinnaam en ik veranderde de naam ook. Dit is ook de naam die gaat blijven, ik ben er heel blij mee. Misschien lacht een Nikita uit de toekomst me vierkant uit omdat ik ondertussen al dertig keer van naam terug ben veranderd. Maar dat kost me dan wel een nieuw domein ook dus ik denk het niet. Ik zie mezelf nog niet zo rap van naam veranderen. Maar ja, dit was ook een hoogtepuntje in 2020.

Digitaal tekenen!
In 2020 begon ik ook met tekenen op de iPad. Door mijn collega kon ik voor een koopje een nieuwe iPad en een pencil aanschaffen, die ondertussen nogmaals vervangen is. Een van de beste dingen die me in dit jaar is overkomen, want digitaal tekenen is minder belastend voor mijn pols en dus ook beter. Daardoor kan ik nog steeds naar hartelust tekenen. Want echt, ik zou niet weten wat ik zou doen zonder tekenen. Natuurlijk mis ik mijn stiftjes en papier ook wel, maar het is beter dan niks. Digitaal tekenen is wel iets helemaal anders dan normaal tekenen, maar het lukt prima. Al zeg ik het zelf!

De keren dat ik toch kon afspreken
Tussen de lockdowns door zijn we er wel in geslaagd om een paar keer af te spreken met vrienden. Het was weinig, maar ik heb ze wel gezien. Mijn ene maat zit in de zorg en die is bekaf nu, met alle respect. Maar dat maakt het niet gemakkelijker om af te spreken met elkaar. Gelukkig is het ons een paar keer gelukt en van elke keer dat het lukte heb ik intens genoten. Grappig hoe hard je die dingen waardeert als ze ineens van je worden afgepakt. Ook met mijn beste vriendin sprak ik een paar keer af, ook tussen de lockdowns door. Het waren altijd fijne momenten die ik koester met mijn hart.

Terug online zijn
Een beetje vroeger dan gepland keerde ik terug op mijn social media. Ik had nog iets meer dan een maand te gaan. Maar ik had er genoeg van en dus heb ik toen ook gewoon het gelaten. Niet dat dat zo’n grote ramp is. Ik merk wel verschil in mijn gedrag en dat was de bedoeling. Social media doet me veel minder. Niet dat het me nu echt helemaal koud laat, maar het neemt mijn leven niet meer over. En dat was het doel van mijn pauze. Ik ben ook wel blij terug online te zijn, want ik zei het al vaker: niet al mijn ervaringen met social media zijn negatief. Dus ook dit was een memorabel momentje in 2020.

Alle steun die ik kreeg van heel veel lieve mensen
Naast de pandemie waaide er door mijn leven ook nog een andere storm. Ik ben misschien chronisch ziek. En hoeveel ik ook probeer daar niet mijn dag door te laten bepalen, het heeft wel een impact op me. Vrij logisch denk ik zo. Gelukkig ben ik niet alleen en heb ik heel veel lieve mensen om me heen die me helpen en steunen. Die liefde heb ik keihard gevoeld in 2020 van heel veel dierbare mensen en daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor. Het is grappig hoe zo’n bizar jaar ervoor zorgt dat je dat ineens ziet. Dat zag ik voordien ook wel, maar ik denk dat we wel mooie lessen uit de pandemie kunnen halen ook. Zoals Metejoor zo mooi zingt: en ik besef nu weer wat er echt belangrijk is. Hopelijk onthouden we dit’.

Wat waren jouw lichtpuntjes in dit bizarre jaar?

