Week in beeld | 9

Hoi allemaal! We hebben inmiddels de derde week in thuiszitten achter de rug als je dit leest. De gemoederen lopen op bij iedereen heb ik ook gemerkt. Ik zou liegen als ik zeg dat het geen invloed heeft op mijn humeur, echt wel. Maar ik probeer er het beste van te maken. Doordat het ook de derde week alweer is leer je wel routines, gewoontes en trucjes ontwikkelen. Ik heb net als velen niet veel speciaals gedaan, maar bij mij is het nog rustiger. De meeste bloggers starten projectjes op of leren nieuwe dingen waar ze over kunnen vertellen. Ik werk fulltime dus ik heb veel minder tijd voor nieuwe projectjes. En de energie ook niet want ik ben letterlijk kapot als ik thuiskom na een werkdag. Dus het worden nog wel een tijd saaie weekoverzichtjes. Maar dat hoort erbij. Let’s go!

IMG_1383

Ik weet niet wat het was maandag, maar ik was doodmoe toen ik opstond. Dat zorgde er ook voor dat ik wel wat moeite had om op te staan, maar ik wist mezelf te motiveren. Er stonden nog heel veel lekkere dingen in de kast en koelkast om te ontbijten. Eten is de beste motivatie haha. Dat heb ik dan ook gedaan, goed ontbeten. Uiteindelijk begon ik met een rondje Spotify om op de drempel van maart toch nog een paar pareltjes te ontdekken en dat is ook gelukt. Mijn gemoed is wel door de werkdag heen gebeterd, maar het ging in hele zware ups en downs. Toen ik thuiskwam kon ik echt geen pap meer zeggen, ik was zo moe. Maar I did it 🙂

IMG_1384

Ook dinsdag was een dagje waar ik en tekort aan motivatie had. En waar ik nog steeds moe was. Ik had geluk want door mijn peesontsteking was ik wel verplicht om een shiftwissel te doen. Dus ik kon nog enigszins uitslapen. Voor de rest herinner ik me niet zoveel meer van dinsdag, ik heb ook niks speciaals meer gedaan denk ik. Alle dagen gaan bijna aan een waas voorbij nu. Op zich is dat wel goed, want zo gaan de dagen snel. Aan de andere kant, zo heb ik ook wel het gevoel dat ik aan het ‘overleven’ ben en niet aan het leven. Maar kijk, ’t is niet anders momenteel.

IMG_1385

Foppertjesdag! Door alles rond Corona hadden weinig mensen het door denk ik en ik neem ze dat ook niet kwalijk. Zelf ben ik daardoor ook niet echt beetgenomen. Alleen een van mijn favoriete Youtubers die zei dat hij zijn content ging veranderen. Normaal maakt hij altijd vrij grappige video’s over The Sims, en hij maakte een video waarin hij vertelde dat hij vanaf nu over Animal Crossing ging filmen. Iets in mij had al door dat het een grap was en ik had gelukkig gelijk. Hij moet natuurlijk doen wat hij wil, maar ik zou het heel jammer vinden. Ook woensdag ging in een waas voorbij, ook een waar ik geen foto’s maakte. ’s Avonds zat Jacqueline bij me en die lag te slapen. Te schattig voor woorden 😍

IMG_1407

Het is maar goed dat ik zo mooi heb bijgehouden in mijn telefoon wat ik heb uitgespoken deze week. Mijn geheugen is echt kak. Heel vaak. Maar oke. Donderdag rolde ik vroeg uit mijn bed voor mijn psycholoog. Ik had last minute een afspraak te pakken gekregen woensdag. Via mail. Ik was er heel blij mee, want in deze tijden kan ik een verhelderend gesprek wel gebruiken. Ik merk er nu twee dagen later eigenlijk echt al de resultaten van. Het voelt heel bevrijdend. Dit klinkt heel vaag, maar ik kom hier later wel eens op terug in een apart artikel. Als ik daar ooit klaar voor ben. Ik was daardoor wel echt kapot moe toen ik thuiskwam, ik weet nog dat de trein ook problemen gaf. Maar oke, het is gelukt. In de namiddag sliep ik bij en had ik echt nul motivatie om iets te doen. Ik heb mezelf dan toch aan het schrijven en bloggen gezet, en ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Dat zorgde ervoor dat ik me goed voelde. Het zijn natuurlijk dingen die ik heel graag doe.

