Persoonlijk | Terug aan de slag & volwassen worden

Hoi allemaal! De afgelopen tijd is mijn leven een wirwar geweest van allerlei gebeurtenissen. Ook eentje van veel uitrusten en terug tot mezelf komen. Jullie weten het, want ik vertelde het allemaal op mijn blog. In april nam ik drie weken voorgeschreven rust en daarna ging ik na een verdere rustperiode voorzichtig terug aan de slag. Dat begon met een dag per week, maar later werden het er meer. Inmiddels ben ik terug vast aan de slag. Iets wat heel gek is na zo’n lange tijd niks doen. Maar het was nodig en gelukkig bevalt het me wel.

white and pink flowerson a book beside eyeglasses
Foto door Burst op Pexels.com

Ik vind het altijd nog wat gek als ik thuis de deur opentrek en roep dat ik naar mijn werk ga. Het feit gewoon dat ik werk heb is al gek. Niet omdat ik niet in mezelf geloof, want ik weet dat ik het kan. Dat ik een goeie werknemer ben en een fijne collega. Maar het is zo snel gegaan. Het voelt alsof gisteren dat ik nog op de schoolbanken zat te luisteren naar de leerkracht die aan het uitleggen was hoe je de dt-regel toepast en hoe het ook alweer zat met werkwoorden in de verleden tijd. Of de leerkracht die vertelt over grammatica en spelling in de Engelse taal. Om van Frans maar te zwijgen. Het voelt echt gek. Een paar jaar geleden was ik nog aan het zwoegen voor examens en goeie punten en nu ineens ben ik aan het werk. Tijd gaat snel, mijn vriend. Geniet.

Nu ben ik ineens zelf verantwoordelijk voor mijn inkomen. En oke, ik woon nog thuis dus niet alles is voor mijn rekening. Toch probeer ik wel de dankbare jongvolwassene te zijn die helpt in het huishouden en niet gewoon op haar ouders hun kosten leeft. Dat vind ik wel zo netjes, mijn ouders hebben jarenlang zoveel voor me gedaan. Daarnaast moet ik ook zelf mijn eigen vleugels uitslaan later en daarvoor heb ik zelf ook een basis nodig. Ook aan die basis ben ik aan het werken. Dat is hoe het leven gaat. Ik ben altijd bang om gezien te worden als de dochter die profiteert van haar ouders, wat niet zo is. Ik leef onder hun dak, maar niet op hun dak. Waarmee ik bedoel dat ik mijn best doe actief te helpen en niet op hun kosten te teren. Want zo ben ik niet. Dit klinkt ook zo allemaal als volwassenpraat. En dat ben ik ook, volwassen. Ik ben een jonge vrouw die haar toekomst aan het opbouwen is. Het klinkt gewoon gek om dat zo te vertellen, want het gaat gewoon zo snel. Zoals ik al zei, het voelt als gisteren dat ik om 6u42 de bus opstapte om richting Brugge te gaan en naar school te gaan. Mooie tijden, dat wel. Maar ze zijn voorbij en nu is het nieuwe hoofdstuk. Stiekem is dat eng, maar ik heb er tegelijkertijd ook heel veel zin in.

Het werkleven bevalt me trouwens wel hoor. Ik ben nog steeds voorzichtig, Ook op dagen dat ik effectief thuis ben plan ik voorlopig nog geen gekkigheden. Die komen wel weer. En misschien klinkt dat overdreven of te voorzichtig. Maar dat is hoe ik ermee omga. Ik wil mijzelf, mijn lichaam en geest de tijd geven om te wennen aan het terug werkzaam zijn, want na vier maanden thuiszitten is dat gewoon de realiteit. Maar het komt wel goed. Zoals ik al zei, het werkleven bevalt me goed en ik heb niet het idee dat het slecht gaat met mij of mijn lichaam. Zolang ik goed op mijn slaap en rust let. En op mijn vrije dagen extra slaap pak. Het komt wel goed. Ik kan dit.

There is no shame in beginning again, for you get a chance to build bigger and better than before. – Leon Brown

Hoe begon jouw volwassen leven?