Week in beeld | 33 | Verlofweekje & geluk

Hi allemaal! Eindelijk ben ik er weer eens met een weekoverzichtje. Het vorige overzichtje dateert al van een maand geleden dus het werd wel tijd dat ik het weer oppakte. De afgelopen weken waren niet altijd even positief, toch is dat niet de reden dat ik geen overzichtje postte. Ik heb al vaker slechte weken gedeeld hier. De reden was vanwege de foto’s en notities. Ik maakte niet genoeg foto’s en aan het einde van de week had ik zoiets van, en nu? Dus dat was het probleem. Nu moet ik zeggen dat ik niet elke dag een bom aan foto’s heb gemaakt, maar wel genoeg om er iets moois van te maken. Deze week had ik verlof tot vrijdagmiddag, dus veel werken heb ik niet gedaan dit weekoverzichtje. Ik heb die week ook echt genomen als vakantie, dus verwacht geen gekke avonturen. Aan de andere kant, hoe kan dat ook in lockdown. We moeten het hebben van de kleine alledaagse dingen. Maar dat lukte deze week prima. Let’s go!

► Mijn weekoverzichtje begint met een vrije dag, gezien ik zondag vrij was. En eigenlijk was het een hele fijne start en ben ik blij dat ik hiermee de spits mag afbijten. Ik begon de dag met boodschappen doen. De grotere supermarkt is maar een halve dag open omdat het zondag is, dus ik ging mee om inkopen te doen. Meestal doe ik m’n inkopen gewoon op het werk, maar das een beetje lastig als ik in verlof ben. Ik haalde nieuwe shampoo, van een nieuw merk. Normaal gebruik ik Andrelon, maar die testen dus op dieren en dat wist ik niet. En daar ben ik tegen. Na mijn lunch maakte ik een cake klaar. Op social media kreeg ik best wel veel likes en bewondering, wat ik wel grappig vond. Ik heb er niet bij verteld dat het uit een mix kwam. ‘Grappig’ hoe je dat kan verdoezelen. Maar dat was dus wel het geval, ik was te moe om echt van scratch een cake te bakken. In de namiddag las ik m’n boek en dat was fijn. Het is een heel bijzonder boek, ik heb hem bijna uit nu. Lezen gaat niet meer zo snel als ik vroeger zou willen, maar ik ben tevreden met wat ik kan. 50 boeken per jaar is nog steeds heel hoog.

In de avond deed ik een dutje en had daarna een moeilijk momentje. Voornamelijk door de situatie op dit moment. Corona, maar ook m’n eigen lijf. Ik mis de tijd dat we naar buiten konden, elkaar konden omhelzen, spontaan konden gaan winkelen. Natuurlijk heb ik veel respect voor de mensen die iemand verloren hebben, in de zorg staan of ziek zijn. De dingen die ik mis komen wel terug. Veel van bovenstaande dingen niet meer. En mijn eigen lijf. Het idee dat dit misschien voor altijd is. Ik mis de tijd dat ik duizend dingen kon doen zonder op 1546 plekken pijn te hebben. Uiteindelijk is het wel overgegaan gelukkig en daarna ging ik nog eventjes bloggen.

► De dag erna was het ideaal wandelweer, niet te koud en toch een zonnetje. Met mama ging ik wandelen en we hebben toch zeker 2 uur gewandeld. Ik had pijn achteraf maar ik was ook trots dat dat gelukt was. En ik heb genoten van de natuur. Ook wandelen is echt iets waar ik van ben gaan genieten door de lockdown en wil ik blijven doen. In de namiddag vroeg mijn zusje of ik langs de zeedijk wilde met haar, dat hebben we gedaan. Onderweg pikten we een wafel op aan een van de kraampjes, waar ik natuurlijk van genoten heb en zij ook. Via de zeedijk wandelden we door de stad. Ik had wel gezegd dat ik alleen wilde als het niet te druk was, maar dat viel wel mee. Het was wel triestig om al die gesloten winkels te zien. Er waren wel nog winkels open, en ik had nog wel iets nodig dus heel ongelegen kwam het niet. Al bij al was het wel een fijne dag en het was heel lang geleden dat ik nog eens met mijn zusje op stap was geweest. Ik werd er ook weer aan herinnerd welke mooie band we hebben.