IMG_1408

Toen ik opstond wist ik niet wat me overkwam. Positief. Ik had de hele nacht netjes doorgeslapen en ik stond echt energiek op. Ik was er zo blij mee want het is echt al lang geleden dat ik me zo gevoeld heb! In de ochtend experimenteerde ik met Sketchbook op mijn iPad. Ik mis het tekenen echt heel erg en zeker in deze tijd. Je kan me dat niet kwalijk nemen, tekenen is mijn alles. Maar ik weet wel dat digitaal tekenen minder belastend is. Ik ga binnenkort investeren in een betere stylus. Om de techniek in handen te krijgen tekende ik eventjes iets over van internet, waar ik mezelf ook mee verbaasde. Ik heb er wel mijn eigen versie van gemaakt, ik hou niet zo van kopiëren. Vooral niet als artiest. Mijn middagshift ging natuurlijk heel vlot doordat ik energie had. Het was heel fijn om nog eens zo’n dag te hebben en ik genoot ervan. Want dit soort dagen heb ik niet elke dag. In de avond kwam ik van de trein en werd ik verrast door Moeder Natuur met een prachtig spektakel in de lucht.

IMG_1409

Mijn tweede vrije dag! In de ochtend stond ik met weinig energie op, en dat is helaas grotendeels gebleven. Uiteindelijk heb ik toch een stukje van de kamer opgeruimd, ik heb wel gekeken of het lukte. Het idee dat mijn kast nu terug netjes is is heel fijn. Een opluchting. Ik zweer het je, makkelijk vermoeid zijn en perfectionistisch zijn is af en toe echt een vermoeiende combinatie om mee te leven. Maar okay, het is wie ik ben. In de namiddag ging ik verder met mijn astronaut die ik vrijdag na het zeepaardje had getekend. Deze is wel echt volledig uit eigen hand. Uiteindelijk heb ik er een galaxy achtergrond bij gemaakt en deed ik een poging tot handletteren. Tot mijn verbazing was ik best wel tevreden. In de namiddag ging ik mee om boodschappen en in de avond keek ik Familie bij en ben ik dus nu aan het bloggen. Ik heb geen idee wat ik straks ga doen.

IMG_1417

Over zondag kan ik niet veel vertellen omdat ik een hele dag hetzelfde heb gedaan. Werken. Het was echt wel heel druk door het warme weer dus dat hebben we wel gevoeld. Maar daardoor ging de tijd lekker snel. ’s Morgens was ik als een kind zo blij toen ik mijn steunverband in de keuken vond want ik had hem dus zaterdagavond ergens gelegd en ik wist niet meer waar. En we hebben het hele appartement afgezocht. Ik heb hem nodig. Op de trein kreeg ik echt controle want je moet een geldige reden hebben om met de trein te reizen. Gezien ik in een supermarkt werk is die geldig. Nu is het zondagavond en ik ben echt kapot moe. Maar de week zit weer op zijn gat en we hebben het weer gedaan. Applaus voor iedereen 🙂

Hoe vergaat jouw het leven tijdens deze crisis?