Dag verleden, laten we het uitmaken

Hoi allemaal! Heel vaak heb ik al gehamerd op het verleden. Ik denk dat ik voor veel mensen kan spreken dat het een bepaalde invloed op ons heeft en het ons gevormd heeft. Zelf had ik ook vrij veel moeite om het los te laten. Maar ik besef me mede door die artikels en door eigen inzichten dat dat wel nodig is. Er komt ook een dag wanneer je dat kan. Misschien duurt het kort, misschien duurt het lang. Maar er komt wel een dag. En die dag is de dag dat je jezelf terug vrijheid geeft, en tijd geeft om een toekomst te maken. Mijn dag is aangebroken en ik wil graag iets vertellen over dit bijzondere moment.

michael-dziedzic-JmBh0dbii9k-unsplash
Photo by Michael Dziedzic on Unsplash

Misschien lijk ik met al mijn adviezen en mooie verhalen perfect. Echter wie mijn blog goed leest en volgt, weet dat ik dat niet ben. En daar ben ik nooit echt stil over geweest. Omdat ik niet wil dat ik zo overkom op mijn blog. Ik ben ook maar een jonge vrouw die volwassen aan het worden is. En dat voor een groot stuk al is. Ik ben op een leeftijd en in een periode waarin ik mijn weg aan het zoeken ben en dat is prima. Maar wat daar niet bij helpt is die twijfels over het verleden en over mezelf. Dat werkt averechts en zeker als je iets deftigs van je toekomst wil gaan maken.

Ik heb jaren gevochten met mijn verleden, maar ook met mezelf. Dag na dag, nacht na nacht. Er zijn nachten geweest dat ik tot na drie uur ’s nachts lag te piekeren, mezelf dingen te verwijten en opgevreten werd door schuldgevoel. Iets wat ik zelf ook niet leuk vond natuurlijk en helaas is je verleden loslaten niet in een klap gebeurd. Ook bij mij niet. Het is geleidelijk aan gebeurd. Maar ik heb er wel lang tegen gevochten. Nu na al dat vechten, verwijten en mezelf bekritiseren heb ik wel een wijze les geleerd: dat helpt allemaal niet. Ik herhaal: NIET.

Iedereen maakt fouten en we doen allemaal wel eens dingen waar we niet zo trots op zijn. Niet alles in je leven zal je op een presenteerblaadje willen aanreiken aan iedere voorbijganger op straat. Ik was daar beschaamd voor en voelde me een verkeerd en slecht mens daarvoor. Maar een tijdje terug ging bij mij dat lichtje aan. Iedereen heeft dit soort tijden. We hebben allemaal een ‘hoofdstukje’ waar we niet zo trots op zijn. Misschien is dat gewoon het leven. Maar je kan nooit weten wat er in het diepste verleden van een ander schuilt. Dus het is zo gemakkelijk jezelf te verwijten met jouw gebeurtenissen van vroeger, terwijl je de diepte van die van anderen niet kent. Maar je de dag van vandaag daar kwaad over maken, zal niet helpen. Het verleden verandert daardoor niet en het zal altijd zo blijven. Je kan er alleen mee leren omgaan en het uiteindelijk na jaren een plekje geven.

Ik heb uit mijn verleden lessen geleerd die me gemaakt hebben tot de persoon die ik ben. Dingen die ik de dag van vandaag nog gebruik en die me een wijzer mens hebben gemaakt. Ik heb mezelf jaren gehaat om mijn verleden. Maar ook dat helpt niet. Toch ben ik -hoe gek ’t ook mag klinken- dankbaar voor die jaartjes van haat en onzekerheid. Ik heb mezelf inmiddels voor een groot stuk geaccepteerd en ik heb het idee dat de acceptatie voor mezelf zo sterk is dat hij amper kan verbroken worden. Net zoals elke andere relatie in het leven wordt hij meestal alleen maar sterker als je samen ruzies overwint.

Ik voel me terug vrijer. Soms voel je het gewicht van een steen niet tot hij van je afrolt, en dat merk ik nu. Het is een fantastisch gevoel en het is bijna niet in woorden uit te drukken. Ik ben blij dat ik terug kan genieten van wie ik ben en wat ik doe. Dat ik goed genoeg ben voor mezelf. Voor anderen. En dat ik ook een mooie toekomst verdien. Want ik roep altijd uit dat we die allemaal verdienen. Iedereen op de wereld verdient de toekomst van zijn of haar dromen. Een droomjob, een fijn gezinnetje (of net niet, als dat je wens is) en financiële zekerheid. We verdienen het allemaal. Ik denk daarbij altijd aan iedereen om me heen. Maar eigenlijk mag ik mezelf dat evengoed toewensen. Want ook ik heb dat meer dan verdiend. Ik heb al heel vaak verteld over het verleden en dat was voornamelijk naar anderen gericht. Wat ik vandaag heb verteld, is voornamelijk naar mezelf gericht. Ik hoop echter dat jullie er ook iets aan hebben. Dan is dat helemaal mooi. Dan zijn we met twee geholpen. Laat het los, je verleden. En leef in het nu. Dat is echt de beste tijd om je aandacht bij te hebben. Nu, op dit moment ♥

Hoe ga jij met je verleden om?