► En toen gingen we naar de tweede dag verlof. Ik speelde een uurtje Animal Crossing, wat fijn was. Animal Crossing is echt m’n redding geweest afgelopen tijd. Voor de rest keek ik Netflix op mijn bed, want daar had ik zin in. En het is mijn verlof dus waarom ook niet. De pakketjesdienst kwam langs want ik had een thermosfles besteld. Van Chilly’s dus. Ik heb heel gemakkelijk koud, vooral als ik moe ben. Dus nu kan ik thee vervoeren overal, vooral op het werk is dit welkom. Ik ben niet van plan me de kop te laten indrukken door mijn lichaam, maar we zullen zien wat ik over een halfjaar zeg.

Ik ging boodschappen doen en de natuur gaf een spektakel in de lucht. Daar geniet ik altijd van. Ik maakte voor de eerste keer een ovenschotel omdat ik nu de schotel in huis had. Irene kreeg de eer want ik heb een receptje van haar blog gekozen. En het was heel lekker! Voor herhaling vatbaar, en eigenlijk ook niet zo heel moeilijk als je een beetje overweg kan met de keuken. Ik maakte dus een ovenschotel met groentjes en penne. Zeker een aanrader!

► Ik sliep uit tot acht uur. Ik wil altijd vroeg opstaan maar volgens mij ben ik gewoon geen ochtendmens en moet ik dat niet willen forceren. Bovendien is acht uur nu ook niet weer superlaat. Ik deed niet zoveel die dag, net zoals alle dagen in mijn verlof. Ik lag heel veel Netflix te kijken omdat ik daar zin in had. En die rust is heel fijn. Ik heb tijdens mijn verlof echt veel gelezen en daar heb ik wel van genoten. Vroeger las ik echt gemiddeld 70 boeken per jaar en dat lukt nu niet meer. Dat vind ik jammer, maar aan de andere kant is 50 ook een aantal op trots op te zijn. Maar ik wil wel kijken om die leesmomentjes terug meer in mijn week te puzzelen want ik geniet daar dus echt wel van. Zeker met lichtjes aan en mijn wake-up light aan. Dus dat is iets waar ik aan ga werken komende week. En wie weet als ik het zo volhoud lees ik over een paar jaar wel weer net zoals vroeger. We zullen zien.

In de namiddag deden we boodschappen bij Albert Heijn. Ik was vooral benieuwd naar hun assortiment met afbakdingen want we hebben natuurlijk nu een combimagnetron. Ze hebben veel meer dan onze supermarkt. En chocotwists! Die vind ik heel lekker, maar die vind je lastiger in winkels. De winkel waar ik werk verkoopt ze wel. Maar ja, daar ben ik veel mee in verlof he. Nu heb kan ik ze dus thuis afbakken. Niet te vaak, want ik probeer van de chocolade af te blijven. Maar af en toe mag wel. We gingen ook naar de GAMMA voor batterijtjes voor in de bel, maar de verkoper heeft de verkeerde meegegeven dus dat is niet zo handig. Het zijn ook batterijtjes die ik tot nu toe nog nooit had gezien in mijn leven. Maar dat zegt misschien weer iets over mij haha.

► Dit was de meest luie dag van ze allemaal, believe me. Ik kan ook niet geloven dat dit mijn gedrag was, maar ik heb er wel van genoten. Ik heb zeker van na het ontbijt tot laat in de middag Animal Crossing liggen spelen. Wel met pauzes om te eten. Zo verslaafd ben ik nu ook weer niet. Maar het was dus een evenement daar waardoor je speciale taken had. Er was een kok op het eiland en je moest ingrediënten verzamelen en niet alles was zo gemakkelijk te pakken te krijgen. Dus ja, ik ben wel eventjes bezig geweest. Voor wie Animal Crossing niet kent is dit een hele rare boel wat ik nu vertel. Ik ga ooit wel eens dieper in op het spel, maar niet vandaag. Ik besefte ook wel hoe hard Animal Crossing mijn redding was tijdens de lockdown. Niet perse dat ik er altijd naar uitkeek, ergens wel. Maar het spel maakt me rustig en dat heeft me echt gered tijdens de lockdown. En ik hoorde van vrienden dat er meerdere mensen zijn die door de lockdown zijn heen gekomen door Animal Crossing. Dus ik ben blijkbaar niet de enige haha.