Vegetarisch of toch niet? | Mijn verhaal

Hoi allemaal! Tegenwoordig hoor je niks anders meer dan vegetarisch en voor de echte volhouders, veganistisch. Allemaal voor het dierenwelzijn en natuurlijk voor het milieu. Die dingen laten mij ook niet koud. Ik werd door verschillende bloggers geïnspireerd om zelf ook te letten op mijn vleesgebruik. Voornamelijk omdat ik natuurlijk een heel groot hart voor dieren heb en ik geniet van de natuur. Maar ik heb daar wel een keuze in gemaakt, en vandaag wil ik graag mijn verhaal vertellen

nadine-primeau-LVbK9CdrRbM-unsplash
Photo by Nadine Primeau on Unsplash

Ik zal acties om voor het milieu te zorgen en voor ons dierenwelzijn altijd toejuichen. Beide zorgen voor een mooie wereld. En zonder milieu en alles wat erbij komt is er geen leven. Wanneer de natuur kapot is hebben we geen zuurstof meer. En tegenwoordig kan je al veel kopen voor een gezond lichaam, maar pakketjes gezonde zuurstof is niet te koop. Dit houdt mij dus wel bezig en ik denk dat het nu al bijna een half jaar is dat ik daar actiever mee bezig ben. Misschien zelfs langer. Ik eet sindsdien weinig tot geen vlees. Toch noem ik mezelf geen vegetariër en dit is waarom.

Simpele reden; ik eet af en toe nog vlees. Ik heb het een tijd geprobeerd, alles wat vlees bevatte afzweren en enkel op vleesvervangers en bijhorende ‘teren’. Maar ik merkte dat ik daar heel ongelukkig van werkt. We leven in 2020 en ondertussen zijn er voor veel van mijn favoriete vleesjes een vervanger. Yay voor vega vleeskroketten en bitterballen 😅 Maar er zijn ook heel veel vleesjes waar nog geen vervanger voor is. En in het begin was ik heel blij met mijn beslissing en had ik alle moed en motivatie van de wereld. Maar het begin van een nieuwe ‘uitdaging’ is vaak niet realistisch want dan is alles nieuw en fris. De echte uitdaging komt vaak als je al een tijd bezig bent. Wanneer de nieuwigheid eraf is weet je meestal of iets wel of niet voor jou weggelegd is. En dit is een advies dat je op zoveel situaties kan toepassen, niet alleen op mijn verhaal met vegetariër zijn. Ik voelde me ook trots want ik ging met een kleine moeite toch de wereld weer een beetje helpen. Maar het bleef niet duren. Ik ging veel dingen missen en ik werd er oprecht ongelukkig van. Ik ben ook de enige in de familie die vegetarisch eet en daardoor eten de mensen om mij heen gewoon vlees. Sommige momenten heb ik dan zoveel zin in iets, maar kan het niet want ik ben vegetarisch. En weetje, de wereld een handje willen helpen op welke manier dan ook is mooi. Maar het moet jou ook gelukkig maken. Anders is het zinloos.

Ik heb mezelf een tijd geleden omgedoopt tot flexitarïer. Ook deze term is vaker te horen in de media. In het begin dacht ik dat dat de opgevers waren. Of toch over mezelf, over anderen iets minder. Maar ik hoor van steeds meer mensen dat ik door al een beetje op te letten met wat ik wel en niet eet, ook al een verschil maak. Een kleintje weliswaar. Maar ieder druppeltje vormt uiteindelijk ook de zee. Dus als we allemaal een beetje meer op ons vleesgebruik letten, zou de wereld daar al enorm mee geholpen zijn. Wat flexitarïer zijn inhoudt vullen de meesten op hun eigen manier in denk ik. Eigenlijk is dat iemand die zowel vlees eet maar ook vegetarisch eet. Dus die er wel bewust mee bezig is. Zoals ik dus.

Ik kies er zelf voor om vlees te eten als er geen andere optie is of als er geen vleesvervanger bestaat. Verder eet ik bijna altijd vegetarisch. Ik denk toch dat 85 procent van mijn week uit vleesvervangers of vleesloze maaltijden bestaat en dat is echt meer dan de helft. De ene week is dat eens minder dan de andere. Maar het is een begin. En wie weet ooit later? Als ik op mezelf woon? De toekomst blijft geheim en ik sluit ook helemaal niet uit dat ik ooit vegetarisch wordt. Ik sluit ook niet uit dat ik later nog steeds flexitaiër ben. Voor nu is dit mijn keuze en het is de keuze die mij het gelukkigst maakt. En later? Dat komt nog wel.