 

Frustraties over mezelf tijd geven | De realiteit

Hoi allemaal! Wat ik vandaag vertel ik vrij persoonlijk, maar daarom wil ik het niet weghouden van m’n blog. Ik heb ook het idee dat ik er deugd van zal hebben het uit mijn vinger te schrijven, want dat lucht nu eenmaal op. Leven is niet altijd simpel en het is zeker niet altijd rozengeur en manenschijn. Iedereen heeft wel eens tegenslag en we hebben allemaal moeilijke periodes. Het beste wat je dan kan doen, is jezelf tijd geven. Laat dat nu net geen talent van mij zijn. Mezelf opjagen en over mijn eigen grenzen heen duwen daarintegen wel. Gelukkig ben ik het stap voor stap toch aan het leren. Voor het misgaat.

2019-08-29-07.41.30-1-1.jpg

Ik kom uit een moeilijke periode, een heel stressvolle. Hier en daar zijn er ook nog wel stressvolle dingen bezig in mijn leven. Er ligt een dierbare van mij in het ziekenhuis, gelukkig aan de betere hand. De dingen waar ik zoveel problemen mee had de afgelopen jaren zijn langzaam aan aan het zakken. Ik heb het idee dat de dingen eindelijk op hun plek aan het vallen zijn. Ook met mijzelf, ik begin mezelf te aanvaarden voor wie ik ben en dat is al een tijd zo. Ik heb ook het idee dat wat ik doe eindelijk goed genoeg is voor mezelf. Tot op een punt; mijn energie. Daar loopt het altijd mis.

Ik ben geen held in mezelf tijd geven, nooit geweest. Het is niet dat ik ongeduldig ben, ergens wel. Maar het ligt aan iets anders. Ik heb ambities, dromen en vooral een grote vechterslust. En ik ben iemand die graag verder gaat met haar leven en dingen bereikt. Zoals ik al zei, ik heb ambities. Dat ik daar geen energie voor heb, frustreert me dan. Maar het is wel de realiteit. Het gaat gelukkig al beter, anders was ik niet begonnen met werk zoeken en terug mijn leven oppakken. Op dat gebied gebruik ik makkelijk mijn verstand. Gelukkig. Mijn werk bevalt me ook en het gaat goed. Ik moet me gewoon aanpassen aan het terug fulltime werken. Maar dat komt wel goed. Mijn probleem is dat ik mezelf in mijn vrije tijd weinig rust gun. Omdat het me frustreert dat ik op mijn vrije dagen zo weinig fut heb om dingen te doen. Ik wil toffe dingen doen, plezier maken en genieten van mijn leven. En ik mis dat ook wel, de dagen waarin ik eindeloos veel energie leek te hebben. Maar de realiteit is ook dat ik zal moeten aanvaarden dat het nog een tijdje zal duren voor ik volledig terug de oude ben. Het komt heus wel terug, daar ben ik zelf ook van overtuigd. Maar het zal gewoon heel veel tijd vragen. En rustige opbouw. En daar zal ik me moeten bij neerleggen. Willen of niet. De frustratie die ik daarbij voel vind ik heel lastig om onder woorden te brengen, dus misschien is dit een heel onsamenhangende brij tekst. Maar dat is niet erg. Ik heb de afgelopen tijd gestreefd naar echtheid, en niet naar perfectie. Dat is een denkwijze en levenswijze waar ik mezelf naar toe leef. Want zo ben ik veel gelukkiger en vrijer.

Vind jij het lastig jezelf tijd te geven?

Mijn eigen weg volgen. Ook op bloggebied

Hoi allemaal! Volwassen worden is een heel ding. Je bent ook niet de enige in je leeftijd die daarmee bezig is. We zijn altijd met een hele groep. Volwassen worden is ook niet makkelijk en de weg ernaartoe is soms heel zwaar. Ook je eigen weg zoeken en volgen, is iets wat moed vereist. Maar het zal je uiteindelijk wel het meest opbrengen. Hoewel de titel vandaag heel zwaar en drastisch klinkt, valt ’t wel mee. Je zal het vanzelf merken als ik mijn punt duidelijk maak.

2019-07-28-03.07.21-1

Ik voel me al mijn hele leven anders. Vaak zag ik dat als iets slechts. Dat ‘buitenbeentje’ zijn of net die persoon zijn die er niet ‘in past’. Maar dat is net een kracht. Het is een kracht om je eigen weg te durven kiezen en pakken. Om te gaan voor de dingen waar jij gelukkig van wordt. Je hoeft helemaal niks in het leven. Ook niet perfect zijn. Het enige wat je ‘moet’ is zorgen dat je leven een fijne tijd is en jij geniet. Op alle gebieden. Het leven is niet altijd leuk en er zullen narigheden op je afkomen. Maar in veel dingen heb je een keuze om je eigen weg te volgen. Ook als jouw pad der leven anders loopt dan dat van anderen. Dat is oke. Jouw pad kan anders zijn, je snelweg zal er misschien met iets meer kronkels uitzien. Oke, ik heb geen idee of die laatste zin klopte.