Verder deed ik niet zoveel meer, het was ook mijn laatste verlofdag. Dat vind ik niet zo heel erg, ik ben altijd blij met rustdagen en ik kon het wel gebruiken ook. Maar ik kijk er ook altijd naar uit om terug aan de slag te gaan, m’n collega’s terug te zien. Dat zie ik als een positief iets, want daarmee merk ik dat ik op de juiste plek ben beland. ’s Avonds skypte ik met mijn beste maat, nu afspreken niet meer zo simpel is. Op zich kan het wel, maar hij zit in de zorg dus het is druk voor hem. Ik kijk wel uit naar de dag dat we weer kunnen afspreken, maar dat zal niet voor direct zijn vrees ik.

► En toen was het weer tijd voor de normale routine. Heel kort deed ik een rondje op AC (ik ga het gewoon afkorten vanaf nu) omdat dat voor beloningen zorgt. Verder at ik ontbijt en lunch en maakte mijn thermosfles klaar voor de werkdag. Thee maken it is. Mijn nieuwe verslaving is trouwens Caramelised Pear van Pickwick. Je moet wel van de karamelsmaak houden want die is heel hard aanwezig. Het was een speciale werkdag want er moesten flyers uitgedeeld worden omdat we dit weekend feestweekend hebben. Dus ik heb redelijk wat van mijn shift geflyerd en daardoor ging de tijd heel snel voorbij. Maar dat doet hij altijd op een vrijdag heb ik gemerkt. Voor de rest was het een normale werkdag. Ik moet wel nog steeds wennen want heel de winkel is verbouwd haha. Ik ben net na de verbouwing in verlof gegaan dus ik ben de nieuwe winkel nog niet gewend. Maar dat komt wel goed. Ik krijg al niet meer zoals vorige week hoofdpijn door alle nieuwe prikkels dus das een stap vooruit. Voor anderen is dat heel normaal maar bij mij is een verandering altijd wennen. En ik raak dan ook veel gemakkelijker overprikkeld. ’s Avonds had ik een moeilijk momentje, maar dat werd opgelost door schattige parkietjes op Youtube. Veel mensen zoeken puppy-video’s op. Bij mij zijn het parkieten. En het liefst van al halsbandparkieten.

► Doordat zaterdag al standaard m’n vrije dag is was ik weer vrij vandaag. Ik was niet van plan veel te doen, heb ik ook niet gedaan. Ik had wel een paar pijntjes, geen al te erge gelukkig. Ik zag in mijn mails dat mijn reservatie bij de bibliotheek binnen was, dus ik ging hem meteen ophalen. Sinds een jaar heb je geen drie weken de tijd meer en anders ga ik het vergeten. Maar die kosten worden wel aangerekend. Ik ging naar de bibliotheek voor een boek en kwam met drie thuis. Goe bezig Nikita. Maar zo weet ik ook weer wat gelezen komende weken. Verder las ik mijn boek uit, dat was nummer 55 van dit jaar. Ik hoop heel stiekem misschien de 60 nog te halen. Maar dat zullen we wel zien. Tijdens het lezen ging de zon onder en dat zorgde opnieuw voor een magische lucht. Ik kwam ook helemaal tot rust. Nadat ik mijn boek heb uitgelezen heb ik nog eventjes niks gedaan en gewoon genoten van de muziek in mijn oren. Momenten met muziek in m’n oren zijn absoluut de beste. Verder deed ik blogwerk voor dit weekoverzichtje en ging ik niet al te laat mijn bed in want morgen is het werkdag. Op naar een nieuwe week. Dat hij ook maar zo fijn mag zijn als deze week, want dat was hij.

Wanneer ging jij voor het laatst naar de bibliotheek?