Let jij bewust op je vleesgebruik? 

Persoonlijk | Terug aan de slag & volwassen worden

Hoi allemaal! De afgelopen tijd is mijn leven een wirwar geweest van allerlei gebeurtenissen. Ook eentje van veel uitrusten en terug tot mezelf komen. Jullie weten het, want ik vertelde het allemaal op mijn blog. In april nam ik drie weken voorgeschreven rust en daarna ging ik na een verdere rustperiode voorzichtig terug aan de slag. Dat begon met een dag per week, maar later werden het er meer. Inmiddels ben ik terug vast aan de slag. Iets wat heel gek is na zo’n lange tijd niks doen. Maar het was nodig en gelukkig bevalt het me wel.

white and pink flowerson a book beside eyeglasses
Foto door Burst op Pexels.com

Ik vind het altijd nog wat gek als ik thuis de deur opentrek en roep dat ik naar mijn werk ga. Het feit gewoon dat ik werk heb is al gek. Niet omdat ik niet in mezelf geloof, want ik weet dat ik het kan. Dat ik een goeie werknemer ben en een fijne collega. Maar het is zo snel gegaan. Het voelt alsof gisteren dat ik nog op de schoolbanken zat te luisteren naar de leerkracht die aan het uitleggen was hoe je de dt-regel toepast en hoe het ook alweer zat met werkwoorden in de verleden tijd. Of de leerkracht die vertelt over grammatica en spelling in de Engelse taal. Om van Frans maar te zwijgen. Het voelt echt gek. Een paar jaar geleden was ik nog aan het zwoegen voor examens en goeie punten en nu ineens ben ik aan het werk. Tijd gaat snel, mijn vriend. Geniet.

Nu ben ik ineens zelf verantwoordelijk voor mijn inkomen. En oke, ik woon nog thuis dus niet alles is voor mijn rekening. Toch probeer ik wel de dankbare jongvolwassene te zijn die helpt in het huishouden en niet gewoon op haar ouders hun kosten leeft. Dat vind ik wel zo netjes, mijn ouders hebben jarenlang zoveel voor me gedaan. Daarnaast moet ik ook zelf mijn eigen vleugels uitslaan later en daarvoor heb ik zelf ook een basis nodig. Ook aan die basis ben ik aan het werken. Dat is hoe het leven gaat. Ik ben altijd bang om gezien te worden als de dochter die profiteert van haar ouders, wat niet zo is. Ik leef onder hun dak, maar niet op hun dak. Waarmee ik bedoel dat ik mijn best doe actief te helpen en niet op hun kosten te teren. Want zo ben ik niet. Dit klinkt ook zo allemaal als volwassenpraat. En dat ben ik ook, volwassen. Ik ben een jonge vrouw die haar toekomst aan het opbouwen is. Het klinkt gewoon gek om dat zo te vertellen, want het gaat gewoon zo snel. Zoals ik al zei, het voelt als gisteren dat ik om 6u42 de bus opstapte om richting Brugge te gaan en naar school te gaan. Mooie tijden, dat wel. Maar ze zijn voorbij en nu is het nieuwe hoofdstuk. Stiekem is dat eng, maar ik heb er tegelijkertijd ook heel veel zin in.

Het werkleven bevalt me trouwens wel hoor. Ik ben nog steeds voorzichtig, Ook op dagen dat ik effectief thuis ben plan ik voorlopig nog geen gekkigheden. Die komen wel weer. En misschien klinkt dat overdreven of te voorzichtig. Maar dat is hoe ik ermee omga. Ik wil mijzelf, mijn lichaam en geest de tijd geven om te wennen aan het terug werkzaam zijn, want na vier maanden thuiszitten is dat gewoon de realiteit. Maar het komt wel goed. Zoals ik al zei, het werkleven bevalt me goed en ik heb niet het idee dat het slecht gaat met mij of mijn lichaam. Zolang ik goed op mijn slaap en rust let. En op mijn vrije dagen extra slaap pak. Het komt wel goed. Ik kan dit.