Blogger zijn is iets wat me bevalt en wat ik het liefst ook zo lang mogelijk blijf doen. Absoluut. Ik was dus niet van plan mijn blog op te doeken. Zeker niet. Maar welk probleem ik wel nog steeds heb, is dat ik mezelf vergelijk met andere bloggers. Waarschijnlijk een zeer algemeen probleem. Op zich is het goed om te vergelijken omdat je zo ook ontdekt wat je zelf wil met je blog. Maar mijn manier van vergelijken is slecht, want ik ondermijn mijn eigen talenten en zie mijn blog als minderwaardig. Omdat hij anders is. Ik wil altijd de meest fantastisch en diepe stukken uitwerken die iedereen inspireren. Maar ik hoor altijd van anderen dat de persoonlijkheid die in mijn blog zit, dat die net mijn blog uniek maakt. Dus waarom zou ik dat veranderen? Ook gewoon maakt deze manier van schrijven me gelukkig. Gewoon losjes schrijven en schrijven wat ik denk. Al hou ik zo nu en dan ook wel van een diepzinnig of zwaarder artikel in de psychologie-stijl. Ik geniet daar ook van. Ik geniet van wat ik doe voor mijn blog. Het probleem is dat ik nogal mijn schrijfstijl onderschat. Ook dat is waarschijnlijk een algemeen probleem. Maar ja, zo is er altijd wel iets denk ik. Ik denk dat dat ook met de jaren wel zal verbeteren.

Op welke manier is jouw weg anders dan die van anderen?

Gedachtenstromen: Leven gaat snel. Gebruik het wel

Hoi allemaal! Ik gebruik wel meer dan eens in mijn vertellingen op mijn blog het zinnetje ‘de tijd vliegt’ of ‘ik kan niet geloven dat we alweer … zijn’. Het is ook wel waar en ik weet dat ik niet de enige ben die het zo voelt. Want het lang het leven ook lijkt te duren, het gaat heel snel. Life goes by so fast, my friend. Dus geniet ervan. Want je blijft niet eeuwig jong en je leven blijft niet eeuwig duren. Je moet weten dat elke dag dat je wakker wordt een zegen is. Want dat is het.

2019-07-23-08.01.39-1

Het klinkt heel cliché als ik zeg dat die twee ogen die je elke ochtend opent op een nieuwe dag de mooiste geschenken zijn iedere ochtend. Toch is het zo. Er zijn mensen die hun laatste adem uitblazen wanneer jij je dag start. Er zijn ook mensen die onderweg zijn naar hun werk en misschien nooit aankomen omdat ze moeten uitwijken met de auto en tegen de gevel van een gebouw knalt. Er zijn mensen die ernstig ziek zijn en mogen hopen dat ze morgen wakker worden. Het leven gaat heel snel. Dus maak er een mooie tijd van.

En geniet. Maak de keuzes die jou gelukkig maken. Je hebt er niet altijd een keuze in natuurlijk. Helaas horen de moeilijke periodes er ook bij. En hoe vaak het ook wordt gezegd, het is wel waar. Je leert die mooie momenten juist waarderen door de zware periodes. Het leven is ook gewoon te kort om te blijven plakken waar je niet gelukkig bent. Ik heb dat zeker geleerd door die tijd dat ik aan de hogeschool zat. Je bent niet voor eeuwig op de aardbol. Dus maak iets van je tijd, maak keuzes die je gelukkig maken en doe wat jouw hart doet zingen. En ja, ik weet het. Veranderingen kunnen heel erg ingrijpend zijn en heel hectisch. Ik weet het als geen ander. Ik ben hoogsensitief, ik haat veranderingen en nieuwe omgevingen. Maar soms is het net beter iets nieuws te zoeken of een andere weg in te slaan. Want dan word je terug blij.

Weet je, ik ondervind het altijd als ik gelukkig ben. Ik ben dan ook heel dankbaar voor wat ik doormaak, maar tegelijkertijd ben ik ook bang. Omdat ik weet dat dat niet voor eeuwig is. Het is vaak zo veel, maar het is oké.

We leven gewoon in een maatschappij die overal een mening over heeft en als je een beetje anders bent val je al snel uit de boot. Waardoor je er terug probeert bij te horen en dan maar ‘krimpt’. Je doet jezelf te tekort. Maar dat hoeft helemaal niet! Wees je eigen gekke zelf, want geloof me. Dan ben je op je allermooist. Ga dansen in de regen en kus de zonnestralen. Doe vooral de dingen die je doen voelen dat je leeft, die je vrolijk maken. Want echt, het gaat niet vanzelf en je moet ’t zelf doen. We zijn geen katten, we hebben maar 1 leven. Dus leef het goed.

Denk jij hier wel eens over na?