There is no shame in beginning again, for you get a chance to build bigger and better than before. – Leon Brown

Hoe begon jouw volwassen leven?

Frustraties over mezelf tijd geven | De realiteit

Hoi allemaal! Wat ik vandaag vertel ik vrij persoonlijk, maar daarom wil ik het niet weghouden van m’n blog. Ik heb ook het idee dat ik er deugd van zal hebben het uit mijn vinger te schrijven, want dat lucht nu eenmaal op. Leven is niet altijd simpel en het is zeker niet altijd rozengeur en manenschijn. Iedereen heeft wel eens tegenslag en we hebben allemaal moeilijke periodes. Het beste wat je dan kan doen, is jezelf tijd geven. Laat dat nu net geen talent van mij zijn. Mezelf opjagen en over mijn eigen grenzen heen duwen daarintegen wel. Gelukkig ben ik het stap voor stap toch aan het leren. Voor het misgaat.

2019-08-29-07.41.30-1-1.jpg

Ik kom uit een moeilijke periode, een heel stressvolle. Hier en daar zijn er ook nog wel stressvolle dingen bezig in mijn leven. Er ligt een dierbare van mij in het ziekenhuis, gelukkig aan de betere hand. De dingen waar ik zoveel problemen mee had de afgelopen jaren zijn langzaam aan aan het zakken. Ik heb het idee dat de dingen eindelijk op hun plek aan het vallen zijn. Ook met mijzelf, ik begin mezelf te aanvaarden voor wie ik ben en dat is al een tijd zo. Ik heb ook het idee dat wat ik doe eindelijk goed genoeg is voor mezelf. Tot op een punt; mijn energie. Daar loopt het altijd mis.

Ik ben geen held in mezelf tijd geven, nooit geweest. Het is niet dat ik ongeduldig ben, ergens wel. Maar het ligt aan iets anders. Ik heb ambities, dromen en vooral een grote vechterslust. En ik ben iemand die graag verder gaat met haar leven en dingen bereikt. Zoals ik al zei, ik heb ambities. Dat ik daar geen energie voor heb, frustreert me dan. Maar het is wel de realiteit. Het gaat gelukkig al beter, anders was ik niet begonnen met werk zoeken en terug mijn leven oppakken. Op dat gebied gebruik ik makkelijk mijn verstand. Gelukkig. Mijn werk bevalt me ook en het gaat goed. Ik moet me gewoon aanpassen aan het terug fulltime werken. Maar dat komt wel goed. Mijn probleem is dat ik mezelf in mijn vrije tijd weinig rust gun. Omdat het me frustreert dat ik op mijn vrije dagen zo weinig fut heb om dingen te doen. Ik wil toffe dingen doen, plezier maken en genieten van mijn leven. En ik mis dat ook wel, de dagen waarin ik eindeloos veel energie leek te hebben. Maar de realiteit is ook dat ik zal moeten aanvaarden dat het nog een tijdje zal duren voor ik volledig terug de oude ben. Het komt heus wel terug, daar ben ik zelf ook van overtuigd. Maar het zal gewoon heel veel tijd vragen. En rustige opbouw. En daar zal ik me moeten bij neerleggen. Willen of niet. De frustratie die ik daarbij voel vind ik heel lastig om onder woorden te brengen, dus misschien is dit een heel onsamenhangende brij tekst. Maar dat is niet erg. Ik heb de afgelopen tijd gestreefd naar echtheid, en niet naar perfectie. Dat is een denkwijze en levenswijze waar ik mezelf naar toe leef. Want zo ben ik veel gelukkiger en vrijer.

Vind jij het lastig jezelf tijd te geven?